ตอนที่ 37 ปล้น! กวาดล้าง! ยึดของรางวัล!
ตอนที่ 37 ปล้น! กวาดล้าง! ยึดของรางวัล!
"อย่า..!"
ฉึก!
เบสโทรีที่หมดสิ้นแรงใจในการสู้รบ ถูกไอนีเวนบั่นศีรษะอย่างไร้ความปรานี สายตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฝีมือของเขาจัดว่าไม่เลว แต่เพราะถูกสุรานารีบ่อนทำลายมานานจนตอนนี้แม้แต่ดาบก็ยังจับไม่มั่น มิหนำซ้ำสภาพจิตใจยังย่ำแย่เกินทน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไอนีเวนซึ่งเป็นนักดาบระดับสูงเช่นเดียวกัน เพียงสิบกระบวนท่า ก็ไร้ทางต้าน
"เยี่ยมยอด...เยี่ยมยอดเหลือเกิน นายหญิงไอนีเวน ท่านช่างงามดังจันทราทอแสง ดาราทั้งหลายยังต้องพราวเพื่อท่าน” คริสคุกเข่าต่อหน้าไอนีเวน เริ่มประจบประแจง
ขอเพียงเป็นนายใหญ่ของคริส สิ่งใดก็สามารถเอามาเลียแข้งเลียขาได้ทั้งนั้น
"พอเถอะคริส เอาคำพูดพวกนั้นไว้ใช้กับฝ่าบาทเถอะ ข้าไม่สนใจหรอก"
ไอนีเวนเดินไปที่ศพของเบสโทรี หยิบดาบของอีกฝ่ายขึ้นมาพิจารณา ลายสลักบนคมดาบระยับวาวใต้แสงอาทิตย์
ไอนีเวนมองปราดเดียวก็รู้ว่าวัสดุของดาบเล่มนี้แตกต่างออกไป และดีกว่าดาบที่นางใช้มากนัก
ในเมื่อนี่คือของที่ได้มาจากการสู้รบ ไอนีเวนก็ไม่รอช้า เก็บมันไว้กับตัวทันที
พอดีเลย…นางจะได้เอาดาบเดิมของนางไปให้เกวนโดลินฝึก
"ยังไม่ตายใช่ไหม บาดา"
คริสหัวเราะ
"หึ! แค่มนุษย์พวกนี้ คิดจะฆ่าข้าได้งั้นหรือ?"
บาดาเตะซากศพมนุษย์ตรงหน้ากระเด็น หลังจากฆ่าทหารมนุษย์พวกนี้เสร็จ เขาก็อิ่มหนำสำราญกับมื้ออาหารอันโอชะ
พญาอินทรีแห่งพงไพรบินลงมาจากท้องฟ้า เริ่มใช้จะงอยปากโค้งจิกฉีกศพมนุษย์ เพลิดเพลินกับอาหารเที่ยงที่หาได้ยาก
"หัวหน้าคริส มนุษย์ในเมืองส่วนใหญ่ถูกฆ่าตายเกือบหมดเกลี้ยงแล้ว เหลือแต่ผู้หญิงน่าเกลียดพวกนี้"
โนลล์ตัวหนึ่งวิ่งมาอยู่ข้าง ๆ คริส ชี้ไปยังกลุ่มผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง
มองคร่าว ๆ มีอยู่สิบกว่าคน ทุกคนต่างก้มหน้าตัวสั่นเทา ไม่กล้ามองหน้าอสูรแม้แต่น้อย
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมพวกนางถึงยังไม่ถูกฆ่า แต่ก็คิดว่าคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
"ทำได้ดีมาก ช่างน่าเกลียดจริง ๆ"
คริสพยักหน้าอย่างพอใจ
"น่าเกลียดหรือ? คริส ตาเจ้าเป็นอะไรไป? ผู้หญิงพวกนี้ก็ไม่ได้ขี้เหร่กันสักหน่อย"
ไอนีเวนกล่าวอย่างแปลกใจ เมื่อได้ยินคริสพูดว่าผู้หญิงพวกนั้นน่าเกลียด นางถึงกับต้องขยี้ตาตัวเองมองใหม่อีกครั้ง
รูปลักษณ์ของผู้หญิงพวกนี้แม้จะไม่สวยงามดั่งเทพธิดา แต่ก็จัดอยู่ในระดับที่ดูดี ทว่าคริสกลับเรียกพวกนางว่าน่าเกลียด...หมายความว่า นางเองก็น่าเกลียดด้วยงั้นหรือ?
"นายหญิงไอนีเวน ท่านอาจจะไม่เข้าใจรสนิยมของพวกเราชาวโนลล์ สำหรับข้าแล้ว ไอ้พวกผิวบางเนื้อนุ่มพวกนี้ล้วนน่าเกลียดทั้งสิ้น มีแต่...นู่น ต้องอย่างนางเท่านั้นที่เราจะถือว่าเป็นสาวงาม"
คริสกำลังหาตัวอย่างอยู่พอดี เมื่อเห็นโนลล์เพศหญิงผ่านมาจึงรีบชี้มือไปทางนาง
รูปร่างของโนลล์เพศหญิงตัวนั้นไม่ได้ผอมไปกว่าโนลล์เพศชายมากนัก หัวหมาไฮยีน่าที่น่ากลัวกำลังเลียเลือดที่มุมปาก ขนที่ท้ายทอยก็พันกันเป็นก้อน เมื่อมองดูรูปลักษณ์ของโนลล์ตัวนั้น ไอนีเวนก็อดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ สภาพแบบนี้น่าเกลียดกว่าคริสเสียอีก
"เอาเถอะ เจ้าพูดถูก คริส"
ไอนีเวนไม่มีอารมณ์จะไปเถียงเรื่องรสนิยมกับคริส นางต้องไปควานหาคทาเวทและหนังสือเวทมนตร์ให้เกวนโดลินน้อยผู้น่ารักของนางก่อน
"หัวหน้าคริส ท่านว่าถ้าเราหาหญิงมาเยอะขนาดนี้ แล้วฝ่าบาทไม่ชอบขึ้นมาจะทำอย่างไร?" ลูกน้องโนลล์ถามอย่างกังวล
"ง่ายจะตาย ฆ่าให้หมดก็จบ จบงานและยังได้อิ่มหนำสำราญอีกด้วย"
คริสใช้มือเคาะหัวลูกน้องป๊อกหนึ่ง ในใจก็หวังลึก ๆ หากฝ่าบาทไม่ชอบยิ่งดีใหญ่ เขาจะได้ไม่ต้องเรียกนายหญิงเยอะแยะ
...
บนถนนในเมือง เลือดสดยังชุ่มฉ่ำ แขนขาและชิ้นเนื้อเกลื่อนกลาด ไอนีเวนพยายามอดกลั้นความคลื่นไส้ เดินมาถึงห้องสมุดที่ประตูเต็มไปด้วยเลือด ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
"โฮก~ หืม? นายหญิงไอนีเวน"
เมื่อเดินเข้าไป ก็ได้ยินเสียงคำรามของอสูร แต่เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นไอนีเวน ทุกตนก็รีบเก็บท่าทีโจมตี ลากอาหารที่กำลังกินอยู่ไปที่มุมห้อง แล้วค่อย ๆ ลิ้มรสต่อ
ครั้งแรกที่เห็นภาพแบบนี้ แม้จะเป็นราชินีแห่งเผ่าดาร์เอล์ฟ ไอนีเวนก็ยังแทบจะทนไม่ไหว
มันน่าขยะแขยงเกินบรรยาย โดยเฉพาะกลิ่นคาวเลือดที่ลอยค้างอยู่ในอากาศ ทำให้นางต้องขมวดคิ้วบ่อย ๆ
สูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางใช้มือปิดจมูก ลูบเศษเลือดบนชั้นหนังสือแล้วเริ่มค้นหาตำรา
...
อีกด้านหนึ่ง
คริสและอสูรตนอื่น ๆ ก็เริ่มรื้อค้นหาสิ่งของที่พอจะใช้การได้
"คริส! นี่คือสิ่งที่องค์หญิงเกวนโดลินต้องการใช่หรือไม่?"
ปัง!
บาดาเตะประตูไม้จนพังลง ในห้องนั้นมีตุ๊กตาขนนุ่มวางอยู่มากมาย นี่คงจะเป็นของเล่นที่องค์หญิงพูดถึง
"ใช่แล้ว นี่แหละ"
คริสรีบวิ่งเข้ามา ดวงตาค่อย ๆ ส่องประกาย
หากนำของพวกนี้กลับไป องค์หญิงเกวนโดลินจะต้องดีใจมากแน่ ๆ หากองค์หญิงดีใจ ฝ่าบาทก็พลอยสำราญไปด้วย เขานี่ช่างฉลาดเสียจริง
"ตุ๊กตาเยอะขนาดนี้ เราจะเอากลับไปได้อย่างไร?" บาดาเอ่ยถาม
"ไอ้โง่เอ๊ย พวกมนุษย์มีเกวียนขนของไม่ใช่หรือ? ก็ใช้เกวียนลากกลับไปสิ ใช่แล้ว ไปสั่งไอ้พวกนั้นว่าอย่ากินม้าลากของล่ะ ... หากกินม้าที่ลากของไปก็ให้ไปลากของเอง!"
คริสเข้าใจ “สันดาน” ของอสูรเป็นอย่างดี หากเขาไม่ออกคำสั่งเตือน เกรงว่าคงเหลือแต่เกวียนไม่มีม้าให้ใช้งาน
"โปรดวางใจหัวหน้าคริส เราไม่โง่กันขนาดนั้นหรอก"
อสูรพากันหดคอ เกือบไปแล้ว...พวกเขาเกือบจะทำอย่างนั้นแล้วจริง ๆ
...
หลังจากผ่านไปประมาณสองชั่วโมงให้หลังการบุกเมืองมนุษย์
อสูรทั้งหมดมารวมตัวกันที่ประตูเมือง
เกวียนขนสินค้าถูกอสูรลากมาที่นี่ทั้งหมด บนเกวียนบางส่วนเต็มไปด้วยตุ๊กตาขนนุ่มมากมาย และอีกส่วนอัดแน่นด้วยของรางวัล เช่น คทามายานับร้อย ชุดเกราะคุณภาพดี วัตถุดิบหล่อหลอมอาวุธ…
สงครามช่างเป็นหนทางในการสร้างความมั่งคั่งโดยแท้ เพียงศึกเดียว ทรัพยากรของเผ่าซีมู่ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังมีของหลายอย่างที่หาไม่ได้ในเทือกเขาดอร์คาฟาร์
"ของที่ได้มาจากการรบมากมายขนาดนี้ เมื่อฝ่าบาทเห็นแล้วจะต้องดีใจมากแน่ ๆ"
คริสยืนเท้าสะเอว พูดอย่างภาคภูมิใจ
เขาอดใจรอที่จะกลับไปรายงานความดีความชอบต่อฝ่าบาทไม่ไหวแล้ว
ครั้งนี้พวกเขาพาอสูรออกมาประมาณหนึ่งพันกว่าตน เสียชีวิตไปเพียงร้อยกว่าตน ถือว่าเป็นอัตราการสูญเสียที่รับได้อย่างมาก
ส่วนทหารมนุษย์ถูกฆ่าตายทั้งหมด ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว แสดงให้เห็นว่าเมืองมนุษย์แห่งนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก
"โฮก! ไม่ต้องหรอก คริส ข้าเห็นทั้งหมดแล้ว ทำได้ดีมาก สุนัขรับใช้ที่ภักดีที่สุดของข้า"
อำนาจมังกรที่ยิ่งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วสนามรบ สยบทุกเสียงในพริบตา