◈บทที่ 171. พันธมิตร

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 171. พันธมิตร

เกือบจะกลายเป็นบรรยากาศโรแมนติกเสียแล้ว

แต่เอาเข้าจริง ในชีวิตฉัน มันไม่ค่อยเกิดเรื่องแบบนั้นหรอกนะ

เริ่มซ้อมเต้นได้ไม่ถึงสิบนาที ฉันก็เหยียบเท้าเซเรเนดไปแล้วถึงสี่ครั้ง

“โอ้…อึก…”

แรก ๆ เซเรเนดก็ยังยิ้ม ๆ บอกว่าไม่เป็นไร แต่พอเหยียบไปสี่ครั้งเข้า เธอก็คุกเข่าลงร้องไห้ซะแล้ว

ขอโทษนะ เจ็บมากเหรอ?

“ท่านสามีของฉัน…ท่านตั้งใจทำอย่างนั้นหรือเปล่าคะ…?”

เซเรเนดเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ท่านไม่ชอบฉันใช่ไหมคะ…ถึงได้รังแกฉัน…”

“ไม่จริงเลย ฉันไม่มีรสนิยมแปลก ๆ แบบนั้นหรอก”

บอกให้สอนเต้น แล้วก็เหยียบเท้าซ้ำ ๆ เพื่อรังแก? ไอเดียก็แปลกดีนะ แต่ก็ซับซ้อนเกินไปหน่อย

ฉันถอนหายใจเบา ๆ ในขณะที่มองลงไปที่หลังเท้าที่แดงก่ำของเซเรเนด

“ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันคงไม่มีความสามารถทางด้านนี้”

การเคลื่อนไหวประสานกับคนอื่นมันยากกว่าที่คิดเยอะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเหยียบเท้าคู่หมั้นได้ขนาดนี้

“ฉันนึกถึงวันหมั้นเลยค่ะ…ผ่านมาสิบปีแล้วสินะคะ”

เซเรเนดที่ฉันช่วยพยุงให้ลุกขึ้นพูดพึมพำ

“ถ้าคิดดูดี ๆ ตอนนั้นท่านก็เต้นไม่เก่งเหมือนกันนะคะ”

“ตอนนั้นฉันก็เหยียบเท้าเธอด้วยเหรอ?”

“เหยียบเท้าอย่างเดียวเหรอคะ? ท่านไปสะดุดกระโปรงฉันจนเราล้มลงไปด้วยกันเลยนะคะ”

เซเรเนดปิดปากหัวเราะคิกคัก

“เจ็บก็เจ็บ อายก็อาย แต่ถึงอย่างนั้น…มันก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉันเลยค่ะ”

หลังจากพึมพำเบา ๆ เซเรเนดก็เขย่าเท้าเล็กน้อย แล้วพยักหน้าอย่างร่าเริง

“เอาล่ะค่ะ! หายเจ็บแล้ว! คราวนี้ฉันจะสอนดี ๆ ให้เลยนะคะ!”

เซเรเนดก้าวเข้ามาหาฉันครึ่งก้าว

“มาค่ะ เริ่มจากมือ”

มือซ้ายของฉันและมือขวาของเซเรเนดประสานกัน

เธอกุมมือขวาของฉันด้วยมือซ้ายของเธอ แล้วก็ชี้นำให้ฉันวางมือซ้ายไว้ใต้รักแร้ของเธอ

“วางไว้ตรงนี้ค่ะ…ค่ะ…อย่างนี้”

แล้วมือซ้ายของเซเรเนดก็วางอยู่บนไหล่ของฉัน

นี่คือท่าพื้นฐานของวอลทซ์ การเต้นรำแบบคู่ยอดนิยม

ร่างกายเราใกล้กันจนเกือบจะได้กลิ่นลมหายใจกัน ถ้าตั้งใจฟังก็คงได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน

“……อื้อ”

เซเรเนดที่สบตาฉันอยู่ก็รีบก้มหน้าลง แล้วก็หายใจเข้าลึก ๆ

“ต่อไปจะเริ่มเหยียบจังหวะแล้วนะคะ ท่านสามีของฉันจะค่อย ๆ ทำความคุ้นเคย ฉันจะเป็นคนนำนะคะ”

ฉันเคลื่อนไหวเท้าอย่างระมัดระวังตามที่เซเรเนดนำ ระวังไม่ให้เหยียบเท้าเธอ

“มาค่ะ คลายกล้ามเนื้อนะคะ อย่าเกร็ง ค่อย ๆ นะคะ เท้าซ้ายไปข้างหน้า…เท้าขวาไปข้าง ๆ …ชิดเข้าหากัน…ดีมากค่ะ…เท้าขวาถอยหลัง…เท้าซ้ายไปข้าง ๆ …ชิดเข้าหากัน…ท่านทำได้ดีมากเลยค่ะ…”

เวลาผ่านไป…

“หนึ่ง…สอง…สาม…ดีมากค่ะ…หนึ่ง…สอง…สาม…ถูกต้องแล้วค่ะ”

เพราะความตึงเครียดคลายลง และร่างกายเริ่มอบอุ่น หลังจากนั้นฉันก็สามารถซ้อมเต้นโดยไม่เหยียบเท้าเซเรเนดอีกเลย

เซเรเนดเองก็ดูผ่อนคลายลง เธอยิ้มออกมาอย่างสบาย ๆ

“ท่านสามีของฉันเก่งขึ้นเร็วมากเลยนะคะ!”

“…….”

“ซ้อมอีกนิดเดียวก็ใช้ได้ในงานอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ”

ฉันจ้องมองรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติของเธอที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เซเรเนดไม่สบตาฉันนานนัก เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง แก้มแดงก่ำ

ฉันจ้องมองเธออยู่พักใหญ่ แล้วค่อย ๆ พูดขึ้นมา

“เซเรเนด”

“ค่ะ ท่านสามีของฉัน”

“ตระกูลของเธอจะถูกทำลายล้าง”

อากาศที่อบอุ่นก็เย็นยะเยือกทันที

เซเรเนดแข็งทื่อขึ้น ก้าวเท้าสะดุด หยุดชะงัก

เซเรเนดจ้องมองฉันด้วยใบหน้าแข็งกร้าว แล้วพูดเสียงตะกุกตะกัก

“……คะ? อะไรกันคะ…”

“ก็อย่างที่พูด เซเรเนด ตระกูลของเธอจะถูกทำลายล้าง”

ฉันเหลือบมองไปที่หน้าต่าง การเต้นรำของเราในห้องโถงนี้คงมองเห็นได้จากนอกอาคาร

“เต้นต่อไปเถอะ คงมีคนจับตาเราอยู่”

ฉันเริ่มนำการเต้นวอลทซ์ตามที่เคยเรียนมา เซเรเนดทำหน้างง ๆ แต่ก็ทำตามการเคลื่อนไหวของฉัน

“เรื่องเรียนเต้นรำน่ะเป็นแค่ข้ออ้าง ฉันมาที่นี่เพื่อบอกเรื่องนี้ให้เธอฟัง”

นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริง ถึงฉันจะไม่เก่งเรื่องนี้ แต่ก็ทำได้ถ้าเป็นเรื่องคู่หมั้น

เอาล่ะ ถึงจะต้องเรียนเต้นอยู่ดีก็เถอะ

ฉันกระซิบเรื่องที่ฉันได้ยินให้เซเรเนดฟัง

จักรพรรดิตั้งใจจะใช้แล้วทิ้งห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์มาตั้งนานแล้ว

แค่โครงการปรับปรุงถนนเสร็จ การหมั้นของฉันกับเซเรเนดก็จะถูกยกเลิก และราชวงศ์จะกลืนห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์เข้าไป และตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว

ฉันถามเซเรเนดที่ใบหน้าซีดเผือด

“เธอไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?”

“ก็…ท่านสามีของฉันไม่สนใจฉันมาหลายปีแล้ว…ฉันก็คิดว่าอาจจะถูกบอกเลิก แต่…”

เซเรเนดส่ายหน้าเบา ๆ ด้วยมือสั่นเทา

“ฉันไม่เคยคิดเลยว่า…ราชวงศ์จะคิดทำลายล้างตระกูลของฉันด้วย…”

ราชวงศ์ตั้งใจจะกลืนห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์เข้าไปทั้งกลืน

ในกระบวนการนั้น คงไม่มีทางปล่อยให้ตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์อยู่เฉย ๆ การถูกทำลายล้างเป็นสิ่งที่แน่นอน

“เพราะฉะนั้นเซเรเนด ฉันถึงมาที่นี่ เพื่อปกป้องตระกูลและห้างหุ้นส่วนของเธอ”

ในเกม ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์จะไม่ทำการค้ากับครอสโรดเลย

อาจเป็นเพราะหลังจากที่ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ถูกราชวงศ์กลืนเข้าไป มันก็จะถูกนำไปใช้ในเรื่องอื่น ๆ ในจักรวรรดิ

คงไม่มีโอกาสได้ยุ่งเกี่ยวกับสงครามที่ชายแดนแล้ว

‘คงปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้’

ต้องรักษาตระกูลวินเทอร์ซิลเวอร์ไว้ ให้เป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งของครอสโรด

ถ้าทำได้ มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากในการรุกคืบในอนาคต

เหนือสิ่งอื่นใด ฉันตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตในฐานะแอช

ถ้าอย่างนั้น การช่วยเหลือหญิงสาวคนนี้ คู่หมั้นและรักแรกพบของแอช ก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องทำอย่างแน่นอน

“อีกไม่กี่วัน ฉันจะไปพบกับท่านพ่อและพี่ชายเพื่อประชุม”

การประชุมผู้พิทักษ์

ในที่นั้น ฉันจะได้พบกับจักรพรรดิและเจ้าชาย และค้นหาความจริงที่พวกเขาซ่อนไว้

เมื่อรู้ความจริงแล้ว ฉันก็จะสามารถวางแผนช่วยวินเทอร์ซิลเวอร์ได้อย่างชัดเจน

“ก่อนหน้านั้น เราต้องเตรียมตัวด้วย”

ฉันมองเข้าไปในดวงตาสีเงินที่สั่นไหวของเซเรเนด

“บอกฉันมา เซเรเนด”

“คะ?”

“ห้างหุ้นส่วนของเธอขายอะไรบ้าง?”

ฉันจะทำอย่างไรถึงจะช่วยเหลือตระกูลพ่อค้าเล็ก ๆ ที่กำลังเผชิญกับหายนะได้

นี่คือข้อสรุปที่ฉันคิดหนักแล้วได้ออกมา

“ในบรรดาสินค้าเหล่านั้น…มี ‘ข้อมูล’ ไหม?”

ดวงตาของเซเรเนดเบิกกว้าง ฉันพูดต่อ

“มันเป็นสินค้าระดับสูงที่มีค่าและอันตรายที่สุด นั่นก็คือข้อมูล”

“ขะ…ขออภัยค่ะ แต่ห้างหุ้นส่วนของฉันทำการค้าเฉพาะสินค้าจริงเท่านั้น…”

“งั้นก็เพิ่มหมวดหมู่ใหม่ซะ”

ฉันค่อย ๆ ปล่อยมือเซเรเนด และถอยห่างออกไป

“ต่อไปนี้ ฉันจะมาเรียนเต้นกับเธอทุกวันจนถึงวันงานเลี้ยง”

“…….”

“ในหนึ่งสัปดาห์นี้ เธอต้องปรับปรุงห้างหุ้นส่วนทั้งระบบ เพื่อให้สามารถซื้อขาย ‘ข้อมูล’ ในฐานะสินค้าได้”

ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

แค่สามารถส่งข้อมูลได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัยก็พอแล้ว

และสำหรับห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ ที่มีเครือข่ายการกระจายสินค้าทั่วประเทศ และเข้าร่วมโครงการก่อสร้างถนนทั่วประเทศอยู่แล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

หลังจากเต้นเสร็จ ทั้งสองคนก็ต้องโค้งคำนับ ฉันและเซเรเนดโค้งคำนับให้กันและกัน

“เป็นเวลาที่ดีมากค่ะ ท่านสามีของฉัน”

“ฉันก็มีความสุขมาก เซเรเนด”

และนี่ก็คือการเรียนเต้นรำในวันนี้

ตอนที่แนบชิดกันรู้สึกดี แต่พอห่างออกมากลับรู้สึกเขิน ๆ

ฉันเกาหัวอย่างเขินอาย เตรียมตัวจะออกไป

“งั้นวันนี้ก็เท่านี้ล่ะ ฉันไปก่อนนะ”

“……ท่านสามีของฉัน”

เซเรเนดพูดเสียงตะกุกตะกัก ขณะที่ฉันหันหลังเดินไป

“พูดตามตรง…ฉันคิดว่าท่านเกลียดฉัน และห้างหุ้นส่วนของฉัน”

“…….”

“ท่านทำเพื่อฉันขนาดนี้ ฉันดีใจมากค่ะ…แต่มีเหตุผลอะไรที่ท่านเปลี่ยนใจหรือเปล่าคะ?”

“ต้องมีเหตุผลเหรอ?”

ฉันยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปมองเธอ

“เรากำลังจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ?”

“ฉัน…”

เซเรเนดก้มหน้าลง หายใจหอบ

“ฉันเป็นเพียงลูกสาวจากตระกูลพ่อค้าชั้นต่ำ…ท่านไม่เกลียดฉันเหรอคะ?”

“ไม่เคยเลย สักครั้งเดียว”

ในมุมมองของครอสโรด พวกเขาอยากทำธุรกิจด้วยเสมอ

ในมุมมองของแอช…อืม นั่นคือรักแรกพบ

ฉันใช้ชีวิตอยู่ไกลจากคำหวานอมขมกลืน ถึงฉันจะไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร

แต่ฉันไม่มีเหตุผลที่จะเกลียด

ฉันแค่หวังว่าเราจะเป็นพันธมิตรที่ดี ทั้งในด้านธุรกิจและการเต้นรำ

“พรุ่งนี้ฉันจะมาอีก”

เซเรเนดกัดริมฝีปาก มองฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน ฉันชี้ไปที่เท้าของเธอ

“ทายาไว้ที่หลังเท้าด้วยล่ะ”

***

หลังจากนั้น ฉันก็ไปหาเซเรเนดทุกวันเพื่อเรียนเต้นรำและมารยาทในงานเลี้ยง

ฉันรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องอยู่รอบ ๆ แต่เฟอร์นานเดซก็ไม่ได้ขัดขวางฉันอีก

ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก ทำไปตามใจฉัน

สามวันต่อมา ตอนเช้า

เพราะเต้นรำติดต่อกันหลายวัน ร่างกายที่อ่อนแอของฉันจึงรู้สึกเมื่อยล้า ฉันกำลังรับประทานอาหารเช้าที่พระราชวัง แต่ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศในวันนี้แตกต่างไปจากปกติ

ใบหน้าของเหล่าข้าราชบริพารดูตื่นเต้น

“วันนี้มีอะไรเหรอ? งานฉลองชัยชนะยังเหลืออีกหลายวันนี่”

ฉันถามอัลเบอร์โต ที่กำลังดูแลฉัน อัลเบอร์โตยิ้มแล้วตอบ

“เพิ่งได้รับข่าวเมื่อเช้านี้เองครับ วันนี้เจ้าชายลาร์คจะเสด็จกลับเมืองหลวง”

“……!”

เจ้าชายลำดับที่ 1 ลาร์คกลับมาจากแนวรบตะวันตกแล้ว

“กำลังเตรียมขบวนพาเหรดต้อนรับที่ประตูเมืองตะวันตก ประชาชนต่างดีใจเป็นธรรมดาครับ”

อัลเบอร์โตเทน้ำชาใส่ถ้วยของฉัน แล้วชี้ไปด้านนอก

“ท่านจะเสด็จไปต้อนรับพี่ชายของท่านด้วยหรือไม่ครับ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

ฉันที่เป็นชาวตะวันออก ก็ต้องไปต้อนรับพี่ชายที่เดินทางกลับมาไกลขนาดนี้อยู่แล้ว อีกอย่างคืออยากเห็นหน้าเขาด้วย

ฉันและอัลเบอร์โตจึงนั่งรถม้าไปยังประตูเมืองตะวันตก

เสียงโห่ร้องดังสนั่นไปตามถนนหลวงที่ถูกปิดกั้น ดูเหมือนขบวนพาเหรดจะเริ่มแล้ว

บริเวณรอบถนนหลวงเต็มไปด้วยผู้คน อัลเบอร์โตจึงจอดรถม้าของฉันไว้ห่างจากถนนเล็กน้อย

ทหารที่ยืนเรียงรายอยู่ตามถนนหลวง จะตะโกนรายงานทุกครั้งที่ขบวนพาเหรดเข้ามาใกล้

“พระราชโอรสพระองค์ใหญ่ และผู้บัญชาการกองทัพจักรวรรดิ เจ้าชายลาร์ค ‘อาวาลันเช’ เอเวอร์แบล็กเสด็จกลับเมืองหลวงแล้ว!”

ว้าาาาาา-!

ประชาชนที่มารวมตัวกันที่ถนนหลวงต่างโห่ร้อง และโปรยดอกไม้ เหมือนกับแฟน ๆ ที่มารอต้อนรับไอดอลที่กลับมาจากต่างประเทศเลย

ท่ามกลางดอกไม้ เสียงโห่ร้อง และเสียงปรบมือ เจ้าชายลำดับที่ 1 ลาร์คขี่ม้าเข้ามา

อายุราว ๆ สามสิบต้น ๆ

เขาสวมชุดเกราะโลหะสีทึม ออกแบบเรียบง่าย แต่ผ้าคลุมสีขาวที่พลิ้วไหวอยู่ด้านหลังนั้นงดงามมาก

ทรงผมสีดำสนิทที่ถูกหวีเรียบไปด้านหลัง ดูมีกลิ่นอายสีฟ้าอมเขียว

ใต้คิ้วหนา ดวงตาที่ลึกซึ้งก็มีสีฟ้าอมเขียวเช่นกัน

ชายผู้นี้เป็นผู้บัญชาการทหารทั้งจักรวรรดิ ผู้บัญชาการแนวหน้าของฝ่ายตะวันตก และเป็นอัศวินผู้ไร้พ่าย

“ลาร์ค…”

โว้วววว……!

ถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางความยินดีและเสียงปรบมือของประชาชนทั้งหมด แต่ใบหน้าของลาร์คก็ยังคงเรียบนิ่ง

ถึงจะเป็นขบวนพาเหรดต้อนรับ ก็ควรจะยิ้มบ้าง แต่เขาก็มองตรงไปข้างหน้า ขี่ม้าไปอย่างเงียบ ๆ

“พี่ชายมีเรื่องไม่สบายใจเหรอ? ทำไมหน้าถึงได้เครียดอย่างนั้น”

อัลเบอร์โตหัวเราะอย่างขมขื่นกับคำถามของฉัน

“ท่านก็เป็นแบบนี้ตลอดไม่ใช่เหรอครับ ท่านเป็นคนไม่ค่อยแสดงอารมณ์น่ะครับ”

อ้อ เป็นคนแบบนั้นเหรอ ตั้งแต่เกิดมา ใบหน้าของเขาก็เหมือนรูปปั้นหินอ่อนอยู่ตลอด

แล้วก็ถึงเวลา ลาร์คที่กำลังเข้ามาในขบวนพาเหรด ก็เงยหน้าขึ้นมองซ้ายขวา แล้วก็เหลือบมองมาทางนี้ หืม?

สายตาสีฟ้าอมเขียวของเขาและดวงตาของฉันสบกัน อ้อ…?

ฟึบ!

ลาร์คก็ขี่ม้ากระโดดข้ามฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่ริมถนนไป

ผู้คนต่างกรีดร้อง แต่เขาก็ไม่สนใจ และเริ่มเข้ามาหาฉัน

ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว

อะ อะไรเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น?

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_