ตอนที่ 32 มุ่งหน้าสู่เมืองมนุษย์

เช้าตรู่ เมื่อแสงอาทิตย์อาบผ่านยอดไม้ลงสู่ผืนดิน เหล่าอสูรแห่งเผ่าซีมู่ก็เริ่มขยับตัววุ่นวายอึกทึก

ดาร์กเอลฟ์จูงม้าศึกออกจากคอก มันคือสัตว์พาหนะแต่เดิมของพวกเขา

ม้าป่าในป่าดงพงไพรทั้งตัวสูงใหญ่และแข็งแรงกว่าม้าที่มนุษย์เลี้ยงมากนัก เหมาะอย่างยิ่งสำหรับใช้เป็นสัตว์ขี่ของดาร์กเอลฟ์และอสูรที่มีรูปร่างส่วนใหญ่คล้ายมนุษย์

แม้จะไม่ดุร้ายเท่ากับวอร์ก แต่มีความเร็วสูงและเหมาะสำหรับการพุ่งชนทหารแนวราบ ซึ่งดีกว่าวอร์กในบางแง่

"เวลานี้ฝ่าบาทคงจะยังไม่ตื่น "

"ต้องรอรับคำสั่งก่อนออกเดินทางไหม?"

"แน่นอนสิ ไม่มีคำสั่ง ใครกล้าออกจากรังมังกรเล่า?!"

"ไม่ต้องรอ ฝ่าบาทกำลังพักผ่อน"

ในขณะที่เหล่าอสูรกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น คริสก็ขี่วอร์กมาอยู่ตรงหน้าทุกคน

"หัวหน้าคริสหมายความว่าอย่างไรหรือ?" บาดา หัวหน้าเผ่าก็อบลินบั๊คแบร์ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

ปกติแล้ว คริสคือผู้ที่นอบน้อมที่สุดต่อฝ่าบาท วันนี้กลับทำตัวแปลก ๆ พูดราวกับมีอำนาจเหนือกว่า... หรือเขาจะคิดกบฏกัน?

หัวหน้าเผ่าอสูรทุกตนต่างพากันจับจ้องมองมาที่คริส

"อย่าคิดมาก นับแต่ฟ้าสางวันนี้ ฝ่าบาทได้สั่งการต่อข้าไว้แล้วว่า...การบุกเมืองมนุษย์ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องรอคำสั่งของพระองค์ ข้าจะเป็นผู้บัญชาการทัพทั้งหมด" คริสกล่าวเสียงชัดขณะขี่วอร์กมองลงมาอย่างสง่างาม

ปกติฝ่าบาทไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน การตัดสินใจเช่นนี้ในวันนี้จะต้องเป็นสัญญาณบางอย่างแน่นอน แต่สัญญาณอะไร คริสเองก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้

"เอลฟ์แห่งเผ่าดาร์กมูน เตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?" ไอนีเวนหันหลังกลับไปตะโกน

"พร้อมแล้วเพคะ ราชินีไอนีเวน เราพร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ" มีฟาเดินขึ้นมารายงาน

หัวหน้าเผ่าอสูรอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็เริ่มจัดระเบียบเผ่าตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

คริสเฝ้ารออย่างใจเย็น จนกระทั่งเหล่าอสูรทุกตนหันมามองเขา

"ไอ้มนุษย์สารเลวพวกนั้น เหยียบย่ำดินแดนของฝ่าบาทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งก่อน ๆ ฝ่าบาททรงเมตตาพวกมันแต่กลับไม่สำนึก! ครั้งนี้ ฝ่าบาทตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้โอกาสพวกมันอีก!" คริสคำราม

"ถึงเวลาแล้วที่เผ่าซีมู่จะมอบบทเรียนอันหนักหน่วงและฝันร้ายที่ไม่อาจลืมเลือนได้ให้แก่พวกมัน เหล่านักรบทั้งหลาย! จงฉีกกระชากพวกมันเป็นชิ้น ๆ!" คริสยกกำปั้นขึ้นตะโกน

"ฉีกกระชากพวกมัน! ฉีกกระชากพวกมัน!"

"ฉีกกระชากพวกมัน! ฉีกกระชากพวกมัน!"

"ฉีกกระชากพวกมัน! ฉีกกระชากพวกมัน!"

เหล่าอสูรต่างพร้อมใจกันตะโกนตาม แม้แต่ดาร์กเอลฟ์ก็ยังถูกกระตุ้นให้มีส่วนร่วมไปด้วย

"เปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นของเผ่าซีมู่จงลุกโชน! มุ่งหน้าสู่เมืองมนุษย์! แล้วช่วงชิงทุกสิ่งที่เป็นของเรา..."

“หืม? คริส... พวกพี่ ๆ ทำอะไรกันเหรอ? เสียงดังจัง~”

คริสยังไม่ทันพูดจบ เสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ของเกวนโดลินดังแทรกขึ้นมาขณะขยี้ตางัวเงียเดินออกจากถ้ำมาช้า ๆ

ในอ้อมแขนของนางยังมีตุ๊กตาหมีน่ารัก ๆ ตัวหนึ่งอยู่ นี่คือของที่พวกโนลล์ที่แปลงร่างได้แอบไปขโมยมาจากเมืองมนุษย์มาเพื่อมอบให้เกวนโดลิน

"องค์หญิงเกวนโดลิน ท่านมาได้อย่างไรกัน?!" คริสตกตะลึง

"เกวนโดลินน้อย เจ้ามาทำอะไรที่นี่ พ่อกับแม่เจ้าล่ะ?" ไอนีเวนรีบกระโดดลงจากหลังม้า วิ่งไปอยู่ตรงหน้าเกวนโดลิน

"ท่านพ่อท่านแม่ยังหลับอยู่ ข้าได้ยินเสียงดังก็เลยออกมาดู...ท่านป้าไอนีเวน เมื่อกี้พวกท่านพูดว่าจะไปปล้นอะไรกันหรือเจ้าคะ?" เกวนโดลินที่ตื่นเต็มตา เอียงคอถามด้วยความอยากรู้ พราะเมื่อกี้ตอนเดินออกมา นางได้ยินคริสพูดว่าจะไปปล้นอะไรบางอย่าง

"องค์...องค์หญิงเกวนโดลิน เราจะไปปล้นของเล่นสนุก ๆ กับเสื้อผ้าสวย ๆ มาให้ท่านนะขอรับ

คริสคิดข้ออ้างขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ถ้าพูดกับองค์หญิงเกวนโดลินเรื่องการปล้นสมบัติเมืองมนุษย์ นางคงไม่เข้าใจแน่นอน อีกทั้งเขาก็ไม่คิดว่าการพูดคำว่าปล้นจะทำให้เกวนโดลินเสียคน เพราะในรังนี้...ความชั่วคือธรรมชาติ

ฝ่าบาทเองก็เป็นมังกรแดงผู้ชั่วร้าย เหล่าอสูรในเผ่าซีมู่ก็เป็นตัวแทนของความวุ่นวายและความโกลาหล

"ของเล่นกับเสื้อผ้างั้นหรือ?! เย้! ถ้าอย่างนั้นพวกท่านรีบไปเถอะ"

เป็นไปตามคาด เกวนโดลินไม่ได้สนใจคำว่าปล้นเลยแม้แต่น้อย เพราะให้ความสำคัญกับของเล่นและเสื้อผ้าที่คริสพูดถึงมากกว่า

นางเข้าใจความหมายของคำว่าปล้น แต่นั่นไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับนาง

"ฮ่า ๆ ๆ วางใจเถอะขอรับองค์หญิงเกวนโดลิน เราจะนำกลับมาให้ท่านเพียบแน่นอน!" คริสหัวเราะเสียงดัง ขอเพียงองค์หญิงมีความสุขก็พอแล้ว

ในครึ่งเดือนนี้ องค์หญิงเริ่มเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ อย่างน้อยก็ไม่กลัวเขาอีกต่อไปแล้ว

"จริงสิ คริส ช่วยไปปล้นคทาเวทมนตร์กลับมาเยอะ ๆ หน่อยได้หรือไม่ ข้ากับแม่ต้องใช้คทาเวทอันเดียวกันตลอด...ทุกครั้งต้องรอให้ท่านแม่ใช้เสร็จก่อน ข้าถึงจะได้ใช้บ้าง" เกวนโดลินพูดอย่างน้อยใจ

"คทาเวทมนตร์หรือ? แน่นอนขอรับ! ไม่มีปัญหาเพื่อองค์หญิงเกวนโดลิน" คริสรับคำทันที

เมืองมนุษย์ไหนเลยจะขาดคทาเวท? เขาจะขนมาเป็นกระสอบเลยก็ยังได้ ส่วนคุณภาพจะดีหรือไม่นั้น คริสไม่อาจสามารถรับประกันได้

"เอาล่ะ เกวนโดลินน้อย รีบกลับไปนอนต่อเถอะนะ" ไอนีเวนแอบพ่นลมถอนหายใจเบา ๆ

แม้จะอยู่ในเผ่าซีมู่มาครึ่งปี แต่นางก็ยังรู้สึกว่าการสอนให้เด็กเล็กรู้จักปล้นของเช่นนี้ มันดีแล้วจริงหรือ?

ถึงดาร์กเอลฟ์จะเป็นเผ่าพันธุ์ที่วุ่นวายแต่ก็มีเมตตา ย่อมไม่คุ้นเคยกับการกระทำชั่วอยู่บ้าง

"เจ้าค่ะ ท่านป้าไอนีเวน ถ้าอย่างนั้นข้ากลับไปนอนแล้วนะ คริสเองก็เบา ๆ หน่อยนะ ถ้าปลุกท่านพ่อท่านแม่ขึ้นมา เดี๋ยวจะเดือดร้อนเอา" เกวนโดลินทิ้งท้าย ก่อนจะวิ่งกลับเข้าถ้ำไปอย่างร่าเริง

คริสมองตามหลังเกวนโดลินที่จากไป อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

"ไปเถอะ" ไอนีเวนกลับขึ้นหลังม้าอีกครั้ง

"ทั้งหมด...แค่ก แค่ก"

คริสเตรียมที่จะตะโกนใหม่ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดขององค์หญิงเกวนโดลิน ก็รีบลดเสียงลง

"ออกเดินทาง"

อสูรทั้งหลายสบตากันอย่างงง ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเริ่มเคลื่อนพลแบบ “ย่องเบา” ส่วนตนใดที่ขี่สัตว์ก็พยายามขี่ตามหลังอย่างช้า ๆ

“มีเด็กเล็กอยู่ในบ้านก็ต้องระวังแบบนี้นี่เอง”

ไอนีเวนมุมปากยกขึ้นอย่างขบขันขณะเดินตามอยู่ข้างหลัง เห็นฉากนี้ นางก็อดที่จะหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

ช่างน่าสนใจ...เหล่าอสูรที่วุ่นวายและชั่วร้าย แตกต่างจากในตำนานอยู่บ้าง

อย่างน้อยในครอบครัวใหญ่ ทุกคนก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ใครถูกรังแกก็จะช่วยกันรังแกกลับ ดีกว่าพวกที่แสร้งทำเป็นผู้ดีมีคุณธรรมมากมาย

"เคลื่อนตัว~" แม้แต่การเคลื่อนไหวของไอนีเวนก็เบาลง

เหล่าสัตว์พาหนะต่างก็รู้ความไม่มีตัวไหนทำเสียงดัง กองทัพอสูรของเผ่าซีมู่ทยอยออกจากรังมังกรกันอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งห่างจากรังมังกรพอสมควร การเคลื่อนไหวของทุกตนก็เริ่มเร็วขึ้น

ฝุ่นทรายพัดคลุ้ง ลมป่าพาเสียงโห่ก้องไปทั่วหุบเขา...