◈บทที่ 161. [ด่านที่ 6] มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 161. [ด่านที่ 6] มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง

“ฉันไม่ใช่แอช แต่เป็นคนอื่น นายรู้มาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม ลูคัส?”

“…….”

ลูคัสทำหน้าเครียดขรึม เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะตอบอย่างช้า ๆ

“ผมไม่เข้าใจที่ฝ่าบาทตรัส ฝ่าบาทคือ แอช บอนไฮเตอร์ เอเวอร์แบล็ก พระโอรสลำดับที่ 3 แห่งจักรวรรดิเอเวอร์แบล็กไม่ใช่เหรอ?”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้”

ฉันถอนหายใจพลางกอดอก

“รู้ใช่ไหม ฉันเป็นคนละคนกับแอชที่นายรับใช้มาตลอดชีวิต”

ลูคัสเป็นทหารคุ้มกันส่วนพระองค์ที่คอยปกป้องแอชมาตั้งแต่เด็ก

แล้วจู่ ๆ ฉันก็เข้าสิงร่างแอช

ไม่ต้องพูดถึง พฤติกรรม การพูด หรือแม้แต่ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ คงเปลี่ยนไปหมดแล้ว

แต่ลูคัสกลับไม่ซักไซ้ไต่ถามอะไร ฉันก็เลยไม่พูดอะไร

เพราะลูคัสแสดงความจงรักภักดีอย่างสุดซึ้งต่อฉัน ฉันเลยไม่พูดอะไรออกไป

เรารู้สึกเหมือนกันว่าไม่จำเป็นต้องทำลายความสัมพันธ์ในตอนนี้

แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะไปเมืองหลวง

ทั้งที่ไม่รู้จักความสัมพันธ์ในครอบครัวของแอช หรือแม้แต่ว่าแอชเป็นคนยังไงด้วยซ้ำ

แบบนี้ไม่ได้แล้ว

คนในเมืองหลวงต้องจับผิดฉันแน่ ๆ

เลยต้องพูดตรง ๆ กับลูคัสแบบนี้ไง เพื่อถามเกี่ยวกับนิสัยเดิม ๆ ของแอช และความสัมพันธ์กับคนในเมืองหลวง

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

“ไม่ใช่ครับ ฝ่าบาทต้องเป็นเจ้าชายแอชที่ผมรับใช้มาตลอดชีวิตแน่ ๆ”

ลูคัสยังคงพูดแบบนี้

ฉันเบิกตาโพลง ไอ้หนุ่มนี่ ทำไมถึงยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้วะ คิดว่าเรารู้กันหมดแล้วนี่นา?

แล้วลูคัสก็มีเหตุผลที่พูดแบบนี้

“ในวันนั้น ฝ่าบาททรงตรัสกับผมไว้แล้วครับ”

“อะไรนะ?”

“วันไหนวะ? ฉันพูดเรื่องอะไร?”

“ในคืนวันที่สองที่เราโดนแมงมุมปีศาจล้อมในฐานปฏิบัติการแนวหน้า ฝ่าบาททรงเรียกผมไปแล้วตรัสว่า”

ฉันเข้าสิงร่างนี้ในวันที่สามที่โดนกองทัพแมงมุมปีศาจล้อม

ถ้าเป็นคืนก่อนหน้านั้น ก็คงเป็นวันก่อนที่ฉันจะเข้าสิงร่าง……

แอชพูดกับลูคัสว่า

“โฮ่ ฉันน่ะจะทำตัวเหมือนคนอื่นไปเลยตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป”

“……!”

“แต่ถึงจะยังไงก็ตาม ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือการกระทำยังไง ฉันก็คือฉัน ฉันคือแอชที่นายรับใช้มาตลอดชีวิตแน่ ๆ”

ลูคัสพูดคำพูดของแอชในตอนนั้นอย่างชัดเจน พร้อมกับมองฉันด้วยสายตาที่มั่นคง

“‘อย่าสงสัยอะไร และจงรับใช้ฉันต่อไปเหมือนเดิมด้วยนะ’……ท่านตรัสเช่นนั้น”

“…….”

“ตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าฝ่าบาทตรัสหมายความว่าอย่างไร แต่หลังจากวันรุ่งขึ้นพฤติกรรมของฝ่าบาทเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกับว่ากลายเป็นคนอื่นไปเลย”

ลูคัสยิ้มบาง ๆ ก้มหัวเล็กน้อยให้ฉัน

“แต่เนื่องจากฝ่าบาททรงตรัสไว้ล่วงหน้าแล้ว ความจงรักภักดีของผมต่อฝ่าบาทจึงไม่เปลี่ยนแปลง”

ฉันตกใจจนตัวแข็งทื่อ

นั่นหมายความว่า แอช……รู้ว่าฉันจะเข้าสิงร่างเขาอยู่แล้วงั้นเหรอ?

‘รู้ได้ยังไงวะ? รู้แล้วก็ยังยอมให้เข้าสิงร่างเฉย ๆ ? ทำไมวะ?’

บางทีแอชอาจจะไม่ใช่แค่เจ้าชายบ้าบิ่นที่บ้าคลั่งก็ได้

ลูคัสเรียกฉันอย่างระมัดระวังขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่

“ฝ่าบาท?”

“อ่า อ-อืม”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ

ตอนนี้บอกไปก็คงไม่เข้าใจหรอกว่าฉันมาจากโลกอื่น

งั้นก็รับลูกที่แอชโยนมาให้แล้วกัน

“ใช่ ตอนนั้นฉันพูดอย่างนั้นจริง ๆ ฉันจำอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่วันนั้น เป็นแค่การแสร้งทำตัวเป็นเจ้าชายไปตามสถานการณ์”

โชคดีที่ลูคัสเข้าใจทันที

“ผมก็พอจะเดาได้อยู่แล้วครับ เพราะฝ่าบาทไม่ค่อยรู้เรื่องทั่วไปเท่าไหร่……”

“ฮ่า ๆ นายคอยอธิบายให้ฉันตลอดเลยนี่นา”

“แล้วเรื่องที่ฝ่าบาทรู้เรื่องสัตว์ประหลาดหรือดันเจี้ยนขึ้นมาล่ะครับ……?”

“อืม เรื่องนั้นนะ”

ฉันก็เลยบ่ายเบี่ยงไป

“ฉันลืมความทรงจำอื่น ๆ ไปหมด แต่กลับรู้วิธีจัดการกับสัตว์ประหลาดโดยสัญชาตญาณ บางทีตอนก่อนที่ฉันจะลืมความจำ ฉันอาจจะทำอะไรบางอย่างไว้ก็ได้……”

“…….”

แม้แต่ตัวฉันเองยังคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ลูคัสกลับพยักหน้าเข้าใจอย่างจริงจัง

ไอ้เด็กนี่มันเชื่อฉันขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

“อะแฮ่ม! เอ่อ ลูคัส ฉันขอความช่วยเหลือหน่อย”

ฉันต้องรู้ความสัมพันธ์ของฉันกับคนอื่น ๆ ในเมืองหลวง และนิสัยใจคอเดิม ๆ ของฉัน

เมื่อฉันขอให้เขาบอกเรื่องพวกนี้ ลูคัสก็พยักหน้าอย่างเต็มใจ

“ครับ ผมจะบอกฝ่าบาททันทีเลยครับ เนื่องจากเหลือเวลาไม่มากแล้ว ผมต้องรีบครับ”

และแล้ว ‘หลักสูตรเร่งรัดเรื่องนิสัยและความสัมพันธ์ของแอช’ ก็เริ่มขึ้น

***

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย นิสัยของแอชนั้นแปรปรวนสุด ๆ อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ มากจนเหมือนเป็นคนละคนกันเลยก็ว่าได้

บางทีก็ใจดีเหมือนเทพเจ้า บางทีก็บ้าคลั่งเหมือนหมาบ้า

เพราะฉะนั้นถึงนิสัยฉันจะเป็นยังไง ก็คงไม่มีใครสงสัยว่าฉันเป็นคนอื่นหรอก

“แค่รักษาความ……หยิ่งยโสไว้ก็พอครับ ฝ่าบาท”

“โอเค แต่หยิ่งยโสหมายถึงอะไรวะ?”

“ก็คือ เอ่อ……ฝ่าบาท ขอทรงยกคางขึ้นเล็กน้อยได้ไหมครับ?”

ลูคัสจับคางฉันเบา ๆ แล้วปรับมุมเล็กน้อย

ฉันเงยหน้าขึ้น ทำให้มองลงไปที่ลูคัส

“ใช่ครับ มุมนี้พอดีเลยครับ ฝ่าบาททรงรักษามุมนี้เสมอ ไม่ว่าจะเจอใครก็ตาม แค่มองลงไปที่คนอื่นแบบนี้ก็พอแล้วครับ!”

“…….”

เฮ้ย ไอ้ความหนักที่มันมาอยู่ที่ต้นคอเนี่ย แอชทำหน้าแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?

ฉันมองกระจกข้าง ๆ

แค่ปรับมุมหน้าเล็กน้อยก็มองดูถูกคนอื่นแล้ว เหมือนไอ้เวรแอชที่ดูถูกคนอื่น

ไม่ว่าเจอใครก็ทำหน้าแบบนี้เหรอ? ไอ้บ้าเนี่ย

“คงไม่ต้องกังวลเรื่องคอแข็งหรอกมั้ง……”

ฉันปรับคอเข้าที่แล้วคลึงคอไปมา ท่านี้มันหนักเกินไปสำหรับฉัน

“ต่อไปนี้คือบุคคลสำคัญที่ฝ่าบาทจะได้พบในเมืองหลวง……ซึ่งไม่ง่ายเลยครับ”

ลูคัสลังเล

“เรื่องครอบครัวที่ซับซ้อนของฝ่าบาทคงอธิบายไม่หมดภายในเวลาที่เหลือครับ”

ซับซ้อนขนาดไหนวะ? จำได้ว่าเคยได้ยินคำพูดนี้มาแล้ว

“ผมจะบอกทีละคนว่าฝ่าบาทมีความสัมพันธ์กับบุคคลสำคัญในเมืองหลวงอย่างไรครับ”

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย แต่ตำแหน่งของแอชก็คือเจ้าชายก่อเรื่องของราชวงศ์

เหมือนกับเจ้าชายจอมเกเรที่ถูกปล่อยปละละเลยนั่นแหละ

เลยไม่มีใครสนใจหรอก ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่ค่อยอยากสนใจมากกว่า

“สมเด็จพระจักรพรรดิทรงสนทนาส่วนพระองค์กับฝ่าบาทอยู่บ่อยครั้งครับ”

หลังจากอธิบายความสัมพันธ์ของฉันกับบุคคลสำคัญในเมืองหลวง ก็ถึงเวลาอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับจักรพรรดิ

ลูคัสเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง

“ตอนนั้นผมตามไปไม่ได้เลยไม่รู้ว่าทั้งสองพระองค์มีความสัมพันธ์กันอย่างไร แต่เพียงแต่ว่า”

“แต่ว่า?”

“ฝ่าบาททรงหวาดกลัวเสมอ ไม่ว่าจะตอนที่ถูกเรียกไปหาสมเด็จพระจักรพรรดิ หรือหลังจากที่กลับมา……”

“อืม”

แม้แต่แอชเจ้าชายจอมเกเรก็ยังกลัวจักรพรรดิงั้นเหรอ คนนั้นมันน่ากลัวแค่ไหนกันนะ

“เท่านี้ก็คงเรียบร้อยแล้ว……อ้อ!”

ลูคัสตบมือเบา ๆ เหมือนนึกอะไรออก

“ยังมีอีกคนสำคัญที่ต้องบอกด้วยครับ”

“ห้ะ? ใคร?”

“อืม……ผมจะไม่บอกเรื่องนี้ดีกว่าครับ เพราะถึงจะรู้มาก่อน ก็ต้องเจออยู่ดี”

“……?”

ลูคัสที่ดูจริงจังตลอดเวลา ยิ้มอย่างขมขื่น

“ได้เจอก็จะรู้เองครับ ว่าทำไมผมถึงไม่พูด”

“ใครวะ บอกมาเลย! หรือไม่ก็ใบ้มาหน่อยก็ได้!”

“อะแฮ่ม! งั้นครับรู้แค่นี้ก็พอแล้วครับ เมืองหลวง……”

ลูคัสทำหน้าลำบากใจเบี่ยงสายตาไปข้าง ๆ แล้วกระซิบเบา ๆ

“……มีคู่หมั้นของฝ่าบาทอยู่ครับ”

ฉันอ้าปากค้าง อะไรนะ?

โอ้โห คู่……

“คู่หมั้นนนนน?!”

โอ้……

โอ้เย้ ๆ ๆ ๆ ?!

***

ฉันเรียนพิเศษแบบเร่งรัดทั้งคืน จนฟ้าสางแล้ว ตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว

เรียนจนเสร็จแล้วก็ถึงเวลาออกเดินทาง ฉันเลยเก็บของ

อย่างเจ้าชายจะกลับไปวัง ก็ไม่ต้องขนของเยอะแยะ ฉันเลยเอาแค่ของที่จำเป็นสำหรับการทำงานในเมืองหลวง

พอออกจากประตูคฤหาสน์ของผู้ว่าเมือง พวกพรรคพวกของฉันก็มารออยู่ ฉันยิ้มแห้ง ๆ

“นี่จะมาส่งกันขนาดนี้เลยเหรอ……”

แต่ทุกคนก็ทำหน้าจริงจังเลยตามมาด้วย ฉันเลยปล่อยไปเถอะ มาส่งก็ดีนี่นา

ฉันพาพวกพรรคพวกไปทางกำแพงเมืองด้านใต้ ก็เห็นทหารของฉันยืนเรียงแถวอยู่บนกำแพงอย่างแน่นขนัด

“ว้าว”

พวกนี้จะเอาใจฉันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

ฉันยิ้มเบา ๆ แล้วเดินผ่านประตูเมืองออกไป ทหารบนกำแพงก็ยกมือคำนับพร้อมกัน

“ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ ครับ!”

ฉันหันหลังจากการคำนับของทหารกว่าพันคนไว้ข้างหลัง แล้วไปยังเรือเหาะ

เรือเหาะทั้งสามลำติดเครื่องแล้ว เรน่าคอยฉันอยู่ที่ประตูเรือรบพิเศษ อัลคาทราซ

ข้างหลังเรน่ามีเจ้าหน้าที่ 4 คนและทหาร 50 คน พวกนี้จะเป็นกองกำลังสนับสนุนที่อยู่ที่นี่ ครอสโรด

พอฉันเดินไปหา เรน่าก็ยิ้ม

“ทรงเตรียมพร้อมแล้วหรือคะ?”

“ก็เสร็จแล้วล่ะ”

ฉันชี้ไปที่ลูคัสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ในระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ผู้บัญชาการรักษาการณ์แนวรบทางใต้จะเป็น ลูคัส แม็คเกรเกอร์”

สายตาของเรน่ากับลูคัสสบกัน เกิดประกายไฟเล็ก ๆ ระหว่างอัศวินกับแม่มด

ฉันพูดอย่างเคร่งขรึม

“ขอความร่วมมืออย่างเต็มที่ในฐานะกองกำลังสนับสนุนด้วย เรน่า”

“แน่นอนค่ะ ฉันจะร่วมมืออย่างเต็มที่”

“ฝากด้วยนะ แล้วก็”

ฉันกระซิบกับเรน่าเบา ๆ

“อย่าทำอะไรบ้า ๆ ล่ะ ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอซะ เพราะงั้นจัดการแค่สัตว์ประหลาดเถอะ”

“…….”

“เรน่า ตอบสิ”

เรน่าก้มหัวลง

“ค่ะ”

เรน่าชี้ไปที่ประตูเรืออัลคาทราซที่เปิดอยู่

“เชิญขึ้นมาเถอะค่ะ เราจะพาฝ่าบาทไปเมืองหลวงอย่างปลอดภัย”

ฉันหันหลังกลับไป

“เดี๋ยวกลับมา”

ฉันยิ้มให้พวกพรรคพวกที่มองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและความกังวล

“เดี๋ยวซื้อของอร่อย ๆ มาฝาก!”

ฉันโบกมือลาแล้วขึ้นอัลคาทราซ

ประตูค่อย ๆ ปิดลง เจ้าหน้าที่ที่ดูเหมือนอัศวินคนหนึ่งคอยนำทางฉันอย่างสุภาพ

“ทางนี้เลยครับ”

ภายในเรือเหาะที่หรูหราสมกับเป็นเรือเหาะของราชวงศ์ มีที่นั่งสำหรับเชื้อพระวงศ์เตรียมไว้ให้

บนโลกฉันนั่งเครื่องบินชั้นประหยัดแทบจะตลอดชีวิตเลย มาที่นี่ได้นั่งอย่างหรูหราเชียว

พอฉันนั่งลง เจ้าหน้าที่ก็คาดเข็มขัดนิรภัยให้ฉัน

แล้วก็รู้สึกตัวลอยขึ้นมา เสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ดังขึ้น เรือเหาะก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

มองเห็นพวกพรรคพวกและทหารผ่านหน้าต่างข้าง ๆ พวกเขายังคงยกมือคำนับฉันอยู่

‘เดี๋ยวกลับมา’

พอคิดเสร็จ เรือเหาะก็เร่งความเร็วขึ้น ภาพทุกอย่างเริ่มเลือนหายไป

ฉันกำลังออกจากครอสโรด เมืองที่ฉันเคยอาศัยมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกจากเมืองนี้ ฉันกำหมัดแน่น

พูดตามตรง ฉันก็รู้สึกกลัวเหมือนกัน

ทั้งการไปเมืองหลวง พบกับจักรพรรดิ เจรจากับพี่ชาย ดึงดูดคนสำคัญต่าง ๆ

แล้วก็……

‘คู่หมั้นนนนน?!’

…….

เรือเหาะพุ่งทะยานไปยังท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ

***

[ด่านที่ 6 - กวาดล้างเสร็จสิ้น]

[ผู้ทรงคุณค่าที่สุดของด่าน - เรน่า(SSR) <ตัวละครรับเชิญ>]

[ตัวละครเลเวลอัป]

- ไม่มี

[ตัวละครที่เสียชีวิตและบาดเจ็บ]

- ไม่มี

[ไอเทมที่ได้รับ]

- อัญมณีเวทมนตร์กองทัพไวเวิร์น : 274 ชิ้น

- แกนพลังเวทตรีศูล(SR) : 3 ชิ้น

[ได้รับรางวัลการเคลียร์ด่านแล้ว โปรดตรวจสอบช่องเก็บของ]

- กล่องรางวัลระดับ N : 3 กล่อง

- กล่องรางวัลระดับ R : 3 กล่อง

>> เตรียมตัวสำหรับด่านต่อไป

>> [ด่านที่ 7 : ลูกชายที่กลับมา]

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_