ตอนที่ 13 อะไรกันเนี่ย

"ปล่อยพวกเรา!"

"ไอ้นกอินทรีสกปรก! ปล่อยกรงเล็บของแกซะ!"

ดาร์กเอลฟ์สองคนถูกพญาอินทรีแห่งพงไพรสองตัวใช้กรงเล็บที่แหลมคมกดลงกับพื้นจนขยับไม่ได้ ทำให้ทั้งคู่ได้สัมผัสกับพื้นดินอย่างใกล้ชิด

พญาอินทรีตัวหนึ่งที่มีร่างกายกำยำที่สุดคือดามาร์ ผู้นำเผ่าพญาอินทรีแห่งพงไพร

ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของซีมู่ที่กดขี่ข่มเหงเขาในตอนนั้นเสียทีว่าเป็นอย่างไร มันช่างสะใจเหลือเกิน

การกดคนลงกับพื้นด้วยกรงเล็บจนจูบพื้นดิน ความรู้สึกของการมองจากที่สูงลงมานั้นเหมือนกับการมองมดตัวเล็ก ๆ ที่ต่ำต้อย

ปัง!

ในขณะที่ดาร์กเอลฟ์กำลังดิ้นรนอยู่ภายใต้กรงเล็บของดามาร์ ขวานเหล็กที่เย็นยะเยือกและมีเลือดแห้งกรังติดอยู่ก็ตกลงตรงหน้าเขา

คมขวานเฉียบตกเฉียดหน้าผากสะท้อนใบหน้าของดาร์กเอลฟ์ ทำให้พวกดาร์กเอลฟ์ตกใจเป็นอย่างมาก

"นี่ เจ้าดาร์กเอลฟ์ รู้หรือไม่ว่าเทือกเขาดอร์คาฟาร์นี้เป็นของใคร?"

คริสกระโดดลงจากหลังวอร์ก ปัดมือไปพลางก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าดาร์กเอลฟ์ หมายเท้าลงที่จุดเชื่อมระหว่างคมขวานกับด้าม แล้วก้มลงจ้องหน้าดาร์กเอลฟ์คนนี้

"หึ"

ดวงตาของดาร์กเอลฟ์เต็มไปด้วยความหวาดกลัว จนไม่รู้จะตอบคำถามของคริสอย่างไรดี

ดาร์กเอลฟ์อีกคนหนึ่งที่อายุมากกว่าถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

"ข้าต้องขอประทานโทษ เป็นความผิดของเราเอง โปรดเมตตาพวกเราเถิด ครั้งหน้าพวกเราดาร์กเอลฟ์จะไม่เหยียบย่างเข้ามาในดินแดนของท่านอีก" ผู้เฒ่าดาร์กเอลฟ์วางท่าถ่อมตน กล่าวขอโทษต่อคริสด้วยใจจริง

การล่วงล้ำเข้าเขตแดนพวกโนลล์แล้วถูกจับได้เป็นความผิดของพวกเขาเอง

"ปล่อยพวกเจ้าหรือ? ฮ่า ๆ ๆ เขาบอกให้เราปล่อยพวกเขาอย่างนั้นหรือ"

คริสหันไปหัวเราะกับคนในเผ่าของเขา โนลล์คนอื่น ๆ ก็หัวเราะตาม

แม้แต่พญาอินทรีแห่งพงไพรก็ยังหัวเราะตามไปด้วย

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเหล่านี้ หัวใจของดาร์กเอลฟ์ทั้งสองก็ยิ่งจมลงสู่ก้นบึ้ง

วันนี้อาจเป็นวันสิ้นชีพของพวกเขาทั้งสองก็เป็นได้

ถูกโนลล์ที่โหดร้ายจับได้ ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือถูกฆ่าทันที

แย่หน่อยก็คือถูกโนลล์กินทั้งเป็น...

"ถ้าเป็นปกติ ข้าคงได้ลิ้มรสชาติของเอลฟ์บ้างสักหน่อย แต่สำหรับวันนี้พวกเจ้าช่างโชคดี ข้ากำลังตามหาพวกเจ้าดาร์กเอลฟ์อยู่พอดี"

คริสใช้ฝ่ามือที่หยาบกร้านตบหน้าเล็ก ๆ ของดาร์กเอลฟ์เบา ๆ จากนั้นก็หยิบขวานขึ้นมาสะพายไว้ที่หลัง "หาเถาวัลย์เส้นใหญ่ ๆ มามัดพวกมันไว้"

"ขอรับ หัวหน้าคริส!"

โนลล์ที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบลงมือทำตามสั่ง พวกเขาฉลาดพอที่จะใช้เถาวัลย์เส้นเล็ก ๆ มาถักเป็นเชือกที่หนาขึ้น แล้วมัดดาร์กเอลฟ์ทั้งสองคนไว้

"ทำไมไม่ฆ่าพวกมันซะ?" ดามาร์ไม่เข้าใจ จะเก็บเอลฟ์พวกนี้ไว้ทำไม ฆ่าทิ้งเสียดีกว่า

"เก็บไว้ก่อนย่อมมีประโยชน์ อย่าลืมว่าภารกิจของเราไม่ได้มีแค่การยึดเผ่าดาร์กเอลฟ์เท่านั้น แต่สำคัญคือต้องสยบพวกเขาด้วย"

คริสไม่เคยลืมภารกิจที่ฝ่าบาทมอบหมายให้เขา

สยบดาร์กเอลฟ์ให้เชื่อง แล้วพาดาร์กเอลฟ์ที่สวยงามกลับไป

แม้ว่าการมีลูกหลานมากมายจะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับซีมู่ แต่เขาจะไม่หาคู่ครองส่งเดช คู่ครองที่เขาต้องการต้องมีพรสวรรค์ที่ดี มิฉะนั้นพรสวรรค์ของลูกหลานที่เกิดมาจะไร้ประโยชน์ต่อเขา

ซีมู่ตั้งใจว่าหลังจากที่ลูกคนแรกของเขาเกิด เขาจะจากคริสและคนอื่น ๆ ไปสักพัก แล้วไปจับเจ้าหญิงในอาณาจักรมนุษย์มา

เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ย่อมมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา

"สยบดาร์กเอลฟ์? เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำได้?"

ดามาร์แอบมองดาร์กเอลฟ์สองคนที่ถูกมัดอยู่ไม่ไกล เขาไม่รู้เรื่องนิสัยของดาร์กเอลฟ์มากนัก แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเอลฟ์มาบ้างว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่รักสงบและใจดี แต่จะยอมสวามิภักดิ์ต่อมังกรแดงตัวแทนแห่งมังกรร้ายของพวกเขาแน่หรือ?

"ถึงจะทำไม่ได้ก็ต้องลอง อย่างน้อยก็ต้องมัดกลับไปให้ฝ่าบาทสักคน" คริสยิ้มอย่างมั่นใจ เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม

เช่นนี้เอง คริสจึงนำเหล่าอสูรเดินทางมุ่งหน้าไปยังเผ่าดาร์กเอลฟ์

ดาร์กเอลฟ์ทั้งสองที่ถูกมัดอยู่เริ่มสวดภาวนาให้คนในเผ่าของตน

เผ่าดาร์กเอลฟ์อยู่ห่างจากเทือกเขาดอร์คาฟาร์พอสมควร จึงใช้เวลาประมาณครึ่งวันกว่าจะมาถึง

นี่คือสถานที่ที่หน่วยล่าสัตว์ของโนลล์และหน่วยล่าสัตว์ของดาร์กเอลฟ์ปะทะกันในตอนนั้น

"หัวหน้าคริส แถวนี้มีกลิ่นจาง ๆ คล้ายกับกลิ่นของพวกเขาอยู่ น่าจะเป็นกลิ่นที่ดาร์กเอลฟ์ทิ้งไว้ แต่กลิ่นจางมาก"

โนลล์คนหนึ่งสูดกลิ่นในอากาศ แล้วรายงานคริส แม้จมูกของโนลล์ไม่ดีเท่าของมนุษย์หมาป่า แต่ก็ดีกว่าสัตว์ป่าทั่วไป

"แปลก เมื่อวานยังเจอพวกนั้นที่นี่อยู่เลย วันนี้กลับไม่มีใครสักคน" คริสรู้สึกได้ถึงความปผิดปกติ

ตามหลักเหตุผลแล้ว ถ้าเขาเป็นดาร์กเอลฟ์และรู้ว่ามีโนลล์ปรากฏตัวที่นี่ เขาจะต้องส่งคนมาประจำการที่นี่เพื่อเฝ้าระวังโนลล์อย่างแน่นอน ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะไม่มีใครสักคนเหมือนวันนี้

"พวกเจ้าชาวดาร์กเอลฟ์ไม่มีการจัดเวรยามกันเลยหรือ?" คริสเหลือบมองดาร์กเอลฟ์ที่ถูกมัดอยู่

ดาร์กเอลฟ์ทั้งสองมองหน้ากันแต่ไม่พูดอะไรตอบ สิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนี้คือเงียบ ห้ามบอกข้อมูลเกี่ยวกับเผ่าให้โนลล์รู้เด็ดขาด แต่ทั้งสองก็แอบสงสัยเช่นกันว่าทำไมไม่พบพวกพ้องเสียเลย

"ข้าว่าพวกเขาไม่พูดหรอกหัวหน้าคริส ฆ่าทิ้งเสียดีกว่า" ก็อบลินบั๊คแบร์แนะนำ

"ข้าบอกแล้วไงว่ายังฆ่าพวกเขาไม่ได้ ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?"

คริสมองไปที่ก็อบลินบั๊คแบร์ด้วยความโกรธ จนมันก็ต้องยอมหดคอ แล้วถอยกลับไปหลบอยู่หลังเหล่าอสูร

"แกร๊ก!!! คริส ระวัง! มีบางอย่างกำลังมา! แล้วก็มีดาร์กเอลฟ์อีกเพียบเลย!"

ในขณะนั้นเอง ดามาร์ที่ลาดตระเวนบนฟ้าร้องตะโกน

เมื่อเสียงส่งมาถึงคริส ขณะที่เขากำลังสงสัยและอยากจะถาม

ครืน~

พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

"ทุกคนรีบหนีเร็ว!"

"ไม่ได้! ข้างหน้ามีโนลล์!"

"บ้าเอ๊ย!"

ดาร์กเอลฟ์กลุ่มหนึ่งวิ่งพรวดพราดบนพื้นดิน เมื่อเห็นคริสและเหล่าอสูร พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่หยุดหนี แต่ยังวิ่งตรงเข้ามาหาคริสอีก

"ดาร์กเอลฟ์พวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง!"

คริสหยิบขวานที่หลังออกมา พยายามจะขี่วอร์กพุ่งเข้าโมตี แต่ในวินาทีถัดมานั้นเอง

ปัง!!!

ฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย

อสูรที่น่ากลัวตนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน อ้าปากกว้างกลืนดาร์กเอลฟ์ที่กำลังหนีอยู่สามสี่คนเข้าไป แล้วก็กลับลงไปใต้ดินอีกครั้ง

ทุกอย่างมันรวดเร็วจนแม้แต่คริสก็มองไม่เห็นว่าเป็นอสูรแบบไหน

"นั่นมันอสูรอะไรกัน! ไอ้พวกลูกหมา! ตั้งสติแล้วหนี!"

คริสไม่มีความคิดที่จะต่อสู้ ปล่อยให้ดาร์กเอลฟ์วิ่งผ่าน แล้วขี่วอร์กหนีไปอย่างรวดเร็ว

ทำไมไม่สู้น่ะหรือ? นั่นเพราะแค่เฉพาะปากของอสูรตัวนั้นก็สามารถกลืนดาร์กเอลฟ์ได้สามสี่คนในคราวเดียว แล้วร่างกายที่ซ่อนอยู่ใต้ดินจะใหญ่ขนาดไหน?

ในชั่วขณะนั้นเอง ดาร์กเอลฟ์และอสูรของเผ่าซีมู่ก็หมือนตกลงกันมาโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่มีการโจมตีระหว่างกัน เป้าหมายของทุกคนล้วนเป็นหนึ่งเดียว นั่นคือหนี!

"รีบหนีไป! มันคือหนอนอสูรขุดดิน!"

ไอนีเวนเห็นคนในเผ่าถูกหนอนอสูรขุดดินกลืนกิน ก็ไม่สนใจเรื่องอื่นอีกต่อไป นางนำดาร์กเอลฟ์ที่เหลือวิ่งไปทางคริส

ถึงแม้โนลล์จะดุร้าย แต่เมื่อเทียบกับหนอนอสูรขุดดินแล้ว มันเทียบกันไม่ติดเลย

"เฮ้! ไอ้หมาขี้เหร่! ข้าต้องการความช่วยเหลือจากพวกเจ้า!"

ไอนีเวนไปพลาง ตะโกนใส่คริสไปพลาง

“ช่วยเหลือรึ? ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าด้วย?”

คริสเยาะเย้ยขณะหลบหนีโดยไม่หันกลับไปมอง