เมื่อสายลับโคโนฮะถูกเปิดโปง ใครฆ่าโฮคาเงะตอนที่13

บทที่ 13 ปัญหาใหญ่มาก

นามิคาเสะ มินาโตะดูออกว่าชินไดกลัวการต่อสู้ แต่ถึงกระนั้น มินาโตะก็ยังต้องการจะยืนยันวิชาคาถาแม่เหล็กของชินได

มินาโตะกล่าวปลอบ "ชินได ไม่ต้องกังวลไป ตอนนี้ฉันยังไม่มีความคิดที่จะให้นายไปสู้รบ แค่อยากจะดูวิชาคาถาแม่เหล็กของนายเท่านั้น"

ชินไดมองมินาโตะด้วยสายตาน่าสงสาร "ตอนนี้? งั้นหมายความว่าต่อไปท่านก็จะให้ผมไปสู้รบเหรอครับ?"

มินาโตะพูดอย่างอ่อนโยน "นั่นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของนาย นายเพิ่งบอกว่าตัวเองเป็นบุคลากรสายเทคนิคใช่ไหมล่ะ? ถ้าทักษะของนายเป็นที่ต้องการของโคโนฮะจริงๆ นายก็ไม่จำเป็นต้องไปสู้รบ แล้วตอนนี้จะแสดงให้ฉันดูได้รึยัง?"

ชินไดเบะปากพยักหน้า จากนั้นจึงค่อยๆ ประสานอินก่อนจะประกบฝ่ามือเข้าด้วยกัน

"คาถาแม่เหล็ก: แท่งปริซึมทรายเหล็ก!"

ชินไดใช้พลังแม่เหล็กดึงดูดทรายเหล็กจำนวนมากจากพื้นดินขึ้นมา ก่อตัวเป็นแท่งปริซึมสามเหลี่ยม

หลังจากคงสภาพไว้ครู่หนึ่ง แท่งปริซึมก็สลายตัวกลายเป็นกองทรายเหล็กตกลงมากองรวมกันบนพื้น

ชินไดเริ่มหอบหายใจอย่างหนัก "ฟู่ ท่านมินาโตะ นี่คือขีดจำกัดของผมแล้ว ผมรีดเค้นจักระออกมาไม่ได้อีกแม้แต่หยดเดียว เหนื่อยจะตายอยู่แล้วครับ"

หางตาของมินาโตะกระตุกไม่หยุด

จะมาเล่นละครตบตาใครกัน?

แค่หอบแบบนั้น จะอ่อนแอได้สักแค่ไหนกันเชียว?

ต่อให้จะแกล้งทำ ก็ช่วยทำให้มันแนบเนียนกว่านี้หน่อยได้ไหม?

ใครกันที่หอบแฮ่กๆ ทั้งที่ไม่มีเหงื่อสักหยด แถมใบหน้ายังดูมีเลือดฝาดเปล่งปลั่งอีก?

ตอนนี้มินาโตะสงสัยอยู่อย่างหนึ่งแล้วว่า ชินไดใช้วิธีไหนหลอกคาเสะคาเงะรุ่นที่สามจนเชื่อว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ได้?

หรือว่าคาเสะคาเงะรุ่นที่สามจะมองไม่เห็นการแสดงที่ตื้นเขินขนาดนี้?

มินาโตะถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า "ในเมื่อเหนื่อยแล้ว ชินได นายก็พักผ่อนเถอะ เต็นท์นี้จะเป็นที่พักชั่วคราวของนาย ตอนนี้ก็ดึกแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะ"

เมื่อเห็นมินาโตะเดินออกจากเต็นท์ไป ชินไดก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

มินาโตะดูเป็นคนเข้าถึงง่ายและพูดจานุ่มนวล

แต่แค่เขายืนอยู่ตรงนั้น กลับสร้างแรงกดดันที่อธิบายไม่ได้ให้กับชินได ทำให้ชินไดรู้สึกประหม่าอย่างไม่น่าเชื่อ

โชคดีที่เขาไหวพริบดี ไม่ได้เปิดเผยตัวตนว่าเป็นสายลับ และหลอกมินาโตะได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม ปัญหาต่อไปคือจะเข้าร่วมกับโคโนฮะได้อย่างไร

ชินไดไม่ต้องการไปสนามรบ ดังนั้นเขาจึงต้องทำให้โคโนฮะเห็นคุณค่าในทักษะของเขา

แต่คาเสะคาเงะรุ่นที่สามเคยบอกชินไดไว้ก่อนหน้านี้ว่า โคโนฮะไม่สนใจวิชาเชิดหุ่นเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้โคโนฮะก็มีโอโรจิมารุ นักวิทยาศาสตร์ชั้นยอดอยู่แล้ว และก็น่าจะมีนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆ อยู่บ้าง

เทคนิคของชินไดอาจจะล้ำหน้ามากในหมู่บ้านซึนะ แต่ในโคโนฮะ มันอาจจะล้าสมัยไปแล้วก็ได้

ชินไดรู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

"ช่างมันเถอะ นอนก่อนดีกว่า เหนื่อยจะแย่แล้ว ตื่นมาอาจจะคิดหาทางออกได้ก็ได้"

ชินไดผู้ไม่ทุกข์ร้อนล้มตัวลงนอนบนที่นอนบนพื้นโดยตรง หลับตาแล้วก็หลับไป

...

เมื่อมินาโตะออกจากเต็นท์ เขาได้ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับนินจาที่เฝ้าอยู่หน้าเต็นท์

นินจาสองคนที่เฝ้าเต็นท์อยู่เข้าใจความหมาย และเดินตามมินาโตะไปยังมุมมืด

มินาโตะสั่งนินจาทั้งสองคนว่า "นับจากนี้ไป ไม่ต้องเฝ้าที่หน้าเต็นท์แล้ว ให้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดและคอยจับตาดูเขา ถ้าเขามีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ ให้รีบแจ้งฉันทันที"

"ครับ!"

มินาโตะกลับไปที่เต็นท์ของตัวเอง

ภายในเต็นท์ของมินาโตะมีคาคาชิ โอบิโตะ และโนฮาระ ริน อยู่

เมื่อโอบิโตะเห็นมินาโตะกลับมา เขาก็รีบถามทันที "อาจารย์ครับ คนคนนั้นเป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ?"

มินาโตะพูดอย่างจริงจัง "มีปัญหา และไม่ใช่ปัญหาเล็กๆ ด้วย เขามีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะไม่ใช่เครื่องสังเวยจากหมู่บ้านซึนะ เป้าหมายของเขาน่าจะเป็นการเข้าใกล้โคโนฮะ!"

คาคาชิ โอบิโตะ และโนฮาระ ริน ตกใจอย่างสุดขีด

"หา? เข้าใกล้โคโนฮะ? งั้นข้อตกลงระหว่างหมู่บ้านซึนะกับอิวะงาคุเระเป็นของปลอมเหรอครับ?"

มินาโตะส่ายหน้า "ตอนนี้เป็นแค่การคาดเดาของฉัน แต่เด็กคนนั้นมีปัญหาแน่นอน มีความเป็นไปได้ว่าหมู่บ้านซึนะต้องการให้เขาเข้าไปในอิวะงาคุเระเพื่อทำภารกิจลับบางอย่างผ่านการแลกเปลี่ยน

และมีความเป็นไปได้สูงมากที่หมู่บ้านซึนะจงใจต้องการให้เราสกัดจับเขา เพื่อให้เด็กคนนั้นสามารถเข้าใกล้โคโนฮะของเราได้สำเร็จ

ตอนนี้ฉันกำลังเดาว่า คัมภีร์พันธมิตรระหว่างหมู่บ้านซึนะกับอิวะงาคุเระที่นินจาโคโนฮะของเราสกัดจับได้ก่อนหน้านี้ ก็อาจจะเป็นสิ่งที่หมู่บ้านซึนะจงใจอยากให้เราได้ไปเหมือนกัน"

โนฮาระ ริน ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ "ให้เด็กที่อายุราวๆ พวกเรามาเข้าใกล้โคโนฮะเนี่ยนะคะ?"

มินาโตะเตือนอย่างจริงจัง "ริน อย่าประมาทเขาเพียงเพราะเขาอายุไล่เลี่ยกับพวกเธอ อย่างคาคาชิก็จบจากโรงเรียนนินจาตอนอายุ 5 ขวบ และได้เป็นจูนินตอนอายุ 6 ขวบ ตราบใดที่ยังเป็นนินจา แม้จะเป็นเด็กสามขวบก็ประมาทไม่ได้ และความแข็งแกร่งของเด็กคนนั้นอาจจะมากกว่าพวกเธอก็ได้"

คาคาชิถามอย่างเย็นชา "อาจารย์ จะให้ฆ่าเขาทิ้งเลยไหมครับ?"

มินาโตะนึกถึงท่าทางที่ไม่ประสีประสาของชินไดแล้วส่ายหน้า "ไม่ ยังก่อน ตอนนี้ยังไม่รู้เป้าหมายของเขาแน่ชัด เราต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหาว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร บางทีเราอาจจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์มาก็ได้

ดังนั้น ฉันจึงสั่งให้นินจาที่เฝ้าเขาอยู่ไปซ่อนตัว ถ้าเขาไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ พอเขารู้ว่าไม่มีคนเฝ้าแล้ว เขาก็จะพยายามหนีแน่นอน

แต่ถ้าเขามีปัญหา และเป้าหมายของเขาคือโคโนฮะ ต่อให้มีโอกาสหนี เขาก็จะไม่หนี

ในขณะเดียวกัน ฉันก็วางแผนจะจัดให้นินจาคนหนึ่งปลอมตัวเป็นนินจาอิวะงาคุเระไปทดสอบเขากลางดึก ถ้าเป้าหมายของเขาคืออิวะงาคุเระ เขาก็จะไปกับนินจาอิวะงาคุเระ"

มินาโตะวางแผนเพื่อทดสอบเป้าหมายที่แท้จริงของชินไดทันที

โอบิโตะร้องขอกับมินาโตะ "อาจารย์ครับ ตอนที่ท่านทดสอบเขา ให้พวกเราไปดูด้วยได้ไหมครับ? ท่านบอกว่าเจ้านั่นแข็งแกร่งกว่าพวกเรา แต่ผมไม่เชื่อหรอกว่าคนอายุไล่เลี่ยกันจะเก่งกว่าผมได้!"

คาคาชิเหลือบมองโอบิโตะแล้วพูดว่า "ไม่พูดนี่นึกว่าฉันไม่มีตัวตนอยู่รึไง?"

โอบิโตะเถียงกลับอย่างไม่พอใจ "นายคงไม่คิดว่าตัวเองเป็นคู่ต่อสู้ของฉันหรอกนะ?"

คาคาชิหัวเราะเยาะ "นายเคยชนะฉันบ้างรึเปล่าล่ะ?"

ใบหน้าของโอบิโตะแดงก่ำทันที แล้วพูดอย่างดื้อรั้น "นั่นเพราะเมื่อก่อนฉันซ่อนฝีมือไว้ต่างหาก! ถ้าฉันเอาจริงขึ้นมาล่ะก็ คาคาชิ นายไม่มีทางสู้ฉันได้แน่!"

โนฮาระ ริน เห็นท่าทีว่าโอบิโตะกับคาคาชิจะทะเลาะกันอีกแล้ว จึงรีบพูดแทรกขึ้นมา "เอาล่ะ พอได้แล้วทั้งสองคน เลิกเถียงกันได้แล้ว"

โอบิโตะกับคาคาชิสบตากัน ก่อนจะส่งเสียง "เชอะ" ออกมาพร้อมกัน แล้วหันหน้าหนีไปคนละทาง

มินาโตะยิ้มอย่างจนใจแล้วพูดว่า "ในเมื่ออยากจะดู งั้นเดี๋ยวฉันจะพาไปด้วยนะโอบิโตะ แล้วคาคาชิกับรินล่ะ?"

คาคาชิพยักหน้าแล้วตอบ "อาจารย์ครับ ผมก็อยากดูเหมือนกัน"

เมื่อทั้งคาคาชิและโอบิโตะจะไป โนฮาระ ริน ก็พูดขึ้นมาด้วย "หนูก็ไปด้วยค่ะ"

มินาโตะตกลง "ได้ งั้นเดี๋ยวพวกเธอสามคนไปกับฉัน"