บทที่ 18 - ไม่มีหลักฐาน

บทที่ 18 - ไม่มีหลักฐาน

"แกเป็นใคร!"

เจ้าหน้าบากกับนักเลงอีกสองสามคนในบ้านต่างก็มีท่าทีเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

แต่ผู้บุกรุกแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็โผล่เข้ามานี้กลับไม่ตอบอะไรอีก เดินชมนกชมไม้เหมือนอยู่ในสวนไปที่มุมห้อง ไม่รู้ว่าไปหยิบผ้าแพรมาจากไหนเส้นหนึ่งมาผูกตาเจ้าถ่านน้อยไว้

"เด็กน้อยอย่าดู หันหน้าไป"

ร่างของเจ้าถ่านน้อยถูกเขาหันไป ก็เชื่อฟังดีมาก ไม่ขยับเขยื้อนเลย

...

โคโจ ชิโนบุ อาบน้ำเสร็จ พบว่าเจ้าหมอนั่นไม่ได้อยู่ในห้อง ทันใดนั้นก็ระแวงขึ้นมา

"ครั้งนี้ จะต้องจับหลักฐานที่เจ้าหมอนั่นทำเรื่องไม่ดีให้ได้"

หลังจากที่เปิดใช้ปราณ ระบบประสาทสัมผัสก็เฉียบคมขึ้นมาทันที โคโจ ชิโนบุ เปลี่ยนเป็นชุดสำหรับยามค่ำคืน พลิกตัวขึ้นไปบนบ้านเรือน วิ่งไปบนที่ที่มองเห็นได้กว้างไกลกว่า ดวงตาคอยสอดส่องไปตามถนนด้านล่างตลอดเวลา

เพียงแต่ว่าเมืองเล็กๆ แบบนี้ไม่มีไฟฟ้า พอถึงตอนกลางคืนก็มีบ้านเรือนเพียงไม่กี่หลังเท่านั้นที่เปิดไฟ ที่เหลือโดยพื้นฐานแล้วก็จะมืดสนิทไปหมด

ในสถานการณ์แบบนี้ การจะตามหาคนคนหนึ่งในกลุ่มบ้านเรือนที่คาดว่าจะมีรัศมีหลายกิโลเมตรนี้ มันก็ค่อนข้างยากอยู่เหมือนกัน

"เจ้าหมอนั่นมันอยู่ที่ไหนกันแน่"

โคโจ ชิโนบุ กำลังคิดแบบนี้ ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว อยู่บนหลังคา ในขณะที่กำลังวิ่งอยู่เธอก็ได้กลิ่นเลือดจางๆ

ในแถบบ้านเรือนที่มืดสนิทซึ่งถูกแสงจันทร์สาดส่อง มีอยู่หลังหนึ่งที่ส่องแสงไฟสีเหลืองสลัวๆ ออกมา

ร่างที่คล่องแคล่วราวกับผีเสื้อร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากขื่อบ้าน ฮาโอริปลิวไสว

โคโจ ชิโนบุ ขมวดคิ้วแน่น มีอยู่แวบหนึ่ง เธอคิดว่าตัวเองมาถึงที่เกิดเหตุที่อสูรก่อคดีซะอีก กลิ่นเลือดมันแรงเกินไป

หลังจากที่จุดที่จุดไฟแล้ว เธอก็ตกตะลึงกับภาพที่อยู่ตรงหน้า

ประตูบ้านด้านนอกของบ้านเรือนเหล่านี้คือแผ่นไม้ที่นำมาประกอบเข้าด้วยกันทีละแผ่นๆ ในตอนนี้แผ่นไม้ถูกทุบจนพัง ด้านล่างของหลุมนั่นมีเงาดำๆ สองสามร่วงอยู่

หืม

เธอรู้สึกว่าฝ่าเท้าของตัวเองเหมือนจะไปสัมผัสกับอะไรบางอย่างเข้า เผลอเลื่อนที่จุดไฟไปทางพื้นตรงหน้า

ก็เห็นเข้ากับดวงตาที่เบิกกว้างคู่หนึ่งอย่างน่าตกใจ คนที่แต่งตัวเหมือนนักเลงมองท้องฟ้าตาไม่กระพริบ บนคอมีรอยดาบที่น่าตกใจอยู่รอยหนึ่ง

บนพื้นตรงนี้มีเจ้าพวกนี้ล้มระเนระนาดอยู่ ร่างกายมีรอยดาบที่เห็นได้ชัดเจน เหมือนกับเต้าหู้เลือดที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ล้มตายอย่างน่าอนาถอยู่ริมถนน อย่างน้อยก็สามสิบกว่าคน... ตายหมด...

ในบ้านจุดเทียนไขไว้

โคโจ ชิโนบุ เห็นเด็กคนหนึ่งที่ถูกผ้าผูกตาไว้กำลังนั่งยองๆ พิงมุมกำแพงอยู่ ไม่ขยับเขยื้อน

เปลวเทียนไหวไปตามลม เงาบนกำแพงก็สั่นไหว

ทั้งถนน นอกจากเด็กคนนี้แล้ว

ไม่มีใครรอดชีวิตเลยสักคน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ในที่สุดทุกคนก็เตรียมตัวที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้

จากเดิมที่เป็นทีมสี่คน ตอนนี้กลับมีเด็กผู้หญิงที่หน้าตาไร้อารมณ์เพิ่มมาอีกคนหนึ่ง มาโคโมะรู้สึกเหมือนได้เห็นภาพซ้อนของโทมิโอกะ กิยู เลย

หลังจากที่โคโจ คานาเอะ แนะนำถึงได้รู้ว่า เด็กคนนี้คือคนที่โคโจ ชิโนบุ ช่วยออกมาจากเงื้อมมือของพวกค้ามนุษย์เมื่อคืนนี้

ในยุคไทโชชาวบ้านทั่วไปก็ไม่ได้สงบสุขอะไรนัก พื้นที่ห่างไกลแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการควบคุมดูแลเลย พวกโรนินที่ไม่มีอะไรทำก็เลยหันมาปล้นชิงทรัพย์สิน ค้ามนุษย์แทน

เรื่องแบบนี้โคโจ คานาเอะ ย่อมปวดใจมากอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเรื่องแบบนี้ก็คงได้แต่ฝากความหวังไว้กับรัฐบาลแล้วล่ะ พวกเธอนักล่าอสูรยังมีเรื่องของตัวเองที่ต้องทำ

ตอนนี้พ่อแม่ของเด็กคนนี้ก็คงหาไม่เจอแล้ว คงได้แต่พาไปด้วยกัน ความหมายก็คือตัดสินใจที่จะรับเลี้ยงเด็กที่น่าสงสารคนนี้ไว้

มาโคโมะย่อมไม่คัดค้านอยู่แล้ว

หลินอวี่ปรบมือโดยตรง

ทำลายบรรยากาศที่ค่อนข้างจะหนักอึ้งนี้ลง

"สมกับที่เป็นท่านเสาหลักบุปผาจริงๆ ครับ คุณธรรมของท่านช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ นี่สินะครับเสาหลัก ต่อไปผมจะต้องเป็นคนแบบท่านให้ได้เลย..."

แววตาของเขาจริงจังมาก ไม่เสแสร้งเลยสักนิด น้ำเสียงที่พูดออกมาก็หนักแน่นเต็มเปี่ยม เหมือนกับการปฏิญาณตน เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

หลังจากที่สรรเสริญเยินยอไม่หยุดชุดหนึ่ง โคโจ คานาเอะ ที่เดิมทีก็ค่อนข้างจะหดหู่อยู่บ้าง สีหน้าก็แอบแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาสีม่วงอ่อนโยนนั่นถึงกับเขินอาย หลบสายตา

"ที่ไหนกัน... นี่มัน... นั่นมัน..."

มาโคโมะเห็นเข้าก็มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เดิมทีก็คิดว่าศิษย์น้องจะไม่รู้จักมารยาทสังคมซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเข้าทางเป็นเหมือนกันนะ จับจุดทางจิตใจของท่านเสาหลักบุปผาได้ในทันทีเลย ดูเหมือนว่าปัญหาการเอาตัวรอดของศิษย์น้องในคฤหาสน์ผีเสื้อต่อไปคงจะไม่ต้องให้เธอเป็นห่วงแล้ว

มีเพียงแค่โคโจ ชิโนบุ เท่านั้นที่มองหลินอวี่ด้วยสายตาที่ระแวดระวังยิ่งขึ้น

ครั้งนี้ ไม่ใช่ฝีมือของอสูรก่อคดี หนึ่งคือเธอไม่ได้กลิ่นของอสูรในที่เกิดเหตุเลย

สองคืออสูรฆ่าคนก็เพื่อเป็นอาหาร แต่ว่าศพในที่เกิดเหตุตั้งมากมายกลับยังอยู่ในสภาพดีวางอยู่ตรงนั้น ไอ้เจ้าพวกนั้นที่หลบซ่อนอยู่ตามที่ต่างๆ ก็กลัวแทบตายว่าคนของหน่วยพิฆาตอสูรจะไปเจอพวกมันเข้า จะมาทิ้งคนไว้เต็มถนนให้โจ่งแจ้งแบบนี้ได้ยังไง

แถม... โคโจ ชิโนบุ ก็ค้นดูแล้ว ของมีค่าที่ติดตัวอยู่บนศพเหล่านั้นยังอยู่ครบ ขาดไปเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือกระเป๋าเงิน

ศพสามสิบกว่าศพนะ รวบรวมกันแล้วยังไม่มีแม้แต่เหรียญหนึ่งเยนเลย พอย้อนนึกถึงเจ้าหมอนี่ที่เมื่อก่อนด้านหนึ่งก็พูดว่าตัวเองโดนปล้น อีกด้านหนึ่งก็ค้นเงินจากศพ ยัดใส่กระเป๋าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย โคโจ ชิโนบุ ก็เข้าใจทั้งหมดแล้ว

แปดเก้าส่วนก็คือฝีมือของหลินอวี่นี่แหละ เขากำลังฆ่าคนชิงทรัพย์!

แต่ว่า เธอไม่มีหลักฐาน เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พาตัวกลับมานั่นก็ไม่พูดสักคำ

หลินอวี่สังเกตเห็นสายตาที่โคโจ ชิโนบุ มองมา ก็รู้สึกแปลกเล็กน้อย เพราะว่าเธอกำลังดึงเด็กผู้หญิงคนใหม่ที่เพิ่งพาตัวกลับมานั่นไปไว้ข้างหลัง เหมือนกับกลัวว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใกล้เขาอย่างนั้นแหละ

"อย่าไปยุ่งด้วยเลยดีกว่า"

พูดตามตรง ด้วยเสน่ห์ดึงดูดที่อธิบายไม่ได้ของโคโจ คานาเอะ ไม่ว่าใครก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้เธอ แต่ว่าพอเดินเข้าไปใกล้จริงๆ แล้ว โคโจ ชิโนบุ ที่เป็นน้องสาวก็จะกระโดดออกมาทันที

นี่มันพวกติดพี่สาวชัดๆ เลยนี่นา

อย่าเห็นว่าโคโจ คานาเอะ ปีนี้เพิ่งจะสิบหก โคโจ ชิโนบุ ก็เพิ่งจะสิบสี่ เด็กในยุคนี้โตเร็วนะ เด็กสิบกว่าขวบบางคนลูกก็จะเรียกพ่อเรียกแม่ได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนของหน่วยพิฆาตอสูรเลยเหรอ

ประสบการณ์และวุฒิภาวะทางอารมณ์ของพวกเธอไม่ต่ำเลย

เพื่อที่จะรับประกันว่าตัวเองจะไม่โดนด่าว่าเสแสร้ง แถมยังแสดงออกได้ไม่ต่างจากเด็กอายุสิบสามคนอื่นๆ ด้วย มีความใสซื่อแบบเด็กหนุ่มอยู่ หลินอวี่ก็ทุ่มเทความคิดไปไม่น้อยเลย พยายามแสดงออกให้ตัวเองเหมือนกับเสาหลักหัวหน้าหน่วยมากที่สุด ถึงแม้ด้านความเลือดร้อนจะทำให้คนรู้สึกอึดอัดไปบ้าง แต่จิตใจก็ดีนะ คนอื่นอย่างมากก็คงจะรู้สึกว่าเขาดูโง่ไปหน่อย หรือไม่ก็เป็นพวกบ้าบิ่น แต่ก็คงจะไม่เกลียดเขาหรือกีดกันเขาเพราะเรื่องนี้แน่

เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมมักจะเป็นตัวเอก เรื่องนี้มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีมูลเลยนะ ต้องรู้ไว้ด้วยว่า โลกใบนี้ไม่ว่าจะเป็นคนเลวหรือคนดีก็ล้วนอยากจะเป็นเพื่อนกับคนดีทั้งนั้น

หลินอวี่รู้สึกว่าขอแค่แสดงออกไปตามนี้ก็พอแล้ว เป้าหมายของเขาคือการยกระดับปราณ ไม่ใช่การหาเพื่อน ในเมื่อโคโจ ชิโนบุ ระแวงเขาขนาดนี้ งั้นก็พยายามอย่าไปยุ่งด้วย แล้วก็ไม่เข้าไปคุยกับเธอด้วย ทำเรื่องของตัวเองไปก็พอแล้ว

[จบแล้ว]