บทที่ 20 - ระลอกคลื่น

บทที่ 20 - ระลอกคลื่น

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"เอ่อ พี่เสี่ยวเถา ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมขอตัวก่อนนะ" เย่หนานเซียวหันหน้าไปทางอื่นพลางเอ่ยถาม

เสื้อผ้าบนร่างของหม่าเสี่ยวเถาตอนนี้กลายเป็นเศษผ้าไปหมดแล้ว แทบจะปกปิดอะไรไม่ได้ ผิวขาวผ่องผุดผาดส่วนใหญ่ทำเอาเย่หนานเซียวไม่รู้จะมองไปทางไหนดี สู้หันหลังกลับไปเลยดีกว่า

หม่าเสี่ยวเถาหน้าแดงก่ำ พูดอย่างเขินอาย "นะ นี่นายหันหลังไปเลยนะ ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้ามแอบดูนะ"

เมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากด้านหลัง เย่หนานเซียวก็พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะสะกดกลั้นความอยากที่จะหันกลับไปมอง "ถ้าหันไปทีเดียวคือจบเลย ต้องใจเย็นไว้"

แต่สุดท้าย เย่หนานเซียวผู้ซื่อสัตย์ก็ยังคงโดนอัดอยู่ดี

"รู้อย่างนี้ สู้ข้ามองเพิ่มอีกสักสองแวบยังดีกว่า" เย่หนานเซียวกุมหัวพึมพำเสียงเบา

หม่าเสี่ยวเถาที่เดินนำอยู่ข้างหน้าพลันหันขวับกลับมา จ้องเย่หนานเซียวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เปลวไฟในดวงตาคู่งามของเธอดูเหมือนจะรวมตัวกันจนเป็นรูปเป็นร่าง

เย่หนานเซียวที่ถูกหม่าเสี่ยวเถาจ้องจนกลัว รีบเปลี่ยนเรื่องทันที "อะฮะฮ่า พวกเราต้องเดินอีกไกลแค่ไหนครับ"

"ใกล้แล้ว เรื่องในวันนี้ถ้านายกล้าพูดออกไปล่ะก็ นายรู้ใช่ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง" หม่าเสี่ยวเถาขู่

"พอจะบอกใบ้ผลที่จะตามมาได้ไหมครับ ผมจะได้รู้ว่าระดับมันประมาณไหน แล้วค่อยเปิดเผย" เย่หนานเซียวฉีกยิ้มกว้าง พยายามสร้างความประทับใจ

หม่าเสี่ยวเถาหันกลับมาอย่างสง่างาม ร่างอรชรโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย จนใบหน้าของเธอแทบจะชิดกับใบหน้าของเย่หนานเซียว เธอยิ้มอย่างสดใส "งั้นฉันก็คงต้องแย่งผู้ชายกับเจียงน่านน่านแล้วล่ะ"

"ผมผิดไปแล้วครับ เชิญท่านเดินต่อได้เลย" เย่หนานเซียวโค้งคำนับ สองมือผายไปข้างหน้า ทำท่าเชิญ

ล้อเล่นระดับสากลเลยนี่หว่า ถ้าถูกหม่าเสี่ยวเถาหมายหัวเข้า ข้าคงไม่โดนกระต่ายที่บ้านสับเป็นชิ้นๆ เลยเรอะ

หลังจากที่หม่าเสี่ยวเถาพาเย่หนานเซียวออกมาจากห้องฝึกของเธอแล้ว เธอก็โบยบินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เย่หนานเซียวที่ไม่รู้ว่าจะหาทางกลับยังไงก็มองไปทางซ้าย ไม่มีคน มองไปทางขวา ว้าว กระดูกขาไก่

กระดูกขาไก่ของเหล่าเสวียนลอยมาโดนหัวของเย่หนานเซียวอย่างแม่นยำอีกครั้ง "หนานเซียว เจ้าไปรังแกเสี่ยวเถามาเรอะ"

เย่หนานเซียวกุมหัวเงียบๆ กะพริบตาปริบๆ พยายามบีบน้ำตาออกมาสักหยด พูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ "ผมบอกว่าผมถูกรังแก ท่านจะเชื่อมั้ยครับ"

เหล่าเสวียนมองเย่หนานเซียวแวบหนึ่ง แล้วโบกมือเป็นสัญญาณให้เย่หนานเซียวตามมา

เย่หนานเซียวเดินตามเหล่าเสวียนมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงภาควิชาอุปกรณ์วิญญาณที่อยู่ติดกับสายนวิญญาณยุทธ์ เมื่อมองภาควิชาอุปกรณ์วิญญาณที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทคโนโลยี เย่หนานเซียวก็ถามอย่างสงสัย "ท่านเหล่าเสวียน ท่านพาผมมาที่นี่ทำไมครับ"

"ถึงแม้เจ้าจะเป็นศิษย์สายหลักของสายนวิญญาณยุทธ์ แต่ความรู้เรื่องอุปกรณ์วิญญาณก็จะล้าหลังไม่ได้ และอีกอย่าง ภาควิชาอุปกรณ์วิญญาณมีแผนการหนึ่งอยู่ เจ้าค่อนข้างจะเหมาะ" เหล่าเสวียนเงยหน้าขึ้นดื่มเหล้าอึกใหญ่

เย่หนานเซียวได้ยินดังนั้นก็ยิ่งสงสัย กำลังจะอ้าปากถาม เหล่าเสวียนก็หยุดเดิน

ไม่ไกลนัก ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาหา เขาโค้งคำนับเหล่าเสวียนอย่างนอบน้อม เหล่าเสวียนโบกมือ แล้วชี้ไปที่ชายวัยกลางคนคนนั้น เป็นสัญญาณให้เย่หนานเซียวตามชายคนนั้นไป

ชายวัยกลางคนคนนี้สูงประมาณหนึ่งร้อบแปดสิบเซนติเมตร ไหล่กว้างมาก เขาสวมเพียงเสื้อกล้ามธรรมดาๆ เผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรงและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อราวกับหินแกรนิต ใบหน้ามีเส้นสายคมชัดเจน ดวงตาสงบนิ่งหนักแน่น แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ให้ความรู้สึกมั่นคงราวกับภูเขา

"ข้าชื่อฟานอวี่ วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปทำความรู้จักกับอุปกรณ์วิญญาณ" ฟานอวี่พูดอย่างกระชับ

เย่หนานเซียวมองไปรอบๆ เขาไม่เห็นศิษย์สายหลักสายนวิญญาณยุทธ์คนอื่นๆ เลย แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

ฟานอวี่พาเย่หนานเซียวเดินมาถึงหน้าประตูหมายเลขสิบสองของเขตทดลอง เขานำกุญแจรูปหกเหลี่ยมออกมาทาบลงบนผนัง ทันทีที่ประตูเปิดออก แรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงผสมกับคลื่นอากาศก็พุ่งปะทะใบหน้า จนชุดนักเรียนของเขาสะบัดไปมา

ภาพเหตุการณ์ภายในประตูกับภายนอกประตูราวกับเป็นคนละโลกกัน เสียงระเบิด แสงสว่าง และอาวุธที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทคโนโลยีปรากฏให้เห็นอยู่ทุกหนทุกแห่ง

"ระเบิดคือศิลปะจริงๆ ด้วย" เย่หนานเซียวให้คำวิจารณ์ต่อภาพที่เห็นในห้องทดลอง

เมื่อได้ยินคำวิจารณ์ของเย่หนานเซียว ฟานอวี่ก็เผยรอยยิ้มที่น่าสนใจออกมา

ภายในห้องทดลอง มีแผ่นโลหะหนาๆ แบ่งพื้นที่ออกเป็นส่วนๆ เหมือนกับกล่องโลหะขนาดใหญ่

ภายใต้การนำของฟานอวี่ ทั้งสองคนก็มาถึงพื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดในไม่ช้า ที่นี่เป็นลานกว้าง มีพื้นที่ประมาณสองพันตารางเมตร และสูงกว่าสิบเมตร ที่ขอบสนาม มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังถือของหน้าตาแปลกๆ ง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง

"นักเรียนเย่หนานเซียว ก่อนหน้านี้เจ้าเคยสัมผัสกับอุปกรณ์วิญญาณมาก่อนหรือไม่" ฟานอวี่ถามขณะเดิน

"ไม่เคยครับ"

"ถึงแม้เจ้าจะเป็นศิษย์สายหลักของสายนวิญญาณยุทธ์ แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการที่เจ้าจะมาเรียนที่ภาควิชาอุปกรณ์วิญญาณ" ฟานอวี่หันมามองเย่หนานเซียว พูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจริงจัง "เย่หนานเซียว สถาบันมีแผนการหนึ่งที่กำลังก่อตัวขึ้นเรียกว่า 'หน่วยรบเดี่ยวไร้เทียมทาน'"

ข้ายังไม่ได้เรียนห่าอะไรเลย ท่านก็เอาแผนการใหญ่ขนาดนี้มาให้ข้าเลยเรอะ เย่หนานเซียวถึงกับตะลึง

"ไช่โถว มานี่หน่อย" ฟานอวี่กวักมือเรียกกลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกล ทันใดนั้น เด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มก็วิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองไปที่เด็กหนุ่มคนนี้ เย่หนานเซียวก็พิจารณาอย่างละเอียด จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว เขาดูน่าจะอายุราวๆ เดียวกับเป้ยเป้ย แต่ร่างกายกลับสูงใหญ่เป็นอย่างมาก สูงถึงสองเมตรกว่า ไหล่กว้างกว่าฟานอวี่เสียอีก เขาท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีคล้ำ หัวล้านเลื่อมใส ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นนักเรียนที่ขยันและใช้สมองบ่อยๆ

"อาจารย์ครับ" เด็กหนุ่มโค้งคำนับฟานอวี่อย่างนอบน้อม

ฟานอวี่ชี้ไปที่เย่หนานเซียวแล้วกล่าว "เจ้ายิงปืนใหญ่วิญญาณแบบติดตั้งตายตัวสักนัดสิ แบบที่เพิ่งทดลองเมื่อเช้านี้ ให้น้องใหม่คนนี้ได้เห็นอานุภาพของอุปกรณ์วิญญาณหน่อย"

"น้องชาย ตามข้ามาเลย ข้าชื่อ" เหอไช่โถวกำลังจะแนะนำตัว ก็ถูกเย่หนานเซียวพูดขัดขึ้นมา "พวกรีบไปยิงกันเถอะครับพี่ไช่โถว ให้ผมได้เห็นศิลปะหน่อย"

เมื่อเห็นเย่หนานเซียวที่ดูตื่นเต้น เหอไช่โถวก็เกาหัวอย่างประหลาดใจ นี่ข้ามีชื่อเสียงขนาดนี้เลยเหรอ

ทั้งสองคนเดินมาถึงขอบสนามทดลอง เหอไช่โถวตบไปที่เข็มขัดสีคล้ำที่เอวทีหนึ่ง แสงสว่างวาบขึ้น ของสิ่งหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือเขา

มันคือท่อโลหะสีดำยาวประมาณหนึ่งเมตรห้าสิบเซนติเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางหน้าตัดประมาณสิบห้าเซนติเมตร ส่วนท้ายจะหนากว่าเล็กน้อย บนนั้นมีลวดลายแปลกๆ สลักไว้มากมาย

เหอไช่โถวหยิบมันขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว มือขวากดไปที่ด้านหลังของท่อโลหะสองที ฝาปิดอันหนึ่งก็เด้งออกมา เผยให้เห็นช่องโหว่ยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตร กว้างสิบเซนติเมตร

มือซ้ายของเขาตบไปที่เอวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว โลหะรูปกระสวยชิ้นหนึ่งก็มาอยู่ในมือเขา เขาบรรจุโลหะรูปกระสวยนี้เข้าไปในช่องโหว่ที่ฝาปิดเปิดออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ปิดฝากลับไป มือขวายกขึ้น ท่อโลหะก็มาอยู่บนไหล่กว้างของเขา

เหอไช่โถวที่เมื่อครู่ยังให้ความรู้สึกซื่อๆ ทื่อๆ อยู่เลย พอแบกท่อโลหะนี้ขึ้นบ่า ออร่าก็เปลี่ยนไปทันที

ในตอนนี้ เหอไช่โถวให้ความรู้สึกเหมือนเป็นทหารผู้กรำศึก

เป้าบินอันหนึ่งถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็วจากระยะไกล คลื่นพลังวิญญาณที่รุนแรงก็ระเบิดออกมาจากร่างของเหอไช่โถวในทันที

วงแหวนวิญญาณสีเหลืองสองวงปรากฏขึ้นพร้อมกัน ท่อโลหะบนไหล่ของเขาดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อย แสงสีดำเข้มข้นชั้นหนึ่งไหลเวียนอยู่บนผิวของท่อโลหะ ร่างกายของเหอไช่โถวขยับเล็กน้อย เป้าหมายที่ท่อโลหะเล็งไป ก็คือจานบินที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงนั่นเอง

"ตูม" เสียงระเบิดดังกึกก้อง แสงสีดำเจิดจ้าพุ่งออกมาจากภายในท่อโลหะในทันที เป้าบินที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงก็กลายเป็นผุยผงในบัดดล

เย่หนานเซียวรู้สึกขึ้นมาว่าอุปกรณ์วิญญาณที่นี่มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเครื่องยิงจรวดในชาติก่อนเลย

อย่างน้อยในฐานะที่เป็นคนจากดาวสีครามผู้มีความรู้กว้างขวาง ทฤษฎีอุปกรณ์วิญญาณข้าก็น่าจะได้คะแนนเต็มล่ะมั้ง ส่วนเรื่องการสร้างอุปกรณ์วิญญาณนั้น หลักๆ ก็คงต้องดูว่าเย่หนานเซียวมีอารมณ์อยากจะเรียนรึเปล่า

"มนุษย์พวกเจ้า ต้องบอกเลยว่าสวรรค์ลำเอียงจริงๆ" จักรพรรดินีหิมะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย

"เป็นอะไรไป เสวี่ยเอ๋อร์" เย่หนานเซียวถามอย่างสงสัย น้อยนักที่จะมีอะไรรบกวนอารมณ์ของจักรพรรดินีหิมะได้

หลังจากนั้นจักรพรรดินีหิมะก็ไม่พูดอะไรอีก เย่หนานเซียวเดาว่าน่าจะเป็นเพราะอุปกรณ์วิญญาณเคยปรากฏขึ้นที่แดนเหน็บหนาวสุดขั้วมาก่อน อย่างไรเสีย ตอนนี้วิญญาจารย์ไม่มากก็น้อยต่างก็พกอุปกรณ์วิญญาณติดตัวกันทั้งนั้น

"เป็นยังไงบ้าง อุปกรณ์วิญญาณมหัศจรรย์มากใช่ไหมล่ะ" ฟานอวี่เดินเข้ามาอยู่ข้างๆ เย่หนานเซียวแล้วกล่าว

"ผมขอลองสัมผัสดูหน่อยได้ไหมครับ" เย่หนานเซียวพูดอย่างกระตือรือร้น คิดในใจ "ไม่รู้ว่าความรู้ทางการทหารจากชาติก่อนกับอุปกรณ์วิญญาณมันจะมาชนกันแล้วเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ"

ฟานอวี่กล่าวอย่างจริงจัง "การเรียนรู้ที่จะแกะสลักค่ายกลแกนกลางไม่มีทางลัด ก่อนอื่นเลย เจ้าจะต้องจดจำค่ายกลทีละอันๆ ที่คนรุ่นก่อนอุตส่าห์ทุ่มเททิ้งไว้ให้ จากนั้นก็ใช้โลหะธรรมดาๆ ลองทำซ้ำๆ ถึงจะก้าวหน้าไปได้เรื่อยๆ รอจนเจ้าเรียนรู้หลักการของค่ายกลแกนกลางต่างๆ แล้ว สร้างผลงานที่เป็นของตัวเองขึ้นมาได้ เมื่อนั้น เจ้าก็ถือว่าจบการศึกษาแล้ว"

"การวิจัยของวิศวกรวิญญาณอย่างพวกเรา ส่วนใหญ่ก็คือการวิจัยค่ายกลแกนกลางนั่นแหละ เมื่อมีค่ายกลแกนกลางแล้ว การที่จะไปจับคู่กับแกนในและแกนนอกที่สอดคล้องกันก็จะง่ายขึ้นมาก และไช่โถวก็มีพรสวรรค์ในด้านนี้มาก เจ้าอย่าเห็นว่าเขาซื่อๆ นะ แต่เขามีคุณสมบัติที่คนวัยเดียวกันไม่มี นั่นคือสมาธิ การที่จะแกะสลักค่ายกลแกนกลางที่ละเอียดอ่อนได้ นี่เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย"

"ค่ายกลแกนกลางไม่ใช่ว่าจะไม่อนุญาตให้มีความคลาดเคลื่อนเลย แต่ว่า ยิ่งความคลาดเคลื่อนน้อยเท่าไหร่ ค่ายกลแกนกลางก็จะยิ่งทนทานมากขึ้นเท่านั้น"

หลังจากที่ฟานอวี่พูดจบ เขาก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณเก็บของ ส่งให้เย่หนานเซียว พลางกำชับ "อ่านนี่ดูก่อน"

เย่หนานเซียวรับหนังสือมา หาที่นั่งแล้วเริ่มอ่าน ส่วนเหอไช่โถวก็ยกเก้าอี้มานั่งข้างๆ เย่หนานเซียว คอยอธิบายปัญหาในหนังสือให้เขาฟัง

เวลาผ่านไปไม่นาน ฟานอวี่ก็เห็นเย่หนานเซียววางหนังสือลงด้วยสีหน้าเหมือนจะบรรลุอะไรบางอย่าง หยิบแท่งโลหะและมีดแกะสลักที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมาเริ่มแกะสลัก

เมื่อเห็นเย่หนานเซียวที่กำลังก้มหน้าก้มตาแกะสลักแท่งโลหะอยู่ ฟานอวี่ก็ไม่ได้ห้าม แต่เขาก็รู้สึกประหลาดใจที่เย่หนานเซียวเพิ่งจะจับก็เริ่มแกะสลักค่ายกลแกนกลางเลย

"ให้เขาลองดู รู้ว่ามันยากแค่ไหนก่อนถึงจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น" ฟานอวี่คิดในใจ

ในไม่ช้า เย่หนานเซียวก็หยุดมือ สีหน้าเรียบเฉย ฟานอวี่คิดว่าเย่หนานเซียวล้มเหลว ใครจะไปรู้ว่าเหอไช่โถวที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมา "สะ สำเร็จแล้วครับ อาจารย์"

เดิมทีฟานอวี่เตรียมคำพูดปลอบใจเย่หนานเซียวไว้แล้ว ผลคือเย่หนานเซียวทำสำเร็จเลยงั้นเรอะ

ฟานอวี่คว้าแท่งโลหะในมือเย่หนานเซียวไปในทันที ฉีดพลังวิญญาณเข้าไป ค่ายกลแกนกลางดูดซับพลังวิญญาณของฟานอวี่ และแท่งโลหะก็ส่องแสงสีฟ้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด รัศมีแสงอันนุ่มนวลกลายเป็นลำแสงพุ่งสูงขึ้นไปถึงสองฉื่อ ลำแสงสีฟ้าพุ่งตรงและมั่นคง ไม่มีการสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย และแท่งโลหะนั่นก็ส่องแสงสีฟ้าใสราวกับไพลินที่งดงาม แผ่คลื่นพลังวิญญาณออกมาอย่างเข้มข้น

ฟานอวี่ตื่นเต้นมาก ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร เย่หนานเซียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นมาเรียบๆ "เมื่อกี้ที่ผมแกะสลักคือค่ายกลแกนกลางระดับสองครับ"

คราวนี้ฟานอวี่ตื่นเต้นจนหายใจติดขัด "อัจฉริยะ อัจฉริยะ เจ้าคืออัจฉริยะ ฮู ฮู" จากอารมณ์ตื่นเต้นบนใบหน้าของเขาก็บอกได้แล้วว่าในใจของเขาตอนนี้ไม่สงบสุขแค่ไหน

ก็ไม่แปลกที่ฟานอวี่จะตื่นเต้นขนาดนี้ อุปกรณ์วิญญาณถูกส่งต่อมาจากจักรวรรดิสุริยันจันทรา แม้แต่ตัวฟานอวี่เองก็เป็นเพียงวิศวกรวิญญาณระดับแปด ความรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์วิญญาณในสถาบันก็มีไม่มากพอ สถาบันสื่อไหลเค่อเองก็ค่อยๆ คลำทางไปข้างหน้าเหมือนกัน

ตอนนี้พรสวรรค์ด้านอุปกรณ์วิญญาณของเย่หนานเซียวมันน่าทึ่งขนาดนี้ เพิ่งจะเริ่มจับก็สามารถแกะสลักค่ายกลแกนกลางระดับสองได้แล้ว นี่มันทำให้ฟานอวี่ตื่นเต้นเหมือนได้เจอกับสมบัติล้ำค่า

"เจ้า รอเดี๋ยวนะ ข้าไปติดต่อสื่อสารแป๊บ" ฟานอวี่เดินแทบจะไม่มั่นคง มือสั่นเทาหยิบอุปกรณ์วิญญาณสื่อสารขึ้นมา

เย่หนานเซียวมองฟานอวี่ แล้วก็หันไปมองเหอไช่โถว ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเหอไช่โถวยังไงก็ต้องเข้าร่วมนิกายถังอยู่ดี ถ้างั้นตอนนี้ข้าก็ชวนเขาเลยดีไหม

เย่หนานเซียวฉีกยิ้มกว้าง เอ่ยปากว่า "พี่ไช่โถว ท่านรู้จักนิกายถังไหม นั่นคือสถานที่ที่ความฝันเริ่มต้นขึ้น"

ในขณะที่เย่หนานเซียวกำลังชักชวนเหอไช่โถวอยู่ ฟานอวี่ก็วิ่งออกจากเขตทดลองไปแล้ว และเมื่อเขากลับมาอีกครั้ง ก็มีชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งมาด้วย

ทั้งสองคนเข้ามาในห้องก็เห็นเย่หนานเซียวกำลังถืออุปกรณ์วิญญาณขนาดเล็กชิ้นหนึ่ง พูดอะไรบางอย่างกับเหอไช่โถวอยู่

ฟานอวี่มองอุปกรณ์วิญญาณหน้าตาแปลกๆ ในมือเย่หนานเซียวแล้วก็เงียบไป ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ "นี่คงไม่ได้เพิ่งทำอุปกรณ์วิญญาณเสร็จหรอกนะ"

หลังจากที่ชักชวนเหอไช่โถวด้วยทฤษฎีการผสมผสานองค์ประกอบอาวุธลับของนิกายถังกับอุปกรณ์วิญญาณได้สำเร็จ เหอไช่โถวก็ยื่นขอเข้าร่วมนิกายถังในทันที เย่หนานเซียวพูดต่อ "ท่านดูสิ อุปกรณ์วิญญาณที่ข้าเพิ่งทำเสร็จนี่ก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง นี่คือผลลัพธ์เบื้องต้นของการผสมผสานองค์ประกอบอาวุธลับของนิกายถัง"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฟานอวี่ก็ได้ข้อสรุปที่น่าสะพรึงกลัว พรสวรรค์ของเย่หนานเซียวไม่ได้มีเพียงเท่านี้

ยังไม่ทันจะพูดจบ เย่หนานเซียวก็รู้สึกว่าตัวเองถูกจับตามอง เขาหันกลับไปมองอย่างสงสัย ก็เห็นฟานอวี่กับชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งกำลังจ้องตัวเองตาเป็นมันเหมือนหมาป่าที่หิวโหย

[จบแล้ว]