ตอนที่ 43 ปล่อยให้นางไป

เกวนโดลินและคริสต่างตกตะลึงไปพร้อมกัน และสงสัยว่าทำไมซิลเวียถึงยอมตกลง

"ม...ไม่ได้ขอรับ ต่อให้เป็นนายหญิงซิลเวียก็เถอะ หากไม่ใช่คำสั่งของฝ่าบาท ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นไม่ได้" คริสส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น

คำสั่งของฝ่าบาทใหญ่ที่สุด อยู่เหนือทุกสิ่ง

"หรือว่าฐานะ ‘นายหญิง’ อย่างข้า…จะไม่มีสิทธิ์แม้เพียงนิดเดียวเลยหรือ? ข้าเองก็เป็นถึงคู่ครองของฝ่าบาทเชียวนะ!"

ซิลเวียแสร้งทำเป็นโกรธ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หันหลังให้เกวนโดลิน พลางขยิบตาให้คริส เพื่อสื่อความหมายโดยนัย... ฝ่าบาททรงทราบเรื่องแล้ว และนี่เป็นถ้อยคำที่ฝ่าบาทให้ข้ามาบอกพวกเจ้า

คริสที่ฉลาดหลักแหลมเข้าใจความหมายของซิลเวียได้ในทันที

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมทั้ง ๆ เกิดเสียงเอะอะใหญ่โตถึงเพียงนี้ ฝ่าบาทกลับไม่ปรากฏตัว ที่แท้ทุกอย่างก็อยู่ในแผนการของพระองค์

"ขออภัยอย่างสูงขอรับ นายหญิงซิลเวีย เป็นข้าเองที่ล่วงเกินท่านไป องค์หญิงเกวนโดลินสามารถไปล่าสัตว์กับข้าได้ขอรับ โปรดอภัยในความล่วงเกินของข้าด้วย”

คริสเป็นคนที่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา ในเมื่อเรื่องนี้เป็นคำสั่งของฝ่าบาท ทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมาก เขาจึงรีบขอโทษซิลเวียทันที

"ท่านแม่..."

สายตาของเกวนโดลินที่มองซิลเวียเต็มไปด้วยประกายแห่งความเลื่อมใส

สมกับเป็นท่านแม่ คริสที่ไม่เชื่อฟังตน แต่พอท่านแม่โกรธขึ้นมาก็เชื่อฟังทันที เมื่อไหร่ข้าจะสร้างบารมีเช่นนี้ได้บ้างกันนะ...

"อืม เกวนโดลินน้อย เจ้าไปเถอะ อย่าลืมว่าต้อง ‘สนุกให้เต็มที่’ นะลูก”

ซิลเวียยื่นมือไปลูบหัวเกวนโดลินอย่างอ่อนโยน

"แหม ท่านแม่ ข้าไม่ได้จะไปเล่นซะหน่อย ข้าจะออกไปล่าสัตว์กับคริส ข้าจะพิสูจน์ตัวให้ท่านพ่อเห็น!"

เกวนโดลินยกมือเล็ก ๆ ขึ้นสูง กำหมัดแน่น

"จ้า ๆ เกวนโดลินของแม่น่ะเก่งที่สุดอยู่แล้ว ไปเถอะ ทำให้ฝ่าบาทได้เห็นฝีมือของเจ้า”

ซิลเวียอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ

เด็กโง่เอ๋ย ทุกอย่างของเจ้าถูกฝ่าบาทมองเห็นหมดแล้วนะ ได้แต่หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ฝ่าบาทต้องผิดหวัง

"คริส! เอาดาบคู่กายและคทาเวทของข้ามา!"

เกวนโดลินพูดอย่างตื่นเต้น

นางยังไม่เคยออกจากรังมังกรเลยสักครั้ง ตอนนี้เหมือนกับเด็กที่กำลังจะออกจากหมู่บ้านไปเมืองใหญ่ ไม่ต้องพูดเลยว่าตื่นเต้นแค่ไหน

"ขอรับ! องค์หญิงเกวนโดลินผู้สูงส่งของข้า"

คริสรีบนำอุปกรณ์ของเกวนโดลินมาให้ในทันที

คทาเวทคุณภาพดี และดาบสั้นที่สร้างขึ้นมาเพื่อขนาดตัวของนางโดยเฉพาะ

"ถ้าจะไปล่าก็เอาม้าคู่ใจของข้าไปด้วยสิ มันชื่อ ไล่วายุลม ไม่เกรงกลัวต่อหมาป่าหรือเสือดาว ทั้งยังวิ่งเร็วมาก ต่อให้เจออันตราย เจ้าก็ยังสามารถหนีรอดได้อย่างรวดเร็ว"

ไอนีเวนปรากฏตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ นางพยุงท้องโต ๆ ของนางพร้อมจูงม้าสีดำอมม่วงทั้งตัวมา

เดิมมันคือสัตว์พาหนะของนาง แต่หลังจากตั้งครรภ์ก็ไม่ค่อยได้ขี่เท่าไหร่นัก

แทนที่จะปล่อยให้ไล่ลมขึ้นสนิมอยู่แต่ในคอก สู้ให้เกวนโดลินขี่เสียดีกว่า แถมยังสามารถรับประกันความปลอดภัยของเกวนโดลินได้ด้วย

"เย้! ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้าไอนีเวน! ตอนนี้ข้ามีทั้งอาวุธและสัตว์พาหนะ...นี่ข้าเป็น ‘อัศวิน’ แบบในเรื่องเล่าของป้าแล้วใช่ ใช่หรือไม่?!"

เกวนโดลินกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

ไอนีเวนอุ้มนางขึ้นนั่งบนอานม้า ต้องยอมรับว่าไล่ลมมีสัญชาตญาณที่ดีมาก เมื่อเกวนโดลินนั่งบนหลัง มันไม่มีอาการตื่นตระหนกหรือขยับตัวเลยแม้แต่น้อย กลับแสดงท่าทีที่เชื่องเชิบเสียอีก

"จะเรียกว่าอัศวินได้อย่างไร ต้องเป็นเจ้าหญิงสิ" ซิลเวียแก้ไข

อัศวินมีไว้ปกป้องเจ้าหญิง แต่ลูกสาวของนางคือองค์หญิงของเผ่าซีมู่ไม่ใช่หรือ

"ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเจ้าหญิงอัศวิน!"

เกวนโดลินน้อยที่ยังเยาว์วัยดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจความหมายของอัศวินและเจ้าหญิงอย่างถ่องแท้

"จริง ๆ เลยลูกคนนี้ อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ จำไว้ว่าต้องปกป้องตัวเองให้ดีด้วยเล่า"

ซิลเวียขี้เกียจอธิบายความหมายให้เกวนโดลินน้อยฟังแล้ว ขืนยังพูดคุยสาวความยาวกันต่อ หน่วยล่าสัตว์ของคริสคงไม่ต้องออกเดินทางกันพอดี

"วางใจเถอะท่านแม่ ข้าแข็งแกร่งมากนะ"

เกวนโดลินถกแขนเสื้อขึ้น อวดแขนที่เรียวเล็กขาวเนียน

ใครจะไปคิดว่าภายใต้ผิวที่บอบบางนี้ซ่อนความแข็งแกร่งของนักดาบระดับล่างไว้

"นายหญิงซิลเวีย ข้า คริส จะปกป้ององค์หญิงเกวนโดลินด้วยชีวิต โปรดอย่าได้กังวลเลยขอรับ ต่อให้ข้าตายก็จะไม่ให้องค์หญิงเสียผมแม้แต่เส้นเดียว"

คริสขึ้นนั่งบนหลังวอร์ก ตบหน้าอกของตน รับประกันกับซิลเวียมั่น

"ขอให้เป็นเช่นนั้นเถอะ ถ้าเกวนโดลินน้อยบาดเจ็บแม้เพียงรอยถลอก เจ้าตายแน่คริส"

ซิลเวียที่เป็นแม่แท้ ๆ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ไอนีเวนที่เป็นป้ากลับเอ่ยปากเตือนคริสเสียก่อน

นั่นเพราะเกวนโดลินเปรียบดั่งแก้วตาดวงใจของเผ่าซีมู่

"ฮ่า ๆ ๆ ข้าเข้าใจดีนายหญิงไอนีเวน พูดกันมาพอแล้ว เริ่มออกเดินทางกันเถอะ”

คริสแหงนมองฟ้ายามราตรี ถ้าไม่ไปตอนนี้ คืนนี้คงจะไม่ได้ไปจริง ๆ

"ไปเร็ว ๆ! ข้ารอไม่ไหวแล้ว! ไป!"

ปัง~

วินาทีต่อมา ไล่ลมที่เกวนโดลินขี่อยู่ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่ถูกปล่อยออกจากคันธนู

"องค์หญิงเกวนโดลิน!"

คริสรีบเร่งวอร์กไล่ตามไป อสูรตนอื่น ๆ ก็รีบเร่งตามไปติด ๆ

"เกวนโดลินน้อย!" ซิลเวียตะโกนด้วยความเป็นห่วง

"ไม่คิดว่าไล่ลมที่ถูกขังอยู่ในคอกม้านานครึ่งปีจะยังคล่องแคล่วได้ขนาดนี้"

ไอนีเวนยกมือขึ้นบังตา มองไปทางที่เกวนโดลินจากไป

ในใจไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เกวนโดลินที่เป็นนักดาบระดับล่างไม่มีทางตกจากหลังม้าบาดเจ็บได้

"เฮ้อ พี่ไอนีเวนล่ะก็ ทำไมถึงเอาม้าแบบนี้ให้เกวนโดลินน้อยกัน"

ซิลเวียพูดอย่างไม่พอใจ

ดูจากท่าทีของไอนีเวนแล้วไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย

"แหม ไม่เป็นไรหรอกน้องซิลเวีย ไล่ลมน่ะฉลาดมาก ไม่มีทางทำให้เกวนโดลินน้อยบาดเจ็บได้หรอก"

ไอนีเวนยิ้มพลางยักไหล่

มันเป็นถึงสัตว์พาหนะของนาง นางจะไม่รู้ได้อย่างไร

...

รังมังกร

"ฝ่าบาท ตามที่ท่านสั่ง เกวนโดลินน้อยออกไปล่าสัตว์กับคริสแล้วเพคะ"

ซิลเวียรายงาน

"ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าเรื่องนี้ต้องเป็นบัญชาของฝ่าบาท มิฉะนั้นคริสคนนั้นคงไม่มีทางยอมง่าย ๆ"

ไอนีเวนหัวเราะ

"อืม อันที่จริงข้าคิดมาหลายอย่างแล้ว เกวนโดลินอยู่แต่ในรังมังกรไม่เคยออกไปไหนเลย เลยถือโอกาสนี้ให้นางได้ออกไปดูโลกภายนอกเทือกเขาดอร์คาฟาร์เสียบ้าง ทั้งยังได้เพิ่มประสบการณ์การต่อสู้จริง ๆ ขว้างหินทีเดียวได้นกสองตัว”

ซีมู่พูดความคิดของตน

เขาไม่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเกวนโดลินเลยแม้แต่น้อย มีคริสคอยดูแลและความแข็งแกร่งของนางเอง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในบริเวณเทือกเขาดอร์คาฟาร์ที่จะสามารถคุกคามพวกเขาได้

"ฝ่าบาทพูดถูก ในฐานะนักดาบ ทฤษฎีเพียงอย่างเดียวไม่พอ ต้องผ่านการต่อสู้จริงถึงจะเข้าใจ"

ไอนีเวนเงื้อมือฟันอากาศประกอบคำพูด

"พี่ไอนีเวน เกวนโดลินน้อยเป็นนักเวทนะเพคะ" ซิลเวียอดไม่ได้ที่จะเตือนเบา ๆ

"ก็คล้าย ๆ กันนั่นแหละ ต่อให้เป็นนักเวทก็ต้องผ่านการต่อสู้จริงถึงจะเข้าใจวิธีทำให้เวทมนตร์มีพลังสูงสุด"