◈บทที่ 163. [เนื้อเรื่องเสริม] นิวเทรา (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 163. [เนื้อเรื่องเสริม] นิวเทรา (2)

หลังอาหารเย็นมื้อค่ำ

ฉันกำลังจะออกจากพระราชวัง แต่ทหารรักษาการณ์ก็มาขวางทาง

“ตามคำสั่งของเจ้าชายเฟอร์นานเดซ ให้ท่านรออยู่ภายในพระราชวังน้อยครับ”

“แหม๋!”

ไหน ๆ ก็ดูเหมือนจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีนี่นา ที่แท้ก็หมายจะขังฉันไว้ในพระราชวังน้อย แล้วให้ฉันวิ่งเล่นอยู่แต่ในนั้นสินะ

ฉันกลับไปที่ห้องอย่างว่าง่าย

แม้ชีวิตของแอชจะเป็นตัวสร้างความวุ่นวาย แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องไปสร้างเรื่องหรอก

‘มีวิธีออกไปเงียบ ๆ อยู่!’

ฉันหยิบผ้าคลุมที่เตรียมมาจากครอสโรดขึ้นมา

[เสื้อคลุมล่องหน(SSR)]

ฉันคลุมผ้าคลุมลงบนไหล่แล้วมองกระจก ก็เห็นกระจกที่ว่างเปล่า ใช้งานได้ดีนี่นา

ฉันกังวลอยู่ว่าถ้าฉันมองไม่เห็นตัวเอง ฉันจะเสียการทรงตัวไหม แต่โชคดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น

ฉันเห็นร่างกายของตัวเองโปร่งแสง

‘ดีแล้ว งั้น…’

ฉันผูกผ้าคลุมให้แน่น แล้วมองไปที่แสงไฟสว่างไสวของตัวเมืองที่มองเห็นจากหน้าต่างพระราชวังน้อย

‘งั้นก็ลองออกไปเดินเล่นในเมืองหน่อยดีกว่า!’

มีหลายเหตุผลที่ฉันถูกพามาที่เมืองหลวงอย่างสงบเสงี่ยม แต่ฉันก็มีจุดประสงค์ที่จะจัดการกับเรื่องบางอย่างที่ทำได้เฉพาะที่เมืองหลวง

‘ต้องไปเจอสถาปนิก ไปติดต่อกับกลุ่มพ่อค้า แล้วก็…’

สมาคมทหารรับจ้าง!

ไปหาผู้กล้ากัน!

***

[เสื้อคลุมล่องหน] ให้ความสามารถในการพรางตัวระดับ 3

นั่นหมายความว่า มันจะถูกตรวจจับได้ด้วยเวทมนต์ตรวจจับระดับ 3 ขึ้นไป และที่นี่คือใจกลางจักรวรรดิ พระราชวัง

แน่นอนว่าที่ทางเข้าต้องมีเวทมนต์ตรวจจับอยู่ ถ้าพลาดเมื่อไหร่ก็อาจถูกจับได้ทันที

แต่ฉันโชคดี ที่พักของฉันไม่ได้อยู่ในพระราชวังหลัก แต่เป็นพระราชวังน้อยที่อยู่ห่างออกไปทางด้านนอก

ระดับการเฝ้าระวังก็ต่ำกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ฉันนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกำแพง แล้วจ้องมองประตูพระราชวังน้อยที่ทหารรักษาการณ์เฝ้าอยู่อย่างตั้งใจ

หรือเพราะค่าสถานะสติปัญญาและพลังเวทย์เพิ่มขึ้นมาก เมื่อฉันตั้งสมาธิ ฉันก็สามารถรับรู้เวทมนต์ที่ถูกวางไว้โดยประมาณได้

‘มีเวทมนต์เฝ้าระวังอยู่…แต่ประมาณระดับ 1 ใช่มั้ย?’

ไม่นานนักก็ถึงเวลาที่ทหารรักษาการณ์เปลี่ยนเวร

ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ประตูเปิดและทหารเดินผ่านไปมา ฉันจึงค่อย ๆ แอบออกไป

‘ง่ายนี่นา ง่ายจริง ๆ !’

หลังจากนั้นก็ราบรื่นไปหมด พระราชวังน้อยของแอชตั้งอยู่ที่ขอบนอกสุดของพระราชวัง และเครือข่ายการรักษาความปลอดภัยก็เบาบางตามไปด้วย

ไม่นานฉันก็ออกจากเขตพระราชวังมาอยู่ที่ทางเข้าเมืองได้สำเร็จ

หลังจากแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครมองอยู่ ฉันก็ถอด[เสื้อคลุมล่องหน]ออก แล้วเป่านกหวีดพลางมองกลับไปที่พระราชวัง ขอไปรับลมหน่อยนะพ่อ!

***

เมื่อเดินบนถนนจริง ๆ แล้ว เมืองนี้ใหญ่กว่าที่มองจากบนฟ้ามาก

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องทั่วเมืองที่ยังไม่มืดสนิท

ถนนที่สะอาดเรียบร้อยรอบพระราชวังเริ่มสกปรกและดูคึกคักมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อไปทางทิศใต้

เสียงพูดคุยกันอย่างครึกครื้น เสียงอึกทึกจากแผงขายของและร้านค้าต่าง ๆ กลิ่นเหล้า กลิ่นไฟ กลิ่นขนมปัง

ฉันสวมฮู้ดของเสื้อคลุมปิดบังใบหน้า แล้วเดินผ่านตรอกซอกซอยที่เต็มไปด้วยผู้คน

หรือเพราะคุ้นเคยกับความเงียบสงบของครอสโรด ที่นี่คนเยอะมากจนฉันรู้สึกมึนงง

ฉันหยุดยืนในที่ที่คนไม่พลุกพล่าน แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะดึงแผนที่ออกมา

‘ดูซิ ฉันควรไปไหน…’

เนื่องจากท่าเรืออยู่ทางใต้ของพระราชวัง จึงมีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการค้าและสมาคมต่าง ๆ ตั้งอยู่ทางใต้ของพระราชวังเช่นกัน

ดูเหมือนว่าตระกูลขุนนางและร้านอาหารหรู ๆ คาเฟ่ระดับไฮเอนด์ต่าง ๆ จะอยู่ทางเหนือของพระราชวัง

‘ฉันไม่จำเป็นต้องไปสนใจเรื่องการแบ่งชนชั้นของเมืองนี้หรอก’

หลังจากดูจุดหมายปลายทางแล้ว ฉันก็พับแผนที่แล้วเก็บใส่กระเป๋า

ฉันต้องไปสามที่

สถาปนิกที่ฉันส่งจดหมายไปหาไว้ กลุ่มพ่อค้า และสมาคมทหารรับจ้าง

สถาปนิกจำเป็นสำหรับแผนการพัฒนาเมืองท่องเที่ยวครอสโรด กลุ่มพ่อค้าจำเป็นสำหรับการควบคุมเครือข่ายการจัดจำหน่ายอัญมณีเวทมนต์

ส่วนสมาคมทหารรับจ้างก็…อยากลองไปดูว่าจะได้ผู้กล้ามาหรือเปล่า

ในสามที่ ที่ใกล้ที่สุดคือสำนักงานสถาปนิก ฉันรีบก้าวเท้าเพื่อให้ไปถึงก่อนที่มันจะสายเกินไป

***

สำนักงานสถาปนิก

“เชิญเข้ามาสิครับ~!”

ปัง!

ฉันเปิดประตูเข้าไปอย่างแรง สถาปนิกที่กำลังดูแบบแปลนอยู่ด้วยสีหน้าจริงจังก็ตกใจและมองฉัน

“ฮือ!? ท..ท่านเป็นใครกัน!?!”

“เป็นใครน่ะเหรอ ลืมลูกค้าสำคัญอย่างฉันนี่เหรอ?”

ฉันถอดฮู้ดออกแล้วหัวเราะเบา ๆ

“ไม่คิดจะบอกว่าลืมจดหมายใช่ไหมพวก?”

“จดหมายเหรอครับ…เรื่องสร้างโรงแรมที่ครอสโรดใช่ไหมครับ? อ้าว! ท..ท..ท่านคือฝ่าบาทแอช…?”

“ก็อย่างที่คิดนั่นแหละ”

ฉันจะจับนายไว้!

ฉันเดินไปที่โต๊ะของสถาปนิก นั่งลงบนเก้าอี้ข้างหน้า กอดอกแล้วเงยคางขึ้น

“เฮ้ มาทำงานกับฉันหน่อยสิ”

แม้จะทำตัวลอย ๆ แบบนี้ แต่ฉันก็ตั้งใจจะให้ค่าตอบแทนสถาปนิกอย่างเหมาะสม

ครอสโรดอยู่ไกลจากเมืองหลวงมากและเป็นสถานที่อันตรายที่สัตว์ประหลาดออกมาอาละวาด

การจ้างงานในสถานที่แบบนั้นก็ต้องมีค่าตอบแทนพิเศษอยู่แล้ว

แต่…

“ขออภัยจริง ๆ ครับ ฝ่าบาท…”

ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนอย่างไร สถาปนิกก็ปฏิเสธไม่เปลี่ยนใจ ฉันเริ่มสงสัยอย่างแท้จริง

“นี่นะเหรอ แม้จะให้เงินเท่าไหร่ก็ตาม? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ทำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ?”

“…”

“ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น? มีเหตุผลอื่นอยู่ใช่มั้ย?”

“เรื่องนั้นผมขอไม่บอกดีกว่าครับ แต่ถ้าท่านไปหาสถาปนิกคนอื่นในเมืองหลวง ก็คงจะได้คำตอบที่คล้าย ๆ กัน”

มีอะไรบางอย่างอยู่แน่ ๆ

ฉันเบิกตาขึ้นเล็กน้อย แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้สถาปนิกพร้อมกับลดเสียงลง

“ดี งั้นฉันจะไม่พูดอะไรมากแล้วก็จะจากไปเงียบ ๆ แต่บอกฉันมาแค่นี้ก็พอ เหตุผลคืออะไร? มีใครขู่ไม่ให้รับงานของฉันเหรอ?”

“ฮึก!”

สถาปนิกตัวสั่น ถูกต้องแล้วสินะ

“นี่ พวก เอ่อ…ฉันพูดแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ฉัน… เจ้าชายแอชนะ”

ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพึมพำอย่างดุร้าย

“ถ้าไม่ตอบตรง ๆ …ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนะ?”

“ฮ..ฮือ…”

“ว๊ากก!”

“ฮือออออ! ช่วยด้วยยยย!”

ฉันแค่ขู่ แต่เขากลับจะร้องไห้จริง ๆ ฉันหยุดเล่นแล้วตบไหล่สถาปนิกเบา ๆ

“ไม่เป็นไร บอกแค่นี้ก็พอ ฉันจะไม่ทำอะไรนายหรอก ใคร? ใครกันที่สั่งไม่ให้รับงานของฉัน?”

“คนนั้นคือ…”

ในที่สุด สถาปนิกก็สารภาพ

“‘ผู้มีอิทธิพล’ ท่านนั้น สั่งไม่ให้รับงานจากครอสโรดโดยเด็ดขาด…”

“…”

ฉันกะพริบตา

“ผู้มีอิทธิพล? ผู้มีอิทธิพลคือใครกัน?”

“ข..ขอโทษครับฝ่าบาท ผมพูดไม่ได้จริง ๆ !”

แล้วเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้นและเริ่มร้องไห้ ฉันจึงไม่สามารถสอบสวนต่อได้และต้องออกจากสำนักงานสถาปนิก

อย่างที่สถาปนิกบอก คนในสำนักงานอื่น ๆ ก็คุกเข่าขอร้องและปฏิเสธคำขอของฉัน

หลัง ๆ มีแม้กระทั่งปิดร้านหนี หรือถอดป้ายร้านออกด้วย นี่มันต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?!

***

กลุ่มพ่อค้าก็เช่นกัน

กลุ่มพ่อค้าทุกกลุ่มที่สามารถติดต่อได้ในเกมปฏิเสธที่จะทำสัญญากับฉัน

หลังจากที่ฉันอ้อนวอนและขู่เข็ญ คำพูดที่พวกเขาพูดออกมาเหมือนกันหมด

‘ผู้มีอิทธิพล’

ผู้มีอิทธิพลคนนั้นได้ขัดขวางการทำสัญญาใด ๆ กับครอสโรด

ในที่สุดแล้ว ทั้งสถาปนิกและกลุ่มพ่อค้าก็ไม่มีใครทำสัญญากับฉันได้ ฉันเดินไปเรื่อย ๆ พลางครุ่นคิด

‘ใครกันที่ขัดขวางแบบนี้…?’

ฉันส่งจดหมายไปหาสถาปนิกและกลุ่มพ่อค้าในเมืองหลวงเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ดังนั้นข่าวลือคงจะแพร่สะพัดไปทั่ววงการแล้ว

ว่าฉันกำลังมองหาสถาปนิกและกลุ่มพ่อค้าในครอสโรด

และ ‘ผู้มีอิทธิพล’ ที่ได้ยินข่าวลือก็เข้ามาแทรกแซงจนเป็นแบบนี้

‘ใครกันที่ใช้อิทธิพลได้มากขนาดนี้?’

ฉันเป็นเจ้าชาย แม้จะเป็นคนเจ้าชู้ก็เถอะ แต่ฉันก็เป็นหนึ่งในสามพระโอรสของจักรพรรดิ

นอกจากนี้ฉันยังเป็นผู้บัญชาการแนวหน้าภาคใต้

แม้จะเป็นกองทัพที่ใช้ทหารรับจ้างเป็นหลัก ไม่มีกองทัพประจำการที่ถูกต้อง แต่ฉันก็ยังเป็นผู้บัญชาการป้องกันประเทศของจักรวรรดิอยู่ดี

แม้ฉันจะมาขอทำสัญญาด้วยตัวเอง สถาปนิกและกลุ่มพ่อค้าก็ปฏิเสธด้วยความเสี่ยงต่อชีวิต

นั่นหมายความว่าผู้มีอิทธิพลคนนั้นเป็นภัยคุกคามที่น่ากลัวกว่าฉัน

‘เฟอร์นานเดซเหรอ? หรือจักรพรรดิ?’

คนที่นึกออกตอนนี้ก็มีแค่สองคนนี้ พวกเขาอยู่เหนือฉันอย่างชัดเจน

แต่การที่พวกเขาจะเข้ามาขัดขวางเองมันก็…ดูต่ำต้อยเกินไปหน่อยไม่ใช่เหรอ?

เพียงแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเมืองเล็ก ๆ ในเขตแดน เพียงแค่สถาปนิกและกลุ่มพ่อค้า

ฉันคิดว่ายากที่จะเชื่อว่าข้าราชการหรือจักรพรรดิจะมาขัดขวางเรื่องเล็กน้อยแบบนี้

พวกเขาสามารถหาทางทำร้ายฉันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่านี้

‘งั้นแล้วใครกัน…?’

ฉันเดินไปเรื่อย ๆ พลางคิดอยู่ แล้วก็มาถึงสมาคมทหารรับจ้างโดยไม่รู้ตัว ฉันกลืนน้ำลายลงคอพลางมองขึ้นไปที่ตึก

สมาคมทหารรับจ้างแห่งทวีป นิวเทรา สาขาหลัก

‘ได้โปรดให้ฉันได้ผู้กล้าเก่ง ๆ สักคนเถอะ!’

แน่นอน ฉันรู้ว่าที่นี่แทบจะไม่มีทหารรับจ้างที่ออกไปรบจริง

นี่คือเมืองหลวงของจักรวรรดิ เมืองที่กองทัพของพระราชวงศ์ประจำการอยู่ เมืองที่มีความปลอดภัยสูงสุดในโลก

ห่างไกลจากความขัดแย้งและความวุ่นวาย ที่นี่คงไม่มีทหารรับจ้างที่ออกไปหาเรื่องอยู่ในเมืองแบบนี้

ที่นี่เป็นเพียงสำนักงานใหญ่ (Headquarter) ที่ควบคุมสมาคมทหารรับจ้างที่กระจายอยู่ทั่วทวีปและทำหน้าที่ด้านเอกสารเท่านั้น

ที่นี่คงไม่ใช่สถานที่รับสมัครทหารรับจ้างจริง แต่…

‘อย่างน้อยฉันก็คงหาข้อมูลได้ว่าทหารรับจ้างเก่ง ๆ อยู่ที่ไหนบ้าง’

ฉันมาที่นี่เพื่อหาข้อมูลว่าตอนนี้เพื่อน ๆ ระดับ SSR อยู่ที่ไหนในทวีป

ถ้ารู้ที่อยู่แล้วก็หาทางสรรหาได้แล้ว

‘แล้วใครจะรู้ล่ะ? อาจมีตัวละครผู้กล้าระดับสูงรอฉันอยู่ที่นี่ก็ได้ โอกาสก็มีอยู่เสมอ!’

ฉันคิดอย่างนั้นแล้วก็เปิดประตูสมาคมทหารรับจ้างออกอย่างสุดแรง ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายนัก

แต่…

แวบ!

“…”

เมื่อฉันเปิดประตูออกไป แสงสีทองสว่างจ้าก็สาดส่องออกมา อะไรกัน!?

หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ที่ว่างเปล่าของสมาคมทหารรับจ้าง

แสงสีทองอันเป็นเอกลักษณ์ของระดับ SSR พุ่งออกมาจากตัวเธอ

หญิงสาวผมสีน้ำเงินเข้มสั้น ๆ สวมชุดสาวใช้สีดำขาวเรียบง่าย แต่สิ่งที่สะดุดตามากที่สุดคือ…

โลงศพ

โลงศพสีดำขนาดใหญ่ที่เธอแบกอยู่บนหลัง

ฉันอ้าปากค้างเล็กน้อยกับภาพที่ดูไม่เข้ากันอย่างสุดขั้ว

ตัวละครระดับ SSR มักจะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่ชุดสาวใช้กับโลงศพนี่นะ? ฉันมั่นใจว่าไม่เคยเห็นตัวละครแบบนี้ในเกมมาก่อน

“อืม”

เธอมองฉันด้วยดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหมือนกับสีผม ดวงตาที่ดูไร้ชีวิตเหมือนปลาตาย

เธอยกชายกระโปรงขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเหมือนหุ่นไม้ แล้วโค้งคำนับ

“…ฝ่าบาทเสด็จมาแล้ว”

“ห๊ะ?”

“ดิฉันได้ยินว่าฝ่าบาทได้ติดต่อกับสถาปนิกและกลุ่มพ่อค้า จึงทราบว่าฝ่าบาทจะมาที่นี่ และรออยู่แล้ว”

ในน้ำเสียงที่เรียบนิ่งของเธอ มีความเฉียบคมที่ปิดบังไว้ไม่อยู่

“เจ้านายของดิฉันต้องการพบฝ่าบาท โปรดตามดิฉันมาอย่างว่าง่าย…”

ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าเจ้านายของผู้หญิงคนนี้คือ ‘ผู้มีอิทธิพล’ ที่ข่มเหงรังแกสถาปนิกและกลุ่มพ่อค้า

พร้อมกันนั้น ฉันก็รู้สึกถึงอันตราย

คนที่จะควบคุมพ่อค้าในเมืองหลวงได้ คาดเดาการเคลื่อนไหวของฉันได้ และสั่งให้เชื้อพระวงศ์อย่างฉันมาได้ตามใจชอบ

อันตรายอย่างยิ่ง

“เจ้านายของเธอเป็นใคร? ถึงได้มาสั่งฉัน? กล้าดียังไงมาล้ำเส้นเชื้อพระวงศ์”

ผู้หญิงคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฝ่าบาทจะไม่ตามดิฉันไปเหรอคะ?”

“ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”

“เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้”

ตุ๊บ-

ผู้หญิงคนนั้นวางมือลงบนโลงศพขนาดใหญ่ที่แบกอยู่บนหลัง

มีที่จับสั้น ๆ อยู่ด้านบนโลงศพ เธอใช้มือเดียวจับโลงศพได้อย่างง่ายดาย เหมือนกับกำลังถืออาวุธ

“ดิฉันคงจำเป็นต้องอุ้มฝ่าบาทไป”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_