ตอนที่ 39 ความเห็นจากนายหญิง

"ท่านพ่อ!"

เกวนโดลินวิ่งต๊อกแต๊กเข้าหาซีมู่ด้วยฝีเท้าเล็ก ๆ ที่น่ารักของนาง พลางกางแขนน้อย ๆ เตรียมโอบกอดเขาไว้แน่น

"เกวนโดลิน ตอนที่พ่อไม่อยู่ เชื่อฟังแม่ดีหรือไม่?"

ซีมู่ก้มศีรษะลงอย่างเอ็นดู ใช้หางลูบศีรษะเกวนโดลินเบา ๆ

ผู้ที่สามารถทำให้มังกรแดงตัวนี้ลดตัวลงมาได้ คงมีเพียงลูกสาวตัวน้อยนี่แหละ

"แน่นอนเจ้าค่ะ เกวนโดลินน้อยเชื่อฟังท่านแม่อย่างมาก" เกวนโดลินตอบอย่างว่าง่าย

ในช่วงที่พ่อไม่อยู่ สิ่งที่นางทำมากที่สุดคือการฝึกเวทกับแม่ที่ลานฝึก รวมถึงเรียนรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์อีกหลาย ๆ ทาง

"ดีมากเกวนโดลินน้อย พ่อเองก็มีของเล่นสนุก ๆ มาฝากเจ้าเยอะแยะเช่นกัน"

"อะไรหรือเจ้าคะ?!" ดวงตาสีฟ้าของเกวนโดลินเปล่งประกาย

ซีมู่หัวเราะเบา ๆ หันไปสั่งคริส "คริส เอาของออกมา"

"ขอรับ! ฝ่าบาทซีมู่!"

คริสรีบนำเกวียนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาออกมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นตุ๊กตามากมายขนาดนี้ ดวงตาของเกวนโดลินก็เบิกกว้าง

"ว้าว! ของเล่นเยอะแยะเลย! ท่านพ่อเก่งที่สุด!"

เกวนโดลินอยากจะกระโดดเข้าไปแหวกว่ายในกองของเล่นนั้นเสียเดี๋ยวนี้

"ชอบก็ดีแล้ว และนี่คือของที่คริสหามาให้เจ้านะ"

ซีมู่ไม่ได้เก็บความดีความชอบไว้คนเดียว ของเล่นเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่คริสสั่งให้พวกอสูรไปหามาเป็นพิเศษ ต้องให้เกวนโดลินรับรู้ด้วยเช่นกันว่าคริสมีประโยชน์ ไม่เพียงแต่เป็นโนลล์ที่น่าเกลียดน่ากลัว แต่ยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่เขาภูมิใจ

"ขอบคุณนะคริส!" เกวนโดลินกล่าวขอบคุณคริส

"ม...ไม่เลยขอรับ องค์หญิงเกวนโดลิน นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำแต่แรก ท่านคือดวงดาวที่ส่องประกายบนท้องฟ้า ส่วนข้าเป็นเพียงมดปลวกบนพื้นดิน การรับใช้ท่านถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งขอรับ"

เมื่อเห็นองค์หญิงเกวนโดลินโค้งคำนับขอบคุณตน คริสก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

ล้อเล่นหรือไง ฐานะขององค์หญิงเกวนโดลินสูงกว่าเขามากนัก จะให้องค์หญิงเกวนโดลินมาขอบคุณเขาได้อย่างไร

ก็เหมือนกับที่ซีมู่ไม่เคยขอบคุณคริสเลย เพราะทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เขาควรทำอยู่แล้ว

"ไม่ได้หรอก ท่านแม่เคยบอกว่าเป็นเด็กน้อยต้องมีมารยาท ใครช่วยอะไรก็ต้องกล่าวขอบคุณ ถึงจะเป็นเด็กดีมีมารยาท"

เกวนโดลินน้อยที่ยังเยาว์วัยยังไม่รู้ซึ้งถึงความสูงศักดิ์ของตน

"ข้าเคยสอนเกวนโดลินไว้เช่นนั้นจริง ๆ" ซิลเวียกล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อย

นางเป็นมนุษย์ วิธีการสอนเกวนโดลินย่อมเป็นในแบบมนุษย์ คงไม่มีพ่อแม่คนไหนสอนลูกตัวเองให้เป็นคนชั่วร้ายแต่เด็กหรอก

"ฮ่า ๆ ๆ ถูกต้องแล้วเกวนโดลินของพ่อ เจ้าต้องเป็นเด็กดีมีมารยาท"

ซีมู่เอ็นดูเสียจนหัวเราะ มีลูกสาวแล้ว ชีวิตช่างสนุกขึ้นหลายเท่า

คริสจนปัญญา ไม่รู้จะอธิบายต่อองค์หญิงเกวนโดลินอย่างไร

หลังจากพูดคุยกันหน้าประตูสั้น ๆ ซีมู่ก็นำหัวหน้าเผ่าอสูรที่ร่วมรบในครั้งนี้ทั้งหมดเข้ารังมังกร

ยกเว้นไอนีเวนที่ไม่ได้เข้าไป เพราะนางมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องทำ

"ท่านพี่ไม่เข้าไปในรังมังกรด้วยกันหรือเจ้าคะ?"

ซิลเวียมองเกวนโดลินน้อยวิ่งไปที่เกวียนเพื่อเลือกของเล่น ก่อนหันมาถามไอนีเวนอย่างสงสัย

ได้ยินว่าครั้งนี้พี่ไอนีเวนทำความดีความชอบไว้มากเช่นกัน

"น้องซิลเวียอยู่ก็ดีแล้ว พี่มีเรื่องจะบอก..."

ไอนีเวนเล่าเรื่องราวของผู้หญิงเหล่านั้นให้ซิลเวียฟังทั้งหมด

ครู่ต่อมา

"พี่ไอนีเวน ท่านหมายความว่า...?"

"ใช่ ผู้หญิงพวกนั้นยังไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้น น้องเป็นมนุษย์ พี่อยากให้น้องไปดูพวกนางกับพี่ และอธิบายสถานการณ์ให้พวกนางฟัง"

ไอนีเวนกังวลว่าเมื่อฝ่าบาทคุยกับพวกอสูรเสร็จแล้วไปหาผู้หญิงพวกนั้น เกรงว่าพวกนางจะกระทำการอันโง่เขลาจนทำให้ฝ่าบาทไม่พอใจขึ้นมา

ต้องอธิบายให้ผู้หญิงพวกนี้เข้าใจก่อนล่วงหน้า หากใครไม่ประสงค์จะรับใช้ฝ่าบาทซีมู่…ก็ตัดปัญหาซะที่นั่น จะได้ไม่ทำให้พระองค์ระคายใจ

"พี่ไอนีเวนพูดถูก ต้องอธิบายสถานการณ์ให้พวกนางฟังก่อนจริง ๆ"

ซิลเวียเห็นด้วยกับความคิดของไอนีเวนอย่างยิ่ง

"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ"

ไอนีเวนพาซิลเวียไปยังเต็นท์ที่ขังผู้หญิงพวกนั้นไว้

มีพวกอสูรเฝ้าอยู่หน้าประตู พวกมันยังจัดอาหารน้ำดื่มไว้ให้เพื่อให้พวกนางฟื้นแรงได้เร็วขึ้นด้วย

แต่น่าเสียดาย สำหรับมนุษย์หญิงที่อยู่ในค่ายอสูรเช่นนี้ พวกนางจะไปมีอารมณ์กินลงได้ออย่างไร

อีกเดี๋ยวก็คงจะถูกมังกรกินแล้ว...

ข่าวลือเกี่ยวกับมังกรชอบกินเนื้อผู้หญิงมนุษย์และเอลฟ์ผุดขึ้นในความคิดของพวกนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในตอนนี้เอง เสียงพูดคุยก็ดังมาจากข้างนอก

"นายหญิงซิลเวีย! นายหญิงไอนีเวน!"

"อืม ผู้หญิงพวกนั้นอยู่ในนี้ใช่ไหม"

“ขอรับ ยังอยู่กันครบ โปรดวางใจ”

"เราจะเข้าไปดูพวกนาง"

"แน่นอนขอรับ เชิญเลย"

จากนั้นซิลเวียและไอนีเวนก็เดินเข้าไปในเต็นท์

มีนักดาบระดับสูงอย่างไอนีเวนอยู่ข้าง ๆ ซิลเวียจึงไม่กลัวว่าผู้หญิงพวกนี้จะทำร้ายนาง

เมื่อมองเห็นไอนีเวนและซิลเวียเข้ามา ผู้หญิงพวกนี้ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความกลัวโดยไม่รู้ตัว พวกนางทั้งหมดหดตัวอยู่ที่มุมห้อง

เมื่อเห็นซิลเวียซึ่งเป็นมนุษย์ เห็นได้ชัดว่านอกจากความกลัวแล้ว ยังมีความสงสัยเพิ่มเข้ามา

ผู้หญิงมนุษย์มาอยู่ในรังอสูรได้อย่างไร?

"สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าชื่อซิลเวีย เคยเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรหนึ่ง คิดว่าพวกเจ้าคงจะคุ้นเคยกับอาณาจักรนี้ดี นั่นคืออาณาจักรเยลที่ล่มสลายไปแล้ว"

เมืองมนุษย์แห่งนี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเยล ดังนั้นซิลเวียจึงเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องเคยได้ยินชื่อเสียงของอาณาจักรเยลมาบ้าง

และอาณาจักรเยลเพิ่งล่มสลายไปไม่ถึงสองปี เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกลืมได้เร็วขนาดนั้น

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินว่าซิลเวียเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรเยล ผู้หญิงทั้งสิบห้าคนต่างแสดงสีหน้าไม่เชื่อออกมา

"ท่าน...ท่านเป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรเยลจริง ๆ หรือ?"

ผู้หญิงคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้น

"แน่นอน เรื่องนี้ข้าไม่จำเป็นต้องโกหกพวกเจ้า มงกุฎบนศีรษะข้าคงตอบได้ชัดเจนพอ"

ซิลเวียชี้ไปยังมงกุฎที่สวมอยู่บนศีรษะ

มีสัญลักษณ์สายฟ้าสีทองเล็ก ๆ สลัก นั่นคือสัญลักษณ์ของราชวงศ์อาณาจักรเยล

"เป็นเจ้าหญิงของอาณาจักรเยลจริง ๆ ด้วย!"

"พระเจ้า เจ้าหญิงของอาณาจักรเยลมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

"ไม่ใช่ว่าราชวงศ์ของอาณาจักรเยลถูกสังหายจนสิ้งแล้วหรือ?"

เสียงฮือฮาดังกระหึ่ม

"อะแฮ่ม เงียบก่อน" ไอนีเวนเพียงกระเอมเบา ๆ ทันใดนั้น ผู้หญิงทั้งหลายก็เงียบเสียงลง

นั่นเป็นเพราะแรงกดดันของไอนีเวนน่ากลัวเกินไป

"ตอนนี้ข้าจะบอกสถานการณ์ของพวกเจ้าให้ฟัง ถึงตอนนั้นจะอยู่หรือไป...ก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้าเอง"