ตอนที่ 38 เวทมังกรยักษ์

มังกรแดงตัวใหญ่มหึมาโผบินลงมาจากท้องฟ้า เงาสะท้อนในดวงตาของเหล่าอสูร

เส้นเลือดสีแดงฉานระหว่างเกล็ดมังกรเปล่งแสงเรืองรอง เปลวไฟบนร่างราวกับภูตอัคคีที่เริงระบำสรรเสริญองค์ราชัน

"ฝ่าบาทมังกรแดง!"

พลั่ก!

พลั่ก!

เหล่าอสูรต่างพร้อมใจกันคุกเข่าลงทันทีเมื่อเห็นฝ่าบาทปรากฏตัว

ทุกตนต่างสบตากันไปมาด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าฝ่าบาทที่ควรอยู่ในรัง จะมาปรากฏตัวในสนามรบแห่งนี้ได้

การมาถึงของฝ่าบาทช่างเหนือความคาดหมายเสียจริง

“ฝ่าบาทซีมู่ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่แปลกใจเลยที่สุริยันบนท้องฟ้าพลันมืดมิด ที่แท้ก็เพราะเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุคได้จุติลงมาต่อหน้าข้า!”

คริสรีบประจบประแจงด้วยสีหน้าซาบซึ้ง

สมกับเป็นคริส ขณะที่คนอื่นเมื่อเห็นซีมู่ก็รีบคำนับก่อนเป็นอย่างแรก แต่เขาเลือกที่จะเลียแข้งเลียขาฝ่าบาทก่อน

แต่เรื่องนี้ทำให้ซีมู่พอใจอย่างมาก ผู้รู้จักพูด ย่อมได้มากกว่าเงียบ

"คริส ครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมาก อยากได้รางวัลอะไรหรือไม่?"

ซีมู่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากเบื้องบนด้วยมุมมองของพระเจ้า เขาสังเกตการณ์การสู้รบทั้งหมดอย่างถี่ถ้วน

แม้จะเป็นครั้งแรกที่คริสบุกเมืองมนุษย์ แต่ก็ทำได้ดีมาก ไม่คิดดูถูกมนุษย์เลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม กลับเลือกใช้กลยุทธ์ที่ปลอดภัยที่สุด หากเป็นอสูรตนอื่นคงไม่คิดแผนแอบเข้าเมืองไปเปิดประตูแต่จะเลือกบุกทะลวงประตูเมืองอย่างเดียวเป็นแน่

"การได้ติดตามรับใช้ฝ่าบาทคือรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับข้าแล้ว"

คริสฉลาดมาก ไม่ได้พูดเจาะจงว่าอยากได้อะไร เพราะกลัวว่าหากขอมากเกินไปจะดูเหมือนโลภมาก และทำให้ฝ่าบาทมองเขาในแง่ลบ

ทางที่ดีที่สุดคือโยนคำถามกลับไปให้ฝ่าบาทเป็นผู้ตัดสินใจ ไม่ว่าฝ่าบาทจะมอบอะไรให้ เขาก็จะยอมรับโดยไม่มีข้อแม้

"เช่นนั้นก็รอกลับไปที่รังมังกรก่อนค่อยว่ากัน"

ดวงตาสีแดงฉานของมังกรส่องประกาย ซีมู่มองเห็นอนาคตที่สดใสของคริส

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" คริสพยักหน้า

"ฝ่าบาท นี่คือของที่ได้จากการรบทั้งหมดที่พวกเรายึดมาได้เพคะ คิดว่าคงจะเป็นประโยชน์ต่อเผ่าซีมู่ไม่น้อย"

ไอนีเวนอธิบายสิ่งของต่าง ๆ ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ใช้เสริมความแข็งแกร่งให้เผ่าซีมู่ ที่เหลือคือเสื้อผ้าและของเล่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ซิลเวียและเกวนโดลินต้องการ

"อืม ข้ารู้แล้ว กลับรังมังกรกันเถอะ"

ซีมู่กระพือปีกเบา ๆ พายุเฮอริเคนก่อตัว เขาเตรียมจะจากไป

"เดี๋ยวก่อน! ฝ่าบาท ยังมีอีกเรื่องหนึ่งขอรับ!" คริสเรียกไว้

"มีอะไรอีก? คริส ต่อไปพูดให้เข้าประเด็น อย่ามัวแต่เล่าเรื่องยืดยาวรู้หรือไม่?"

ซีมู่พูดอย่างไม่พอใจ เขาเตรียมจะบินขึ้นกลับแล้วแท้ ๆ

"คืออย่างนี้ขอรับฝ่าบาท ยังมีมนุษย์บางส่วนที่ข้าหามาเพื่อมอบเป็นคู่ครองของท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะทรงโปรดหรือไม่? หากทรงโปรดก็นำกลับไปด้วย แต่หากไม่ทรงโปรดข้าจะได้จัดการเสียตรงนี้เลย”

แต่เดิมคริสคิดว่าจะพาสาว ๆ สิบกว่าคนนี้กลับไปที่รังมังกรก่อนแล้วค่อยให้ฝ่าบาทตัดสินใจ

แต่เมื่อตอนนี้ฝ่าบาทก็อยู่ตรงนี้ด้วยแล้ว ตัดสินใจตอนนี้ไปเลยคงจะดีกว่า จะได้ไม่เปลืองแรงขนกลับ

"คู่ครองของข้างั้นหรือ?"

ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงเล็กน้อย ซีมู่กวาดสายตามองหญิงสาวสิบกว่าคนนั้น

รูปร่างหน้าตาไม่เลว แม้จะเทียบกับซิลเวียและไอนีเวนไม่ได้ แต่ในหมู่มนุษย์ด้วยกันก็ถือว่าสูงส่งไม่น้อย

"พากลับไปทั้งหมดนั่นแหละ"

ยิ่งมีลูกหลานมากเท่าไหร่ ความแข็งแกร่งของซีมู่ก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้นซีมู่จึงรับไว้ทั้งหมด

ด้วยความสามารถของมังกร ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวสิบกว่าคน หรือแม้แต่หลายร้อยคนก็ไม่ใช่ปัญหา

"ขอรับ!"

คริสดีใจอย่างเห็นได้ชัด เขาคิดไม่ผิดเลยจริง ๆ ผู้หญิงมนุษย์ที่พวกเขาคิดว่าน่าเกลียด กลับดูดีในสายตาของฝ่าบาท

คริสเอ๋ย เจ้าช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ! คริสแอบชมตัวเองในใจอย่างภาคภูมิ

ตอนนี้เรื่องเดียวที่น่าปวดหัวคือพอกลับไปแล้วคงมีนายหญิงให้เรียกขานหลายคน ช่างยุ่งยากเสียจริง คงต้องหาทางหลบ ๆ บ้าง ไม่งั้นต้องคอย ‘สรรเสริญ’ จนลิ้นพัน

"ส่วนเมืองมนุษย์แห่งนี้...ก็ทำลายทิ้งไปซะ"

ซีมู่หรี่ตา มองไปยังเมืองมนุษย์ตรงหน้า

ไหน ๆ ก็ถูกอสูรทำลายไปเกือบหมดแล้ว ก็ทำลายให้สิ้นซากไปเสีย

"โฮก!"

ชั่วพริบตา เปลวเพลิงบนร่างมังกรแดงก็ลุกโชน เปลวเพลิงที่ร้อนระอุห้อมล้อมรอบกายซีมู่ กลายเป็นวงแหวนเพลิงที่ร้อนระอุและงดงามราวกับวงแหวนเทพเจ้า ส่องประกายสะท้อนร่างสง่างามของซีมู่

ความร้อนสูงจนบิดเบือนพื้นที่โดยรอบ ทำให้เหล่าอสูรที่อยู่ใกล้ ๆ ตกใจถอยหลังกรู กลัวว่าเปลวเพลิงนี้จะลามมาเผาขนของตน

" วงแหวนเพลิงทำลายล้าง!"

วงแหวนเพลิงด้านหลังซีมู่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ก่อนแตกกระจายเป็นละอองไฟร้อนระอุ โปรยปรายถล่มใส่เมืองมนุษย์เบื้องล่าง

ตู้ม!!!

ทันใดนั้นเอง ทั้งเมืองมนุษย์ก็จมอยู่ใต้ทะเลเพลิง ถูกเปลวไฟกลืนกินจนกลายเป็นนรกบนดิน

แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าของเหล่าอสูร พวกมันได้แต่ยืนนิ่ง

ผู้ที่ไม่เคยเห็นฝ่าบาทลงมือด้วยตนเองมาก่อน ณ ตอนนี้ต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก นี่หรือคือพลังของฝ่าบาทของเรา?

สมกับเป็นมังกรที่แท้จริงผู้สูงส่ง สมกับเป็นราชันผู้ไร้มงกุฎของเรา!

กำแพงที่แข็งแกร่งถูกเวทเพลิงทำลายจนพังทลายอย่างง่ายดาย

ซากปรักหักพังบนพื้นถูกทะเลเพลิงกลืนกินจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

"โฮก! กลับรังมังกร!"

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เสียงคำรามของมังกรดังก้อง ก่อนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บินกลับรังมังกรอันไกลโพ้น

"โบร๋ว! ตามรอยเท้าของฝ่าบาทไป!"

คริสตะโกนลั่นด้วยความปลื้มปิติ

ฝ่าบาทในอดีตของพวกเรากลับมาแล้ว!

หากฝ่าบาทโตเต็มวัยเมื่อไหร่ จะต้องกลับไปแก้แค้นนางมังกรแดงตนนั้นได้อย่างแน่นอน!

แค้นนี้คริสไม่มีวันลืม

"นี่หรือคือพลังที่แท้จริงของมังกร? ไม่แปลกใจเลยที่ถูกขนานนามว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดบนทวีป"

ไอนีเวนถอนหายใจด้วยความทึ่ง

จากนั้นก็ขี่สัตว์พาหนะของตน ตามทิศทางที่ซีมู่บินจากไป

กองทัพอสูรทั้งมวลเคลื่อนขบวนตามฝ่าบาทกลับสู่รังมังกรอย่างยิ่งใหญ่

...

หนึ่งวันต่อมา

เหล่าอสูรทั้งหมดกลับถึงรังมังกร

ซิลเวียพาเกวนโดลินพร้อมกับเหล่าอสูรออกมารอต้อนรับการกลับมาของราชัน

"ฝ่าบาท! ท่านกลับมาแล้ว" ซิลเวียเอ่ยเสียงนุ่ม สายตาเต็มไปด้วยความดีใจ

ใบหน้าของเหล่าอสูรเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และจำนวนก็ไม่ได้ลดลงอย่างเห็นได้ชัด นางจึงเดาได้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้น่าจะได้รับชัยชนะกลับมา

คงไม่มีใครแพ้สงครามแล้วยังดีใจได้ขนาดนี้หรอก