เมื่อสายลับโคโนฮะถูกเปิดโปง ใครฆ่าโฮคาเงะตอนที่12

บทที่ 12: ยังไม่ทันได้แฝงตัว ก็เกือบจะถูกจับได้เสียแล้ว

ชินไดที่คลายคาถาควบคุมจิตใจด้วยทรายออกไปแล้ว ได้จดจำทุกอย่างกลับมาได้

แต่ตอนนี้ ชินไดกำลังหวาดกลัวอย่างแท้จริง

นามิคาเสะ มินาโตะ หนึ่งในสุดยอดนินจาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกนินจา!

หากนามิคาเสะ มินาโตะต้องการจะฆ่าเขา แค่เพียงกระดิกนิ้วก้อยก็คงเพียงพอแล้ว

แม้ว่าชินไดจะถูกบังคับให้มาเป็นสายลับ แต่ก็เป็นครั้งแรกของเขา เขาไม่มีประสบการณ์ และไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

คาเสะคาเงะรุ่นที่สามบอกว่าหลังจากแผนการสำเร็จ ให้เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนของโคโนฮะ แล้วจากนั้นก็รวบรวมข้อมูลข่าวกรอง คาถานินจา วิชาลับ และอื่นๆ จากโคโนฮะ

การคิดว่าตัวเองเป็นคนของโคโนฮะ ฟังดูเหมือนง่าย แต่ทำได้ยาก ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนขโมยที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา ไม่สามารถคิดว่าตัวเองเป็นคนของโคโนฮะได้อย่างสิ้นเชิง สภาพจิตใจของเขายังไม่แข็งแกร่งพอ

ส่วนเรื่องการรวบรวมข้อมูลข่าวกรอง คาถานินจา วิชาลับ และอื่นๆ จากโคโนฮะ เขาจะต้องเข้าไปในโคโนฮะให้ได้เสียก่อนถึงจะรวบรวมได้ และพวกเขาก็ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้เขาเข้าร่วมกับโคโนฮะ

ชินไดรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาทันที

เดิมทีเขาคิดว่าการเป็นสายลับดีกว่าการไปสนามรบ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าการไปสนามรบจะดีกว่าการเป็นสายลับเสียอีก

ความกดดันทางจิตใจของชินไดนั้นมหาศาลเกินไป ชีวิตของเขาไม่ได้อยู่ในกำมือของตัวเอง และเขากำลังเผชิญหน้าโดยตรงกับบุคคลที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ความกดดันในตอนนี้หนักหนาจนแทบจะทำให้สมองของชินไดล่มสลาย ทำให้เขาแทบจะคิดอะไรไม่ออก

นามิคาเสะ มินาโตะเฝ้าสังเกตชินไดอยู่ตลอด และเมื่อเห็นท่าทางของชินได นัยน์ตาของนามิคาเสะ มินาโตะก็หรี่ลงเล็กน้อย

ท่าทีของชินไดในตอนนี้ดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ เขายังร้องขอชีวิตอย่างสุดกำลัง แต่หลังจากที่ยามานากะ โซอิจิล้วงความทรงจำของเขาไป เขาก็กลับมีท่าทีสับสนและประหม่าอย่างมาก

นามิคาเสะ มินาโตะเอ่ยปากถาม “เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?”

เมื่อชินไดได้ยินนามิคาเสะ มินาโตะถามว่าเป็นอะไรไหม เขาก็เหลือบตามองขึ้นไปอย่างรู้สึกผิดและพูดตะกุกตะกัก “ข้า ข้าไม่เป็นไร”

นามิคาเสะ มินาโตะหรี่ตามองชินได แล้วยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

นามิคาเสะ มินาโตะหยิบคุไนของเขาออกมา ตัดเชือกที่มัดชินได และปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ

นามิคาเสะ มินาโตะพูดกับยามานากะ โซอิจิ “โซอิจิ รายงานเรื่องนี้ให้ท่านโฮคาเงะรุ่นที่สามทราบโดยด่วน”

“ครับ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

ยามานากะ โซอิจิไม่กล้าชักช้าและรีบจากไปทันที เขาอยากจะรีบไปรายงานโชคลาภก้อนใหญ่นี้ ซึ่งแทบจะเหมือนกับพายที่หล่นลงมาจากฟ้า ให้แก่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น

หลังจากยามานากะ โซอิจิจากไป นามิคาเสะ มินาโตะก็ถาม “เจ้าชื่ออะไร?”

“ชิน ชินได”

“ชินไดสินะ? ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะรู้แล้วว่าเจ้าได้กลายเป็นเครื่องสังเวยสำหรับพันธมิตรระหว่างหมู่บ้านซึนะงาคุเระและอิวะงาคุเระ และเจ้าก็ถูกพวกเราโคโนฮะสกัดไว้ เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?”

นามิคาเสะ มินาโตะถามความคิดเห็นของเขา และชินไดก็พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อคิดหาคำตอบ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ชินไดก็ตอบด้วยสีหน้า 'เจ็บแค้น' “ข้าโกรธมาก! โกรธจริงๆ! ไม่น่าเชื่อว่าหมู่บ้านซึนะงาคุเระจะทำกับข้าแบบนี้! ในเมื่อท่านมินาโตะช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าอยากจะขอให้ท่านมินาโตะรับข้าไว้! ข้าไม่อยากกลับไปที่หมู่บ้านไร้มนุษยธรรมอย่างซึนะงาคุเระอีกแล้ว!”

ตอนนี้นามิคาเสะ มินาโตะมั่นใจมากว่าชินไดต้องมีปัญหาอะไรบางอย่างแน่นอน

สีหน้าของชินไดแข็งทื่อเกินไป และคำพูดของเขาก็ราบเรียบเกินไป แม้ว่าเขาจะจงใจเพิ่มน้ำเสียงเน้นย้ำลงไปบ้าง แต่ก็ไม่มีความรู้สึกโกรธแค้นเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น... ความโกรธของชินไดจึงเป็นการเสแสร้ง

แม้จะไม่รู้ว่าเขาหลอกคาถาอ่านใจของยามานากะ โซอิจิได้อย่างไร แต่ชินไดอาจกำลังปฏิบัติภารกิจบางอย่างให้กับหมู่บ้านซึนะงาคุเระ โดยตั้งใจจะเข้าไปในอิวะงาคุเระเพื่อทำงานบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่นามิคาเสะ มินาโตะยังคิดไม่ตก

นั่นคือสถานที่นัดพบของหมู่บ้านซึนะงาคุเระและอิวะงาคุเระ

ทำไมพวกเขาถึงเลือกแคว้นแม่น้ำ?

ทางซ้ายของแคว้นแม่น้ำคือแคว้นลม และทางขวาคือแคว้นไฟ

หากพวกเขาจะทำการค้ากับอิวะงาคุเระ การเลือกแคว้นปักษีซึ่งเชื่อมต่อระหว่างแคว้นลมและแคว้นดิน น่าจะปลอดภัยกว่า

นามิคาเสะ มินาโตะคิดถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง: ชินไดอาจไม่ได้พยายามจะเข้าไปในอิวะงาคุเระเพื่อปฏิบัติภารกิจบางอย่าง เป้าหมายของเขาอาจจะเป็นโคโนฮะจริงๆ!

การวิเคราะห์ของนามิคาเสะ มินาโตะผู้ชาญฉลาดนั้นใกล้เคียงกับความจริงมากแล้ว

ตอนนี้ชินไดรู้สึกกระสับกระส่าย

เพราะในช่วงเวลาที่นามิคาเสะ มินาโตะเงียบไป สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง

ตอนนี้นามิคาเสะ มินาโตะก็กลับมามองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ทำให้หัวใจของชินไดสั่นระรัว

หรือว่า... เขาจะไม่สามารถเข้าร่วมกับโคโนฮะได้?

แต่คนจากตระกูลยามานากะคนนั้นเพิ่งจะบอกไม่ใช่เหรอว่าเขามีคุณค่าอย่างยิ่งต่อโคโนฮะ?

มีค่าขนาดนี้แล้วยังไม่พออีกเหรอ? มันเข้มงวดขนาดนั้นเลยหรือ?

ชินไดที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะถูกเปิดโปงว่าเป็นสายลับ ตอนนี้กำลังกระวนกระวายใจ

หลังจากเงียบไปนาน นามิคาเสะ มินาโตะก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วพูดว่า “ไม่ต้องรีบร้อนเรื่องเข้าร่วมโคโนฮะหรอก ยังไงเจ้าก็เคยเป็นนินจาของหมู่บ้านซึนะงาคุเระมาก่อน และขั้นตอนการเข้าร่วมโคโนฮะก็ซับซ้อนมาก คนจากหมู่บ้านอื่นจะต้องสร้างคุณงามความดีให้กับโคโนฮะและต้องมีผู้ค้ำประกัน

ว่าแต่ โซอิจิบอกว่าเจ้ามีความสามารถด้านคาถาแม่เหล็กเป็นอย่างดี ช่วยแสดงให้ดูหน่อยได้ไหม?”

ร่างอันบอบบางของชินไดสั่นสะท้าน

หรือว่า... นามิคาเสะ มินาโตะต้องการจะดูความแข็งแกร่งของเขาแล้วส่งเขาไปสร้างผลงานที่สนามรบ?

ไม่มีทาง! เขามาเป็นสายลับก็เพราะไม่อยากไปสนามรบไม่ใช่เหรอ!

ถ้านามิคาเสะ มินาโตะจะส่งเขาไปสนามรบ งั้นเขาก็ต้องทั้งไปรบและเป็นสายลับไปด้วยน่ะสิ?

แล้วเขาจะมาที่นี่เพื่ออะไรกัน?

สู้เปิดเผยความแข็งแกร่งต่อหน้าคาเสะคาเงะรุ่นที่สามแล้วไปสนามรบตั้งแต่ตอนนั้นเลยไม่ดีกว่าเหรอ

อย่างไรก็ตาม เพราะยามานากะ โซอิจิได้อ่านความทรงจำของเขาไปแล้ว นามิคาเสะ มินาโตะจึงรู้ว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้อ่อนแอ และเขาไม่สามารถหลอกลวงนามิคาเสะ มินาโตะได้

ชินไดเกือบจะร้องไห้ พูดด้วยใบหน้าเศร้าสลด “ท่านมินาโตะ ข้าเป็นบุคลากรสายเทคนิค ไม่เหมาะกับการต่อสู้ คาถานินจาของข้าล้วนเป็นเพียงเปลือกนอก ดูเหมือนทรงพลังแต่จริงๆ แล้วอ่อนแอมาก ไม่สามารถฆ่าใครได้เลย!”

ตอนนี้นามิคาเสะ มินาโตะสามารถยืนยันได้แล้วว่าการแสดงออกของชินไดในขณะนี้เป็นอารมณ์ที่แท้จริง และเขาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าความทรงจำที่ยามานากะ โซอิจิอ่านจากชินไดนั้นเป็นความจริง

ความทรงจำที่ยามานากะ โซอิจิอ่านจากชินไดแสดงให้เห็นว่าชินไดกลัวการต่อสู้มาก เขากลัวว่าคาเสะคาเงะรุ่นที่สามจะล่วงรู้ถึงพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของเขา และส่งเขาไปรบที่สนามรบ เขาจึงซ่อนมันไว้ตลอดมา

ดูเหมือนว่าคาเสะคาเงะรุ่นที่สามจะไม่รู้ถึงพรสวรรค์ของชินไดจริงๆ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยอมให้ชินไดผู้มีพรสวรรค์สูงแต่ไร้ประสบการณ์โดยสิ้นเชิงมาปฏิบัติภารกิจลับบางอย่าง

เพราะถ้าชินไดเป็นนินจาที่มีพรสวรรค์ย่ำแย่มาก การตายของเขาก็จะไม่สร้างความสูญเสียใดๆ ให้กับหมู่บ้านซึนะงาคุเระ