◈บทที่ 166. [เนื้อเรื่องเสริม] เอลิเซ่

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 166. [เนื้อเรื่องเสริม] เอลิเซ่

ครืดดด-!

เสียงโลหะน่ากลัวดังสนั่นเมื่อดาบสองเล่มปะทะกันในตรอกมืดมิด

ดาบเลื่อยที่เอลิซาเบธใช้ กับดาบเวทย์สามเล่มที่ฉันใช้

คมดาบทั้งสี่ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดในความมืด ทุกครั้งที่ปะทะกันก็เกิดประกายไฟสว่างวาบ

ส่วนใหญ่เป็นอนุภาคเวทย์จากดาบเวทย์ของฉันที่แตกกระจาย

‘แข็งแกร่ง!’

ฉันเหงื่อโทรม มือไม้สั่นไปหมด ขณะที่ยื่นไม้เท้าออกไปควบคุมดาบเวทย์ทั้งสามเล่ม

ถึงแม้ฉันจะแทบไม่มีประสบการณ์ PVP เลย แต่ก็เคยร่วมรบเคียงข้างเหล่าผู้กล้า และเคยฆ่าสัตว์ประหลาดชื่อดังมาไม่รู้กี่ตัวต่อกี่ตัว

แค่แลกหมัดกันไม่กี่ครั้งก็พอจะเดาได้แล้ว

ผู้หญิงคนนี้ เอลิซาเบธ—แข็งแกร่งมาก!

“กลับมาจากด่านหน้าแล้ว ดูเหมือนว่า…จะเก่งขึ้นมากเลยนะคะ”

เอลิซาเบธกระซิบเสียงเรียบเฉย หลังจากใช้ดาบเลื่อยฟาดฟันดาบเวทย์ของฉันจนแหลกเหลวไปหมดแล้ว

“ทีนี้ฉันก็จะจริงจังแล้วล่ะค่ะ”

ฉันบ่นพึมพำพลางดึงแขนเสื้อขึ้น แล้วจัดการถุงมือให้เรียบร้อย

“ไม่สิ ตอนนี้ก็เหนื่อยแทบแย่แล้วนะ ขอหยุดสักหน่อยไม่ได้เหรอ?!”

แน่นอนว่าเอลิซาเบธไม่สนใจฟังหรอก

“โลงดาบ ยิง!”

ทันทีที่เอลิซาเบธเปล่งคำสั่ง โลงดาบที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของตรอกก็เปล่งแสงเวทย์ออกมา ราวกับเปิดสวิตช์ไฟ

อื้ออึง!

“ดาบเล่มที่สาม”

ฉึก-!

แล้วดาบที่อยู่ในช่องที่สามของโลงดาบก็พุ่งออกมาเหมือนจรวด หมุนติ้วไปมา แล้วตกลงมาเหนือศีรษะของเอลิซาเบธ

ตุ๊บ!

เอลิซาเบธไม่หันมามองด้วยซ้ำ แค่ยื่นมือซ้ายขึ้นไปรับด้ามดาบ

แค่ฉากนี้ฉันก็ขนลุกแล้วล่ะ

เอลิซาเบธถือดาบเลื่อยไว้ในมือขวา และดาบอีกเล่มในมือซ้าย เธอก้มตัวลงเล็กน้อย

“งั้นก็ เริ่มกันใหม่”

ท่าทางเหมือนกำลังจะโค้งคำนับก่อนจะเริ่มเต้นรำ

“เดี๋ยว ๆ ! เอลิซาเบธ!”

ฉันยื่นมือออกไป แล้วตะโกนสุดเสียง

“ถ้าเธอฆ่าฉันจริง ๆ พวกห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ทั้งบริษัทจะต้องรับกรรม! เธอรู้ตัวไหม?!”

ถ้าเอลิซาเบธลงมือสังหารเชื้อพระวงศ์ แน่นอนว่าทั้งเซเรเนดและห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ก็ต้องรับโทษ เรื่องนี้เธอน่าจะรู้

แต่เอลิซาเบธกลับพูดอะไรแปลก ๆ

“เอลิเซ่ค่ะ”

“ห้ะ?”

“ไม่ใช่เอลิซาเบธ แต่เป็นเอลิเซ่ค่ะ อย่าเรียกฉันว่าเอลิซาเบธเลยค่ะ”

ไม่ว่าเอลิซาเบธหรือเอลิเซ่ก็เถอะ! แค่ชื่อเต็มกับชื่อเล่นต่างหากนี่นา?

“ตอนที่ถูกห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์รับตัวมา ฉันได้ทิ้งชื่อฆาตกรอย่างเอลิซาเบธไปแล้วค่ะ แล้วก็ใช้ชีวิตด้วยชื่อเอลิเซ่ที่คุณหนูตั้งให้ค่ะ”

กึก!

มือทั้งสองข้างที่กำดาบทั้งสองเล่มไว้ กำลังบีบแน่น

“และฉันก็จะตายด้วยชื่อเอลิเซ่ หลังจากฆ่าคุณ ฉันก็จะฆ่าตัวตายที่นี่ค่ะ”

“อะไรนะ?!”

“จะจัดฉากให้เหมือนกับว่าถูกโจรโจมตีค่ะ เราสองคนจะดูเหมือนว่าถูกฆ่าตายระหว่างนั่งรถม้า จะจุดไฟเผารถม้าและศพด้วย…เคยทำมาเยอะแล้วค่ะ เรื่องการปลอมหลักฐานนี่เชี่ยวชาญมาก ไม่ต้องเป็นห่วงเลยค่ะ”

ไม่ใช่ ฉันเป็นห่วงเรื่องอื่นมากกว่านี้เยอะเลยนะ?!

“ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร คุณต้องหายไป…ถึงจะเปลี่ยนชีวิตคุณหนูได้”

เอลิซาเบธ…ไม่สิ ดวงตาสีฟ้าอมเขียวของเอลิเซ่ที่ปิดแล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง มีประกายความคิดอันน่ากลัว

“เพื่อคุณหนูเซเรเนด ช่วยตายไปพร้อมกับฉันด้วยนะคะ”

นั่นเป็นสายตาของคนที่พร้อมจะตาย

สายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ว่าจะต้องตายไปพร้อมกับศัตรูตรงหน้า

ฉันกัดฟันแน่น ไอ้คนโง่เอ๊ย!

“คิดว่าราชวงศ์มันง่าย ๆ นักเหรอ?! คืนนี้ฉันจะเปิดเผยทุกอย่าง แล้วก็จะเรียกร้องความรับผิดชอบจากพวกเธอให้ได้!”

“…….”

“การกระทำของเธอตอนนี้ไม่ใช่ความจงรักภักดี! แต่เป็นความโง่เขลา! เพื่อคุณหนูของเธอเอง เธอควรหยุดเถอะ เอลิเซ่!”

แต่ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เอลิเซ่ก็ไม่ยอมหยุด ดูเหมือนว่าเธอมองว่ามันสายเกินไปแล้ว ที่จะหวนกลับมา

‘ชิบหายแล้ว!’

ฉันกำไม้เท้าแน่น

เพื่อความอยู่รอดของฉันเอง เพื่อเซเรเนดและห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์…และเพื่อเอลิเซ่ด้วย

ฉันห้ามตายที่นี่ ฉันต้องรอด แล้วจัดการสถานการณ์นี้ให้สงบลง ห้ามให้มีผู้คนบริสุทธิ์ได้รับอันตราย

ปั๊ก-!

ปัญหาคือ เอลิเซ่แข็งแกร่งเกินไป

แชง! แชงแชงแชงแชง!

ดาบเลื่อยและดาบอีกเล่มที่อยู่ในมือทั้งสองข้างของเธอ เปล่งแสงแวววาว และฟาดฟันอย่างสวยงาม

ทุกครั้งที่คมดาบของเธอเฉียดไป ดาบเวทย์ของฉันก็แตกละเอียด

โชคดีอย่างหนึ่งก็คือ ฉันรู้ทักษะทั้งหมดของเอลิเซ่

‘แน่นอนอยู่แล้ว! นี่มันตัวละครที่ฉันชอบที่สุดในบรรดาตัวละคร DPS นี่นา!’

ตอนเล่นเกมปกป้องจักรวรรดิ ฉันที่เป็นพวกเน้นประสิทธิภาพสูงสุด ก็มักจะใช้เอลิซาเบธที่เป็นตัวละครเทพอยู่แล้ว

สไตล์การต่อสู้ของเธอน่าตื่นเต้นมาก คนดูก็ชอบ

เพราะอย่างนั้นฉันถึงรู้จักทักษะทั้งหมดของเอลิเซ่ และก็รับมือกับการโจมตีแบบสองมือของเธอได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็มีขีดจำกัด พอเห็นว่าฉันไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เอลิเซ่ก็ใช้แผนต่อไป

“โลงดาบ ยิง ดาบเล่มที่แปด ดาบเล่มที่สิบเอ็ด”

ฉึก! ฉึก-!

มีดาบสั้นและดาบยาวพุ่งออกมาจากโลงดาบติด ๆ กัน

พร้อมกับนั้น เอลิเซ่ก็โยนดาบเลื่อยและดาบอีกเล่มที่ถืออยู่ มาทางฉัน

“ว๊ากก!”

ฉันเอาตัวลงไปเกือบจะคลาน เพื่อหลบดาบเลื่อยและดาบอีกเล่ม ซึ่งไปปักติดที่ผนังตึกที่พัง ๆ ข้างหลังฉัน

หลังจากนั้น เอลิเซ่ก็คว้าดาบสั้นและดาบยาวที่หมุนตกลงมา แล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน

บูม!

เอลิเซ่ฟาดฟันดาบสั้นและดาบยาวอย่างน่ากลัว พอฉันหลบได้ เธอก็ปักดาบทั้งสองเล่มลงที่ผนังตึก แล้วดึงดาบเลื่อยและดาบอีกเล่มที่ปักอยู่ก่อนแล้วมาฟาดฟันต่อ

แชง! แชง! แชงแชงแชง-!

การโจมตีอย่างรุนแรง ไม่มีช่วงเวลาระหว่างการโจมตี

เธอหมุนตัวฟาดฟันดาบทั้งสี่เล่ม ปักลงที่ผนัง แล้วดึงกลับมาฟาดฟันต่อ มันเหมือนกับพายุแห่งคมดาบเลยทีเดียว

‘จริง ๆ ด้วย…’

ดาบเวทย์ของฉันพังเร็วกว่าที่มันจะสร้างใหม่ได้ ฉันรู้สึกว่า MP ของฉันกำลังลดลงเรื่อย ๆ แล้วก็คิดว่า

‘อยากได้เธอเข้าร่วมทีมครอสโรดจริง ๆ เลย ชิบหาย!’

ถ้าได้คนเก่งขนาดนี้เข้าร่วมทีม มันคงจะดีแค่ไหน! ทั้งดันเจี้ยนและการป้องกันก็จะง่ายขึ้นเยอะ!

แต่ไม่ว่าความคิดเห็นของฉันในฐานะผู้บัญชาการจะยังไงก็ตาม เอลิเซ่กำลังจะฆ่าฉัน

‘จะเอาชนะเธอได้ยังไง? ถ้าใช้ [เนตรของผู้บัญชาการ] ล่ะ?’

แต่เอลิเซ่เป็นตัวละครที่ค่าเวทย์สูง แม้จะเป็นตัวละครสายดาบ

มีโอกาสที่ [เนตรของผู้บัญชาการ] ทักษะที่หนึ่งของฉัน จะใช้ไม่ได้ผล

‘แล้วจะทำยังไง…?!’

ขณะที่ฉันกำลังคิดหาวิธี

“โลงดาบ ยิง ดาบเล่มที่หนึ่ง”

เสียงเรียบเฉยของเอลิเซ่ดังขึ้นเบา ๆ

ฉึก-!

สิ่งที่พุ่งออกมาจากโลงดาบคือ…กริชสีฟ้าอมเขียว เหมือนสีตาและสีผมของเอลิเซ่

แล้วเอลิเซ่ก็…

คว้าก!

ใช้ปากคาบกริชนั้นไว้

เธอคาบกริชที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังได้อย่างแม่นยำ ท่าทางเหมือนสุนัขที่กำลังต่อสู้ มากกว่ามนุษย์เสียอีก

แล้วเอลิเซ่ก็ใช้กริชที่คาบอยู่ในปาก ฟันลงมาที่ฉัน

ดาบเวทย์ของฉันพังหมดแล้ว เพราะไปรับมือกับดาบสี่เล่มของเอลิเซ่ ไม่มีดาบเวทย์เหลือที่จะรับมือกับกริชได้แล้ว

ดวงตาของเอลิเซ่ประกายแววชัยชนะ

ในจังหวะนั้นเอง

ฟิ้ว-!

ฉันชกไปข้างหน้าด้วยหมัดขวาอย่างรวดเร็ว หมัดของฉันสวมถุงมือที่ฉันเพิ่งเอาออกมาจากช่องเก็บของ แล้วใส่เมื่อครู่

[ถุงมือโชคชะตา]

นี่คืออาวุธที่ขึ้นอยู่กับดวงชะตาที่ฉันมี!

“……?!”

เอลิเซ่ตกใจ เพราะไม่คิดว่าฉันจะเข้าปะทะแบบฉับพลัน

ดวงตาสีฟ้าอมเขียวของเอลิเซ่ มองดูมือของฉันอย่างรวดเร็ว

เธอเป็นนักดาบพิธีศพ ที่จัดการงานศพให้กับคนที่เธอฆ่า แล้วก็เอาอาวุธของพวกเขาไปเป็นค่าจ้าง

เธอมีทักษะพิเศษ [การประเมิน] ที่สามารถตรวจสอบระดับของไอเท็มได้ เธอคงรู้แล้วล่ะ ว่าถุงมือที่ฉันสวมอยู่นั้นเป็นไอเท็มระดับ SSR

ดังนั้น เธอจึง

“ฮึ่ก!”

หลบการโจมตีของฉัน

เพราะเธอไม่รู้ว่าอาวุธชิ้นนี้คืออะไร ไม่รู้ว่ามันมีพลังพิเศษอะไรซ่อนอยู่

เพื่อให้แน่ใจว่าจะฆ่าฉันได้ เธอจึงต้องถอยก่อน

ตุ้บ!

เอลิเซ่ผงะตัวกลับ แล้วเอนตัวไปข้างหลัง หมัดของฉันเฉียดเธอไปอย่างหวุดหวิด

ฉันยิ้มเยาะ

‘ฉันรู้ว่าเธอต้องหลบ!’

ตั้งแต่แรกแล้ว หมัดของฉันไม่ได้หมายจะทำร้ายเอลิเซ่

ฉันก็ไม่ได้คาดหวังหรอกนะ ว่าจะเอาชนะตัวละครเก่ง ๆ อย่างเธอ ด้วยอาวุธที่ขึ้นกับดวงอย่าง[ถุงมือโชคชะตา]

ที่ฉันหมายตาเอาไว้ คือผนังตึกที่พัง ๆ ข้าง ๆ นั่น ที่เอลิเซ่ปักดาบไว้เต็มไปหมด

ตุ๊บ

หมัดที่ฉันชกออกไปด้านข้าง ไปกระทบกับผนัง

ติ๊ง!

แล้วทันใดนั้น ช่องสล็อตก็หมุนไปมาในมุมมองของฉัน มันคือช่องสล็อตการคำนวณความเสียหายของ[ถุงมือโชคชะตา]

ช่องสล็อตที่หมุนอย่างรวดเร็ว ก็หยุดลง และแสดงตัวเลขสามหลัก

0. 1. 6.

ความเสียหาย 16 แค่เศษเสี้ยว

แต่ถึงจะเป็นแค่เศษเสี้ยว มันก็มากพอที่จะทำลายผนังที่แตกร้าวไปแล้ว

คว้าง!

ผนังตึกที่แตกร้าวอยู่แล้วก็พังถล่มลงมา

เอลิเซ่พยายามหลบซากตึกที่ถล่มลงมา แต่ในจังหวะนั้น

“เอลิเซ่!”

ฉันใช้ทักษะที่หนึ่ง [เนตรของผู้บัญชาการ]

[กำลังใช้ เนตรของผู้บัญชาการ]

[ตรวจพบเป้าหมาย : 1]

[กรุณาป้อนคำสั่ง]

“อยู่นิ่ง ๆ ตรงนั้น…แค่ 1 วินาที!”

[ระดับความยากของคำสั่ง : ง่ายมาก]

[กำลังเปรียบเทียบค่าสติปัญญาของผู้ใช้ กับค่าเวทย์ของเป้าหมาย]

[กำลังคำนวณอัตราความสำเร็จ เริ่มทอยลูกเต๋า….]

เอลิเซ่เป็นตัวละครที่มีค่าเวทย์สูง แม้จะเป็นตัวละครสายดาบ

เพราะฉะนั้น เพื่อให้เธอไม่สามารถต้านทานทักษะของฉันได้ ฉันจึงสั่งงานที่ง่ายมาก ง่ายสุด ๆ

และเพราะอย่างนั้น

[เสร็จสิ้นการทอยลูกเต๋า!]

>สำเร็จ : 1

[กำลังใช้คำสั่งบังคับ]

ทักษะสำเร็จ

“……?!”

อึ้งไปเลย...

เอลิเซ่เงยหน้ามองตัวเอง ด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายของเธอถึงแข็งทื่อ แล้ว

ครืน! ตู้ม!

ทันใดนั้น เธอก็ถูกซากตึกที่ถล่มลงมาทับ

***

ฟุ่ด ฟุดดูดูก…

เอลิเซ่ถูกซากตึกทับอยู่ เธอขยับตัวไม่ได้

ชุดของเธอเลือดอาบไปหมด ไม่สามารถหลบได้ แถมยังไม่สามารถตั้งรับได้ด้วย จึงคงเจ็บมากทีเดียว

“เฮ้อ…”

พอฉันเห็นว่าเธอถูกน็อก ฉันก็โล่งอก เสียวจริง ๆ

ฉันเดินไปหาเอลิเซ่อย่างระมัดระวัง เอลิเซ่หอบหายใจ แล้วมองฉัน

“ผม…แพ้แล้ว ไม่คิดเลยว่าคุณจะซ่อนแผนนี้ไว้…”

“ถ้าเทียบแค่ฝีมือการต่อสู้ล้วน ๆ เธอก็เก่งกว่าฉัน เอลิเซ่”

ฉันยอมรับว่า การใช้[ถุงมือโชคชะตา] ก็เป็นการพึ่งพาดวงอยู่บ้าง

ถ้าเกิดทอยได้ 000 ฉันก็ตายไปแล้ว

“การใช้ไม้เด็ดในเวลาที่เหมาะสม การตัดสินใจที่จะเสี่ยงในเวลาที่จำเป็น…นั่นก็คือฝีมือ… แค่ก! ฉันแพ้จริง ๆ ค่ะ…”

เอลิเซ่ก้มหน้าลง

“ฆ่าฉันเถอะค่ะ”

“…….”

“แต่โปรดเมตตาต่อคุณหนูของฉันด้วย…ฝ่าบาท…”

เอลิเซ่ขอร้องด้วยเสียงสั่น

“เรื่องนี้เป็นการกระทำของฉันเพียงคนเดียว โปรด…โปรดเมตตาต่อคุณหนูเซเรเนดด้วย…”

“คิดว่าจะขอโทษแล้วจะได้รับการให้อภัยงั้นเหรอ?”

ฉันพูดเสียงเย็นชา

“เอลิเซ่ การกระทำที่เธอทำเพราะอารมณ์ อาจทำให้ห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ต้องพัง และอาจทำให้คุณหนูของเธอต้องตายด้วย”

“…….”

“เธออาจมั่นใจในฝีมือตัวเอง แต่เธอก็น่าจะคิดถึงผลที่ตามมาด้วย ถ้าทำพลาด”

รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเอลิเซ่

“ท่านประมุขรุ่นก่อนพูดถูกจริง ๆ …”

“ห้ะ?”

“ท่านบอกว่า ฉันโง่และใจร้อนเกินไป สักวันฉันก็ต้องพลาด ท่านบอกเสมอว่า ถ้าเลิกยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจใต้ดินแล้ว ก็ควรอยู่เงียบ ๆ …”

เอลิเซ่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

“ฉันเห็นคุณหนูร้องไห้ ฉันเลยอดทนไม่ไหว ทำเรื่องนี้ไป…ฮ่า ๆ ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ฉันทำ จะทำให้คุณหนูเสียใจมากขนาดนี้”

“…….”

“ขอโทษค่ะ ขอโทษคุณหนู…มันเป็นเพราะฉันเอง…”

ฉันกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ขณะที่กำลังมองเอลิเซ่ที่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยอยู่นั้น

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!

เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นเป็นระเบียบ รอบ ๆ ตรอก

แล้วก็มีแสงวาบขึ้นมา ทหารหน้านิ่ง ถือตะเกียงสูง ก็เดินเข้ามาในตรอก

ฉันขมวดคิ้วมองพวกเขา นี่มัน…

“แอช น้องชายสุดที่รักของฉัน”

แล้วเสียงนุ่ม ๆ ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น

“พี่บอกแล้วไง ให้อยู่เฉย ๆ ในพระราชวัง มาวิ่งเล่นในเวลากลางคืนแบบนี้ได้ยังไง รู้ไหมว่าพี่ต้องลำบากแค่ไหนถึงจะตามเจอ”

ชายคนหนึ่งเดินออกมา จากทหาร

ผมสีดำที่รวบไว้ด้านหลัง มีสีแดงอมชมพู แว่นตาที่ไม่มีขอบ ปิดบังดวงตาสีแดงสดใส ไว้

ฉันไม่รู้จักหน้าเขา แต่รู้จักเสียง เพราะเคยทะเลาะกันมาแล้ว

ฉันกัดฟัน แล้วพูดชื่อของเขาออกไป

“เฟอร์นานเดซ…!”

เจ้าชายลำดับที่สอง รัฐมนตรีกระทรวงการคลัง และผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการลับไอกิส

เฟอร์นานเดซ ‘แอมเบอร์คีเปอร์’ เอเวอร์แบล็ก ถอนหายใจ

“ต้องเรียกว่า ‘พี่ชาย’ ด้วยสิ เจ้าน้องชาย”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_