ตอนที่ 30 ขอบพระคุณฝ่าบาทที่ทรงไว้วางใจ!

หลังจากบอกลาซิลเวียและเกวนโดลินเสร็จ สีหน้าของไอนีเวนก็พลันเปลี่ยนจากยิ้มละไมเป็นสีหน้าที่เคร่งขรึม รีบสาวเท้าไปยังรังมังกรทันใด

ภายในถ้ำ ดามาร์หัวหน้าเผ่าพญาอินทรีแห่งพงไพร บาดาหัวหน้าเผ่าก็อบลินบั๊คแบร์ วอล์คเกอร์หัวหน้าเผ่าก็อบลิน...และหัวหน้าเผ่าย่อยอีกนับสิบได้มาอยู่ต่อหน้าซีมู่ทั้งหมดแล้ว

สำหรับอสูร เพียงมีจำนวนเกินสิบกว่าตนก็สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นเผ่าได้

"นายหญิงไอนีเวน..."

แม้ว่าไอนีเวนจะดำรงตำแหน่งหัวหน้าเผ่า แต่นางยังมีฐานะเป็นนายหญิงซึ่งอยู่เหนือกว่าหัวหน้าเผ่าอสูรเหล่านี้หนึ่งระดับ เหล่าอสูรต่างก้มศีรษะให้โดยพร้อมเพรียง

"ฝ่าบาท ข้ามาแล้ว หืม? ทำไมเจ้าคริสยังไม่มาอีก?"

ไอนีเวนเท้าสะเอวเหลียวมองรอบถ้ำ เมื่อไม่เห็นเงาของคริส นางก็ประหลาดใจ

เจ้าสุนัขรับใช้ที่อยู่ข้างกายฝ่าบาทที่ปกติมักจะเสนอหน้าก่อนใคร แต่ในเวลาเช่นนี้กลับมาถึงช้าที่สุดอย่างนั้นหรือ?

"คริสออกไปจัดการเรื่องชายแดนเมื่อช่วงบ่าย ตอนนี้น่าจะกำลังเดินทางกลับ การหารือแผนการให้รอเจ้านั่นกลับมาก่อน แต่เรื่องอาหารไม่ต้อง" ซีมู่นั่งขดตัวอยู่ต่อหน้าเหล่าอสูร พลางใช้สายตาส่งสัญญาณให้เหล่าอสูรนั่งลงที่ข้าง ๆ

ตำแหน่งที่นั่งยิ่งใกล้ซีมู่มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งพิสูจน์ได้ถึงสถานะของอสูรตนนั้นในเผ่า ทุกอย่างถูกจัดวางไว้อย่างชัดเจน

พวกก็อบลินทยอยยกเนื้อย่างหอมกรุ่นมาวางต่อหน้าหัวหน้าเผ่าอสูรแต่ละตน พวกมันกินอาหารสุกเป็น แต่แค่รู้สึกว่าการทำอาหารให้สุกนั้นเป็นเรื่องยุ่งยาก สู้ฉีกกินไปเลยง่ายกว่า

กลิ่นหอมของเนื้อลอยกรุ่นเข้าจมูก ทำให้หัวหน้าเผ่าอสูรอดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ แต่หากไม่ได้รับคำสั่งจากซีมู่ ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องอาหารก่อน

"กินได้"

ทันทีที่ซีมู่สิ้นเสียง หัวหน้าเผ่าอสูรต่างหยิบเนื้อย่างร้อน ๆ ตรงหน้ามากินอย่างตะกละตะกลาม

มีแต่ไอนีเวนเท่านั้นที่ยังคงสำรวม นางใช้มีดและส้อมหั่นเนื้อเป็นชิ้น ๆ แล้วค่อยกินคำละน้อย ๆ อย่างผู้ดีชาวเอลฟ์

นางไม่สามารถกินอาหารเหมือนอสูรได้

"ฝ...ฝ่าบาทซีมู่ผู้ยิ่งใหญ่! คริส สุนัขรับใช้ของท่านกลับมาแล้ว! ขออภัยขอรับ การเดินทางไกล ไม่ได้มาถึงทันเวลา เป็นความผิดของข้า โปรดลงโทษข้าด้วย!"

ในตอนนั้นเอง คริสโผนเข้ามา ล้มกลิ้งอยู่ตรงหน้ามังกร ลนลานจนไม่ทันปัดฝุ่นจากขนตัวเอง หมอบราบอยู่บนพื้นต่อหน้าซีมู่

"นั่งลงเถอะคริส กินเสร็จก่อนค่อยหารือกัน" ซีมู่ส่งสัญญาณให้คริสนั่งลงข้าง ๆ

"ขอรับ! ฝ่าบาท!"

คริสปาดเหงื่อรีบลุกขึ้นพร้อมปัดฝุ่นที่ติดอยู่บนตัว ก่อนขย้ำเนื้อที่อยู่ตรงหน้าคำใหญ่

ตอนนี้เผ่าซีมู่ได้กลับสู่อารยธรรมความสง่างามเหมือนในอดีตกาลอีกครั้ง

หลังจากอิ่มหนำสำราญ คริสเป็นคนแรกที่เปิดปากรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่าย

"ไอ้มนุษย์สารเลวฉลาดพอตัว ของที่บรรทุกมาล้วนมีแต่หินไร้ค่า"

"เป็นไปตามคาด คริส เจ้าทำได้ดีมาก สมกับเป็นสุนัขรับใช้ที่ภักดีที่สุดของข้า" ซีมู่พยักหน้าอย่างพอใจ

เรื่องแบบนี้มอบให้คริสจัดการ เขาวางใจที่สุด เป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจที่เขาต้องหาทางให้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้นานที่สุด

โดยปกติแล้วโนลล์มีอายุขัยเพียง35ปี คริสตอนนี้อายุ20ปีแล้ว อีกแค่15ปีคริสก็จะแก่ตาย เหลือเวลาไม่มากนัก

"ฝ่าบาท นี่คือเหตุผลที่ท่านจะโจมตีเมืองมนุษย์หรือขอรับ?" บาดา หัวหน้าเผ่าก็อบลินบั๊คแบร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ก็อบลินบั๊คแบร์มีจำนวนและกำลังที่แข็งแกร่ง จึงมีบทบาทสำคัญในเผ่าซีมู่

"ในเมื่อพวกมันเลือกล้ำเส้น ก็ต้องเตรียมพร้อมรับความโกรธจากมังกรแดงอย่างข้า!"

ดวงตาของซีมู่ราวกับมีเปลวไฟลุกโชน

"ฝ่าบาทตรัสถูกแล้ว ต้องให้มนุษย์พวกนั้นได้รู้ว่าอำนาจมังกรที่ยิ่งใหญ่คืออะไร!" คริสลุกขึ้นเสริม

"ฝ่าบาท ท่านมีแผนการอย่างไรหรือไม่เพคะ?" ไอนีเวนถาม

นี่เป็นศึกครั้งแรกที่ดาร์กเอลฟ์จะได้เข้าร่วมรบในนามเผ่าซีมู่ นางหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น และได้แสดงความสามารถของดาร์กเอลฟ์ให้เป็นที่ประจักษ์

"ตามรายงานของดามาร์ เมืองมนุษย์นั้นมิได้แข็งแกร่งมากนัก ข้าจะให้คริสนำพวกเจ้าแต่ละเผ่าไปโจมตี ... ไม่ว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีใด ผลลัพธ์ที่ข้าต้องการมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการยึดครองเมืองมนุษย์แห่งนั้นได้สำเร็จ"

ซีมู่ยังมีอีกประโยคที่ไม่ได้พูด เขาจะแอบตามหลังเผ่าอสูรของเขาไปเงียบ ๆ เพื่อสังเกตการณ์ทุกอย่างด้วยตนเอง

ในอนาคตเขาจะต้องทำสงครามกับอาณาจักรมนุษย์อย่างแน่นอน เหล่าอสูรต้องสะสมประสบการณ์การต่อสู้กับมนุษย์ และเรียนรู้วิธีการบุกเมืองให้สำเร็จ การบุกเมืองมนุษย์ครั้งนี้จึงถือเป็นโอกาสอันดีในการฝึกฝน

จะได้ไม่ต้องเป็นมังกรเพียงตนเดียวที่บุกนำหน้าศัตรู เพราะไม่มีมังกรตนใดในโลกนี้ทำเช่นนั้น

มังกรล้วนให้เหล่าอสูรบุกไปก่อน จนกว่าจะยึดครองได้เกือบหมดหรือเหล่าอสูรต้านไม่ไหว ถึงจะปรากฏตัว

คริสเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ

เยี่ยมไปเลย!

ภารกิจการยึดครองเมืองมนุษย์ครั้งนี้ ฝ่าบาทมอบให้เขาเป็นผู้นำทัพ!

ขณะที่หัวหน้าเผ่าอื่น ๆ พากันสบถในใจ พร้อมด่าทอคริสว่า...เจ้าหมานี่ช่างรู้จักเลียเกล็ดมังกรเสียจริง

แต่ทันใดนั้นหัวหน้าเผ่าอสูรทั้งหลายก็เปลี่ยนความคิดอย่างรวดเร็ว หากครั้งนี้พวกมันแสดงความสามารถได้ดี บางทีฝ่าบาทอาจจะมอบอำนาจบัญชาการอสูรครั้งต่อไปให้ก็เป็นได้

“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงไว้วางใจ! ท่านคือสุริยันแห่งสวรรค์ผู้เปล่งรัศมีผู้ที่มองเห็นความสามารถของข้า ข้า คริสผู้นี้จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวัง!”

คริสคุกเข่ากำหมัดทุบอกอย่างภักดีต่อหน้าซีมู่

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น คริส อย่าทำให้ข้าผิดหวัง" ซีมู่ตอบเรียบ

หลังจากหารือแผนการเสร็จ หัวหน้าเผ่าอสูรก็ทยอยออกจากรังมังกร

ครู่ต่อมา ซิลเวียก็จูงมือเกวนโดลินเข้ามา พวกนางมาถึงอยู่นานแล้ว แต่เพราะซิลเวียรู้ความ จึงไม่ได้พาเกวนโดลินเข้าไปรบกวน รอจนหารือเสร็จถึงจะเข้ามา

"ท่านพ่อ! วันนี้ข้าเรียนเวทมนตร์ไปเยอะแยะเลย!"

เด็กหญิงตาใสวิ่งมาหยุดตรงหน้า เริ่มเล่าเรื่องที่ได้เรียนรู้มาทั้งบ่ายอย่างตื่นเต้น

ซีมู่ฟังเกวนโดลินพูดอย่างใจเย็น ไม่รู้ตัวเลยว่าแอบเผยรอยยิ้มที่มุมปาก

"ทำได้ดีมาก เกวนโดลิน เมื่อเจ้าเชี่ยวชาญเวทมนตร์ชั้นแรก และกลายเป็นจอมเวทขั้นต้นได้เมื่อไหร่ พ่อจะสอนเวทภาษามังกรให้เจ้า"

ซีมู่ใช้หางลูบหลังเกวนโดลินเบา ๆ

"เวทภาษามังกรหรือเจ้าคะ?!" เด็กหญิงอุทานตาโต