ตอนที่ 12 ความคมของมีดเจ็ดดาว

"พลังพิเศษที่หลุดโลกอะไรอย่างนี้! มนุษย์สามารถควบคุมเปลวไฟแบบนั้นได้จริงๆ เหรอ? แล้วความร้อนนั่น—เขาไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอ"

นาคิริ อลิซที่ถูกคลื่นความร้อนผลักถอยห่างออกไป อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาขณะที่เธอรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ซัดเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าเธอจะรู้เกี่ยวกับพลังพิเศษของยูกิมาก่อน แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเองนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการดูภาพจากวิดีโอ

"เจ้าสัตว์ประหลาดชัดๆ!"

ในขณะนี้ แม้ว่าคุโรคิบะ เรียวจะตกใจมากเช่นกัน แต่เขากลับดูเหมือนคนที่เห็นเหยื่อมากกว่า เขาถึงกับสวมผ้าโพกหัวที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากใบหน้าไร้อารมณ์ในตอนแรกเป็นความตื่นเต้นอย่างแรงกล้า

"ยูกิเองก็เคยพูดเรื่องนี้มาก่อน—ไอน้ำความร้อนสูงที่ปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาจะไม่ทำร้ายเขา และก็เช่นเดียวกันกับเปลวไฟโดยรอบ อย่างไรก็ตาม สำหรับคนนอกแล้ว มันอันตรายถึงชีวิตอย่างยิ่ง" โดจิมะ กินกล่าว

ทั้งไอน้ำความร้อนสูงและเปลวไฟจะไม่ทำร้ายยูกิ แต่สำหรับคนอื่นแล้ว การเข้าใกล้เกินไปจะส่งผลให้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัส

"เอาล่ะ การทดสอบพลังพิเศษก็จบเพียงเท่านี้ พลังนี้เรียกว่าเพลิงโลกันตร์สินะ? ตอนนี้ฉันยังไม่มีคำแนะนำอะไรมากนักเกี่ยวกับไอน้ำความร้อนสูง ดังนั้นการพัฒนาพลังในลำดับต่อไปจะเน้นไปที่ประสาทสัมผัสทางกายเป็นหลัก"

นาคิริ โซเอะพูดขึ้นขณะมองยูกิเก็บไอน้ำความร้อนสูงและดับเปลวไฟ เขาวางแผนที่จะมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาประสาทสัมผัสทางกายในลำดับต่อไป เนื่องจากนั่นเป็นสาขาที่พวกเขาเชี่ยวชาญ

"ถ้างั้น เรามาเริ่มทดสอบทักษะการทำอาหารของนายกันเลย การปลุกพลังพิเศษเช่นนี้ขึ้นมาได้น่าจะช่วยเรื่องการทำอาหารของนายได้มากเลยใช่ไหม" นาคิริ โซเอะกล่าว

ตามข้อมูลแล้ว ยูกิเป็นเชฟระดับกลางและยังห่างไกลจากเชฟระดับสูงอยู่พอสมควร แต่ด้วยการเสริมพลังจากพลังพิเศษนี้ ทักษะการทำอาหารของเขาไม่น่าจะหยุดนิ่งอยู่กับที่

ในที่สุดก็มาถึงขอบเขตที่พวกเขาเข้าใจ นาคิริ อลิซและคุโรคิบะ เรียวที่อยู่ด้านข้างก็หูผึ่งขึ้นมา ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่ พวกเขาก็อยากรู้เกี่ยวกับทักษะการทำอาหารของยูกิมากเช่นกัน

"ทำอาหารมาสักจานโดยตรงเลย เราจะทำหน้าที่เป็นกรรมการเอง" โดจิมะ กินกล่าว

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีสี่คน และกรรมการมักจะเป็นเลขคี่ แต่นี่ไม่ใช่การแข่งขันหรือการสอบ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับรายละเอียดดังกล่าว

แน่นอนว่ายูกิไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ การทำอาหารคือเรื่องถนัดของเขา

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ยูกิหยิบออกมาต่อจากนั้นทำให้ทุกคนต้องกะพริบตา—เขากำลังลากกระเป๋าใบใหญ่มากใบหนึ่ง

"นี่มันกระเป๋าใส่มีดเหรอ? มันไม่ใหญ่ไปหน่อยเหรอ" นาคิริ อลิซอดไม่ได้ที่จะถาม เชฟหลายคนมีมีดเฉพาะของตัวเอง รวมถึงตัวเธอและคุโรคิบะ เรียวด้วย

แม้ว่าของที่เธอมักจะนำไปแข่งขันจะเกินจริงกว่านี้มาก แม้จะสามารถอธิบายได้ว่าเหมือนแบกกำแพงไปไหนมาไหนด้วย—

—สำหรับแค่การเก็บมีด เธอไม่จำเป็นต้องใช้กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้ ข้อมูลของยูกิยังระบุด้วยว่าเขาเชี่ยวชาญด้านอาหารเอเชีย เป็นเชฟสายดั้งเดิมแท้ๆ และไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับสาขาอย่างศาสตร์การทำอาหารเชิงโมเลกุล

อย่างไรก็ตาม เมื่อกระเป๋าถูกเปิดออก ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมยูกิถึงใช้กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้สำหรับมีดของเขา

เพราะยูกิไม่ได้หยิบมีดออกมาเล่มเดียว แต่หยิบออกมาถึงเจ็ดเล่ม และหนึ่งในนั้นก็มีขนาดใหญ่จนน่าตกใจ ด้วยความยาวประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง มันยากที่จะจินตนาการว่ามันคือมีดทำครัวจริงๆ

"รูปร่างดูแปลกมาก แต่เมื่อคิดดูอีกที ถ้าใช้มีดที่แตกต่างกันในการจัดการวัตถุดิบที่แตกต่างกัน ผลลัพธ์อาจจะดีมากก็ได้!"

แม้ว่าโดจิมะ กินจะประหลาดใจกับจำนวนและขนาดของมีดเช่นกัน แต่ในฐานะเชฟ—และเป็นเชฟระดับหนึ่งที่เป็นรองเพียงระดับพิเศษ—เขาก็ตระหนักว่าในขณะที่บางเล่มมีรูปร่างที่แปลกประหลาด แต่มันจะมีประสิทธิภาพมากสำหรับการจัดการวัตถุดิบ

การออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์นั้นสอดคล้องกับวัตถุดิบประเภทต่างๆ หลังจากจำลองในใจแล้ว เขาพบว่าชุดมีดนี้ครอบคลุมอย่างไม่น่าเชื่อ

"มันเป็นมีดที่น่าประทับใจจริงๆ แต่ในทางกลับกัน ความยากในการใช้มีดชุดนี้ก็ไม่น้อยเช่นกัน..."

แน่นอนว่านาคิริ โซเอะก็เห็นถึงความพิเศษของมีดเจ็ดดาวเช่นกัน แต่ในทางกลับกัน มีดที่น่าเกรงขามเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ ก็สามารถใช้ได้

มีดเจ็ดเล่มสอดคล้องกับวัตถุดิบที่มีประเภท รูปร่าง และขนาดแตกต่างกัน การตัดสินใจว่าจะใช้มีดเล่มไหนในการทำอาหารเป็นปัญหาใหญ่

ในการทำอาหารโดยใช้มีดเช่นนี้ จำเป็นต้องใช้มีดที่แตกต่างกันในการจัดการวัตถุดิบที่แตกต่างกัน การสลับมีดไปมาก็เป็นปัญหาเช่นกัน

นาคิริ โซเอะรู้สึกว่าถ้าเขาต้องใช้มีดชุดนี้ มันคงจะลำบากมาก เว้นแต่ว่าเขาจะมีเวลาปรับตัวนานมาก

"มีดพวกนี้มันดีขนาดนั้นเลยเหรอ"

เมื่อได้ยินโดจิมะ กินและนาคิริ โซเอะชื่นชมมีดชุดนี้ นาคิริ อลิซก็ถามด้วยความสงสัย เมื่อเทียบกับสองคนนี้ ทั้งเธอและคุโรคิบะ เรียวยังอ่อนประสบการณ์เกินไป

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองคนก็เป็นเพียงเชฟระดับกลาง และช่องว่างระหว่างพวกเขากับนาคิริ โซเอะและโดจิมะ กินนั้นมีมากกว่าแค่เล็กน้อย

"มันไม่ใช่แค่เรื่องการจัดการวัตถุดิบต่างๆ เท่านั้น ความคมของมีดพวกนี้ก็น่าทึ่งเช่นกัน เมื่อกี้ยูกิแทบไม่ได้ใช้แรงเลย แต่มีดพวกนี้ก็ปักลงไปในเขียงโดยตรง และเขากำลังใช้เขียงไม้เนื้อแข็งด้วยนะ" โดจิมะ กินเสริม

ตอนนั้นเองที่ทุกคนสังเกตเห็นความคมของมีดเจ็ดดาว

อย่างที่โดจิมะ กินพูด ยูกิไม่ได้ใช้แรงมากเลย แต่มีดเหล่านี้กลับฝังลึกลงไปในเขียงไม้เนื้อแข็ง

พวกเขาก็เป็นเชฟเช่นกัน เมื่อเทียบกับมีดของตัวเอง พวกเขาพบว่าความคมของมีดเหล่านี้เกินจริงไปอย่างสุดขั้ว

เมื่อเทียบกับมีดเหล่านี้ ใบมีดของพวกเขาอาจเรียกได้ว่าเป็นมีดทาเนยเลยทีเดียว

การกระทำต่อมาของยูกิก็ยืนยันเรื่องนี้เช่นกัน วัตถุดิบหลักที่ยูกิใช้คือไก่ และมันก็เพิ่งถูกฆ่ามาสดๆ

มีดเจ็ดดาวเคลื่อนผ่านตัวไก่ได้อย่างราบรื่นเหมือนตัดเต้าหู้ ใบมีดคมมากจนในตอนแรกไก่แทบไม่รู้สึกเจ็บและแทบไม่ดิ้นรนเลย

หลังจากถอนขนแล้ว ยูกิก็ควักเครื่องในไก่ออกมาโดยตรง

ในทำนองเดียวกัน มีดเจ็ดดาวเคลื่อนไหวราวกับไม่มีแรงต้านทาน ความคมเช่นนี้เทียบไม่ได้กับมีดในโลกของโซมะเลย แม้ว่าเทคโนโลยีในโลกนี้จะล้ำหน้ากว่าในโลกของยอดกุ๊กแดนมังกรมากก็ตาม

แต่โลกของยอดกุ๊กแดนมังกรในช่วงหลังๆ ก็ไม่ใช่แค่ยุคโบราณธรรมดาอีกต่อไป—มันกำลังแตะขอบเขตของแฟนตาซีแล้ว

มีดชื่อดังที่ถือกำเนิดในโลกเช่นนั้นย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีดเจ็ดดาวเป็นรองเพียงเครื่องครัวในตำนานเท่านั้น

ถ้าหลอเชไม่ได้เสียชีวิตไปก่อน หากมีเวลาอีกสักสองสามทศวรรษ เขาอาจจะอัปเกรดมีดเจ็ดดาวให้ถึงระดับเครื่องครัวในตำนานได้จริงๆ

หลังจากนำเครื่องในออกแล้ว—ยูกิก็เริ่มทำการบากบางอย่างบนตัวไก่ เขาไม่ได้ชำแหละไก่ แต่รักษารูปทรงที่สมบูรณ์ของมันไว้ในขณะที่ทำการบากภายใน

เหตุผลหลักในการทำเช่นนี้คือเพื่อให้เครื่องปรุงรสซึมซาบเข้าสู่เนื้อไก่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

จบตอน