ตอนที่ 44 ซิลเวียเปิดใจกับเหล่าสตรีร่วมชะตา

ในค่ำคืนนั้นเอง

ซิลเวียเป็นฝ่ายวางตัวอย่างรู้กาลเทศะเสมอ ไม่คิดแย่งชิงเวลาของฝ่าบาทจากสตรีนางอื่น

พวกนางจำเป็นต้องรีบมีทายาทของฝ่าบาทเพื่อสร้างความมั่นคงในฐานะนายหญิงของเผ่าซีมู่

อยู่ร่วมกันมาครึ่งปี ซิลเวียย่อมมีความรู้สึกผูกพันกับเหล่าน้องสาวที่เข้ามาใหม่ไม่น้อย

ที่สำคัญคือเมื่อคืนนางเพิ่งอยู่กับฝ่าบาทมาทั้งคืน ตอนนี้ร่างกายจึงต้องการการพักฟื้นเสียบ้าง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เหล่าคู่ครองของซีมู่ ยกเว้นไอนีเวนที่ท้องแก่ ต่างมารวมตัวกันในกระโจมของซิลเวีย

"พวกเจ้าต่างก็อยู่เผ่าซีมู่กันมาครึ่งปีแล้ว ตอนนี้รู้สึกอย่างไรกันบ้าง?"

ซิลเวียนั่งอย่างสง่างามบนเก้าอี้ไม้ ดื่มน้ำอุ่นยามเช้า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลใจเย็น

ถึงเวลาต้องรับฟังความคิดของพวกนางหลังอยู่ร่วมกันมาครึ่งปีเสียที

"เผ่าซีมู่ยอดเยี่ยมไปเลยเพคะ ฝ่าบาททรงมีเมตตาต่อข้านัก อีกทั้งตอนนี้ข้าก็ตั้งครรภ์ลูกของฝ่าบาทแล้ว ข้ามีความสุขมากเพคะ"

ซีล่าลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายแห่งความปีติ

มีอาหารให้กินทุกมื้อ มีเสื้อผ้าดี ๆ ให้สวมใส่ มีเหล่าอสูรคอยรับใช้ ชีวิตแบบนี้ไม่ต่างจากเจ้าหญิงในวังเลยแม้แต่น้อย มันดีกว่าการเป็นนักโทษมากมายนัก หากไม่ได้ฝ่าบาทมังกรแดงช่วยไว้ อนาคตของนางคงไม่ต้องพูดถึง

"ข้าก็เช่นกันเพคะ ข้าชอบบรรยากาศในเผ่าซีมู่มาก ตอนที่อยู่ในโลกมนุษย์ มักจะได้ยินแต่ว่าอสูรน่ากลัวโหดร้ายเพียงใด แต่ตอนนี้ข้ากลับคิดว่ามันดีกว่าจิตใจที่ยากจะหยั่งถึงของมนุษย์เสียอีก”

เบธเอ่ยเสียงแผ่ว นางเองก็เป็นอีกคนที่ตั้งครรภ์

สถานะของนางพิเศษกว่าคนอื่นเล็กน้อย เดิมทีนางเป็นหญิงสูงศักดิ์จากตระกูลขุนนางในเมืองใหญ่ วันหนึ่งนางออกไปกินข้าวกับเพื่อน แล้วถูก ‘เพื่อนที่อิจฉาความงามของตน’ วางยา สุดท้ายก็ถูกขายให้พ่อค้าทาส หมุนเวียนมาจนถึงเมืองชายแดนก่อนจะถูกอสูรบุก และเป็นโชคดีที่เหล่าอสูรช่วยนางไว้

ส่วนหญิงสาวอีกสามคนที่เหลือก็มีความคิดเห็นเช่นเดียวกันกับเบธ

ทุกคนต่างชอบชีวิตที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน อบอุ่น มั่นคง และมีความหมาย

แม้หากย้อนเลือกได้อีกครั้ง ก็ยังจะเลือกที่นี่โดยไม่ลังเล เพราะพวกนางสัมผัสได้ว่าฝ่าบาททรงใส่ใจพวกนางอย่างแท้จริง ไม่ได้มองพวกนางเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์

"ข้าดีใจจริง ๆ ที่ได้ยินเช่นนั้น หวังว่านี่จะเป็นคำพูดที่มาจากใจจริง อย่าได้ทำให้ความรักที่ฝ่าบาทมอบให้ต้องสูญเปล่า เบธเจ้าตั้งครรภ์แล้วก็จงดูแลตัวเองให้ดี”

"ส่วนพวกเจ้าสองคนที่ยังไม่ตั้งครรภ์ก็อย่าเพิ่งร้อนใจและพยายามต่อไปเถอะ ไม่มีใครตำหนิพวกเจ้าหรอก ต่อให้ยังไม่มีลูก ฝ่าบาทก็ไม่เคยแบ่งแยกหรือทอดทิ้งผู้ใด”

ซิลเวียให้คำแนะนำแก่เบธและคนอื่น ๆ พร้อมทั้งปลอบใจหญิงสาวอีกสองคนที่ยังไม่ตั้งครรภ์

หลังจากที่นางคลอดเกวนโดลินแล้วก็ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะฟื้นร่างกาย และแม้จะได้อยู่กับฝ่าบาทบ่อยครั้ง ก็ยังไม่ตั้งครรภ์อีกเลย

โอกาสในการมีลูกของมังกรนั้นต่ำกว่าเผ่าพันธุ์อื่นอยู่แล้ว ที่ก่อนหน้านั้นฝ่าบาทสามารถมีลูกรวดเดียวได้ถือว่าเป็น “ปาฏิหาริย์” แล้ว

"เจ้าค่ะ พี่ซิลเวีย ขอบคุณท่านมาก" มาซ่าและไอลิสกล่าวขอบคุณ

ถึงจะพยายามทำใจให้เข้มแข็ง แต่ในใจทั้งคู่ก็ยังหวั่นไหว แม้จะรู้ว่าฝ่าบาทดีต่อพวกนางมาก แต่การที่ไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้ก็ย่อมทำให้กังวลอยู่บ้าง กลัวว่าในภายหลัง หากไม่มีทายาทจะถูกฝ่าบาททอดทิ้ง

เหมือนกับเรื่องเล่าที่ว่าพระมเหสีของกษัตริย์ที่ไม่มีทายาทจะถูกทอดทิ้งและลืมเลือน

"ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก เผ่าเดียวกัน ทั้งเราต่างก็เป็นคู่ครองของฝ่าบาท เป็นพี่เป็นน้องร่วมชะตา ไม่จำเป็นต้องมีคำขอบคุณใด" ซิลเวียหัวเราะเบา ๆ

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากข้างนอก

"องค์หญิงเกวนโดลินกลับมาแล้วขอรับ!"

"เกวนโดลินน้อยกลับมาแล้วหรือ?!" ซิลเวียได้ยินก็มีสีหน้าดีใจ

"เกวนโดลินน้อยกลับมาแล้ว พี่ซิลเวีย ท่านรีบไปดูเถอะ"

เบธและคนอื่น ๆ รีบเสนอ

"อืม เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกเจ้าแล้ว"

ซิลเวียไม่สนใจเหล่าน้องสาวอีกต่อไป นางวิ่งออกจากกระโจมด้วยความดีใจเพื่อไปหาลูกสาว

"เฮ้อ ถ้าข้าสามารถให้กำเนิดทายาทที่เก่งกาจเช่นนี้ให้ฝ่าบาทได้ก็คงดี"

"ใช่แล้ว น่าเสียดายที่พรสวรรค์ของข้า...ข้าก็รู้ดีว่าคงเป็นไปไม่ได้"

"อย่าคิดมากเลย ขอแค่เป็นทายาท ข้าเชื่อว่าอย่างไรฝ่าบาทก็ต้องดีใจ"

"เมื่อไหร่จะตั้งครรภ์บ้างนะ..."

...

ด้านนอก

"ท่านแม่!"

เกวนโดลินขี่ไล่ลมมาหยุดอยู่ต่อหน้าซิลเวีย

หากสังเกตดี ๆ ที่หลังม้ายังมีหัวและลำตัวของสัตว์ป่ามากมายผูกอยู่

ดูเหมือนว่าการออกไปล่าสัตว์ครั้งนี้ของเกวนโดลินจะประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

ซิลเวียยังไม่ทันได้ยื่นมือออกไปรับ เกวนโดลินก็กระโดดลงจากอานม้าอย่างคล่องแคล่ว

"ระวังหน่อยสิลูก!" ซิลเวียกล่าวด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอกท่านแม่ ความสูงเท่านี้ ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ว่าแต่ท่านพ่ออยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ? ข้าจะเอาของที่ได้จากการออกล่าไปให้ท่านพ่อดู!"

เกวนโดลินชี้ไปยังหัวสัตว์ป่าที่ผูกอยู่บนไล่ลม

หัวที่เปื้อนเลือดดูน่ากลัว แต่เกวนโดลินน้อยกลับไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกันนางมีแต่ความตื่นเต้น

สมกับเป็นเด็กที่มีสายเลือดมังกรแดงโดยแท้

"ฝ่าบาทยังพักผ่อนอยู่ อย่าไปรบกวนท่านเลยนะ" ซิลเวียย่อตัวลงเตือนเบา ๆ

ฝ่าบาทไม่ชอบให้ใครมารบกวนตอนนอน

"เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ รอท่านพ่อตื่นแล้วค่อยให้ท่านพ่อดูก็ได้"

เกวนโดลินส่ายหางมังกรของตนไปมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้นข้าไปนอนก่อนนะเจ้าคะท่านแม่ ข้าไม่ได้นอนตลอดคืนเลย ข้าง่วงจัง"

"แน่นอนสิลูก" ซิลเวียจูงมือเกวนโดลินเดินไปที่กระโจม

"ท่านแม่ ตอนที่ข้านอนอยู่ ถ้าท่านพ่อตื่นแล้วต้องบอกข้าเป็นคนแรกนะเจ้าคะ"

"อืม ได้สิ"

"ต้องบอกนะ!"

"จ้า ๆ พูดมาตั้งกี่รอบแล้ว แม่จะหลอกเจ้าได้อย่างไรกัน"

หลังกล่อมให้เกวนโดลินน้อยหลับแล้ว ซิลเวียก็เดินออกมาข้างนอกอีกครั้ง

"คริส เจ้าทำได้ดีมาก ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยดูแลเกวนโดลินให้เป็นอย่างดี" ซิลเวียกล่าวชมเชย

"ม...ไม่เลยขอรับ นายหญิงซิลเวีย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความสามารถขององค์หญิงเกวนโดลินเองต่างหาก"

คริสเล่าเรื่องการล่าสัตว์ของเกวนโดลินให้ซิลเวียฟังคร่าว ๆ

ทุกครั้งที่พบเหยื่อ เกวนโดลินจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปก่อนเสมอ และยังไม่ทันที่เขาจะได้ลงมือ สัตว์ป่าพวกนั้นก็ถูกเกวนโดลินสังหารเรียบร้อยแล้ว

แต่มีครั้งหนึ่งที่สัตว์ป่าซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าแล้วขยับตัว ทำเอาเกวนโดลินตกใจจนใช้เวทสายฟ้าชั้นสองใส่ ทำให้ต้นไม้ทั้งแถบล้มระเนระนาด สุดท้ายก็พบว่าเป็นแค่กระต่ายน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า

"ถึงอย่างไรก็ยังเป็นเด็กน้อยสินะ" ซิลเวียยิ้มอย่างอ่อนใจแต่ก็เอ็นดู

ในที่สุดก็ได้เห็นด้านที่เป็นเด็กของเกวนโดลินน้อยเสียที

...

ไม่นาน อาทิตย์ก็ขึ้นสูงถึงกลางศีรษะ แสงแดดแรงกล้าสาดส่อง ร่างใหญ่โตในเงามืดขยับตัว

"ยิ่งนอนยิ่งง่วง ดูเหมือนว่าใกล้จะเข้าสู่ช่วงวัยผู้ใหญ่แล้วจริงๆ ก่อนจะเข้าสู่การจำศีล...ต้องจัดการทุกเรื่องให้เรียบร้อยเสียก่อน”

ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งส่องประกายขึ้นในถ้ำมังกรที่มืดมิด