◈บทที่ 174. [เนื้อเรื่องเสริม] เฉดสีเงินแห่งฤดูหนาว

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 174. [เนื้อเรื่องเสริม] เฉดสีเงินแห่งฤดูหนาว

นี่คือเรื่องราวในวัยเยาว์

พระราชวังแยกที่จักรพรรดินีองค์ที่สอง ดัสเทีย และเจ้าชายลำดับที่ 3 แอชประทับอยู่

วันนี้ เคาน์เตสแห่งตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์และลูกสาวของเธอ เซเรเนด ก็มาเยี่ยมที่นี่เช่นกัน

ขณะที่จักรพรรดินีและเคาน์เตสกำลังจิบชายามบ่ายและพูดคุยกัน แอชและเซเรเนดกำลังเล่นอยู่ในสวนหลังพระราชวัง

“…….”

วันนี้เซเรเนดดูอารมณ์ไม่ค่อยดี แอชจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ พี่สาว? เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”

พี่สาว

ถึงแม้จะขอร้องเท่าไหร่ แอชตัวน้อยก็ยังคงเรียกเซเรเนดว่าพี่สาวเสมอ

แอชถามด้วยรอยยิ้มที่ไร้เดียงสา

“บอกผมสิครับ พี่สาว! ผมจะช่วยแก้ปัญหาให้เอง!”

“อื้อ ก็คือ… ความจริงแล้ว…”

เซเรเนดเหลือบมองไปรอบ ๆ ก่อนจะลดเสียงลงกระซิบ

“ฉันได้ยินคำว่า… ชั้นต่ำ… อีกแล้วค่ะ…”

ระหว่างทางมาที่นี่ ขณะกำลังผ่านด่านตรวจหน้าพระราชวัง เธอได้ยินเสียงซุบซิบของทหารรักษาการณ์

- ดูเหมือนตระกูลพ่อค้าชั้นต่ำจะเข้าออกพระราชวังบ่อยจังนะ

- จักรพรรดินีองค์ที่สองก็เป็นคนชั้นต่ำไม่ใช่เหรอ? คบกันแต่พวกเดียวกันนี่เอง

ถึงแม้จะได้ยินชัดเจน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ลดเสียงลงแม้แต่น้อย ดูเหมือนจะตั้งใจพูดออกมาให้ได้ยิน

เซเรเนดถอนหายใจยาว

“ข้างนอกก็พูดกันว่าเป็นชั้นต่ำ เด็ก ๆ ก็ไม่คบฉัน…”

เซเรเนดไม่มีเพื่อนเลยสักคน

ลูกสาวของตระกูลพ่อค้าที่ซื้อบรรดาศักดิ์ด้วยเงิน ไม่มีลูกคนไหนของชนชั้นสูงอยากคบค้าสมาคมด้วย

แต่จะมีเพื่อนที่เป็นสามัญชนอยู่หรือเปล่า? ก็ไม่มีเช่นกัน ถึงแม้จะซื้อบรรดาศักดิ์ด้วยเงิน แต่นั่นก็คือ เคานต์อยู่นั่นเอง

ไม่มีเด็กสามัญชนวัยเดียวกันคนไหนอยากคบกับเคานต์เช่นเธอ

อยู่ตรงกลางระหว่างชนชั้นสูงกับสามัญชน

ตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์อยู่ตรงจุดก้ำกึ่งนั้น

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ แอชจึงเป็นเพื่อนวัยเดียวกันคนแรกของเซเรเนด

“เพื่อนที่คบกับฉันได้มีแค่ เจ้าชายแอชเท่านั้นค่ะ”

“เหอะ ๆ ผมเอง! ผมก็มีพี่สาวเป็นเพื่อนคนแรกเหมือนกัน!”

แอชก็อยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกัน

ภายในพระราชวังที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้ ไม่มีใครอยู่ข้างจักรพรรดินีองค์ที่สอง ดัสเทีย ที่มีเชื้อสายทาสเลย

ลูกชายอย่างแอชก็ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกัน

ไม่ว่าจะมองจากความชอบธรรมหรืออำนาจของตระกูล ก็เห็นได้ชัดว่าบุตรชายของจักรพรรดินีองค์ที่หนึ่งจะเป็นจักรพรรดิองค์ต่อไป และจักรพรรดินีองค์ที่หนึ่งก็แสดงความเกลียดชังจักรพรรดินีองค์ที่สองอย่างเปิดเผย

ด้วยเหตุนี้ ไม่มีใครอยากเข้าใกล้จักรพรรดินีองค์ที่สองและลูกชายของเธอ

ยกเว้นคนของวินเทอร์ซิลเวอร์เท่านั้น

“อย่าไปสนใจคำพูดของคนโง่นะครับ พี่สาว”

แอชยื่นมือเล็ก ๆ ออกมาจับมือเซเรเนดไว้แน่น

“คนที่ไม่มีอะไรจะคุยอวดอ่ะถึงได้ไปสนใจเรื่องพวกนี้ อย่างตระกูลหรือเชื้อสาย มากกว่าความสามารถของตัวเองน่ะ”

เซเรเนดมองแอชด้วยสายตาที่แปลกใจ

มือเล็ก ๆ ของเด็กชายอบอุ่นเหลือเกิน

“ผมสัญญาครับ พี่สาว”

แอชยิ้มอย่างกับเทวดา

“ผมจะสร้างโลกที่พี่สาวไม่ต้องได้ยินคำพูดพวกนั้น ผมจะสร้างมันขึ้นมาเอง”

“สร้าง…โลกเหรอคะ…?”

“ใช่! โลกที่ไม่ว่าเลือดจะต่ำหรือสูงส่ง ก็ไม่สำคัญ…โลกที่พวกเราที่โดนรังแกไม่ต้องทุกข์ใจ โลกที่แม่ไม่ต้องร้องไห้ และพี่สาวไม่ต้องโดนรังแก”

นิ้วเล็ก ๆ ของแอชจับนิ้วของเซเรเนดไว้แน่น

“ผม…จะสร้างมันให้ได้…”

ใบหน้าเด็ก ๆ ของแอชเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความแน่วแน่ในเวลาเดียวกัน

ในขณะนั้น เซเรเนดรู้สึกได้

ว่าเธอจะรักเด็กชายคนนี้

ไม่ว่าเด็กชายคนนี้จะทำตามคำพูดของตัวเองได้หรือไม่ก็ตาม…

เพียงแค่แสงระยิบระยับที่ส่องประกายออกมาในขณะนั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอติดตามเด็กชายคนนี้ไปตลอดชีวิตแล้ว

เธอมองรอยยิ้มสีขาวบริสุทธิ์ของเด็กชายแล้วคิดเช่นนั้น

***

เซเรเนดลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

แสงแดดจาง ๆ ส่องลอดม่านเข้ามา บอกให้รู้ว่าตอนนี้ยังเช้าตรู่

อารมณ์ของเธอสดชื่นมาก ร่างกายเบาสบาย เซเรเนดลุกขึ้นนั่งทันที

“ท่านตื่นแล้วหรือคะ? คุณหนู”

เอลิเซ่ที่รออยู่หน้าห้องได้ยินเสียงจึงเดินเข้ามา

บนถาดที่เอลิเซ่ถือมา มีอ่างน้ำอุ่นอยู่

“อรุณสวัสดิ์ เอลิเซ่”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหนู นี่คือ น้ำล้างหน้าค่ะ”

“ขอบคุณ”

เพราะเมื่อคืนเธอได้อาบน้ำไปแล้ว เช้าวันนี้แค่ล้างหน้าก็เพียงพอแล้ว เซเรเนดล้างหน้าไปพลางรับใช้ของเอลิเซ่ไปพลาง

“ท่านเหนื่อยหรือเปล่าคะ?”

เอลิเซ่ถามด้วยความระมัดระวัง ขณะที่เซเรเนดกำลังเช็ดน้ำที่แก้มด้วยผ้าขนหนู

“ถึงแม้ว่าจะทำงานหนักอยู่แล้ว แต่ก็ยังต้องไปสอนองค์ชายเต้นรำทุกวันอีก…”

“…….”

“เมื่อคืนท่านนอนได้แค่สามชั่วโมงค่ะ ดิฉันเป็นห่วงสุขภาพของท่านจริง ๆ ค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซเรเนดก็หัวเราะเบา ๆ พลางปิดปากด้วยผ้าขนหนู เอลิเซ่ตกใจและกระพริบตาปริบ ๆ

“คุณหนู?”

“เอลิเซ่ ฉันดูเหนื่อยเหรอ?”

“เปล่าค่ะ… ท่านดูสดใสขึ้นนะคะ”

“ใช่แล้ว ฉันไม่เหนื่อยเลย สบายมาก มากกว่านั้นอีกนะ รู้สึกเหมือนจะบินได้เลยล่ะ!”

เซเรเนดมองกระจกเงาที่อยู่ตรงหน้า เธอเห็นตัวเองที่กำลังมองตาเป็นประกายด้วยใบหน้าที่สดชื่น

ไม่จำเป็นต้องนอนหลับ

‘ฉันจะไปสนอะไรกับการนอนหลับกันล่ะ?’

แอชเป็นคนมาหาเธอเอง และขอให้เธอสอนเต้นให้

เจ้าชายผู้ก่อเรื่องราวคนนี้ ผู้เชี่ยวชาญด้านการเต้นรำมากกว่าใครในเมืองหลวง ทำไมถึงทำเป็นไม่เก่งเต้นล่ะ?

แต่ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร เธอก็ไม่สนใจแล้ว

เซเรเนดแต่งหน้าเบา ๆ และแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มไม่หุบ

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เธอไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน

ตามที่แอชพูด ตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์กำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ล่มสลายอยู่

เซเรเนดกำลังเตรียมการป้องกันตามที่แอชสั่ง

เธอรู้อยู่แก่ใจ ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะมีความสุขแบบไร้เดียงสา

แต่…พูดตามตรงแล้ว…ถ้าเธอจะได้ใกล้ชิดกับแอชอีกครั้งด้วยเหตุผลหรือข้ออ้างอะไรก็ตาม เซเรเนดก็ยินดีที่จะจ่ายค่าตอบแทนไม่ว่าอะไรก็ตาม

‘ถ้าได้จับมือเขาแล้วเต้นรำด้วยกันวันนี้ แค่นั้นก็…ฉัน…’

ปัง!

“คุณหนู!”

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องของเซเรเนดก็เปิดออกอย่างรุนแรง และมีสาวใช้คนอื่นวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน เซเรเนดตกใจและหันไปมอง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? มีอะไรเหรอคะ?”

“ท่านเคานต์เป็นลมหมดสติอีกแล้วค่ะ! รีบไปกันเถอะค่ะ…!”

“ท่านพ่อเหรอคะ?!”

เซเรเนดหยุดแต่งตัวและรีบวิ่งออกจากห้องไป เอลิเซ่วิ่งตามเธอไปอย่างใกล้ชิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เคานต์วินเทอร์ซิลเวอร์เป็นลมหมดสติอยู่ในห้องนอนของเขา

โชคดีที่ตอนที่เซเรเนดมาถึง แพทย์ประจำตัวได้ใช้เวทมนตร์ช่วยให้เคานต์สงบลงแล้ว

“ท่านพ่อ!”

เซเรเนดตะโกนและเดินเข้าไปในห้องนอน เคานต์ที่นอนอยู่บนเตียงยกคางขึ้นมาดูลูกสาวของเขาที่กำลังตัวสั่น

“เซ…เซเรเนด…”

ใบหน้าของเคานต์แสดงให้เห็นถึงร่องรอยของโรคภัย

ใบหน้าซีดเผือด ผอมแห้งกร้าน และเต็มไปด้วยกระ ฝ้า

เคานต์ยื่นมือที่เหลือแต่กระดูกออกมา เซเรเนดเดินเข้าไปและจับมือของพ่อ

“ลูกอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ พ่อคะ พ่อสบายดีไหมคะ?”

“เซเรเนด ลูกสาว…ลูกสาวที่รักของพ่อ…”

คำพูดที่ตามมาทำให้ใบหน้าของเซเรเนดแข็งกร้าว

“เมล็ดพันธุ์ล่ะ? เมล็ดพันธุ์ของราชวงศ์ล่ะ?”

“…….”

“ได้มาแล้วหรือยัง? ได้รับพระกรุณาธิคุณจากเจ้าชายแอชแล้วหรือ?”

เซเรเนดกัดริมฝีปากแน่น เคานต์เร่งถาม

“ทำไมถึงไม่ตอบ? เงินที่เราเสียไปให้กับราชวงศ์เพื่อแลกกับเมล็ดพันธุ์นั้นมันเท่าไหร่…”

“……พ่อคะ”

“อย่าลืมนะ เซเรเนด ความอัปยศอดสูที่ตระกูลเราได้รับมา…”

เคานต์เงยหน้าขึ้นไปมองเพดานแล้วพึมพำ

“ถึงแม้จะได้เป็นบารอนแล้ว ก็ยังโดนด่าว่าซื้อบรรดาศักดิ์ด้วยเงิน ถึงแม้จะเป็นเคานต์แล้ว ก็ยังโดนตำหนิว่าเป็นชั้นต่ำ ถึงแม้จะร่ำรวยเพียงใด รอยตราที่สลักไว้ในเลือดของเราก็ไม่สามารถลบได้”

“…….”

“มีวิธีเดียวที่จะลบรอยตรา นั่นคือ ต้องผสมผสานเลือดที่สูงส่งที่สุดในโลกเข้ากับตระกูลของเรา”

เซเรเนดหลับตาลง

ทั้งคุณปู่และคุณพ่อ

ต่างมีความวิตกกังวลเกี่ยวกับฐานะและเชื้อสายอย่างมาก พวกเขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะยกระดับตัวเองขึ้นไป

และสิ่งที่พวกเขาเลือกก็คือเงิน ธุรกิจรุ่งเรือง และพวกเขาก็ได้บรรดาศักดิ์ตามที่หวังไว้

แต่การถูกดูถูกเหยียดหยามก็ยังคงอยู่

พวกเขาได้แต่งงานกับราชวงศ์ แต่ถึงแม้เจ้าชายแอชจะบรรลุนิติภาวะแล้ว การแต่งงานก็ยังไม่เกิดขึ้น

เซเรเนดรู้สึกตัวล่วงหน้าว่าการหมั้นจะถูกยกเลิก

แล้วพ่อของเธอก็บอกว่า

- ถึงแม้การหมั้นจะถูกยกเลิก แต่ก็ต้องผสมผสานเลือดกับราชวงศ์! เลือด!

- ไปขอร้องเจ้าชายแอชเถอะ! ได้เมล็ดพันธุ์มาให้ได้!

นั่นมันมีความหมายอะไรกัน?

ถึงแม้จะได้เมล็ดพันธุ์ของเจ้าชายลำดับที่ 3 ผู้ซึ่งเป็นเจ้าชายที่ไม่สามารถขึ้นครองราชย์ได้ และการหมั้นก็จะถูกยกเลิก มันมีความหมายอะไรกัน?

แต่ความหลงใหลในฐานะและเชื้อสายที่สืบทอดกันมายาวนานนั้น ได้ล้ำเลยขอบเขตของการคิดอย่างมีเหตุผลไปแล้ว

เลือดของราชวงศ์ เลือดของราชวงศ์…

พ่อของเธอร้องตะโกนทุกวัน และในที่สุด เซเรเนดก็ต้องไปหาแอช

เพื่อขอสิ่งที่ตระกูลของเธอได้ทุ่มเทให้เขา

เพื่อขอเมล็ดพันธุ์…ของเขา

ต้องไปขอร้องคน ๆ นั้นที่ไม่ได้เหลียวแลเธออีกต่อไป มันน่าอับอายเหลือเกิน

เซเรเนดรู้สึกถึงความอับอายที่เหลือเพียงเศษเสี้ยว เธออยากตายไปเสีย

และสิ่งที่ได้รับจากแอชคือสายตาแห่งการดูถูกเยาะเย้ย

- ในที่สุดเธอก็เหมือนกับคนอื่น ๆ

แต่เธอก็ได้คำมั่นสัญญา

ขณะที่เซเรเนดกลืนน้ำตาและกลับบ้าน แม่ของเธอ เคาน์เตสแห่งตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์ กำลังจะออกจากคฤหาสน์โดยไม่ฟังการขอร้องของสามี

- คุณบ้าไปแล้ว ที่ทำกับลูกสาวแบบนี้!

- ที่ต่ำต้อยไม่ใช่ตระกูลของพวกคุณ แต่เป็นจิตใจของคุณต่างหาก

เธอทิ้งคำขอโทษให้กับเซเรเนด แล้วก็จากไป

หลังจากแม่จากไป พ่อก็ล้มป่วยลง และห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ก็ตกเป็นของเซเรเนด

เจ้าชายแอชไม่ทำตามคำมั่นสัญญา

และเวลาได้ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน

“แม่ของลูก…ไม่เข้าใจหรอก”

เคานต์พึมพำขณะที่หายใจหอบ

“เพราะเป็นลูกสาวของตระกูลขุนนางที่เกิดมาสูงส่ง ถึงได้ไม่เข้าใจความเจ็บปวดของเราที่เป็นคนนอก…”

“…….”

“เซเรเนด ลูกเข้าใจใช่ไหม? ถ้าลูกมีเลือดต่ำต้อยเหมือนพ่อ ลูกก็คงจะเข้าใจ”

เซเรเนดที่เงียบอยู่ตลอดเวลา จับมือพ่ออีกครั้งก่อนที่จะลุกขึ้น

“ลูกขอตัวไปก่อนนะคะ พ่อคะ พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ”

เสียงพึมพำอย่างยากลำบากของเคานต์ยังคงดังอยู่เบื้องหลังเซเรเนดที่กำลังเดินออกไป

“เราต้องผสมเลือดของราชวงศ์เข้ากับตระกูลของเรา เราต้อง…ทำอย่างนั้นถึงจะพ้นจากคำสาปนี้ได้…”

เซเรเนดปิดปากและเดินไปตามทางเดิน

เธอหายใจไม่ออก

รู้สึกเหมือนมีน้ำมันดินสีดำไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดทั่วทั้งร่างกาย

เธอหายใจไม่ออกจริง ๆ

***

อาคารห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ ชั้น 4

เซเรเนดที่วิ่งมาอย่างหอบแฮ่ก เปิดประตูเข้าไป

“หืม?”

แอชกำลังนั่งอยู่ที่นั่น

“อะไรกัน มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

เจ้าชายลำดับที่ 3 แห่งจักรวรรดิเปล่งประกายอยู่ท่ามกลางแสงแดดอุ่น ๆ ยามเช้า

ผมสีดำสนิทและดกดำ สายตาที่คมชัด รอยยิ้มที่เหมือนภาพวาด

นึกถึงภาพในพระราชวังเมื่อตอนเด็ก ๆ

หัวใจของเซเรเนดเต้นรัว

- ผมสัญญาครับ พี่สาว

ใช่แล้ว

ฉันรักเขาไม่ใช่เพราะเขาเป็นเจ้าชาย ไม่ใช่เพราะเลือดของเขาสูงส่ง

แต่เพราะเขาเคยได้รับความทุกข์ทรมานเหมือนฉัน

และเขาได้กอดและปลอบประโลมความเจ็บปวดของฉัน

‘อ่า…’

เซเรเนดค่อย ๆ ก้มศีรษะลง

ทำไมฉันถึงไม่พูดเรื่องนี้ไปตอนนั้นล่ะ

สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่สายเลือดหรือเมล็ดพันธุ์ของเขา แต่เพียง…

เพียงแค่เศษเสี้ยวของหัวใจเขาเท่านั้น…

“เซเรเนด?”

แอชถามด้วยความสงสัย เซเรเนดรีบปรับสีหน้า

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

เพราะนิสัยที่ร้องไห้ง่าย ขอบตาของเธอจึงแดงก่ำ แต่เธอก็เชื่อว่าแสงแดดในตอนเช้าจะช่วยปิดบังมันไว้ได้

เธอยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“เราจะเต้นรำกันไหมคะ ท่านสามีของฉัน?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_