◈บทที่ 148. [ด่านที่ 5] ประหารชีวิต!

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 148. [ด่านที่ 5] ประหารชีวิต!

เจอศัตรูโหด ๆ เข้าให้แล้ว

ไม่ว่าเกมไหนก็ตาม วิธีที่ดีที่สุดคืออะไรนะ?

‘ข้ามแพทเทิร์นไปเลย แล้วจัดการทีเดียวจบ’

ปิดกั้นรูปแบบการโจมตีที่ยุ่งยากของศัตรู แล้วในจังหวะที่มันเผลอ ก็ซัดดาเมจหนัก ๆ เข้าไปให้ตายเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตั้งแต่เกม MMORPG ไปจนถึงเกมแอ็กชั่น นี่คือวิธีโกงที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย

ทักษะสูงสุดของจูเนียร์ [สลายธาตุ] ทำให้มันเป็นไปได้

แต่ที่แปลกก็คือ ไอเดียของทักษะสูงสุดนี่แหละที่บอสสัตว์ประหลาดนั่นเป็นคนให้มาเอง

ยังไงก็ตาม ด้วยทักษะนี้ เซเลนดิออนเลยใช้เวทย์มนต์และทักษะไม่ได้เลย แถมพลังป้องกันเวทย์มนต์ก็ติดลบอีกต่างหาก เป้าหมายที่พร้อมจะโดนจัดการอย่างที่สุด

ตอนนี้ก็แค่ตีมันให้ตายไปซะ

วูบ!

ตูม!

จูปิเตอร์ที่ปล่อยหมัดสำคัญไปนั้น ก็ล้มลงไปด้านหลังด้วยสีหน้าที่พึงพอใจ

“…….”

ฉันไม่มองไปทางนั้น กัดริมฝีปากแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์ เพราะสงครามยังไม่จบ

เหนื่อยมากแล้วนะ ทหาร

สิ่งเดียวที่ฉันจะตอบแทนความทุ่มเทของเธอได้ ก็มีเพียงแค่นี้เท่านั้น

กำจัดแวมไพร์ตัวนี้ให้สิ้นซากไปตลอดกาล

“พวกเรา!”

ฉันตะโกนสุดเสียงไปยังพวกพ้องที่ล้อมเซเลนดิออนอยู่

“จัดมันให้ราบคาบ!”

วู๊วววววว!

ทุกคนคว้าอาวุธของตนเอง แล้วพุ่งเข้าใส่เซเลนดิออนทันที

เซเลนดิออนที่ค่าสถานะเวทย์มนต์ติดลบนั้น แม้แต่การโจมตีเวทย์มนต์ที่อ่อนแอ ก็ทำให้แกนวิญญาณของมันปรากฏออกมา

พวกพ้องต่างใช้ทุกวิถีทางดึงแกนวิญญาณของมันออกมา แล้วทำลายมันให้แหลกเหลว

ฆ่ามัน

ฆ่ามันทีเดียวแล้วไม่ตาย ก็ฆ่าสองที

ฆ่าสองทีแล้วไม่ตาย ก็ฆ่าสามที

สี่ห้าหกเจ็ดแปดเก้า

ในพริบตาเดียว เซเลนดิออนก็ตายไปเป็นสิบครั้งแล้ว

《ครึก—?!》

แม้ร่างกายจะแตกละเอียดแล้วประกอบกลับมาใหม่ เซเลนดิออนก็ยังขยับตาไปมาอย่างวุ่นวาย

ดูเหมือนมันกำลังมองหาวิธีจะพลิกสถานการณ์อยู่

“ไอ้โง่”

ถ้าตั้งแต่แรกมันไม่เอาชีวิตไว้คนเดียว แต่ใช้ชีวิตของลูกน้องที่ตายไปแล้วฟื้นขึ้นมาสู้ด้วย เราอาจจะแพ้ก็ได้

แต่เซเลนดิออนกลับกอดชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียว แล้วสู้กับเราเพียงลำพัง

ในเกมก็เช่นกัน

เซเลนดิออนจะเริ่มใช้ชีวิตที่เหลือในกองทัพเพื่อตัวเองเท่านั้น เมื่อลูกน้องคนสุดท้ายล้มลงไปแล้ว

โดยที่มันไม่รู้เลยว่านั่นเป็นจุดอ่อนของตัวเอง

“ถึงแม้แกจะได้รับการยกย่องว่าเป็นจอมทัพแห่งกองทัพ แต่เปล่าเลย แกไม่ใช่ผู้นำ”

ไม่มีทางรอดแล้ว

ฉันพูดตัดบทอย่างเย็นชาไปยังเซเลนดิออนที่ใบหน้าซีดเผือดลง

“แกเป็นเพียง…เด็กน้อยที่เล่นเป็นราชาอยู่คนเดียวเท่านั้น”

ดาบยาวเงินศักดิ์สิทธิ์ของลูคัสฟันมัน

หอกทหารม้าของเอวานเจลีนแทงมัน

ลูกศรเงินศักดิ์สิทธิ์ของดาเมียนปักเข้าไปในตัวมัน

ก็อตแฮนด์และบอดี้แบ็กปักเสาเงินสำรองลงไป

เบิร์นเอาท์ โอลด์เกิร์ล และสกัลผลัดกันยิงด้วยอาวุธของพวกเขา

นักล่ารุ่นเก๋าสามคนนั้น แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็ยังโยนอาวุธโบราณใส่ลงไปในตัวมัน

ลิลลี่ขว้างลูกไฟ

ลิลลี่นำปืนใหญ่เวทย์มนต์ที่บรรจุพลังไว้สามกระบอกมา แล้วยิงระยะประชิดทีละกระบอก

ลิลลี่ลากเครื่องยิงไฟโบราณมา…ไม่เอาแล้ว พอแค่นี้เถอะ! เธอฆ่ามันคนเดียวหลายรอบแล้ว!

…….

หลังจากที่สมาชิกปาร์ตี้สำรองได้ฆ่าเซเลนดิออนไปคนละรอบแล้ว

เมื่อถึงคราวของลูคัสอีกครั้ง ก็มีผู้เข้าร่วมคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นมาจากด้านล่างกำแพง

“ฝ่าบาท……”

รองหัวหน้ากองทัพสนธยาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ใบหน้าที่พันผ้าพันแผลเปื้อนเลือดนั้น เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“โปรดให้โอกาสพวกผมด้วย”

ฉันพยักหน้าอย่างเต็มใจ

“แน่นอน”

ยิ่งมีคนเยอะ ยิ่งสนุกกับการรุมบอส

พวกพ้องมอบอาวุธเงินสำรองให้กับกองทัพสนธยาที่เหลือรอด

ทหารผ่านศึกคำรามด้วยความแค้น แล้ววิ่งเข้าใส่เซเลนดิออน

ทหารราบที่เสียเพื่อนร่วมรบก็ทยอยกันขึ้นมาจากกำแพงด้านล่าง ฉันพยักหน้า

ยังมีอาวุธเงินเหลืออยู่เยอะ

ชีวิตของไอ้ตัวนี้ก็ยังเหลืออีกเยอะ

《ไอ้พวกสวะ! กล้าดีอย่างไร— อึก!》

ปากมันยังดีอยู่เลยนะไอ้ตัวนี้

เซเลนดิออนก็ตายแล้วตายอีก ไม่รู้จบ

***

ช่วงเวลาแห่งความสนุกก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว

เมื่อฉันฆ่าเซเลนดิออนไปประมาณร้อยครั้ง ฉันก็สัมผัสได้ถึงวงแหวนสีขาวที่ลอยอยู่เหนือหัวมันค่อย ๆ จางหายไป

เวลาร่ายเวทย์ [สลายธาตุ] กำลังจะหมด

“ช่วงเวลาแห่งการรุมตีสนุก ๆ ก็ใกล้จะจบแล้ว เวทย์มนต์ของจูเนียร์จะหมดแล้ว”

ลูคัสมองฉันด้วยสีหน้าตกใจเมื่อฉันพูดจบ

“ห้ะ? แต่เรายังไม่ได้ฆ่ามันให้ตายหมดเลย”

มันยังเหลือชีวิตอยู่ประมาณห้าสิบชีวิต

แต่คงเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่ามันให้ตายห้าสิบครั้งภายในเวลาที่เหลืออยู่ เวลาไม่พอจริง ๆ

《ฮ่า ๆ ๆ ……!》

เซเลนดิออนที่รู้สถานการณ์ของเรา ก็หัวเราะเยาะออกมาอย่างหมดแรง

《ถึงที่สุดแล้วสินะมนุษย์》

“…….”

《แต่ก็ถือว่าทำได้ดีมากแล้ว ที่ผลักดันฉันมาถึงจุดนี้ได้นั้น ในสมัยโบราณก็มีน้อยคนนักที่จะทำได้—》

“บ่นอะไรของแกวะ ไอ้โง่”

ฉันหัวเราะเบา ๆ

“ฉันบอกว่าเวทย์มนต์จะหมดแล้ว ไม่ได้บอกว่าจะไม่มีวิธีฆ่าแกนี่”

《อะไรนะ……》

ฉันสั่งให้ทหารถอยไป แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเซเลนดิออน สบตาตรง ๆ กับมัน

[สลายธาตุ] ของจูเนียร์เป็นทักษะที่ลดค่าสถานะเวทย์มนต์ของเป้าหมายให้ต่ำกว่า 0 ได้มากถึง -99

การที่ค่าสถานะเวทย์มนต์ติดลบหมายความว่าอย่างไร?

นั่นหมายความว่ามันกลายเป็นเหยื่อของทักษะที่ 1 ของฉัน [เนตรของผู้บัญชาการ] แล้ว

[เนตรของผู้บัญชาการ]

- ควบคุมจิตใจของเป้าหมายที่สบตาด้วย เพื่อควบคุมมันด้วยการบังคับ

- ยิ่งค่าสถานะเวทย์มนต์ของเป้าหมายต่ำ อัตราความสำเร็จของทักษะก็จะยิ่งสูงขึ้น และเวลาในการใช้งานก็จะนานขึ้น

※ ทักษะติดตัว ทักษะ [ผู้บัญชาการที่ไม่ย่อท้อ] จะไม่มีผลกับฝ่ายเดียวกันที่ใช้ทักษะนี้

มันเขียนไว้อย่างชัดเจนตรงนี้เลยนี่ ยิ่งค่าสถานะเวทย์มนต์ของแกต่ำ แกก็ยิ่งตกเป็นเหยื่อของทักษะฉันได้ง่าย

ฉันยิ้มให้มัน

“ช่วงเวลาแห่งความสนุกจบลงแล้ว งั้นเรามาสนุกกันต่อดีกว่า?”

[กำลังใช้ เนตรของผู้บัญชาการ]

[โปรดสบตาด้วยกับเป้าหมายที่จะใช้ทักษะ]

โลกช้าลงในทันที

อินเตอร์เฟซสีเขียวอ่อนเฉพาะของการใช้ทักษะแผ่กระจายไปทั่วโลก ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาสีแดงของราชาแวมไพร์ตรง ๆ

[ตรวจพบเป้าหมาย : 1 ตัว]

[โปรดพิมพ์คำสั่ง]

“เซเลนดิออน”

ฉันยื่นนิ้วชี้ไปข้างหน้า แล้วกระซิบ

“คลานลงไปเหมือนหมา”

แคร้ง!

พลังเวทย์ทั้งหมดหายไปจากร่างกายมันในทันที

หัวใจฉันรู้สึกแน่น ฉันเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากจมูกอย่างชำนาญ ตอนนี้ความรู้สึกนี้ก็ชินแล้ว

[ระดับความยากของคำสั่ง : ง่าย]

[กำลังเปรียบเทียบค่าสถานะสติปัญญาของผู้ใช้กับค่าสถานะเวทย์มนต์ของเป้าหมาย]

[กำลังกำหนดอัตราความสำเร็จ เริ่มการทอยลูกเต๋า….]

ติ๊ง!

ไม่ถึงหนึ่งวิหลังจากที่เริ่มทอยลูกเต๋า แสงสีเขียวอ่อนก็วาบขึ้นมาต่อหน้าฉัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนผลการทอยลูกเต๋า

ไม่ต้องดูผลลัพธ์ก็รู้แล้ว

[เสร็จสิ้นการตรวจสอบ!]

>สำเร็จ : 1 ตัว

[กำลังบังคับให้ปฏิบัติตามคำสั่ง]

ไม่มีทางล้มเหลว

ความยากของคำสั่งไม่ใช่ปัญหา เพราะค่าสถานะเวทย์มนต์ของไอ้ตัวนั้นต่ำผิดปกติ

เมื่อทักษะทำงาน เซเลนดิออนก็ตัวสั่นเหมือนโดนฟ้าผ่า เอาจริงก็โดนฟ้าผ่าไปจริง ๆ แล้วแหละ

《อะ อะไรกัน……》

ในที่สุดเซเลนดิออนก็ค่อย ๆ คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน แล้วก้มหน้าลงกับพื้น

เสียงที่เต็มไปด้วยความตกใจหลุดออกมาจากปากของเซเลนดิออน

《ฉัน…เซเลนดิออน ผู้เป็นจ้าวแวมไพร์ จอมทัพแห่งแวมไพร์ทั้งปวง…ถูกควบคุมจิตใจโดยมนุษย์งั้นเหรอ…?》

“…….”

《เรื่องแบบนั้น…มันเป็นไปไม่ได้!》

ฉันกระซิบเบา ๆ ไปยังมันที่พยายามจะเงยหน้าขึ้นมาอย่างสั่นเทา

“ก้มลง”

《……!》

ตุ๊บ!

หน้าผากของเซเลนดิออนกระแทกพื้นอีกครั้ง

ฉันรู้สึกดีขึ้นเมื่อเห็นราชาแวมไพร์ผู้ยิ่งใหญ่คุกเข่าลงอย่างอ่อนน้อม แต่ฉันไม่ได้ทำแบบนี้เพื่อความสุขหรอกนะ

“ฉันจะแสดงทักษะใหม่ที่ฉันได้รับให้ดู ราชาแวมไพร์”

ฉันยิ้มแล้วชี้ไปที่มันอีกครั้ง

ทักษะที่ 2 ที่ฉันได้รับคือ

[จงอยู่ใต้อาณัติของฉัน!]

- ทำให้สัตว์ประหลาดที่ถูกใช้เนตรของผู้บัญชาการไปแล้ว 1 ตัว กลายเป็นฝ่ายเดียวกันอย่างถาวร

- สัตว์ประหลาดตัวนั้นจะมี ‘ความจงรักภักดี’ ยิ่งความจงรักภักดีสูง มันก็จะยิ่งเชื่อฟังคำสั่งของผู้เล่น แต่ถ้าต่ำ มันอาจจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของผู้เล่น

- สามารถใช้ ‘คำสั่งสัมบูรณ์’ กับสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้ 1 ครั้ง

- สามารถใช้ทักษะนี้ได้ด่านละ 1 ครั้งเท่านั้น

นี่ไง

ทักษะที่ง่ายและทรงพลัง ทำให้ได้สัตว์ประหลาดที่ถูกควบคุมจิตใจมาเป็นฝ่ายเดียวกันอย่างแน่นอน

แต่ข้อแม้ค่อนข้างยุ่งยาก

ไม่ว่าจะลด ระดับความยากของคำสั่ง ลงแค่ไหน สัตว์ประหลาดที่ใช้ได้ส่วนใหญ่ก็มีค่าสถานะเวทย์มนต์สูง จึงไม่ค่อยตกเป็นเหยื่อของการควบคุมจิตใจของฉัน

แต่ด้วย [สลายธาตุ] ของจูเนียร์ แม้แต่ราชาแวมไพร์ผู้ยิ่งใหญ่ก็อยู่ในระยะการใช้ทักษะได้แล้ว

งั้นเหรอ?

ก็ต้องใช้สิ!

“เซเลนดิออน แก…”

ฉันเปล่งคำสั่งของทักษะ

“จงอยู่ใต้อาณัติของฉัน!”

ฉ่าาา!

แล้วสร้อยคอ…ที่ดูคล้ายปลอกคอหมาที่มีโซ่หลายเส้น ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ แล้วรัดคอเซเลนดิออนเอาไว้

《ฮึก?!》

ติ๊ง!

[ได้เซเลนดิออน แวมไพร์จอมทัพ(SSR)มาเป็นฝ่ายเดียวกันแล้ว!]

- ความจงรักภักดีปัจจุบัน : 0/100

- คำสั่งสัมบูรณ์ : 1 ครั้ง

เออ ผลของทักษะมันเจ๋งจริง ๆ ด้วย มันได้ผลทันทีเลย

《นี่มัน…อะไรกัน……》

เซเลนดิออนที่มองปลอกคอที่คอตัวเองอย่างงุนงง ก็เผยเขี้ยวออกมาใส่ฉัน

《อย่ามาตลกนะมนุษย์! แกคิดจะทำให้ฉันเป็นหมาของแกงั้นเหรอ?!》

“ไม่หรอก”

ฉันคำรามเสียงเข้ม

“แกจะตาย”

แน่นอนว่าการได้เซเลนดิออนมาเป็นฝ่ายเดียวกันนั้น ก็จะมีประโยชน์ เพราะมันแข็งแกร่งมาก

แต่เซเลนดิออนเป็นบอสสัตว์ประหลาด เป็นจอมทัพกองทัพอีกต่างหาก

คงจะยากที่จะควบคุมความจงรักภักดีของมัน และคงจะยากที่จะควบคุมมันอย่างแน่นอน

และที่สำคัญที่สุดคือ

“ประโยชน์ที่จะได้จากการปล่อยมันไว้ น้อยกว่าผลเสียที่กองทัพเราจะได้รับจากการที่มันยังมีชีวิตอยู่”

ไอ้ตัวนี้สร้างความเสียหายให้กับแนวรบนี้มากเหลือเกิน ฉันไม่รู้หรอกว่ามีผู้กล้าของฉันกี่คนตายเพราะมันและกองทัพของมัน

ในเกมก็เป็นอย่างนั้น

เมื่อใช้ทักษะควบคุมจิตใจต่าง ๆ แล้วเปลี่ยนศัตรูให้มาเป็นฝ่ายเดียวกัน

ถ้ามันเป็นศัตรูที่สร้างความเสียหายให้กับฝ่ายเราอย่างหนัก มันก็จะมีผลเสียต่อขวัญกำลังใจของเหล่าผู้กล้าและทหาร

สุดท้ายแล้ว ก่อนที่จะใช้มันได้ดี ทหารก็หนีไปหมด หรือมีค่าสถานะลบมากมาย ทำให้ประสิทธิภาพโดยรวมลดลง

ผลที่ได้คือ ไม่เอาดีกว่า

‘แนวรบสัตว์ประหลาดเป็นที่ที่มนุษย์ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด’

ใช้กลวิธีเดียวกัน ก็ยังเป็นเพียงวิธีโกงอยู่ดี

ผู้เล่นหลักในแนวรบก็คือมนุษย์ อย่าลืมเรื่องนี้เด็ดขาด

‘ตอนนี้ฆ่าไอ้ตัวนี้ให้ตายแล้ว…ก็แบ่งค่าประสบการณ์กัน’

ตรงนี้นี่แหละสำคัญ

ถ้าได้มันมาเป็นฝ่ายเดียวกัน ก็จะไม่ได้ค่าประสบการณ์ รู้ไหมว่าเราจะเลเวลอัพได้กี่เลเวลถ้าฆ่ามัน?

ฉันลุกขึ้นช้า ๆ แล้วชี้ไปข้างหน้าพร้อมกับสั่ง

“แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก ผู้บัญชาการแนวรบทางใต้แห่งจักรวรรดิ จะตัดสินประหารชีวิตเซเลนดิออน ราชาแวมไพร์ที่คุกเข่าขออภัยอย่างอับอายเหมือนหมา”

《ฉันไม่ได้ขออภัยโทษ—》

“เงียบ! เซเลนดิออน แก…”

ในคืนฤดูร้อน ยุงที่ดูดเลือดและทำให้เราหลับไม่ลง การตัดสินที่เหมาะสมที่สุดคืออะไร?

แน่นอน มีเพียงหนึ่งเดียว

“-ประหารชีวิต!”

ฉันตะโกนเสียงดัง

“ประหาร! ประหาร! ประหาร! ประหาร—!”

ฉันใช้ ‘คำสั่งสัมบูรณ์’ กับเซเลนดิออนที่หน้าซีดเผือด

“ฆ่าตัวตายซะ เซเลนดิออน! ถึงแม้แต่ชีวิตสุดท้ายของแก ก็ทำให้ตายไปซะทั้งหมด!”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_