ตอนที่ 28 แผนการโจมตีเมืองมนุษย์

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เทือกเขาดอร์คาฟาร์ได้ประกาศตนต่อภายนอกว่าเป็นดินแดนของเหล่าอสูรอย่างเป็นทางการ สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาทั้งหมดล้วนไม่อาจย่างกรายเข้ามาได้

ซีมู่ไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง เพราะท้ายที่สุดเขาเป็นเพียงมังกรที่ยังไม่โตเต็มวัย หากถูกผู้อื่นล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของเขา มนุษย์ย่อมพากันคลุ้มคลั่งเปิดศึกใส่แน่นอน

ทุกส่วนของมังกรล้วนมีค่ามหาศาล

ดังนั้นชาวโลกภายนอกจึงรู้เพียงว่าที่นี่คือดินแดนของอสูรที่ทรงพลังตนหนึ่ง

ห่างจากเทือกเขาดอร์คาฟาร์ออกไปมีเมืองมนุษย์อยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเรด

โดยทั่วไปแล้วเมืองมนุษย์จะไม่จงใจไปรบกวนดินแดนของอสูร เพราะทั้งสองอยู่ใกล้กัน จะหาเรื่องสร้างศัตรูไปไย? ต่างคนต่างอยู่ไม่ดีกว่าหรือ?

ทว่าเมืองมนุษย์แห่งนี้ที่รู้อยู่เต็มอกว่านี่คือดินแดนของเหล่าอสูร แต่กลับยังคงยั่วยุที่ชายแดนของเผ่าซีมู่อยู่บ่อยครั้ง

คาดว่าเบื้องหลังน่าจะได้รับการสนับสนุนจากอาณาจักรเรด มิเช่นนั้นคงไม่กล้าทำถึงเพียงนี้

"โปรดวางพระทัยเถิดฝ่าบาทซีมู่ เรื่องนี้มอบให้ข้าจัดการเอง"

มุมปากยกยิ้ม เมื่อคริสได้รับคำสั่งจากฝ่าบาท ในที่สุดก็สามารถเปิดฉากโต้กลับได้เสียที จะได้ให้มนุษย์พวกนั้นรู้เสียบ้าง ว่าการยั่วโมโหเผ่าซีมู่ต้องชดใช้อย่างไร!

หลังคริสออกจากรังมังกรไปได้ไม่นาน ดามาร์ พญาอินทรีแห่งพงไพรก็โฉบลงมาในถ้ำ

“ขอถวายความเคารพอย่างสูงแด่ฝ่าบาทซีมู่ผู้ยิ่งใหญ่”

ดามาร์โค้งคำนับ ศีรษะจรดพื้น

"เรื่องที่ข้าสั่งให้เจ้าทำเป็นอย่างไรบ้าง?" ซีมู่หลับตาเอ่ยถามแผ่วเบา

"โปรดวางพระทัยเถิดฝ่าบาท ข้าได้สำรวจมาทั้งหมดแล้ว เมืองมนุษย์แห่งนั้นไม่ได้ใหญ่โตนัก มีมนุษย์อยู่มากที่สุดเพียงหมื่นคน..."

ดามาร์รายงานสถานการณ์ของเมืองมนุษย์ที่ตนสอดแนมให้ซีมู่ฟังทีละเรื่อง

ก่อนหน้านี้ ซีมู่ได้สั่งให้ดามาร์นำเหล่าพญาอินทรีไปสังเกตการณ์เมืองมนุษย์ ดูว่าเมืองมนุษย์แห่งนั้นมีความแข็งแกร่งโดยรวมเป็นอย่างไร หากสามารถรับมือได้...ก็เข้ายึดครองมันเสียเลย!

มีทรัพยากรมากมายที่มีเพียงมนุษย์เท่านั้นครอบครอง เช่น คทาเวท หนังสือเวท เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ซิลเวียต้องการ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่อสูรไม่สามารถมอบให้ได้

ไม่เพียงเท่านั้น อุปกรณ์ของเหล่าอสูรเองก็ควรได้รับการปรับปรุงเช่นกัน

อาวุธที่พวกก็อบลินสร้างนั้นพอใช้ได้ แต่หากเทียบกับช่างตีเหล็กมืออาชีพของมนุษย์แล้ว ยังห่างไกลนัก

ในทวีปนี้ ผู้ที่สามารถเทียบเคียงช่างตีเหล็กของมนุษย์ได้ คงมีเพียงคนแคระ

"เมืองที่มีคนแค่หมื่นคนแต่กล้ายั่วโมโหข้าเชียวหรือ?" ซีมู่ยกยิ้มเหยียด

อาณาจักรเรด ยังไม่ทันได้เข้าไปหาเรื่อง กลับชิงหาเรื่องก่อนเสียแล้ว

เมื่อซีมู่เติบโตเต็มวัยเมื่อไหร่ เขาจะเปิดฉากโจมตีอาณาจักรเรดเป็นอันดับแรก ต่อมาก็คือนางแพศยาแคทรีนานั่น!

"ฝ่าบาทมีพระประสงค์จะกวาดล้างเมืองมนุษย์นั้นหรือ?" ดามาร์เอ่ยถามด้วยความกล้า

"ถึงเวลาที่เผ่าของข้าเผยเขี้ยวเล็บให้โลกภายนอกได้เห็นแล้ว"

ดวงตาสีแดงเข้มของซีมู่สั่นไหวเล็กน้อย แผนการหนึ่งผุดขึ้นในใจ

...

ณ ชายแดน...

ในขณะเดียวกัน คริสขี่วอร์กมาถึงชายแดนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดข้างหอสังเกตการณ์

"ไอ้ลูกหมา เห็นมนุษย์พวกนั้นหรือยัง?"

คริสเงยหน้าตะโกนถามหน่วยเฝ้ายามบนหอสังเกตการณ์

"ยังขอรับหัวหน้าคริส! พวกมันยังไม่มา แต่ตามปกติ อีกไม่นานคงจะมาถึง"

โนลล์บนหอสังเกตการณ์รีบโผล่หัวออกมาตอบ

ในฐานะโนลล์ที่คอยลาดตระเวนที่หอสังเกตการณ์ พวกมันเห็นมนุษย์จงใจขนส่งสินค้าผ่านหน้าพวกตนทุกวัน

แม้จะไม่บุกรุกเข้ามาในดินแดน แต่ “จงใจ” เหยียบเส้นแดงเตือนภัย เหมือนเป็นการยั่วยุ

เหล่าโนลล์โกรธแทบคลั่งแต่ไม่สามารถโจมตีอีกฝ่ายได้ เพราะตอนนี้พวกนี้ไม่ใช่เผ่าโนลล์ธรรมดา แต่เป็นส่วนหนึ่งของเผ่ามังกร

ทุกอย่างต้องได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทมังกรแดงก่อนเสมอ

"เข้าใจแล้ว ไอ้ลูกหมาทั้งหลาย แอบซุ่มรอแถวนี้ซะ! ถ้ามนุษย์พวกนั้นยังกล้ามาท้าทายพวกเราอีก คราวนี้ไม่ต้องปรานี ฆ่าให้หมด!" คริสออกคำสั่ง

"ขอรับ! หัวหน้าคริส!"

ทหารม้าโนลล์กระโดดลงจากหลังวอร์กทีละตัว ก่อนจะนอนราบตามพงหญ้าสูงที่อยู่ใกล้ ๆ

วอร์กเองก็นอนลงข้างเจ้าของอย่างเชื่อฟัง ซ่อนร่างใหญ่ของตนไปกับภูมิทัศน์

เสียงไหวระริกขณะเคลื่อนที่ค่อย ๆ จางหาย จนเหลือเพียงสายลมพัดเอื่อย

ครู่ต่อมา เสียงกีบม้าดังกระหึ่มจากไกลโพ้น คาราวานมนุษย์กลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเหล่าอสูร

มีคนประมาณยี่สิบกว่าคน ทุกคนสวมอาวุธและเกราะ ห่อหุ้มตั้งแต่หัวจรดเท้า และทุกคนขี่ม้า

กลางขบวนมีสารถีควบม้าสามตัว ลากเกวียนบรรทุกของยาวเหยียด ด้านบนปิดคลุมด้วยผ้าดำมิดชิด ทำให้มองไม่เห็นว่าข้างในมีอะไร

"มนุษย์..."

คริสซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า พลางเลียริมฝีปากของตน มือข้างหนึ่งยันพื้น มืออีกข้างลูบไล้วอร์กข้างกาย เฝ้ารอให้เหยื่อเข้าวงล้อมเส้นแบ่งเขตเสียก่อน... ในฐานะนักล่า เขาต้องมีความอดทน

...

ภายในคาราวาน...

"เรามาทุกวันแบบนี้ อสูรพวกนี้จะไม่โจมตีเราจริง ๆ หรือ?"

"วางใจเถอะ พวกมันไม่กล้าหรอก เบื้องหลังของเราคืออาณาจักรเรดเชียวนะ"

"พวกมันรู้จริง ๆ หรือว่าเราคืออาณาจักรเรด?"

"เจ้าดูโนลล์บนหอสังเกตการณ์นั่นสิ มันจ้องเราราวกับอยากจะกินเราทั้งเป็น"

แม้ดูเหมือนใจกล้าคอยมาเดินเล่นที่นี่ทุกวัน แต่อันที่จริงแล้วในใจของพวกเขากลับกังวลยิ่งกว่าใคร

กลัวว่าอสูรพวกนี้จะทนไม่ไหวแล้วลงมือฆ่าพวกเขา

ถึงอย่างไรที่นี่ก็คือดินแดนอสูร พวกเขามีเพียงยี่สิบกว่าคน ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้อสูรกลุ่มนี้ได้

"เอาล่ะ  ๆ อย่าพูดอีกเลย มีคนอื่นมากันตั้งหลายครั้ง คงไม่ถึงกับโชคร้ายบังเอิญเป็นคราวพวกเราหรอกที่โดน”

นิค หัวหน้าคุ้มกันคาราวานกล่าว

ไม่นาน ทุกคนก็เงียบลง ได้แต่ขี่ม้าช้า ๆ ผ่านหน้าเหล่าอสูรไป

โนลล์บนหอสังเกตการณ์เฝ้ามองลงมาจากที่สูง เมื่อสังเกตเห็นว่าคาราวานมนุษย์เดินเข้าวงล้อมของหัวหน้าคริส

เขาก็รีบหยิบฮอร์นของตนขึ้นมาเป่าขึ้นฟ้า

วู้วววว!!!!

เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาคาราวานแตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก

"ไอ้ลูกหมา! ฆ่าพวกมัน!"

"ฉีกเนื้อของพวกมัน!"

"บดขยี้กระดูกของพวกมัน!"

เหล่าโนลล์ไม่หลบซ่อนตัวอีกต่อไป กรูกันพุ่งออกจากพงหญ้าทีละตัว

"โนลล์!"

"บ้าเอ๊ย! โดนซุ่มโจมตี! โดนซุ่มโจมตี!"

"ทุกคนระวัง! กระจายกำลัง! กระจายกำลัง!"

"หนีเร็ว!"

กองกำลังคุ้มกันมนุษย์ไม่มีความคิดที่จะต่อสู้กับอสูรเลยแม้แต่น้อย ทุกคนล้วนเร่งม้าอยากจะหันหลังหนี

แต่ในวินาทีต่อมา...

"โฮก!"

ทหารม้าโนลล์ขี่วอร์กพุ่งเข้าใส่ วอร์กใต้ร่างอ้าปากกว้างงับขาของม้าจนเลือดสาด

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายกับเสียงหวีดร้องของม้าดังก้องไปทั่วทุ่ง