ตอนที่ 2 ร่องรอยของมนุษย์

"ฝ่าบาทซีมู่...ท่าน...ท่านพูดจริงหรือ?"

คริสถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความไม่เชื่อ

ในสถานการณ์เช่นนี้ แค่การเอาชีวิตให้รอดก็ยังเป็นปัญหา อย่าว่าแต่จะหาคู่ให้ท่านเลย

"นั่นแหละ แผนของข้า"

ซีมู่กล่าว

มันไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย ก็ใครใช้ให้ระบบนี่โผล่ขึ้นมาในหัวของเขากะทันหันแบบนั้นกันล่ะ

หลังจากตรวจดูคร่าว ๆ และเพื่อให้เข้าใจได้ง่าย ๆ  สรุปได้ว่ายิ่งเขามีลูกหลานมากเท่าไหร่ เขาก็จะได้รับรางวัลมากขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เขาอยากรู้มากว่าจะได้รางวัลเป็นอะไร

โดยทั่วไปแล้ว ตามนิสัยเย่อหยิ่งของมังกรยักษ์ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่จะให้เผ่าพันธุ์อื่นสืบทอดสายเลือดของตน

แต่เนื่องจากเป็นนิสัยธรรมชาติของมังกรยักษ์ จึงส่งผลให้มีสัตว์อสูรสายเลือดมังกรเกิดขึ้นเป็นจำนวนมากอย่างไม่คาดคิด

"ไม่...ไม่ ฝ่าบาทซีมู่ เช่นนั้นท่านต้องการหาคู่จากเผ่าพันธุ์ใดหรือ?"

คริสถอนหายใจหนัก

ช่างเถอะ ตราบใดที่ฝ่าบาทซีมู่มีความสุขก็พอ

ในปัจจุบัน คู่ที่ฝ่าบาทซีมู่จะหาได้นั้นมีน้อยมาก

ยังไงเสีย ฝ่าบาทก็คงไม่ชายตามองเหล่าอสูรพวกนี้แน่

ในฐานะที่คริสติดตามซีมู่มาได้สองปี จึงตระหนักดีถึงรสนิยมและความชอบของเขา

แม้แต่มนุษย์ไฮยีน่าที่สวยที่สุดในเผ่าของพวกเขาก็ยังไม่เคยถูกซีมู่และตามองสักหน

"ไว้ค่อยมาคุยกันอีกที เราจะออกเดินทางต่อในเช้าวันพรุ่งนี้ คืนนี้พักผ่อนกันก่อน"

เขาเจ็บหนักอย่างมาก

แม้ซีมู่ต้องการออกจากพื้นที่อันตรายนี้โดยเร็วที่สุดก็ไม่สามารถทำได้

แค้นที่เกิดขึ้นต้องได้รับการชำระ

"ข้าเข้าใจแล้ว ฝ่าบาทซีมู่ ข้าจะทำตามความประสงค์ของท่าน"

หลังจากที่คริสจากไป

เขาก็กลับให้กำลังใจเหล่าอสูรในถ้ำอีกครั้ง

ทำหน้าที่ของตนได้เป็นอย่างดี

...

วันรุ่งขึ้น

เมื่อแสงแรกของวันส่องผ่านเข้ามาจากปากถ้ำ

คริสคือคนแรกที่ตื่นก่อนใคร

"เลิกนอนกันได้แล้ว พวกเจ้า! ตื่นกันได้แล้ว! เตรียมตัวออกเดินทาง!"

คริสเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวเพื่อบังแสงแดดจ้าที่สาดส่องเข้ามา

เขาลุกขึ้นยืนและใช้เท้าเตะมนุษย์ไฮยีน่าที่อยู่ใกล้ ๆ เบา ๆ

มนุษย์ไฮยีน่าเริ่มตื่นขึ้นทีละคน ก่อนจะไปหยิบขวานหินและโล่ไม้ที่ขาดวิ่นของพวกเขา

แน่นอนว่ายังมีบางส่วนที่จะไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย

บาดแผลของพวกเขารุนแรงเกินไป การมีชีวิตรอดมาได้จนถึงเมื่อคืนก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์มากแล้ว

"หัวหน้าคริส พวกเขาตายแล้ว"

มนุษย์ไฮยีน่าคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าและกล่าว

"ข้าเห็นแล้ว ฝังพวกเขาเสีย การตายเพื่อฝ่าบาทถือเป็นเกียรติของพวกเขา ขอให้ดวงวิญญาณของพวกเขาได้รับการเรียกตัวโดยราชาเยโนกู!"

คริสกำมือขวาแน่นพลางวางทาบไว้บนหน้าอก สวดภาวนาให้กับเหล่าพี่น้องที่ต้องตายไป

มันเป็นพิธีกรรมของเหล่าอสูร

เยโนกู ราชาปีศาจผู้ถูกลือชื่อของเผ่ากนอลล์ แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่บนผืนดินนี้ แต่ตำนานของเขาก็เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่กนอลล์ด้วยกัน

เขาคือราชาในหัวใจของกนอลล์ส่วนใหญ่

หลังจากการตายของตำนาน ตราบใดที่มนุษย์ไฮยีน่ามีจิตวิญญาณที่กล้าหาญและไม่เกรงกลัว ก็สามารถถูกเรียกตัวโดยเยโนกูเพื่อกลายเป็นคนของเขา และจะได้รับการฟื้นคืนชีพเพื่อเกิดใหม่อีกครั้ง

"เอ่อ... หัวหน้าคริส พวกก๊อบลินตายหมดแล้ว และเหลือมนุษย์ไฮยีน่าเพียงสี่หรือห้าตัวเท่านั้น"

กนอลล์ตนหนึ่งรายงานสถานการณ์ล่าสุด

"ฝังพวกเขาด้วย ข้าไปจะรายงานฝ่าบาทซีมู่ พวกจงรอรับฟังคำสั่ง”

คริสโบกมือ หันหลังกลับและเดินเข้าไปในถ้ำ

"ได้ยินที่หัวหน้าคริสพูดแล้วใช่ไหม! เร็วเข้า! ฝังพวกเขาซะ!"

"รับทราบ!"

ใครที่ยังสามารถขยับตัวได้หยิบขวานขึ้นมาและเริ่มขุดหลุม

ส่วนกนอลล์ที่ไร้อาวุธก็นั่งลงยอง ๆ และใช้กรงเล็บขุดหลุมแทน

"เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกเดินทางได้"

ก่อนที่คริสจะเข้าไป ซีมู่ก็เดินออกมาก่อน

หลังจากรักษาตัวเองตลอดทั้งคืน เลือดที่ไหลในตอนต้นเริ่มแห้งหายไปแล้ว

บาดแผลที่เสียหายก็มีเกล็ดมังกรอ่อน ๆ งอกขึ้นมาใหม่ เหมือนหน่อไม้หลังฝนตก มันเติบโตได้อย่างรวดเร็ว

นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ของมังกร

หากเมื่อคืนเขาได้กินอะไรที่สามารถช่วยในการฟื้นฟูพลังได้ ความเร็วในการฟื้นตัวของเขาก็จะยิ่งเร็วขึ้น

"ฝ่าบาทซีมู่!!!"

เมื่อเห็นราชาของตนปรากฏตัว เหล่าอสูรก็หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่และคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพ

"คริส เมื่อเตรียมพร้อมแล้วก็ออกเดินทางกันเถอะ ข้ามีความรู้สึกว่านังสารเลวนั่นจะต้องตามเรามาแน่"

ซีมู่มีความรู้สึกเช่นนั้น

สมกับเป็นมังกรแดงเพศเมียที่บุกเข้ามาในดินแดนของเขาและเอาชนะเขาได้

"รับทราบขอรับ ฝ่าบาทซีมู่"

คริสโบกมือทันที "พวกเจ้า! เร่งมือทำงานให้เร็วกว่านี้หน่อย!"

"รับทราบ! หัวหน้าคริส!"

ความเร็วของพวกกนอลล์เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ในเวลาไม่นาน พวกเขาก็ฝังเพื่อนที่สิ้นชีพลงได้ทั้งหมด

จากนั้นซีมู่ก็กระพือปีกมังกรเบา ๆ ก่อให้เกิดพายุเล็ก ๆ ปีกมังกรแดงยาวยี่สิบห้าเมตรก็กางออก

ร่างกายที่ใหญ่โตโซเซเล็กน้อยก่อนจะบินขึ้นไป

หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน ในที่สุดเขาก็สามารถบินได้อีกครั้ง

นี่เป็นความพ่ายแพ้ครั้งแรกที่เขาประสบตั้งแต่ออกจากรัง

สอนย้ำให้ซีมู่เข้าใจว่าการเติบโตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

เมื่อซีมู่นำเหล่าอสูรออกไปได้ไม่นาน

"โฮกกก!!!"

ร่างสีแดงลงจอดปากถ้ำที่ซีมู่เคยพัก

ทั้งร่างเปล่งประกายลมหายใจอันร้อนแรง

ออร่าของผู้ที่เหนือกว่าที่เป็นของมังกรแดงสามารถสัมผัสได้ในทันที

ลมแรงที่เกิดจากการกระพือปีกของมังกรเบา ๆ ทำให้ต้นไม้โดยรอบโน้มตัว

"ไปแล้วหรือ?"

มังกรแดงเพศเมียขมวดคิ้ว

"ราชินีแคทรีนา กลิ่นได้หายไปทางนู้นแล้ว พวกเราจะไล่ตามต่อหรือไม่?"

อสูรตนหนึ่งมายืนข้างกายแคทรีนา

มันมีสามหัว จากซ้ายไปขวาคือหัวของมังกร หัวของสิงโต และหัวของแกะ

ที่หลังของมันมีปีกมังกรแดงเหมือนกับมังกรแดง และหางมังกรสีแดงยาวยื่นออกมา

มันคือสัตว์ประหลาดที่มีเลือดมังกรห้าสีในตำนาน [คิเมร่า]

คิเมร่าผู้หยิ่งยงยโสจะไม่ยอมสยบต่อใครนอกจากมังกรห้าสี

เพราะมันได้กลายเป็นหนึ่งในบริวารคนโปรดของมังกร

ทั้งภักดีและทรงพลัง

"ไม่ต้อง เสริมสร้างความมั่นคงให้กับดินแดนของเราก่อน มันก็แค่หมาที่พ่ายแพ้ หนีไปก็ดีแล้ว"

แคทรีนาส่ายหัว

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่มารดาแห่งมังกรผู้ยิ่งใหญ่อย่างเทียมัทเมื่อวานนี้ นางคงฆ่าซีมู่ไปนานแล้ว

...

อีกด้านหนึ่ง

ซีมู่นำเหล่าอสูรออกจากเทือกเขาอย่างรวดเร็ว จนมาถึงที่ราบที่ไม่เคยมาถึงมาก่อน

หลังจากความรู้สึกอันตรายในใจหายไป เขาก็ชะลอความเร็วลง

พวกกนอลล์ที่วิ่งอยู่บนพื้นเห็นองค์ราชันของพวกเขาชะลอความเร็วลง จึงได้มีเวลาหายใจบ้าง

"หยุด"

ตู้ม~

ซีมู่ลงจอดบนพื้นเบา ๆ เปิดโอกาสให้เหล่าอสูรได้พักเหนื่อย

เขาไม่รู้สึกเหนื่อย แต่เหล่าอสูรต่างออกไป

ถ้าเหนื่อยล้าเกินไปจะยิ่งทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้เขาเหลือพวกมันเพียงเท่านี้ และจะต้องไม่สูญเสียใครไปอีก

ไม่เช่นนั้น เขาจะกลายเป็นผู้บัญชาการที่ไร้ค่าหรือ

"โอ้ว~ ฝ่าบาทซีมู่ ข้าได้กลิ่นมนุษย์"