◈บทที่ 165. [เนื้อเรื่องเสริม] เสียงเพลงรัก (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 165. [เนื้อเรื่องเสริม] เสียงเพลงรัก (2)

“ท่าน…เมล็ดพันธุ์แห่งราชวงศ์ของท่าน…ขอให้ฉันได้มันเถอะนะคะ”

ฉันอ้าปากค้าง คำพูดของเซเรเนดทำเอาฉันงงเป็นไก่ตาแตก อะไรกันเนี่ย?!

‘โอ้โห! ผู้หญิงคนนี้พูดอะไรเนี่ย!’

นี่มันยุคไหนกันครับคุณหนู!

ในโลกแห่งจินตนาการ ที่นี่อาจจะเป็นโลกโซนยุโรป แต่ที่ฉันเคยอยู่มาน่ะ มังกรแบบขงจื๊อเป็นใหญ่มากกว่านะ รู้ไหมว่าการรักนวลสงวนตัวเป็นแบบนี้! พูดแบบนี้ระวังตัวไว้ให้ดีด้วย!

เหงื่อเย็นไหลซู่ลงมาจนขนลุก ฉันเหงื่อโชกพลางหลบสายตาที่จริงจังของเซเรเนด โอ๊ยตายแล้ว อายจัง! มองตาไม่ติดเลย!

แล้วเมื่อฉันหลบตา เสียงของเซเรเนดก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“…ท่านสามีของฉัน…มักจะเป็นแบบนี้เสมอเลยนะคะ”

“หืม?”

“แทบทุกวันก็มีข่าวลือกับธิดาของตระกูลขุนนางอื่น ๆ ท่านที่เป็นคนเจ้าชู้แบบนั้น…ทำไมถึงไม่เคยแตะต้องฉันเลยล่ะคะ”

เซเรเนดก้มหน้าลง กำมือแน่น

“ไม่ใช่แค่แตะต้อง…แม้กระทั่งการสบตาแบบนี้ท่านก็ไม่ชอบทำด้วยซ้ำ”

“ไม่ใช่…นี่มัน…”

นี่มันแค่เพราะว่าฉันโง่ ๆ เฉย ๆ นี่นา…

“ท่านเกลียดสาว ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”

“ไม่ใช่…ฉัน…ไม่ได้เกลียด…”

“เพราะว่าฉันเป็นแค่ลูกสาวของพ่อค้าชั้นต่ำเหรอคะ? ที่ซื้อตำแหน่งคู่หมั้นของท่านด้วยเงินเหรอ? ถ้ากอดฉันแล้วจะได้กลิ่นเหล็กเหม็น ๆ เหรอ?”

มีอะไรไหลลงมาตามแก้มขาว ๆ ของเซเรเนด อ้าว?

นั่นเป็นหยดน้ำใส ๆ

เซเรเนด…นั่นคือ…เธอกำลังร้องไห้

ฉันแข็งทื่อไปเลย

พระเจ้าช่วยด้วย! ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องจัดการกับเรื่องแบบนี้ยังไงเลยสักนิด!

“ตั้งแต่แรกแล้วฉันก็ไม่เคยคาดหวังความรักจากท่านหรอกค่ะ”

เซเรเนดมองฉันขึ้นมาพร้อมน้ำตาที่ยังไม่คิดจะเช็ด พลางสะอื้นไห้

“ฉันรู้ค่ะ คงไม่อยากให้เลือดสูงศักดิ์ของราชวงศ์ไปปะปนกับผู้หญิงชั้นต่ำและสกปรกอย่างฉันหรอก แต่ไม่ว่าจะเป็นสัญญาหรือคำสั่งของผู้ใหญ่ เราก็ตกลงกันแล้วว่าจะเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่เหรอคะ”

“…”

“ฉันมอบทุกอย่างให้กับท่านสามีของฉันแล้ว ทำไมท่านสามีของฉัน…ถึงไม่เคยมองฉันอย่างจริงจังเลยล่ะคะ?”

อยากจะปลอบใจเธอเหลือเกิน แต่ก็ทำได้ไม่ง่ายนัก

ความสัมพันธ์ระหว่างแอชกับเซเรเนดเป็นเรื่องที่ฉันไม่รู้ เป็นความสัมพันธ์ของคนสองคนที่ฉันไม่เกี่ยวข้อง

ฉันแค่ผู้เล่นที่เข้ามาสิงร่าง จะไปยุ่งกับความสัมพันธ์นี้ได้หรือ?

แล้วมันจะกลายเป็นบาดแผลใหญ่ขึ้นมาในภายหลังหรือเปล่า?

ขณะที่ลังเล เซเรเนดเช็ดน้ำตาแล้วหันหน้าหนีไป

“ฉันเหนื่อยแล้ว…ที่จะมาอ้อนวอนขอความสนใจและความรักจากท่านสามีของฉัน…”

“…”

“ขอโทษนะคะ ฉันแค่เสียใจเอง งอแงไปหน่อย คงทำให้ท่านเบื่อฉันไปแล้วสินะคะ”

เซเรเนดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้ใจเย็นลง แล้วโบกมือ

กัปตันเรือที่กำลังขับเรือยอชต์ก็หันหัวเรือไปทางท่าเรือ

“ดึกมากแล้วนะคะ แม้ว่าความปลอดภัยในเมืองหลวงจะดีแค่ไหน แต่เชื้อพระวงศ์อย่างท่านออกไปเดินคนเดียวก็อันตรายนะคะ ฉันจะเตรียมรถม้าให้ ขึ้นรถม้ากลับไปเถอะค่ะ”

“…”

“ถ้าต้องการอะไรก็ส่งคนมาบอกฉันได้นะคะ งานเทศกาลใกล้เข้ามาแล้ว เมืองหลวงก็คงวุ่นวาย ช่วงนี้ก็อย่าออกมาเดินเล่นกลางคืนเลยนะคะ…”

เซเรเนดที่กำลังจะพูดอะไรต่อก็หยุดชะงัก

“อ้อ…ท่านคงเกลียดการบ่นใช่ไหมคะ?”

“…”

“ฮ่า ๆ ฉันมัน…ไม่เข้ากับรสนิยมของท่านสามีเลยสักอย่างสินะคะ”

ฉันเงียบไป เรือก็กลับถึงท่าเรือในเวลาไม่นาน

“วันนี้ฉันพูดจาไม่ดีเลย ขอโทษนะคะ ท่านสามีของฉัน”

เซเรเนดโค้งคำนับฉันอย่างลึกซึ้ง

“ลืมเรื่องวันนี้ไปเถอะค่ะ แล้วก็เหมือนเดิม…ถ้าต้องการอะไร ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือเหล้า ก็มาหาฉันได้นะคะ”

“…”

“งั้น…กลับบ้านอย่างปลอดภัยนะคะ”

เซเรเนดยิ้มให้ฉัน ใบหน้าที่ยังมีร่องรอยน้ำตา

“แค่ได้พบกับท่านสามีของฉัน ฉันก็ดีใจแล้วค่ะ”

***

ในรถม้าที่กำลังมุ่งหน้ากลับวัง

ฉันก็ยังคงครุ่นคิดอยู่

ฉันได้ช่างก่อสร้างและเส้นทางการค้าที่ต้องการในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว

ถ้าเป็นห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ซึ่งเป็นห้างหุ้นส่วนที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิก็วางใจได้

แผนการพัฒนาเมืองท่องเที่ยวครอสโรด และเส้นทางการค้าพลอยเวทย์มนตร์ที่เป็นอิสระ ก็คงดำเนินการได้อย่างราบรื่น

แต่ว่า…

‘คน’

ปัญหาที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นมา

‘คนมันยากจริง ๆ นะ’

ที่ครอสโรดฉันไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน

เพราะความสัมพันธ์กับเกือบทุกคนเริ่มต้นจากศูนย์ แล้วฉันก็สร้างมันขึ้นมาเอง

เพราะมันเป็นความสัมพันธ์ของ ‘ฉัน’ ไม่ใช่ ‘แอช’

แต่ที่เมืองหลวงนิวเทรา ความสัมพันธ์ทั้งหมดเป็นของ ‘แอช’

ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิ เจ้าชาย หัวหน้าข้าราชบริพาร คนรับใช้ และคู่หมั้นที่ฉันเจอวันนี้ ทุกอย่างเป็นความสัมพันธ์ที่แอชสร้างและรักษาไว้

ฉันจะไปยุ่งกับมันได้หรือ?

ถึงจะยุ่ง แต่จะนำพาไปในทิศทางที่ถูกต้องได้หรือเปล่า?

ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนนั้นเหมือนกับเกมเจนก้า

ไม่ใช่แค่เพียงการก่อสูงขึ้นไปเรื่อย ๆ แต่เป็นการดึงเสาออกแล้ววางทับลงไป

ถ้าก่อให้สูงที่สุดแล้วหยุด ความสัมพันธ์นั้นก็จะคงอยู่ได้อย่างมั่นคง

แต่ตอนนี้ฉันกำลังกังวลว่าจะไปยุ่งกับเกมเจนก้าที่แอชก่อขึ้นมาไม่เสร็จ ซึ่งดูเหมือนจะล้มได้ทุกเมื่อ

ไม่ว่าจะสูงขึ้นไปอีกหรือพังลงมา ก็ต้องเกิดปัญหาอย่างแน่นอน

‘จะทำยังไงดี…’

ฉันครุ่นคิดอย่างหนัก

- ทำไมท่านสามีของฉัน…ถึงไม่เคยมองฉันอย่างจริงจังเลยล่ะคะ?

ภาพของเซเรเนดที่ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด พลางพูดคำพูดนั้นออกมา ก็ผุดขึ้นมาในหัว

‘ฮือ’

ไม่ใช่แค่ปัญหาของเซเรเนดเท่านั้น

ฉันมาที่เมืองหลวงแล้ว และต้องไปเผชิญหน้ากับคนของแอชต่อไป ดังนั้นฉันต้องกำหนดจุดยืนให้ชัดเจน

ไม่ยุ่งเลย หรือว่า…

‘รับทุกอย่างของแอช…ไว้บนบ่าฉัน’

ฉันกัดฟันแน่น

ยังไงซะ ฉันก็มองแอชเป็นคนอื่นมาตลอด คิดว่าเป็นคนละคนกับฉัน

ฉันจะรับชีวิตของคน ๆ นั้นมาเป็นของฉันได้หรือ?

ฉันมีเจตจำนงที่จะทำอย่างนั้นจริง ๆ หรือเปล่า?

ตอนนั้นเอง…

ตุ๊บ!

รถม้าก็หยุดลงอย่างกระทันหัน

“หืม?”

ฉันแปลกใจแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

มองไม่เห็นวัง นี่คือตรอกมืด ๆ อะไรกัน? รถม้าเสียหรือเปล่า?

คนขับรถม้าที่ลงจากที่นั่งคนขับก็เดินมาด้านหลัง

“นี่…เกิดอะไรขึ้น…”

ปัง!

ก่อนที่ฉันจะถามอะไรออกไป คนขับรถม้าก็เปิดประตูรถม้าออกแล้วคว้าคอเสื้อฉันแล้วลากฉันออกไปนอกรถ

“อะไรกัน-?!”

พร้อมกับนั้น ฉันก็ถูกโยนออกไป

ฉันลอยตัวอยู่บนอากาศ พลางร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ว้าาาาาาาาาา?! อะไรกันเนี่ยยยยยย?!”

ตุบตับ ๆ !

แต่เพราะฉันเคยฝึกฝนในดันเจี้ยนและสนามรบมา ฉันเลยปรับท่าทางกลางอากาศได้แล้วนั่งลงกับพื้น ปั๊วะ!

“นี่…ใครกล้าดียังไง-!”

ฉันตะโกนแล้วมองไปข้างหน้า แล้วก็หยุดพูด

กึกกึกกึก…

ตรงหน้าฉันเป็นหญิงสาวในชุดสาวใช้ ที่กำลังแบกโลงศพขนาดใหญ่

เอลิเซ่

สาวใช้ของเซเรเนด นั่นคือคนขับรถม้าที่พาฉันกลับวัง

และจากตัวเธอ พลังอำนาจอันน่ากลัวก็แผ่กระจายออกมา

พลังอำนาจที่จับต้องได้ ได้สร้างลมพายุเล็ก ๆ ทำให้ชายกระโปรงของชุดสาวใช้ของเธอลู่ไหว

“องค์ชายแอช”

ดวงตาสีฟ้าอมเขียวของเอลิเซ่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่น่ากลัว

เหมือนใบมีดที่ลับคมแล้ว ความแค้นเคืองนั้น

“คุณมันขยะ”

“อะ…อะไรนะ?!”

ฉันตอบกลับด้วยความเคารพโดยไม่รู้ตัว ทำไม…ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ?!

“ตั้งแต่แต่งงานกับคุณสิบปีก่อน เจ้านายของฉันได้อุทิศตนให้กับคุณ ถ้าคุณต้องการเงินไปเล่นการพนัน เธอก็ให้ยืม ถ้าคุณอยากดื่มสุราชั้นดีจากทั่วโลก เธอก็จัดหาให้ ความเสียหายส่วนใหญ่ที่คุณก่อขึ้นในเมืองหลวงจนซ่อมแซมแล้ว ก็ไม่ได้มาจากราชวงศ์ แต่มาจากเงินของห้างหุ้นส่วนวินเทอร์ซิลเวอร์ของพวกเรานี่แหละ”

กรอด ๆ

ฟันของเอลิเซ่กัดกันดังกรอด ๆ

“ฉันเกลียดคุณมาก แต่ฉันก็อดทน เพราะความปรารถนาของผู้ก่อตั้งห้างหุ้นส่วนรุ่นก่อนที่อยากจะสร้างความสัมพันธ์กับราชวงศ์ เพื่อลบคำสบประมาทว่าเป็นตระกูลพ่อค้าชั้นต่ำ และ…”

บูม-!

เอลิเซ่ชี้โลงศพขนาดใหญ่ที่แบกอยู่ไปข้างหน้า

“เพราะเจ้านายของฉัน…คุณหนูเซเรเนด…รักคุณ”

“…”

“แต่…ฉันไม่ยอมรับอีกต่อไปแล้ว คุณสร้างแต่ความเสียหายให้กับห้างหุ้นส่วนของพวกเรา เหนือสิ่งอื่นใด คุณทำให้เจ้านายของฉันเจ็บปวด”

พลังอำนาจที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเอลิเซ่ก็ชัดเจนยิ่งขึ้น

“เพื่อตอบแทนพระคุณของผู้ก่อตั้งห้างหุ้นส่วนรุ่นก่อน และเพื่ออนาคตของเจ้านายที่ฉันรัก”

แล้วเอลิเซ่ก็พูดว่า

“คุณต้องตายที่นี่”

จะฆ่าเชื้อพระวงศ์

ประกาศสงครามที่นี่

ฉันไม่รู้ว่านี่เป็นความจงรักภักดีที่บิดเบี้ยวหรืออะไร แต่ฉันรีบคว้าไม้เท้าออกมาจากกระเป๋า

‘ตายจริง! จะทำให้สถานการณ์สงบลงได้ยังไง?!’

ฉันรู้แล้วจากสมาคมทหารรับจ้างว่าเอลิเซ่เป็นตัวละครระดับ SSR ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเก่งมากแน่ ๆ

‘ต้องจัดการได้แน่!’

แต่ฉันก็เคยเอาชนะปีศาจมากมาย และฝึกฝนอย่างหนักในดันเจี้ยนใต้น้ำมาแล้ว

ตัวละครระดับ SSR ที่ไม่เคยออกรบในเมืองหลวง ฉันก็จัดการได้ไม่ยาก

…ฉันคิดอย่างนั้น

ปัง!

เอลิเซ่ใช้โลงศพที่ถืออยู่ทุบลงกับพื้น

ฉันเบิกตาโพลง ห้ะ? ทำอะไรน่ะ?

แล้วก็…

“โลงดาบ เปิด”

พร้อมกับเสียงกระซิบของเอลิเซ่ โลงศพก็เปิดออกซ้ายขวา

ฉึกฉัก-!

แล้วข้างในโลงศพก็มีดาบหลายชนิดถูกจัดเก็บไว้

ดาบใหญ่ ดาบยาว มีด ดาบสามคม ดาบโค้ง ดาบสั้น ดาบยาว ดาบยาว…

ทั้งหมดนั้นเป็นอาวุธระดับ SR ขึ้นไปอย่างน้อย

‘บ้าไปแล้ว?!’

ฉันก็ถึงบางอ้อเกี่ยวกับตัวตนของเอลิเซ่ แล้วอ้าปากค้าง

ฉันคิดว่าฉันไม่เคยเห็นเอลิเซ่ในเกมมาก่อน แต่ไม่ใช่

เพียงแต่ชุดสาวใช้ทำให้ฉันจำไม่ได้เท่านั้น

‘ทำไมนักดาบแห่งพิธีศพเอลิซาเบธถึงมาอยู่ที่นี่…?!’

ปีศาจที่อยู่ในกลุ่มตัวละครนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในเกมปกป้องจักรวรรดิ

นักดาบแห่งพิธีศพเอลิซาเบธ

ในเกม เธอใส่ชุดนักดาบแห่งพิธีศพสีดำ สวมหมวกนักดาบแห่งพิธีศพ ตอนนี้เลยจำไม่ได้เพราะใส่ชุดสาวใช้…

‘ตายจริง ลูคัส! พูดให้ชัด ๆ หน่อยสิ!’

ไม่ใช่เซเรเนดคู่หมั้นของฉันที่เป็นภัยพิบัติ

แต่เป็นเอลิซาเบธ ผู้คุ้มกันเซเรเนดต่างหาก!

“ฉันจะไม่ทำให้เจ็บปวด”

เอลิซาเบธพึมพำอย่างน่ากลัว พลางเลือกดาบจากโลงดาบ

“นี่เป็นความเมตตาสำหรับคนที่เกือบจะเป็นสามีของเจ้านาย”

แล้วเอลิซาเบธก็หยิบเลื่อยตัดไม้ที่มีฟันแหลมคมออกมา

“อืม อันนี้ดีกว่า”

ไม่ใช่ ดูเจ็บปวดมากเลยนี่นา!

ไม่ว่าฉันจะตกใจแค่ไหน เอลิซาเบธก็ถือเลื่อยตัดไม้แล้ววิ่งเข้ามาหาฉัน

มีท่าทีว่าจะฆ่าฉันจริง ๆ ด้วย

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_