ตอนที่ 3 องค์หญิงซิลเวีย

ทันทีที่ทั้งกองหยุดพัก มนุษย์ไฮยีน่าตัวหนึ่งก็วิ่งมารายงานกลิ่นที่มันตรวจพบ

จริง ๆ จมูกของมังกรนั้นไวต่อกลิ่นยิ่งกว่ามนุษย์ไฮยีน่ามาก แต่นั่นเป็นเพราะซีมู่ไม่เคยพบเจอมนุษย์เลยตั้งแต่ออกจากรังมา

เป็นผลให้เขาไม่สามารถแยกกลิ่นในอากาศที่เป็นของมนุษย์ได้

"นี่คือกลิ่นของมนุษย์หรือ?"

ซีมู่สูดดมอย่างระวัง

"ขอรับฝ่าบาท ข้าเคยเห็นมนุษย์มาก่อน นี่คือกลิ่นของพวกนั้นไม่ผิดแน่ กลิ่นยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ แสดงว่าน่าจะเพิ่งจากไปไม่นาน"

มนุษย์ไฮยีน่าพยักหน้าตอบ

ก่อนที่มันจะยอมสยบต่อซีมู่ สมัยนั้นมันยังอยู่ในเผ่ามนุษย์ไฮยีน่า และเคยพบกับมนุษย์บางคนที่เรียกตัวเองว่า ‘นักผจญภัย’

มนุษย์งั้นรึ ไม่ได้เจอมานานแล้วสินะ...

เมื่อนึกถึงรสชาติที่เคยลิ้มลองในอดีต น้ำลายของมนุษย์ไฮยีน่าก็เผลอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ข้าก็ได้กลิ่นเหมือนกัน ฝ่าบาทซีมู่ มีสามกลิ่นที่แตกต่างกัน และยังมีกลิ่นเลือดปะปนด้วยขอรับ"

มนุษย์ไฮยีน่าอีกตัวเข้ามาเสริม

หากมีกลิ่นเลือด แสดงว่าในบรรดามนุษย์ทั้งสามคนนี้ ต้องมีใครคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ

"มนุษย์... เจ้าคิดว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะตามพวกมันทัน?"

ซีมู่เริ่มสนใจ

พวกนั้นมีกันแค่สามคม ต่อให้ตัวเขาจะยังบาดเจ็บอยู่ ก็มั่นใจมากว่าจะสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

หากฝ่ายตรงข้ามไม่มีจอมเวทต้องห้ามในระดับสูง ย่อมไม่มีปัญหา

"ฝ่าบาทซีมู่ ด้วยความเร็วของพวกเราในตอนนี้ น่าจะสามารถตามทันในเวลาประมาณสิบนาทีขอรับ!"

มนุษย์ไฮยีน่าตอบอย่างตื่นเต้น

ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนว่าฝ่าบาทซีมู่จะสนใจตัวมนุษย์อยู่ไม่น้อย

"ไป! คริส! ติดตามรอยเท้าของมนุษย์ไฮยีน่าเพื่อไปหามนุษย์พวกนั้น!"

นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์กับแคทรินา ซีมู่กลายเป็นคนระมัดระวังตัวมากยิ่งขึ้น

แม้ว่าเขาจะมั่นใจมากว่ามนุษย์ทั้งสามนั้นไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ แต่เขาจะไม่ปรากฏตัวออกไปในทันที

ต้องให้คริสและแจ็กคัล(หมาจิ้งจอก)ของเขาเข้าปะทะก่อน

...

ณ ที่แห่งหนึ่งไม่ไกลออกไปนัก

"องค์หญิงซิลเวีย ทรงอดทนไว้ก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ท่านคือความหวังเดียวของอาณาจักรเรา"

"ใช่แล้ว องค์หญิงซิลเวีย พระองค์คือสายเลือดสุดท้ายของฝ่าบาท และมีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถกอบกู้ศักดิ์ศรีของอาณาจักรเยลได้"

"ข้า...ข้ารู้ ขอบใจเจ้ามาก คาวิต ไลด์"

องค์หญิงซิลเวียตรัสด้วยความจริงใจ พลางทอดพระเนตรสององครักษ์ผู้ภักดีที่สุด

นางสวมชุดยาวสีทองอร่าม สวมมงกุฎที่ประดับอัญมณีไว้บนศีรษะ เข็มขัดคาดเอวประดับไปด้วยทับทิมแดงระยิบระยับ

ไม่กี่วันที่ผ่านมา อาณาจักรเยลของซิลเวียถูกอาณาจักรศัตรูรุกราน

ด้วยความช่วยเหลือของสององครักษ์ผู้ภักดี นางจึงหลบหนีออกจากอาณาจักรเยลได้อย่างปลอดภัย และกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในสถานที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในชนบท

ต่อมา หนึ่งในองครักษ์ได้แอบกลับเข้าเมืองหลวงไปอย่างลับ ๆ และได้รับข่าวร้ายว่าเชื้อพระวงศ์ทั้งหมดของอาณาจักรเยลถูกสังหารสิ้น นอกจากนี้ อาณาจักรศัตรูยังออกหมายจับองค์หญิงซิลเวียอีกด้วย

นับตั้งแต่นั้นมา องครักษ์ทั้งสองก็นำพาเจ้าหญิงซิลเวียหลบหนีโดยไม่มีหยุดพัก

หลังจากควบม้าตลอดสามวันสามคืน ในที่สุด พวกเขาก็สามารถหนีออกจากเขตอันตรายมาถึงพื้นที่อันค่อนข้างปลอดภัย

แน่นอนว่าการอยู่ในป่าไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะปลอดภัยเสมอไป

ป่าต่างหากคืออันตรายที่แท้จริง

ในยามค่ำคืน สายตาเรืองแสงของสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนส่องประกายขณะจ้องมองพวกเขา

"ไม่จำเป็นต้องขอบคุณพวกเราเลยขอรับ องค์หญิงซิลเวีย นี่คือหน้าที่ของพวกเรา"

คาวิตส่ายหัหน้า

"หากเรายังคงไปตามเส้นทางนี้ หวังว่าอาณาจักรพันธมิตรของเรา อาณาจักรเฟตต์ จะสามารถช่วยเหลือเราได้"

ไลด์ถือแผนที่ เงยหน้าขึ้นและชี้ไปยังทิศทางที่อยู่ไม่ไกล

"อาณาจักรเยลถูกบุกรุกมานาน แต่พันธมิตรที่อย่างอาณาจักรเฟตต์กลับไม่เคลื่อนไหวใด ๆ อย่าหวังพึ่งพวกมันเลย เราต้องหาเส้นทางใหม่”

หลังจากผ่านไปสองสามวัน

องค์หญิงซิลเวียที่เคยไร้เดียงสาและใจดีก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

หากพวกเขาเป็นพันธมิตรกันจริง ๆ กองทัพของอาณาจักรเฟตต์คงมาถึงทันทีที่อาณาจักรเยลถูกบุกรุก ใช่ไหม?

แต่จนกระทั่งกษัตริย์เยลสิ้นพระชนม์และราชวงศ์ทั้งหมดถูกสังหาร กองทัพของอาณาจักรเฟตต์ก็ยังไม่ปรากฏตัว

เพียงเท่านี้ก็อธิบายถึงปัญหาของอาณาจักรเฟตต์ได้อย่างชัดเจน

เป็นไปได้มากว่าอาณาจักรศัตรูได้ทำข้อตกลงกับอาณาจักรเฟตต์

การไปยังอาณาจักรเฟตต์ในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าไปหาความตาย

"ถ้าอย่างนั้นเราควรทำอย่างไรกันดี องค์หญิง...?"

ไลด์ขมวดคิ้วแน่น

หากสิ่งที่องค์หญิงตรัสเป็นความจริง สถานการณ์ของพวกเขาก็เลวร้ายยิ่งนัก

หากปราศจากการสนับสนุนของกองทัพ พวกเขาจะทวงคืนอาณาจักรเยลคืนมาได้อย่างไร?

"ข้า..."

ริมฝีปากสีแดงของซิลเวียเตรียมจะตอบคำถาม

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงเคลื่อนไหวรอบด้าน

"ใครน่ะ!"

องค์รักษ์ทั้งสอง ไลด์และคาวิต ชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปยังพุ่มไม้ที่กำลังสั่นไหว

"ดูสิว่าเราเจออะไร มนุษย์หนังบางเนื้อนุ่ม ฮ่า ๆ ๆ~"

"ไม่ได้ลิ้มรสมนุษย์มานานแล้ว"

"กลิ่นหอมชะมัด~"

"ข้ารอไม่ไหวแล้ว"

ทันใดนั้น สัตว์ร้ายที่เดินสองขาก็ปรากฏออกมาทีละตัว พวกมันดูเหมือนหมาในที่สามารถยืนตัวตรงได้ ร่างกายปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาล

ด้วยศีรษะที่คล้ายหมาจิ้งจอกและดวงตาสีเขียวเรืองรอง พวกมันจ้องมองซิลเวียและพวกพ้องของนาง

น้ำลายเหม็น ๆ ไหลออกจากปาก เผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม

"พวกแจ็กคัล!"

ไลด์อุทานอย่างตกใจ

แจ็กคัลเป็นสิ่งมีชีวิตกึ่งมนุษย์ขนาดกลางที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์หมาป่า

สามารถพูดภาษาสากลได้ และมีสามรูปแบบ

หนึ่ง คือรูปลักษณ์ของหมาแบบปกติ สอง คือรูปลักษณ์ในคราบมนุษย์ และสาม คือรูปลักษณ์ของหมาที่ยืนสองขาได้เช่นเดียวกับพวกที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาในตอนนี้

เดิมที สัตว์ประหลาดประเภทนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับไลด์และคาวิต

พวกเขาเป็นองครักษ์หลวง และมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับสูง

แต่ตอนที่นำองค์หญิงซิลเวียหลบหนีจากการตามล่า พวกเขาต่างได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้!

การเผชิญหน้ากับแจ็กคัลที่กลายร่างแล้วหลายสิบตัว เมื่อพิจารณาจากสภาพปัจจุบันของพวกเขาตอนนี้แล้วนั้น มันช่างเลวร้ายยิ่งนัก

"องค์หญิงรีบหนีไปพ่ะย่ะค่ะ! พวกเราจะต้านไว้เอง!"

คาวิตหยิบโล่ที่อยู่ด้านหลังออกมา และยืนขวางหน้าซิลเวียอย่างเด็ดเดี่ยว

"ไม่! อาณาจักรเยลล่มสลายไปแล้ว และอาณาจักรเฟตต์ก็ไม่ให้ความช่วยเหลือ แล้วข้าจะหนีไปไหนได้อีก! ข้าจะอยู่กับพวกเจ้า"

ซิลเวียไม่คิดหนีอีกต่อไป

นางเหนื่อยล้ามามาก เดิมทีตั้งใจจะพาองครักษ์ทั้งสองไปยังอาณาจักรที่ไม่มีใครรู้จัก เพื่อที่พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย แต่งงานมีลูกมีเมียและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

จากนั้นนางจะค่อย ๆ คิดหาหนทางล้างแค้นด้วยตนเอง

เพราะไม่อยากให้องครักษ์ผู้ภักดีทั้งสองต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อนางอีกต่อไป

แต่ตอนนี้พวกเขากลับต้องมาเจอฝูงแจ็กคัล ซึ่งเป็นลางร้ายมากกว่าลางดี

"องค์หญิง!"

ไลด์และคาวิตตะโกนอย่างร้อนรน

หน้าที่ของพวกเขาคือการรักษาชีวิตขององค์หญิงให้ปลอดภัย

"อย่าพูดอีกเลย! พวกมันมาแล้ว!"

ซิลเวียหยิบคทาเวทมนตร์ของตัวเองออกมา

"อ๊าววว!"

ฝูงแจ็กคัลพุ่งเข้าโจมตี!