◈บทที่ 154. [เนื้อเรื่องเสริม] การค้นหา (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 154. [เนื้อเรื่องเสริม] การค้นหา (2)

“ท่านจะ……ฆ่าฉันเหรอคะ?”

ฉันพยักหน้ารับคำพูดของมาร์เกอริต้าอย่างเต็มใจ

“อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้”

“…….”

“พวกนักบวชของพวกเธอทุกคนก็เป็นพวกเดียวกันหมดนั่นแหละ ฉันจะกล่าวโทษในความผิดที่กล้าดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์และจะแขวนคอพวกเธอทั้งหมดให้หมดก็ได้”

“……!”

สีหน้าของมาร์เกอริต้าซีดเผือดไป ฉันเห็นดาเมียนที่ยืนอยู่ด้านนั้นตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ

“แต่!”

ฉันหัวเราะเบา ๆ

“ฉันจะไม่ทำอย่างนั้น”

“ท่าน…พูดจริงเหรอ?”

“แน่นอน! ฉันหวังว่าต่อไปนี้เธอและเพื่อนร่วมงานของเธอจะยังคงดูแลผู้บาดเจ็บในแนวรบแห่งนี้ต่อไป อย่างที่เธอทำมาตลอดด้วยความจริงใจ”

ฉันเก็บไม้เท้าที่ถือไว้ขึ้นมาเหนือศีรษะลง

“ฉันเพียงแค่ต้องการความร่วมมือเล็กน้อยเท่านั้น”

ฉันสบตาและกระซิบเบา ๆ กับมาร์เกอริต้า

“เพื่อเมืองนี้ เพื่อวิหารของคุณ และในที่สุดก็เพื่อมนุษยชาติทั้งหมด ช่วยให้ความร่วมมือกับฉันสักเล็กน้อยเถอะ”

“…….”

“เธอจะทำใช่ไหม? อืม?”

สายลับมีประโยชน์

และสายลับที่เคยอยู่ฝ่ายศัตรูแล้วหันมาอยู่ฝ่ายเรา นั้นมีประโยชน์มากยิ่งกว่า

ฉันไม่ได้คิดจะฆ่าทั้งก็อตแฮนด์และมาร์เกอริต้า

ฉันตั้งใจจะดึงพวกเขาเข้ามาอยู่ฝ่ายเรา ใช้คำศัพท์ของพวกเราคือ ‘ล่อลวง’ แล้วใช้ประโยชน์จากพวกเขา

“……พระองค์”

มาร์เกอริต้าที่มองฉันด้วยดวงตาสั่นเทา เอ่ยปากด้วยความยากลำบาก

“ฉัน…จะทำอะไรให้ท่านบ้างเหรอคะ…?”

***

วิหาร

ฉัน ลูคัส และมาร์เกอริต้ากำลังเดินผ่านทางเดินของที่นี่

ฉันสั่งให้เอวานเจลีน ดาเมียน และจูเนียร์ไปเฝ้าดูกองกำลังเงา

พวกเขาคงนั่งอยู่รวมกันอย่างสงบในห้องรับแขกของคฤหาสน์ฉัน

ตุ้บ…ตุ้บ…

ขณะเดินไปตามทางเดินวิหาร ฉันคิดถึงเรื่องที่มาร์เกอริต้าสารภาพมาตลอดทาง

‘ใช้นักบวชเป็นสายลับนี่เป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพจริง ๆ’

ลัทธิเทพธิดาเป็นศาสนาประจำชาติของจักรวรรดิ ดังนั้นวิหารของลัทธิเทพธิดาจึงถูกสร้างขึ้นอย่างน้อยหนึ่งแห่งในทุกเมืองทั่วจักรวรรดิ

วิหารแห่งนี้ทำหน้าที่เป็นสถานพยาบาลสาธารณะ

นักบวชที่ทำงานที่นี่ได้รับการเคารพจากทุกคนและเดินไปมาในเมืองอย่างอิสระ

โดยไม่มีใครสงสัย

พวกเขามองเห็นและได้ยินทุกอย่างในเมือง

นักบวชเหล่านี้เป็นดวงตาและหูของจักรวรรดิ

‘พวกนักบวชที่ได้รับการแต่งตั้งโดยตรงจากวิหารใหญ่ในเมืองหลวงทำเรื่องแบบนี้กันทั้งหมดงั้นเหรอ?’

ฉันเลียริมฝีปากในใจ

‘ในฐานะลัทธิ ย่อมมีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดระหว่างผู้นำนิกายและราชวงศ์…นี่พวกเขาทำแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’

ขณะที่คิดไปด้วย ฉันก็เดินมาถึงห้องโถงกลางในไม่ช้า

มาร์เกอริต้ายืนอยู่ตรงหน้ารูปปั้นเทพธิดาด้วยสีหน้าซีดเผือดราวกับจะตาย

ลูคัสจับตามองมาร์เกอริต้าอย่างไม่วางตา กลัวว่าเธอจะทำอะไรบุ่มบ่าม

ส่วนฉัน? ฉันกำลังร้องเพลงเบา ๆ อย่างมีความสุข

ฉันตื่นเต้นและคาดหวังกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตจนอดใจไม่ไหว หัวไหล่สั่นไหวด้วยความตื่นเต้น โอ้ สนุกจัง

มาร์เกอริต้าที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้ารูปปั้นเทพธิดา กลั้นใจแล้วพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

“……ฉันขอรายงาน”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงของกลไกเวทมนตร์ทำงานเบา ๆ ดังขึ้น

มันเป็นเสียงที่เบามาก หากไม่ตั้งใจฟังก็จะพลาดได้

หลังจากนั้น เสียงดังซ่า ๆ ก็ดังขึ้นตามมา และเสียงทุ้ม ๆ ก็ดังออกมาจากรูปปั้นเทพธิดา

「เรากำลังฟังอยู่ รายงานมา」

“…….”

มาร์เกอริต้าที่เงียบไป แอบมองฉัน ฉันยิ้มอย่างอ่อนโยนและพยักหน้าให้เธอ

ทำตามที่สั่ง

“……การกบฏเป็นเรื่องโกหก”

มาร์เกอริต้าพูดต่อพลางสั่นไหล่

“เป็นกับดักขององค์ชายเพื่อค้นหาสายลับอย่างฉัน”

「อะไรนะ? 」

“ฉันขอรายงานอีกครั้ง การกบฏเป็นเรื่องโกหก เป็นข่าวผิดพลาดเนื่องจากความผิดพลาดร้ายแรงของฉัน ขออภัย”

「นั่นมันเรื่องไร้สาระ…ไม่สิ เดี๋ยวนะ งั้นหมายความว่าเจ้าชายรู้ตัวตนของเธอแล้วเหรอ? 」

“ใช่ แล้ว”

มาร์เกอริต้าพูดตามที่ฉันสั่งอย่างถูกต้อง

“ฉันถูกจับได้ ขอโทษด้วย”

ถึงตอนนี้ ฉันก็เดินออกไปข้างหน้า

“นั่นแหละ สหายที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังรูปปั้นเทพธิดา!”

ฉันผลักมาร์เกอริต้าออกไปและยืนอยู่ตรงหน้ารูปปั้นเทพธิดา แล้วหัวเราะเบา ๆ

“โอ้โห~ การพูดแบบนี้ต่อหน้ารูปปั้นเทพธิดานี่ แม้แต่ฉันที่ศรัทธาอ่อนแอ ยังรู้สึกผิดเลยนะ แต่พวกนายกลับคิดที่จะให้นักบวชทำแบบนี้ รสนิยมของพวกนายแย่จริง ๆ”

「…….」

“อย่า ๆ ฉันรู้ว่านายฟังอยู่ อย่าดูถูกนายชายนะ? อืม? อย่าปิดบังสิ มาคุยกับฉันหน่อยสิ~”

เสียงที่เงียบไปก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด

「ฝ่าบาท ขออภัย แต่ช่องทางการสื่อสารนี้ไม่ใช่ช่องทางที่ฝ่าบาทมีสิทธิ์ใช้… 」

“งั้นก็เรียกคนที่มีอำนาจมา”

ฉันคำรามอย่างดุเดือด

“เรียกเขามา”

「…….」

“เรียกมาไม่ได้เหรอ? งั้นฉันจะลองทายดูว่าหัวหน้าของพวกนายเป็นใคร”

ฉันชี้มือไปทีละนิ้วพลางพูดต่อ

“คนที่เกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับลัทธิเทพธิดาจนสามารถใช้นักบวชเป็นเครื่องมือได้ และยังเกี่ยวข้องกับเงามืดจนสามารถควบคุมสายลับทั่วจักรวรรดิได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นคนที่สามารถสร้างระบบเวทมนตร์สื่อสารแบบนี้และจ่ายค่าใช้จ่ายมหาศาลได้”

「…….」

“จะเป็นใครได้ล่ะ?”

คนที่ร่วมมืออย่างใกล้ชิดกับลัทธิเทพธิดา

ผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการลับไอกิส

คนที่แพร่กระจายสายลับไปทั่วทั้งทวีปเพื่อรวบรวมข้อมูล และเต็มใจที่จะจ่ายค่าใช้จ่ายในกระบวนการนั้น

ฉันเอ่ยชื่อนั้นออกมา

“รัฐมนตรีกระทรวงการปกครองของจักรวรรดิเรา พี่ชายคนที่สองของฉัน! เฟอร์นานเดซ ‘แอมเบอร์คีเปอร์’ เอเวอร์แบล็ก! มีเพียงคนเดียวเท่านั้น~”

「…….」

“ในนามของเจ้าชายองค์ที่สาม แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก ฉันสั่งให้เรียกพี่ชายฉันมาเดี๋ยวนี้”

ฉันส่งคำขาดไปพลางสบตาใบหน้าเทพธิดาที่แกะสลักอย่างประณีต

“ฉันไม่รออยู่นานนักหรอกนะ”

***

ผ่านไปประมาณ 10 นาที

เสียงซ่า ๆ ก็ดังขึ้นและการสื่อสารก็เชื่อมต่อ

「อ่า อ่า ได้ยินชัดไหม? 」

เสียงที่ดังออกมาเหมือนการทดสอบไมค์นั้น แม้จะผ่านคุณภาพเสียงที่แย่และซ่า ๆ ก็ยังคงความไพเราะชัดเจน

ฉันไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่ก็รู้สึกได้ทันที

ว่าเจ้าของเสียงนี้คือ เจ้าชายองค์ที่สอง เฟอร์นานเดซ

「 ‘ศูนย์กลาง’ กำลังสื่อสารกับ ‘ปลายทางใต้’ สัญญาณดี รอคำตอบอยู่」

ในที่สุด- ฉันก็ได้พูดคุยกับไอ้หัวเถิกนี่โดยตรง

ฉันหัวเราะอย่างร่าเริงและพูดออกมา

“โอ้โห~ พี่ชาย! หายไปนานเลยนะ! นี่ฉันเอง แอช!”

แน่นอนว่าพวกเราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก แต่ลองมาผูกมิตรกันดูสิ

“นี่มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินเสียง ดีใจจัง! พี่ชายได้ยินเสียงฉันแล้วรู้สึกดีใช่ไหม?”

「…….」

หลังจากความเงียบสั้น ๆ

เฟอร์นานเดซพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

「เวทมนตร์สื่อสารมีอันตรายจากการดักฟัง ไม่ควรใช้ชื่อส่วนตัว แต่ควรใช้รหัสแทนพื้นที่」

“ดักฟังอะไรกัน บ้าไปแล้ว ใครจะมาดักฟังการสื่อสารของรูปปั้นเทพธิดา พี่ชาย?”

ฉันพูดเยาะเย้ย

“ถ้ามีภัยคุกคามจากการดักฟังจริง ๆ ก็ควรใช้รหัสที่ไม่เกี่ยวข้องกับพื้นที่เลย แต่พวกนายแค่ใช้รหัสที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่เพื่อจัดลำดับชั้นใช่ไหม?”

「…….」

“ช่างมันเถอะ มาคุยกันสบาย ๆ เถอะ คุณศูนย์กลาง!”

ได้ยินเสียงถอนหายใจยาว ๆ

「นาน ๆ ทีได้เจอกันนะ แอช」

“ฉันก็คิดเหมือนกัน พี่ชาย แค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกสนิทสนมแล้ว”

「นายหาเส้นทางนี้เจอได้อย่างน่าทึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่มีหลักฐานแน่ชัดขนาดนี้ ในฐานะหัวหน้าหน่วยในเงามืด รู้สึก…อับอายจริง ๆ 」

ถึงแม้จะไม่ใช่เสียงที่อับอายเลย แต่ก็เข้าใจได้ว่าหมายถึง ‘ฉันจะจัดการกับลูกน้องพวกนั้นให้หมด’

“ฮ่า ๆ แต่ฉันก็ได้คุยกับพี่ชาย รู้สึกดีจริง ๆ ต่อไปนี้มาสื่อสารกันบ่อย ๆ นะ! กินข้าวดีไหม? ใบหน้าที่น่ารำคาญของนายยังคงเงางามเหมือนเดิมไหม?”

แน่นอนว่าฉันไม่เคยเห็นหน้าเขาสักครั้ง

เฟอร์นานเดซเป็นตัวละครที่ปรากฏอยู่ในเกมเท่านั้น ฉันเลยพูดอะไรตามใจชอบแบบ ‘แอช’

เฟอร์นานเดซถอนหายใจอีกครั้ง

「นายรู้ไหมว่าเวทมนตร์สื่อสารใช้เงินเท่าไหร่ต่อหนึ่งวินาที แอช? มันไม่ใช่ของที่ใช้คุยกันเล่น ๆ แบบนี้」

“ค่าใช้จ่ายเหรอ? ก็ไม่รู้สิ แต่ที่แน่ ๆ ฉันไม่จ่ายหรอก นี่แหละถึงได้บอกว่าการโทรแบบเก็บเงินปลายทางมันดีนี่นา?”

「อะไรนะ? เก็บเงิน…ปลายทาง? นั่นมันอะไร? 」

มีอยู่นะ โทรศัพท์แบบเรียกเก็บเงินจากผู้รับ สมัยนี้ที่โลกก็แทบไม่ใช้กันแล้ว

「พอแล้ว พูดเรื่องสำคัญมาเลย ไอ้น้อง ทางนี้ไม่ว่าง」

“โอ้โห? ฝังสายลับไว้แล้วก็ถูกจับได้ ยังไม่รู้สึกเสียใจเลยเหรอ?”

「ทำไมต้องเสียใจด้วย? 」

เฟอร์นานเดซพูดอย่างไม่เกรงใจ

「ฉันทำไปเพื่อความสงบสุขของราชวงศ์และจักรวรรดิ ฉันไม่จำเป็นต้องเสียใจกับนาย」

“หน้าด้านจริง ๆ พี่ชายฉัน”

「อยู่ในตำแหน่งแบบนี้ หน้าหนาเป็นเรื่องธรรมดา พวกเราเหมือนกันไม่ใช่เหรอ น้องชาย? 」

ฉันกอดอก การโต้เถียงกันดูเหมือนจะไม่ได้อะไร

“ช่างมันเถอะ พูดแต่เรื่องสำคัญดีกว่า”

ถึงตอนนี้ก็ถึงเรื่องสำคัญแล้ว

“ส่งกองกำลังเสริมมา ภายในหนึ่งสัปดาห์ ถ้าไม่งั้นแนวรบทางใต้ก็จะพัง และสัตว์ประหลาดจะบุกเข้ามาในแผ่นดินใหญ่ของจักรวรรดิ”

「นายพูดถึงการกบฏเพื่อครับกองกำลังเสริมงั้นเหรอ? น้องชายของฉัน เป็นผู้บัญชาการที่เลวทรามจริง ๆ 」

“คนที่ปฏิเสธที่จะส่งกำลังเสริมจนถึงขั้นทำให้เลวทรามขนาดนี้ กลับมาพูดแบบนี้ ฉันรู้สึกแย่มากเลยนะ”

ฉันกัดฟันและพูดอย่างดุเดือด

“ทางนี้รายงานสถานการณ์ผ่านการสื่อสารของรูปปั้นเทพธิดาตลอดมานะ ที่นี่ลำบากมากจริง ๆ ถ้าส่งกำลังเสริมมาสักนิด เราทั้งสองก็คงมีความสุข ฉันขออะไรที่ยากเกินไปหรือเปล่า?”

「…….」

เฟอร์นานเดซพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย

「ยากที่จะส่งกำลังเสริมมา สงครามกับราชรัฐบริงเกอร์ยังไม่จบ」

“เผาเมืองหลวงราชรัฐจนหมดแล้ว ยึดครองเมืองหลวงได้แล้ว ไม่จบแล้วเหรอ?”

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีวิธีรับรู้ข่าวสารจากภายนอกมากนัก แต่การล่มสลายของราชรัฐบริงเกอร์เป็นเหตุการณ์สำคัญในเกมด้วย

ฉันจึงประมาณช่วงเวลาได้คร่าว ๆ ตอนนี้คงยึดครองเมืองหลวงได้แล้ว

「ถึงจะยึดครองเมืองหลวงได้ แต่สงครามก็ยังไม่จบ มีการต่อต้านอย่างกระจัดกระจายทั่วราชรัฐ กองทัพจักรวรรดิของเราก็กำลังต่อสู้เต็มกำลัง」

น้ำเสียงของเฟอร์นานเดซเข้มขึ้น

「ต้องกำจัดสายเลือดมังกรที่ฝังอยู่ในราชรัฐบริงเกอร์ให้หมด เพื่อความปลอดภัยของจักรวรรดิ พระราชบิดาตัดสินใจเช่นนั้น」

“…….”

「ตอนนี้ยังส่งกำลังเสริมไม่ได้ แอช ช่วยอดทนอีกสักหน่อยได้ไหม? 」

“อดทนอีกหน่อย อดทนอีกหน่อย จนแนวรบพังหมดเลยเหรอ?”

「ถึงแนวรบทางใต้จะพัง ก็ยังมีโอกาสสร้างแนวรบขึ้นมาใหม่ แต่แนวรบตะวันตกนั้น…ปฏิบัติการทำลายล้างราชรัฐบริงเกอร์ มีแค่ตอนนี้เท่านั้นที่ทำได้」

เฟอร์นานเดซพูดอย่างตัดบท ราวกับว่าไม่ได้คิดที่จะส่งกำลังเสริมมาตั้งแต่แรก

「วิกฤตที่ใหญ่กว่าของจักรวรรดิอยู่ทางตะวันตก ขอให้เข้าใจด้วย」

“อ่อ เหรอ?”

ฉันบ่นพึมพำ นั่นมันคำตอบที่คาดไว้สินะ?

“งั้นก็ช่วยไม่ได้ ทางนี้ก็ต้องใช้มาตรการอื่น”

「…อย่าบอกนะ ว่านายจะประกาศกบฏจริง ๆ 」

“ทำไมต้องทำอย่างนั้นล่ะ~ ฉันเสียใจนะ ฉันคือใคร? แอช! ลูกที่ดีที่สุด! ฉันจะไปทำอะไรบ้าบิ่นอย่างกบฏ ซึ่งจะทำให้พระราชบิดาเสียใจหรอกเหรอ?”

กึก

รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“ฉันแค่จะไม่ขอความช่วยเหลือจาก ‘ศูนย์กลาง’ แต่จะไปหาทหารจากที่อื่น”

「ที่อื่น? 」

เฟอร์นานเดซดูเหมือนจะรู้สึกถึงความไม่ดี น้ำเสียงของเขาจึงหยุดชะงัก

「ที่อื่น ที่ไหน」

“จักรวรรดิเอเวอร์แบล็กครองโลกครึ่งหนึ่ง แต่จักรวรรดิกลับไม่ยอมให้ฉันยืมทหารเหรอ?”

ฉันยกไหล่ขึ้น

“งั้นก็ต้องไปยืมจากอีกครึ่งหนึ่ง จะทำยังไงได้?”

「…อย่าบอกนะ」

“ใช่ ฉันจะรวบรวมทหารตกค้างจากทุกประเทศที่จักรวรรดิเราทำลายล้าง ไปที่แนวรบทางใต้”

เฟอร์นานเดซพยายามจะพูดอะไร แต่ฉันก็ไม่ให้โอกาสเขา

“และ! โอ้ พระเจ้า! ที่น่าตื่นเต้นก็คือ! ใกล้กับแนวรบทางใต้ มีราชรัฐบริงเกอร์อยู่ไม่ไกล แค่ขี่ม้า 3 วันก็ถึงแล้วนะ?”

「……!」

“สำหรับคนที่สูญเสียเมืองหลวงไปแล้วและยังต่อสู้กันอย่างหนัก บางทีอาจจะมีใครบางคน มอบเงิน อุปกรณ์ และที่พักที่สะดวกสบายให้โดยบังเอิญก็ได้~?”

ฉันจะไม่ก่อกบฏ เพราะมันเสี่ยงเกินไป

แทนที่จะทำอย่างนั้น ฉันจะทำลายป้อมปราการที่ราชวงศ์สร้างมาอย่างแข็งขันหลายปี นั่นก็คือปฏิบัติการทำลายล้างราชรัฐบริงเกอร์

นี่คือแผนการก่อความวุ่นวายของฉัน

「แอช นาย…！」

“อยู่เฉย ๆ ก็ต้องตายอยู่แล้ว”

มันคือความคิดที่ซื่อสัตย์ที่สุด

“เพราะงั้นมีแต่ต้องทำทุกสิ่งเท่าที่ทำได้สิ”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_