ตอนที่ 45 แมนติคอร์

รังมังกร

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อดูสิเจ้าคะ ข้าเก่งหรือไม่!"

เกวนโดลินสั่งให้เหล่าโนลล์เอาของที่ได้จากการล่าสัตว์บนหลังจวยเฟิงลงมาทั้งหมด ก่อนวางแสดงต่อหน้าซีมู่ทีละอย่าง ทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์ป่าดุร้ายที่พบได้ทั่วไปในป่า เช่น หมีดำ กิ้งก่ายักษ์ เป็นต้น

"สมกับเป็นเกวนโดลินลูกพ่อ เก่งมาก" ซีมู่ยิ้มพลางกล่าวชมเชย

ครั้งนี้เขาไม่ได้เทศนาสั่งสอน แต่กลับชมเชยนางอย่างไม่หยุดหย่อน

บางครั้งการสั่งสอนเด็กเพียงหนึ่งหรือสองประโยคก็เพียงพอแล้ว ที่เหลือคือการให้กำลังใจและชื่นชม เพื่อให้เด็กได้เติบโตอย่างมีความมั่นใจ

เมื่อได้ยินคำชมจากพ่อ เกวนโดลินเขินอายเล็กน้อย เผลอเกาหัวตัวเองอย่างแง่งอน หางแกว่งไปมาด้วยความปลาบปลื้ม

จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบพูดต่อ "อ้อ ใช่แล้วท่านพ่อ! ข้าต้องขอโทษท่านด้วย"

"ขอโทษหรือ?" ซีมู่เลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

"ใช่เจ้าค่ะ ครั้งนี้ข้าออกไปล่าสัตว์กับคริสและพวกพ้องโดยไม่ได้รับอนุญาตจากท่าน เป็นความผิดของข้าเอง อย่าได้โทษคริสและพวกพ้องเลยนะเจ้าคะ เป็นข้าเองที่บังคับให้คริสพาไปล่าสัตว์"

เกวนโดลินไม่ได้ซัดทอดถึงซิลเวีย หรือปัดความรับผิดชอบให้คริส แต่กลับรับผิดทั้งหมดไว้เอง

เมื่อได้ยินคำพูดของเกวนโดลิน ซิลเวียและซีมู่หันสบตากันแล้วยิ้มชื่นใจ

เห็นหรือไม่ เกวนโดลินยังเป็นเด็กที่รู้ความอยู่

ทั้งสองคนต่างรู้กันโดยไม่ต้องพูดอะไร และไม่ได้บอกความจริงแก่เกวนโดลิน

"เกวนโดลินน้อย ครั้งนี้พ่อจะยกโทษให้เจ้า แต่ครั้งหน้าห้ามเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่? ทุกอย่างต้องปรึกษาพ่อก่อนเสมอ"

ซีมู่ทำเสียงเคร่งขรึม อำนาจมังกรจางๆ แผ่ออกมาจนทำให้เกวนโดลินรู้สึกกดดันอย่างมาก ในใจคิด นี่หรือคือบารมีและพลังของท่านพ่อ?! ช่างน่าเกรงขามนัก แค่นี้ก็กดดันข้าจนยืนแทบไม่ไหวแล้ว!

"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!" เกวนโดลินกล่าว

"เข้าใจแล้วก็ดี ไปพักผ่อนเถอะ ข้าได้ยินจากคริสว่าพวกเจ้าล่าสัตว์กันมาทั้งคืน เจ้าเพิ่งพักผ่อนไปได้แค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น รีบไปพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายให้มาก ๆ ถึงจะแข็งแกร่งขึ้น"

ซีมู่เร่งเร้าด้วยความเป็นห่วง

"ฮ้าว~ เจ้าค่ะท่านพ่อ พูดถึงเรื่องนี้ข้าก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน ฮิฮิ~ ข้าไปนอนก่อนนะเจ้าคะ~"

เกวนโดลินขยี้ตาโงกงัน โบกมือน่ารัก ๆ แล้วก็วิ่งออกจากรังมังกรไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเกวนโดลินจากไปแล้ว ซีมู่จึงหันไปมองคริส "ว่ามาคริส คราวนี้เจออะไรเข้าบ้าง?”

"สรรเสริญฝ่าบาทซีมู่ผู้ยิ่งใหญ่ ดวงตาอันปราดเปรื่องของท่านมองเห็นความคิดของสุนัขรับใช้ที่ต่ำต้อยผู้นี้ได้ในพริบตา ทำให้ข้าอยากจะควักอกตัวเอง ถวายหัวใจที่เปื้อนเลือดแด่ท่านเสียเดี๋ยวนี้..."

คริสแสร้งทำเป็นกุมอกตัวเอง ทำท่าจะฉีกอกตัวเอง แต่เขาไม่ได้โง่พอที่จะทำอย่างนั้นจริง ๆ

"ดีมากคริส ควักหัวใจของเจ้าออกมาให้ข้าดูสิ" มุมปากของซีมู่ยกขึ้นเล็กน้อย

"เอ่อ...ฝ่าบาท อันที่จริงข้าก็อยากจะทำเช่นนั้น แต่ข้าอยากจะรับใช้ท่านให้นานกว่านี้ก่อนค่อยตายขอรับ”

คริสตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะแห้ง ๆ

ครั้งนี้ทำไมฝ่าบาทมังกรแดงไม่เล่นตามบทเลยนะ ทำเอาเขาแอบเสียจังหวะไปเล็กน้อย

"เอาเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

ซีมู่พูดอย่างไม่พอใจ ไอ้เจ้าคริสนี่ อยากจะเตะมันสักทีเสียจริง

"คืออย่างนี้ขอรับ การล่าสัตว์ครั้งนี้ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ แต่ภายหลังกลับเจออันตรายบางอย่าง เกือบทำให้เราต้องตายที่นั่น"

คริสพูดถึงเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความหวาดกลัวเจือปน

องค์หญิงเกวนโดลินยังเยาว์วัยจึงไม่รู้ถึงความน่ากลัวเป็นเรื่องปกติ

แต่ในฐานะหัวหน้าเผ่าโนลล์ คริสรู้ดีว่ามันอันตรายแค่ไหน

"ว่ามา"

ไม่นาน คริสก็เล่าเรื่องที่เจอตอนล่าสัตว์เมื่อคืนให้ซีมู่ฟัง

ปรากฏว่าเมื่อคืน หน่วยล่าสัตว์ของพวกเขาได้พบกับฝูงแมนติคอร์!

แมนติคอร์เป็นอสูรขนาดใหญ่ที่โกลาหลและชั่วร้าย ขนาดตัวของพวกมันใหญ่โตอย่างมากในบรรดาอสูรด้วยกัน ลำตัวยาวถึงห้าเมตร ว่ากันว่าเพราะมีสายเลือดมังกร จึงมีปีกมังกรหนึ่งคู่ทำให้สามารถบินบนท้องฟ้าได้

ฝูงแมนติคอร์ฝูงนี้มีถึงยี่สิบตัว

แม้หน่วยล่าสัตว์ของคริสจะมีโนลล์อยู่ร้อยกว่าตัว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแมนติคอร์ยี่สิบตัวนี้ก็ไม่อาจสูสีกันได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายยังสามารถบินได้อีก แค่พลังนี้ก็สามารถบดขยี้พวกเขาชาวโนลล์ได้หมดสิ้นแล้ว

แม้คริสที่ผ่านการเสริมพลังจะสามารถต้านทานได้หนึ่งหรือสองตัว แล้วอสูรตัวอื่น ๆ ล่ะ?

ทันทีที่ฝูงแมนติคอร์บนท้องฟ้าพบเห็นพวกเขา พวกมันก็พากันร่อนลงมาจากท้องฟ้าเพื่อขวางเส้นทางการเดิน

คริสสังเกตว่าสายตาของแมนติคอร์ทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่องค์หญิง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า พวกนี้โปรดปรานเลือดเนื้อมนุษย์เป็นพิเศษ จึงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังหมายตาองค์หญิงเกวนโดลิน

คริสรีบนำเหล่าโนลล์ขวางหน้าแมนติคอร์ ในใจเตรียมพร้อมที่จะสละชีวิต แต่แมนติคอร์เพียงแค่มององค์หญิงเกวนโดลินแวบเดียว สายตาก็แสดงความหวาดกลัว ก่อนจะพากันรีบหนีไปอย่างตื่นตระหนก

คริสไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น รู้เพียงแต่ว่าพวกเขารอดชีวิตแล้ว จึงรีบหยุดแผนการล่าสัตว์ เร่งพาองค์หญิงเกวนโดลินกลับรังมังกรทันที

"เรื่องราวเป็นเช่นนี้ขอรับ สิ่งเดียวที่ข้าไม่เข้าใจคือ ทำไมแมนติคอร์พวกนั้นถึงมององค์หญิงเกวนโดลินเพียงแวบเดียวแล้วหนีไป"

คริสพูดอย่างไม่เข้าใจ

"เกวนโดลินมีสายเลือดมังกรแดงของข้า อีกทั้งอยู่ใกล้ชิดข้ามาตลอด ย่อมติด ‘กลิ่นมังกรแดง’ จาง ๆ แมนติคอร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ค่อนข้างกลัวมังกร เมื่อได้กลิ่นอายของมังกรจากเกวนโดลิน ย่อมตื่นตระหนกหนีไปเป็นธรรมดา"

ซีมู่เดาได้ทันทีว่าทำไมแมนติคอร์ถึงหนีไปอย่างรวดเร็ว

แมนติคอร์ไม่ฉลาดนัก แต่ก็ยังพูดภาษากลางได้ มีสติปัญญาอยู่บ้าง

ไม่รู้ว่าเพราะมีสายเลือดมังกรในตัวหรือไม่ พวกมันจึงกลัวมังกรมากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะพยายามหลีกเลี่ยงมังกรโดยไม่รู้ตัว สถานที่ที่มังกรเคยปรากฏตัว โดยทั่วไปแล้วที่นั้นแทบจะไม่มีแมนติคอร์อยู่เลย เว้นแต่จะเป็นแมนติคอร์ที่เข้าร่วมเผ่ามังกรอยู่แล้ว

อีกฝ่ายหนีไปก็คงเป็นเพราะได้กลิ่นของเขาจากเกวนโดลิน

"สมกับเป็นฝ่าบาท เพียงแค่กลิ่นอายก็สามารถทำให้พวกนั้นหนีหางจุกตูดได้"

คริสยิ้มกว้าง

ที่แท้เป็นกลิ่นอายขององค์หญิงเกวนโดลินที่ช่วยชีวิตเขาและเหล่าโนลล์

"เกวนโดลินมีท่าทีอย่างไรเมื่อเห็นเจ้าพวกนั้น?"

ซีมู่หรี่ตาถาม

"องค์หญิงเกวนโดลินสงบนิ่งมากขอรับ ไม่มีอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ฉลาดพอที่จะไม่ไปยั่วยุพวกมัน" คริสตอบ

บางทีในสายตาของเกวนโดลิน แมนติคอร์พวกนั้นอาจจะเป็นเพียงสัตว์ป่าตัวใหญ่ธรรมดา ๆ

ดังนั้นเมื่อคุยกับซีมู่ จึงไม่ได้พูดถึงข้อมูลเกี่ยวกับแมนติคอร์เลย