◈บทที่ 175. [เนื้อเรื่องเสริม] ค่ำคืนก่อนงานเลี้ยง

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 175. [เนื้อเรื่องเสริม] ค่ำคืนก่อนงานเลี้ยง

“หนึ่ง สอง สาม หนึ่ง สอง สาม”

เราเต้นรำวอลทซ์ไปตามจังหวะเพลงเซเรเนดหวาน ๆ

ฉันจับจังหวะได้คล่องแคล่วขึ้นแล้ว เซเรเนดหัวเราะเบา ๆ

“ตอนนี้ท่านสามีของฉันเต้นเก่งขึ้นเยอะเลยนะคะ?”

“…….”

ฉันมองเซเรเนดอย่างเงียบ ๆ คำพูดของเฟอร์นานเดซยังคงก้องอยู่ในหัว

- คราวนี้เป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ตัวจริงเสียที เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอาริอัน อย่างที่นายรู้ อาณาจักรอาริอันเป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มพันธมิตรทางตอนเหนือ……

- ถ้าตกลงการหมั้นครั้งนี้ นายก็จะได้นำกองทัพทหารฝีมือดีที่มากพอจะปกป้องครอสโรดกลับไป

กรามฉันกระตุก

- ฉันจะขอถอนหมั้นกับวินเทอร์ซิลเวอร์ และจะไปพบกับเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอาริอัน

ฉันพูดอย่างนั้นเพื่อให้พ้นจากสถานการณ์นั้น แต่ถ้าคิดอย่างมีเหตุผล นี่คือทางเลือกที่ถูกต้อง

ลูกสาวของห้างหุ้นส่วนที่กำลังจะล่มสลาย กับเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรทางเหนือ

การเปรียบเทียบนั้นดูน่าอับอายเสียเหลือเกิน ไม่ต้องพูดถึงว่าฝ่ายไหนจะได้ประโยชน์มากกว่าในการต่อสู้กับสัตว์ประหลาด

แม้ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์จะมีขนาดใหญ่แค่ไหน ก็ไม่อาจเทียบกับพลังของทั้งประเทศได้

ยิ่งกว่านั้น อาณาจักรอาริอันเป็นประเทศที่มีกำลังรบแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาประเทศทางเหนือ

‘ในเกมก็มีทหารรับจ้างจากอาณาจักรอาริอันอยู่หลายคนเหมือนกันนะ’

สมกับมาจากดินแดนที่หนาวเหน็บ พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นตัวละครที่มีพลังมหาศาล

มีค่าความต้านทานการแข็งตัวเป็นพื้นฐาน และมีตัวละครระดับ SSR หลายตัวด้วย

ถ้าได้แต่งงานทางการเมืองกับเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอาริอัน ก็จะสามารถนำทหารฝีมือดีและแข็งแกร่งจากทางเหนือมาช่วยในการต่อสู้กับสัตว์ประหลาดได้

แค่นั้นเหรอ? ถ้าทำตามที่ราชวงศ์สั่งและแต่งงานทางการเมือง ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับราชวงศ์ก็จะดีขึ้น

จากนั้นก็จะได้รับการสนับสนุนจากศูนย์กลาง

อย่างเช่นการสนับสนุนกองทัพทหารฝีมือดีเมื่อกลับไปที่ครอสโรดในครั้งนี้

แต่ว่า-

“…….”

รู้สึกแปลก ๆ

ความรู้สึกแปลก ๆ ที่อธิบายไม่ถูกกำลังค่อย ๆ กัดกินสัญชาตญาณของฉัน

ต้นไม้หนาม

เหล่าผู้พิทักษ์

แนวรบอีกด้าน

โชคชะตาแห่งความพินาศ……

ฉันลังเลไม่ใช่เพราะสงสารหญิงสาวที่กำลังจับมือฉันเต้นรำอยู่ตอนนี้

แต่เป็นสัญชาตญาณของเกมเมอร์ที่ผ่านการเล่นมาแล้ว 742 ครั้ง

เส้นทางนั้น มีบางอย่างอยู่

แต่สิ่งนั้นคือ…… อะไรกันแน่?

การเล่นเกมไม่ใช่การใช้ความรู้สึกหรือสัญชาตญาณ

มันคือเส้นทางแคบ ๆ ที่สร้างขึ้นจากข้อมูลและหลักฐานที่แน่นอน

และข้อมูลและหลักฐานนั้น จะอยู่ฝั่งเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรอาริอันอย่างแน่นอน

“…….”

ฉันรู้สึกได้ว่าเซเรเนดจ้องมองใบหน้าที่กำลังครุ่นคิดของฉัน ฉันรีบตั้งสติและถามขณะที่เต้นต่อไป

“เซเรเนด เรื่องที่ฉันสั่งไปก่อนหน้านี้เป็นยังไงบ้าง?”

“อ่า ค่ะ! พอดีกำลังจะรายงานอยู่พอดีค่ะ”

ฉันได้สั่งให้เซเรเนดจัดการเรื่องการปรับปรุงห้างหุ้นส่วนเพื่อที่จะได้แลกเปลี่ยนข้อมูล นี่คือสิ่งที่ฉันถามเธอ

“ฉันได้จัดการให้มีสายสืบกระจายอยู่ตามเมืองต่าง ๆ ที่ห้างหุ้นส่วนมีสาขา ปกติแล้วจะใช้พวกเขาในการตรวจสอบราคาสินค้า สภาพอากาศ และสินค้าท้องถิ่นค่ะ”

“เราจะใช้พวกเขาได้ไหม?”

“ได้ค่ะ เนื่องจากการติดต่อสื่อสารนั้นเสร็จสมบูรณ์แล้ว เราแค่เปลี่ยนชนิดของข้อมูลที่รวบรวมก็พอค่ะ”

ตอนนี้เครือข่ายข้อมูลทั่วประเทศเสร็จสมบูรณ์แล้ว

“และฉันได้จัดระบบรหัสลับที่ตระกูลใช้กันเองใหม่ และให้ผู้จัดการสาขาห้างหุ้นส่วนในแต่ละเมืองเรียนรู้”

เซเรเนดเล่าอย่างละเอียด

“วิธีนี้ ผู้จัดการสาขาทุกคนสามารถเขียนรหัสลับได้ แต่จะมีเพียงฉันและคนสนิทของฉันเท่านั้นที่สามารถถอดรหัสได้”

วิธีการเข้ารหัสก็พร้อมแล้ว

“และนี่คือความภาคภูมิใจของห้างหุ้นส่วนเราค่ะ…… แต่ละสาขามีเหยี่ยวส่งสาร”

“หมายความว่าใช้เหยี่ยวส่งจดหมายเหรอ?”

“ค่ะ เมื่อก่อน เพราะห้างคู่แข่งตั้งใจจับเหยี่ยวส่งสารของห้างเราไปฆ่า พ่อเลยโกรธมากและนำเข้ามาใช้ ถึงแม้จะต้องใช้เวทมนตร์ฝึกฝนด้วย เลยต้องใช้เงินเยอะมาก แต่ความถูกต้อง ความเร็ว และความมั่นคงนั้นดีกว่ามาก”

ห้างหุ้นส่วนนี่ มีอะไรครบครันกว่าที่คิดนะ

ฉันพยักหน้า

“ดีมาก เซเรเนด งั้นก็ใช้สายสืบ รหัสลับ และเหยี่ยวเหล่านั้นในการรวบรวมข้อมูลที่ฉันจะสั่งการในอีกสามวันข้างหน้า”

ฉันเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับข้อมูลที่ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ต้องรวบรวมให้เซเรเนดฟังอย่างยาวนาน

หลังจากฟังฉันพูดจบ เซเรเนดกลืนน้ำลายลงคอแล้วมองฉัน

“ถ...ถูกต้องแล้วเหรอคะ? ข้อมูลพวกนี้ ค่อนข้างอันตราย……”

ฉันพูดอย่างจริงจัง

“นี่คือสิ่งจำเป็นเพื่อให้ตระกูลของเธอรอด เธอต้องทำให้สำเร็จ”

สีหน้าของเซเรเนดซีดเผือด แต่เธอก็พยักหน้าอย่างแน่วแน่

“ค่ะ จะทำตามที่ท่านสามีของฉันสั่ง……”

“ใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ ไม่ต้องสนใจว่าข้อมูลนั้นดูไม่มีประโยชน์ เน้นปริมาณมากกว่าคุณภาพ รวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

เราเต้นรำและประชุมกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งการฝึกเต้นรำในวันนี้จบลง

ฉันและเซเรเนดโค้งคำนับซึ่งกันและกัน

“เป็นเวลาที่ดีนะคะ ท่านสามีของฉัน”

“ฉันก็มีความสุขมาก เซเรเนด”

เราทักทายกันตามปกติที่คุ้นเคยกันแล้ว

ฉันมองเซเรเนดที่หน้าแดงและหายใจหอบ แล้วคิด

ตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์จะรอดหรือจะล่มสลาย

มันขึ้นอยู่กับข้อมูลที่ตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์จะรวบรวมมาทั้งหมด

‘ทำอย่างเต็มที่นะ เซเรเนด’

ข้อมูลและหลักฐานล้วนบอกให้ฉันต้องตีตัวห่างจากวินเทอร์ซิลเวอร์แล้ว

แต่สัญชาตญาณของฉัน ยังคงบอกให้ฉันอยู่เคียงข้างเซเรเนด

ฉันหวังว่าสัญชาตญาณของฉันจะถูกต้อง แต่ว่า……

ถ้าข้อมูลและหลักฐานนั้นแน่นอนเกินไป เพื่อการเล่นเกม……ฉันอาจต้องเลือกสิ่งที่โหดร้ายก็เป็นได้

***

เมื่องานเทศกาลฉลองชัยชนะใกล้เข้ามา เมืองหลวงก็เริ่มวุ่นวายและคึกคักขึ้น

ตามตรอกซอยต่าง ๆ มีโคมไฟที่ห่อหุ้มด้วยผ้าหลากสีถูกแขวนไว้ และธงชาติต่าง ๆ ก็ถูกแขวนอยู่

การออกแบบธงชาตินั้นมีเจตนาอย่างชัดเจน โดยมีธงชาติจักรวรรดิ ธงชาติของพันธมิตร และโดยเฉพาะอย่างยิ่งธงชาติของพันธมิตรทางตอนเหนือถูกเน้นอย่างชัดเจน

ชัดเจนแต่ได้ผลดีจริง ๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และในที่สุดก็มาถึงค่ำคืนก่อนงานเลี้ยง

ฉันพยักหน้ารับคำขอร้องด้วยน้ำตาคลอของอัลเบอร์โตที่ขอร้องให้ฉันอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในวังน้อยสักวันนี้ แล้วสวมเสื้อคลุมล่องหนแล้วออกไปนอกวัง

อัลเบอร์โต ตอนนี้ฉันเก๋าเกินกว่าจะฟังคำพูดของนายแล้วนะ

‘เพราะเป็นค่ำคืนก่อนงานเทศกาลนี่เอง วุ่นวายจริง ๆ’

หลังจากออกมาจากวังได้อย่างปลอดภัย ฉันจึงถอดเสื้อคลุมใส่ลงในช่องเก็บของ

ฉันผิวปากขณะสำรวจตรอกซอยที่คึกคักของเมือง

ทุกที่เต็มไปด้วยแผงขายของ แผงลอย อาหาร และเกม และผู้คนจำนวนมากที่ออกมาเที่ยวเล่น

‘ถ้าพาปาร์ตี้ของฉันมาด้วยคงสนุกน่าดู’

ขณะเดินผ่านถนนที่วุ่นวาย ฉันนึกภาพพวกเดียวกันเดินอยู่ที่นี่

เอวานเจลีนคงจะวิ่งนำหน้าซู่ซ่า บอกว่าตัวเองจบการศึกษาที่นี่แล้ว แล้วจะมาเป็นผู้นำทาง แล้วก็คงจะล้มหัวฟาดพื้นเพราะนิสัยซุ่มซ่าม

ดาเมียนคงจะตาโต มองไปรอบ ๆ ใช้ดวงตาอันเฉียบคมของเขาบอกว่า ‘ตรงนั้นขายเสียบไม้ไก่!’ ‘ตรงนั้นขายขนมปังทอด!’ แล้วทำหน้าที่เป็นทหารสอดแนม

จูเนียร์คงจะแอบมองร้านขายพลุหรือบอลลูนเวทมนตร์

พูดอะไรทำนองว่า ‘ฉันน่าจะมาขายของด้วยนะ’ แต่ขออย่าให้ไอเป็นเลือดเลยนะ

ลูคัส…… คงจะอยู่ติดหลังฉัน

ทำหน้าเคร่งขรึม บอกว่าจะปกป้องฉัน แต่ถ้าฉันหยิบของกินให้ เขาก็คงจะรับไปกินอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ฉันกำลังนึกภาพสมาชิกปาร์ตี้หลัก เดินไปตามถนนงานเทศกาล ก็มีคนมาแตะไหล่ฉันเบา ๆ หืม?

ฉันหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเอลิเซ่ เธอยังคงหน้าเคร่งขรึม สวมชุดของสาวใช้ และแบกโลงศพอยู่

“อยู่ที่นี่เองสินะคะ ฝ่าบาท”

ฉันเลียริมฝีปาก

“ถึงจะเป็นงานเทศกาล ก็ลองยิ้มดูบ้างสิ เอลิเซ่?”

“…….”

“อย่างน้อยก็เอาโลงศพนั้นไปวางไว้ที่อื่นก่อนก็ได้”

งานเทศกาล มาทำอะไรกับโลงศพกัน คนรอบข้างก็กลัวกันหมด นี่…… ข้างในก็น่ากลัวด้วย

เอลิเซ่ไม่สนใจคำพูดของฉัน และพึมพำด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว

“ท่านนายหญิงสั่งมาค่ะ ฝ่าบาทต้องออกมาเดินเล่นในเมืองอย่างแน่นอน เลยให้มาคอยคุ้มกันค่ะ”

“แล้วเธอก็รอฉันอยู่ที่นี่เหรอ?”

“คอยอยู่แถว ๆ วัง แล้วก็รู้สึกถึงสัมผัสที่มองไม่เห็น เลยตามมา แล้วก็เจอฝ่าบาทค่ะ”

หมายความว่าเธอตามเสื้อคลุมล่องหนที่เวทมนตร์ตรวจจับระดับต่ำกว่า 3 ไม่สามารถตรวจจับได้ แต่รับรู้จากสัมผัสแล้วตามมาเหรอ

สมกับระดับ SSR ดมกลิ่นเก่ง…… ไม่สิ รับรู้ดีจริง ๆ ด้วย

“ตอนนี้มีชาวต่างชาติเข้ามาในเมืองหลวงเยอะมาก ทหารประจำการของศูนย์กลางเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยแล้ว แต่ด้วยความคึกคักของงานเทศกาล โอกาสที่จะเกิดเรื่องไม่ดีก็สูงกว่าปกติ”

เอลิเซ่ใช้ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมองไปรอบ ๆ อย่างเฉียบคม

“จะคอยคุ้มกันค่ะ ขอไปในที่ปลอดภัยนะคะ”

“จริง ๆ แล้ว คนที่อันตรายที่สุดก็เธอไม่ใช่เหรอ?”

เพราะเธอลอบทำร้ายฉันด้วยโลงศพด้านหลังนั้น

“……ตอนนี้ ยังไม่มีความคิดจะทำร้ายฝ่าบาทค่ะ”

เอลิเซ่เหลือบมองฉัน

“ฝ่าบาทเปลี่ยนไปแล้วด้วย…… และเหนือสิ่งอื่นใด ดิฉันก็เป็นนักรบ ไม่มีความอายที่จะเล่นงานคนที่ตนเองเป็นหนี้บุญคุณ”

“งั้นก็ดีแล้ว”

ฉันยกไหล่ขึ้นแล้วเริ่มเดินไปข้างหน้า เอลิเซ่รีบติดตามมาด้านหลัง

“แล้วจะไปไหนคะ?”

“ไปหาเจ้านายของเธอ”

ฉันจะไปไหนได้ล่ะ ในค่ำคืนก่อนงานเลี้ยง ฉันต้องไปตรวจสอบการเต้นรำเสียหน่อย

“ทำไม ไม่ชอบเหรอ?”

ฉันถาม เอลิเซ่ตอบอย่างห้วน ๆ

“พูดตามตรง ดิฉันไม่ชอบค่ะ แต่คุณหนูชอบ ได้ยินว่าให้ไปรับคุณหนูมาด้วยค่ะ”

“เซเรเนดก็ไม่ซื่อสัตย์เหมือนกันนะ”

นี่มันการคุ้มกันอะไรกัน พูดไปเลยว่า ‘ไปรับเอลิเซ่แล้วมาหาฉัน’ ก็จบแล้ว

“……ห้างหุ้นส่วนมีอะไรผิดปกติไหม?”

ขณะที่ฉันกำลังเดินทะลุฝูงชนไปยังท่าเรือ ฉันก็ถามเอลิเซ่กะทันหัน

“แรงกดดันจากราชวงศ์ หรือการกระทำของผู้ลอบกระทำ……ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม?”

“ไม่มีค่ะ”

เอลิเซ่ตอบอย่างเย็นชา แล้วมองฉันด้วยสีหน้าตกใจเล็กน้อย

“จะมีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?”

“ก็ไม่รู้หรอก เรื่องของโลกนี้มันเปลี่ยนแปลงได้”

ราชวงศ์ยังไม่แตะต้องห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์

อาจจะคิดว่าไม่ควรทำให้เกิดความวุ่นวายก่อนงานสำคัญ

หรืออาจจะยุ่งเกินไปจนไม่ได้ใส่ใจ

ไม่ได้มีหนังสือแจ้งการถอนหมั้น และไม่มีการเคลื่อนไหวที่จะยึดห้างหุ้นส่วน

‘งั้นก็ยังมีโอกาสอยู่’

ถ้าพรุ่งนี้งานเลี้ยงดำเนินไปได้ด้วยดี……

ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ก็ยังมีทางรอด ถึงแม้ว่าฉันจะขอถอนหมั้นกับเซเรเนดแล้วไปร่วมมือกับอาณาจักรอาริอันก็ตาม……

“หืม?”

ตอนนั้นเอง

เอลิเซ่เริ่มดมกลิ่น ทำไม ดมกลิ่นเก่งจัง

“ที่ไหนสักแห่ง……มีกลิ่นไหม้…….”

“หืม? ไม่ใช่กลิ่นเนื้อย่างจากแผงขายของเหรอ?”

“ไม่ใช่ค่ะ นี่คือ……”

เอลิเซ่เบิกตากว้าง

“กลิ่นไฟไหม้ค่ะ”

ความรู้สึกไม่ดีพุ่งขึ้นมาที่หลัง

ทันใดนั้น ฉันกับเอลิเซ่สบตา แล้ววิ่งฝ่าฝูงชนไปทางทิศใต้โดยไม่พูดอะไร

ฉันเห็นควันดำทะมึนลอยขึ้นมาทางท้องฟ้าทางทิศใต้

เราวิ่งฝ่าฝูงชนที่กรีดร้องหนีไป แล้วไปถึงท่าเรือ ก็เห็นเปลวไฟขนาดใหญ่

อาคารที่ถูกไฟไหม้คือ…… อาคารที่ฉันฝึกเต้นรำเมื่อวานนี้

อาคารของห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์

“……คุณหนู”

เอลิเซ่กรีดร้องอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน แล้ววิ่งไปยังอาคารที่ถูกไฟไหม้

“คุณหนูเซเรเนด!”

แย่แล้ว

ฉันรีบวิ่งตามไปทันที

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_