ตอนที่ 14 ฉลามกิ้งก่า

เพิ่งหันเปลี่ยนทิศวิ่งหนีไปได้ไม่ทันไร อสูรยักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินก็เคลื่อนไหวจนทรายบนพื้นพุ่งกระเด็นเข้าใส่คริสและพวกดาร์กเอลฟ์โดยตรง

ครืน~

ต้นไม้ใหญ่ตามทางราวกับถูกเขย่าลึกถึงราก ไล่ล้มระเนระนาดเป็นแถว ๆ พัดพาฝุ่นทรายหนาเตอะยิ่งขึ้น

คริสเหลือบมองด้านหลังพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เจ้าดาร์กเอลฟ์พวกนี้ไปยั่วยุอสูรอะไรนี่มา!

บนท้องฟ้า

"หัวหน้าดามาร์ เราควรทำอย่างไรดี?"

พญาอินทรีแห่งพงไพรโถมตัวมารวมกันรอบดามาร์ ในอากาศพวกมันรอดพ้นจากภัยจึงไม่จำเป็นต้องวิ่งหนีเหมือนสิ่งมีชีวิตบนพื้น

ต่อให้อสูรเบื้องล่างจะน่ากลัวเพียงใด ก็ไม่สามารถทำร้ายพวกมันที่บินอยู่บนท้องฟ้าได้

"สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะแก้ไขได้ พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะรีบไปแจ้งฝ่าบาทซีมู่"

พญาอินทรีแห่งพงไพรมีความเร็วสูงมาก หากไม่ใช่เพราะต้องคอยติดตามคริส คงมาถึงที่นี่นานโข

"รับทราบ หัวหน้าดามาร์" เหล่าอินทรีย์ป่าพยักหน้า

จากนั้นดามาร์พลันกลายเป็นสายลมหายไปจากที่เดิม มันบินกลับไปยังรังมังกรด้วยความเร็วสูงสุด

บนพื้นดิน

"โฮก!"

อสูรตนนั้นโผล่หัวขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่เพียงแต่กลืนกินดาร์กเอลฟ์เท่านั้น แต่ยังกลืนโนลล์ที่ขาไม่ค่อยดีไปหนึ่งหรือสองตัวด้วย

จากนั้นอสูรตนนั้นก็กลับลงไปใต้ดินอีกครั้ง

"นี่มันอสูรอะไรกัน ทำไมมันถึงโผล่มาได้ที่นี่!” คริสอดไม่ได้ที่จะสบถ

เหลือบมองไปยังดาร์กเอลฟ์ที่กำลังที่กำลังกระจัดกระจายวิ่งหนีก็ยิ่งโกรธขึ้นมา

ยังไม่ทันได้เจรจากับดาร์กเอลฟ์ ก็ต้องมาเจอกับเรื่องบ้าบอแบบนี้เสียก่อน ช่างเฮงซวยเสียจริง

หรือว่าการได้เป็นบริวารของมังกร ทำให้โชคทั้งชีวิตของเขาถูกใช้ไปหมดแล้ว?

"แกร๊ก~ หัวหน้าคริส อย่าวิ่งไปทางนั้นเลย ข้างหน้าเป็นทางตัน!"

พญาอินทรีแห่งพงไพรตัวหนึ่งรีบบินมาเหนือศีรษะของคริสเพื่อกล่าวเตือนเขา

"ทำไมเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้!"

ไม่ต้องรอพญาอินทรีแห่งพงไพรเตือน คริสที่นั่งอยู่บนวอร์กก็เห็นแล้วว่าข้างหน้าเป็นหน้าผา ไม่มีทางให้ไปต่อ!

หากบอกเร็วกว่านี้คงยังพอเปลี่ยนทิศทางได้ แต่ตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว

"ข้า...ข้าเพิ่งนึกออก" พญาอินทรีแห่งพงไพรพูดอย่างตื่นตระหนก

มันเองก็เพิ่งนึกออกหลังจากที่สหายเตือนว่าควรต้องบอกคริส

ไม่นาน เหล่าอสูรที่กำลังหนีอยู่ทั้งหมดก็หยุดฝีเท้า ไม่มีทางข้างหน้าให้ไปต่อ นอกจากต้องกระโดดหน้าผา

"ใครคือหัวหน้าโนลล์!"

ในขณะที่ถูกต้อนให้จนมุม ในฐานะราชินีแห่งดาร์กเอลฟ์ ไอนีเวนจึงลุกขึ้นกล่าวออกมา

"ข้าเอง! เจ้าดาร์กเอลฟ์สารเลว พวกเจ้าไปยั่วยุอะไรมันมา! ตอนนี้ไม่มีใครหนีรอดมันได้แล้ว!"

คริสเห็นดาร์กเอลฟ์ที่กระโดดออกมาตรงหน้าก็ยิ่งโกรธจนควันออกหู

เขายังอยากติดตามฝ่าบาทไปพิชิตทั่วหล้า จะมาตายในที่แบบนี้ได้อย่างไร หรือหากจะตาย ก็ควรตายในสมรภูมิรบกับศัตรู ไม่ใช่ถูกอสูรกินเข้าไปในท้องเฉย ๆ เช่นนี้

"นั่นคือฉลามกิ้งก่า เรื่องอื่นข้าไม่มีเวลาอธิบาย อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เราต้องร่วมมือกัน มิฉะนั้นเราจะถูกมันจับกินกันหมด!"

เมื่อเห็นฉลามกิ้งก่าไม่เคลื่อนไหว นางรู้ได้ทันทีว่าฉลามกิ้งก่ากำลังย่อยอาหารที่เพิ่งกินเข้าไป จึงรีบเสนอให้คริสร่วมมือกัน

"ไม่ต้องบอกก็รู้! นักรบแห่งเผ่าทุบกระดูก! หันกลับมา ข้างหน้าเป็นทางตัน ข้างหลังก็เช่นกัน! ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจงเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง สู้กับไอ้สารเลวนั่นเอาให้ตาย!"

คริสไม่ปฏิเสธข้อเสนอของไอนีเวนที่จะร่วมมือกันในตอนนี้ ณ ชั่วโมงนี้ไม่มีเวลามาเกลียดชังเอลฟ์อีกแล้ว สิ่งสำคัญคือการเอาชีวิตให้รอดกลับไปต่างหาก

"นักรบแห่งเผ่าดาร์กมูน! ออกมา!" ไอนีเวนดึงดาบโค้งสองเล่มที่หลังออกมา

บนดาบโค้งซ้ายขวามีรูปพระจันทร์เต็มดวงและพระจันทร์เสี้ยวสลักไว้ตามลำดับ

"พวกเราอยู่ที่นี่แล้ว! ราชินีไอนีเวน!"

ดาร์กเอลฟ์รู้ว่าไม่สามารถหนีได้อีกแล้ว จึงต่างหยิบอาวุธของตนออกมาเตรียมพร้อมสู้รบ

คริสได้ยินที่เรียกว่าราชินีไอนีเวน ก็เหลือบมองไอนีเวนอีกครั้ง เมื่อสักครู่คนที่พูดกับเขาคือผู้นำเผ่าดาร์กเอลฟ์นี่เอง ไม่แปลกใจที่พอเปิดปากก็ถามหาหัวหน้าเผ่าก่อนเลย

ฉลามกิ้งก่า? เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

หยาดเหงื่อแห่งความตึงเครียดไหลลงมาจากหน้าผากของทุกคนอย่างช้า ๆ

จนถึงตอนนี้อสูรตนนั้นก็ยังไม่เคลื่อนไหว ไม่รู้ว่าจากไปแล้วหรือยัง แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าอย่าเคลื่อนไหวอะไรโดยไม่จำเป็น

"ยิงธนูไปทางนั้นสักสองสามดอก" ไอนีเวนพูดเบา ๆ กับนักธนูดาร์กเอลฟ์ข้าง ๆ

"เจ้าค่ะ~ ราชินีไอนีเวน"

นักธนูดาร์กเอลฟ์หยิบลูกธนูออกมาอย่างเชื่อฟัง ง้างสายธนูเต็มที่เพื่อส่งลูกธนูพุ่งไป

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ลูกธนูบินออกไปทีละดอก ตกบนพื้นดินที่ไม่ไกลนัก

วินาทีต่อมา

ปัง!!!

ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายอีกครั้ง! ฉลามกิ้งก่าโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน งับลูกธนูที่ปักอยู่บนพื้นไป

จากนั้นร่างที่ใหญ่โตของมันก็ปรากฏต่อสายตาทุกตน

ลำตัวมันคล้ายฉลามขาวขนาดใหญ่แต่หุ้มด้วยเกราะสีเทาอมน้ำเงิน มีก้ามขาแข็งแรงคล้ายกีบมือ กรงเล็บแบบพังพอนใหญาที่ทั้งยาวและหนา ซึ่งมันเอาไว้ใช้ในการขุดดิน

ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองมายังทุกตน มันไม่มีฟันเหมือนสัตว์ทั่วไป แต่มีเกราะบนขากรรไกรบนล่างเรียงเป็นร่องสามเหลี่ยมแหลมคมซึ่งทำหน้าที่เป็นฟันของมันแทน

ร่างที่ใหญ่โตของมันมีความยาวถึงยี่สิบเมตร ไม่แปลกใจที่สามารถกลืนดาร์กเอลฟ์และโนลล์ได้หลายตัวในคำเดียว

"นี่...นี่หรือฉลามกิ้งก่า?!" คริสตกใจจนอ้าปากค้าง

โลกใบนี้มีสัตว์ร้ายที่น่ากลัวขนาดนี้อยู่เชียวหรือ? เขาไม่เคยพบเห็นมันมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตนี้

คิดดูดี ๆ ขนาดตัวของมันก็ใกล้เคียงกับฝ่าบาทในปัจจุบันเสียด้วยซ้ำ

"อย่ามัวแต่เหม่อ! โจมตีมันซะ ไม่อย่างนั้นหากรอให้มันกลับลงไปใต้ดินอีก เราจะทำอะไรมันไม่ได้!"

ไอนีเวนเห็นคริสกำลังอึ้งอยู่ ก็รีบเตือนเขา

"รู้แล้ว! จู้จี้นัก! นักรบแห่งเผ่าซีมู่! จงให้เจ้าสัตว์นรกนี้รู้จักฝีมือของนักรบแห่งเผ่าซีมู่!"

คริสพูดกับไอนีเวนอย่างหงุดหงิด จากนั้นเขาก็เป็นผู้นำขี่วอร์กพุ่งเข้าหาฉลามกิ้งก่าเป็นคนแรก

"ฆ่ามัน!"

"เผ่าซีมู่จงเจริญ!"

"เอลฟ์ทั้งหลาย! เพื่อเผ่าเรา!"

ในขณะนี้ ทุกคนต่างลืมความขัดแย้งและกลายเป็นสหายร่วมรบ

ทุกคนต่างล้อมรอบฉลามกิ้งก่าตัวใหญ่ไว้ตรงกลาง

"โฮก!"

ฉลามกิ้งก่าเห็นอาหารพวกนี้กล้าเข้ามาใกล้ จึงอ้าปากกว้างคำราม

เสียงคำรามที่ทรงพลังดังสนั่นหวั่นไหว ขณะที่เสียงทะลุผ่านร่างกายของทุกคน พวกเขาถึงกับรู้สึกได้ว่าอวัยวะภายในกำลังสั่นสะเทือน

ดาร์กเอลฟ์กระโดดขึ้นสูง หวังตัดหัวฉลามกิ้งก่าด้วยดาบเล่มเดียว

ใครจะไปรู้ว่าฉลามกิ้งก่าแค่เงยหน้าอ้าปาก ก็กลืนดาร์กเอลฟ์คนนั้นลงท้องไปอย่างง่ายดาย

อึก~

"...นี่มันเป็นใครวะเนี่ย?"

คริสไม่เคยเห็นคนโง่ขนาดนี้มาก่อน กล้ากระโดดเข้าปากฉลามกิ้งก่าโดยตรงเพื่อส่งชีวิตตัวเองไป

"โฮก!"