◈บทที่ 149. [ด่านที่ 5] 155 ชีวิต
◈บทที่ 149. [ด่านที่ 5] 155 ชีวิต
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 149. [ด่านที่ 5] 155 ชีวิต
แน่นอนว่าคำสั่ง ‘ฆ่าตัวตาย’ ของฉันไม่ได้หมายถึงการทำลายร่างกายเพียงอย่างเดียว
แต่เป็นคำสั่งให้ทำลายแก่นวิญญาณของตัวเอง การตายอย่างแท้จริงนั่นแหละ
《อ๊ากกกก……!》
เสียงครางด้วยความเจ็บปวดหลุดออกจากปากของเซเลนดิออน
มันดึงหัวใจตัวเองออกมา พร้อมกับทำลายแก่นวิญญาณตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
《คร้ากก อ๊ากกกกก……!》
‘คำสั่งสัมบูรณ์’ อย่างชื่อของมัน ออกคำสั่งที่เด็ดขาดอย่างแท้จริง
เซเลนดิออนทำตามที่ฉันสั่งอย่างเคร่งครัด ค่อย ๆ เอาชีวิตตัวเองไปทีละน้อยจนถึงที่สุด
มนุษย์ทุกคนล้อมมันไว้ เฝ้าดูการสิ้นสุดของราชาแวมไพร์อย่างเงียบ ๆ
บางคนหน้าตาเฉยชา บางคนก็รู้สึกสงสารเล็กน้อย
บางคนเบิกตาโพลงราวกับไม่อยากพลาดแม้แต่วินาทีเดียว บางคนก็หันหน้าหนีไม่กล้าดูต่อ
เมื่อชีวิตของเซเลนดิออนเหลือเพียงสิบชีวิต มันก็อาเจียนเลือดออกมาพร้อมกับตะโกน
《ช่วยด้วย หยุดเถอะ! ฆ่าฉันด้วยมือพวกนายเองเถอะ!》
“…….”
《ขอร้อง! ด้วยปืนที่ทำจากออลลอป! ใช้เพชฌฆาตฝันร้ายยิงหัวใจฉันเถอะ!》
เซเลนดิออนตะโกนใส่ดาเมียน แต่ดาเมียนหันหลังหนีไป
《อาวุธเงินศักดิ์สิทธิ์ก็ได้! ตัดคอฉันซะ! ไม่ ชำแหละร่างกายฉันให้แหลกละเอียดเถอะ! ด้วยอาวุธเงินศักดิ์สิทธิ์แล้วพวกนายจะมีสิทธิ์ทำอย่างนั้นได้!》
มันอ้อนวอนลูคัสและเอวานเจลีน แต่สองอัศวินก็แค่จ้องมองสัตว์ประหลาดนั่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
《งั้นก็ แค่เพียงอาวุธเงินก็ได้! ไม่ อะไรก็ได้! มนุษย์เอ๋ย! ฆ่าฉันด้วยมือพวกนายเถอะ!》
เสียงตะโกนของเซเลนดิออนทำให้ทหารสะดุ้ง แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป
เพราะฉันสั่งให้พวกเขายืนดูเฉย ๆ
ห้ามแตะต้องมันเด็ดขาด ปล่อยให้มันฆ่าตัวตายเอง
ในขณะที่มันกลายเป็นเพียงแค่สิ่งบันเทิง เซเลนดิออนก็ตะโกนอย่างโศกเศร้าพร้อมกับฆ่าตัวตายต่อไป
《ขอร้อง! ขอให้ฉันได้ตายอย่างมีเกียรติเถอะ……!》
“เกียรติอะไร ไอ้ตัวดูดเลือดจอมโฉด”
ฉันเยาะเย้ยอย่างเย็นชา
“แกต้องตายอย่างที่สัตว์ประหลาดอย่างแกควรตาย ตายอย่างสวะ”
ความสิ้นหวังอย่างหนักหน่วงปกคลุมใบหน้าของเซเลนดิออน
สิบ
เก้า
แปด
เจ็ด
หก……
ยิ่งชีวิตเหลืออยู่น้อยลง ใบหน้าของเซเลนดิออนก็ยิ่งดูแก่ลง และเมื่อเหลือเพียงห้าชีวิต มันก็กลายเป็นใบหน้าของคนแก่เต็มตัว
ความหวาดกลัวค่อย ๆ หายไปจากใบหน้าของมัน ดูเหมือนมันจะยอมแพ้แล้ว เสียงของมันก็หนักอึ้งลง
《ที่คฤหาสน์ของฉันใต้น้ำทะเลสาบ ฉันพยายามฆ่าตัวตายทุกเช้า》
เซเลนดิออนหัวเราะอย่างขมขื่นพลางมองดูแก่นวิญญาณที่กำลังแตกสลายในมือตัวเอง
《แต่ตอนนี้ฉันถึงรู้แล้ว นั่นมันแค่ความบันเทิง ฉันทำได้เพราะรู้ว่ามันไม่ทำให้ฉันตายจริง แค่ความบันเทิงที่ฉันใช้ยืนยันว่าฉันยังมีชีวิตอยู่》
“…….”
《อาจจะเป็นอย่างที่นายว่าก็ได้นะ มนุษย์》
มันเงยหน้ามองฉันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย
《ฉันแค่เบื่อหน่ายกับชีวิตอันยาวนาน ชาชินกับทุกอย่าง…… เลยอยากหาอะไรใหม่ ๆ 》
สี่
《ต่อหน้าความตายจริง ๆ ฉันกลัว》
สาม
《แต่เพราะความรู้สึกกลัวนี้มันแปลกใหม่ เพราะความตายอยู่ตรงหน้า ฉันเลยได้รู้》
สอง
《ณ ตอนนี้ ฉันได้รู้จริง ๆ แล้วว่า……ฉันยังมีชีวิตอยู่》
หนึ่ง
《ขอบคุณนะ มนุษย์ ไม่ ขอบคุณ แอช ที่ฆ่าฉัน》
“ยังจะดิ้นอีกเหรอ”
ฉันกัดฟันกรอด
“ตกนรกไปซะ สัตว์ประหลาด”
หลังจากฟื้นคืนชีพด้วยชีวิตสุดท้าย เซเลนดิออนก็ทำลายแก่นวิญญาณของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย
แกร่ก!
เสียงดังเหมือนแก้วคริสตัลแตกกระจาย
《อ่า》
เซเลนดิออนพึมพำเบา ๆ พลางมองไปยังเบื้องบน
《ในที่สุด ก็จบเสียที……》
ตุบ
เซเลนดิออนทรุดลงไปกับพื้นราวกับกองฟางที่ไร้ค่า
《……เป็นการขอบคุณที่ฆ่าฉัน ฉันขอเตือนสักอย่าง……》
ด้วยดวงตาที่เบลอในทะเลเลือด มันจ้องมองไปยังเบื้องบนพร้อมกับพึมพำช้า ๆ
《ราชาแห่งฝันร้ายทรงรู้ทุกอย่าง พระองค์ทรงเป็นผู้มีอำนาจเหนือกว่า……》
“……?”
《ฉะนั้นอย่าพยายามต่อสู้กับพระองค์มากเกินไป……》
ดวงตาสีเลือดของเซเลนดิออนค่อย ๆ ปิดลง
《เพราะมันไม่มีประโยชน์……》
“อะไรกันนี่มันเรื่องอะไร……”
ฉันกำลังจะถามต่อ แต่ก็หยุดพูดไป
เซเลนดิออนที่ล้มลงไปแล้ว ไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป
“…….”
ฉันจ้องมองมันอยู่อย่างนั้น
จ้าวแห่งแวมไพร์ ผู้บัญชาการเหล่าสัตว์ประหลาด บอสสัตว์ประหลาดแห่งด่านที่ 5
เซเลนดิออน ศัตรูที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยเจอมา ได้ตายลงแล้ว
“ฮือ……”
ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า แล้วค่อย ๆ มองไปรอบ ๆ
“…….”
“…….”
“…….”
ฉันเห็นเหล่าผู้กล้าและทหารที่เต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด
พวกเขาทุกคนกำลังมองมาที่ฉัน ด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ
เมื่อความเกลียดชังต่อศัตรูและอะดรีนาลินจางหายไป พวกเขาก็เพิ่งรู้สึกตัว
ถึงบาดแผลที่พวกเขามี
ถึงความตายของ……เพื่อนร่วมรบที่นอนตายอยู่รอบ ๆ
“…….”
มันหนักหนา
หนักหนามากเกินไป
แต่นี่คือภาระที่ผู้บัญชาการแนวหน้าต้องแบกรับ
ฉันกำมือแน่น ขบฟัน แล้วค่อย ๆ เปิดปากพูด
“เก็บศพทหารของเรา จัดทำรายชื่อผู้เสียชีวิต ประเมินความเสียหายของกำแพงเมืองและอุปกรณ์ป้องกัน”
ฉันสั่งการอย่างเป็นระบบ ในสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว
“เก็บอัญมณีเวทมนตร์จากศพศัตรู และรวบรวมของที่ได้มา”
เมื่อมีสิ่งที่ต้องทำอยู่ตรงหน้า มนุษย์ก็จะไม่ล้มลง
ดังนั้นฉันจึงออกคำสั่ง
ต่อจากนั้น ฉันก็จะพูดสุนทรพจน์ที่ให้ความหวังอย่างที่เคยทำทุกครั้งหลังจบการป้องกัน แต่…
“…….”
ฉันหยุดพูด
แล้วพูดสั้น ๆ ออกมาแทน
“สงครามจบลงแล้ว”
ฉันไม่ได้บอกว่าเราชนะ ไม่ ฉันพูดไม่ได้
เราสูญเสียมากเกินไป
ถึงแม้ว่าจะเป็นชัยชนะ แต่ก็เป็นชัยชนะที่บอบช้ำ
ฉันกัดฟัน ขณะมองกำแพงเมืองที่ถูกทำลายจนน่าเกลียด เต็มไปด้วยเลือด และศพของเพื่อนร่วมรบที่นอนตายอยู่ทั่วไป
แล้วก็พูดออกมาอีกครั้ง
“สงคราม จบลงแล้ว”
***
การเก็บกวาดศพทหารเริ่มต้นขึ้นบนกำแพงเมือง
ฉันพยายามออกแรง แม้ว่าขาจะอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว แล้วก็เดินไปบนกำแพงเมืองอย่างช้า ๆ
“…….”
จูเนียร์กำลังร้องไห้สะอื้นอยู่ข้างศพของจูปิเตอร์
- ยินดีต้อนรับสู่สาขาครอสโรดแห่งสมาคมทหารรับจ้างทวีป ฝ่าบาท
ฉันเดินผ่านไป
บอดี้แบ็กและเบิร์นเอาท์กำลังร้องไห้โฮอยู่ข้างศพของโอลด์เกิร์ลและสกัล ก็อตแฮนด์ก้มหัวลง ปิดปากแน่น
- องค์ชายลำดับที่ 3 เป็นคนดีเหรอ? เป็นคนดีไหม?
- น่าจะเป็นคนดีนะ?!
- ก็ช่วยชีวิตพวกเราไว้ตั้งแต่แรกเลยนี่! ถึงจะมีแผนร้าย แต่ทำอย่างนี้ก็ต้องยอมรับละ~
ฉันเดินผ่านไป
นักล่ารุ่นเก๋า 3 คนในตำแหน่งแท็งค์ แม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ยังช่วยเก็บกวาดศพทหารอยู่
เมื่อเห็นเช่นนั้น นักบวชจึงอุ้มพวกเขาขึ้นเปล และนำตัวไปยังวิหาร
ฉันหยุดอยู่หน้าศพที่พวกเขาเก็บกวาดเสร็จแล้ว
ศพของเยนิส นักล่ารุ่นเก๋าผู้ใช้เวทมนตร์ และสมาชิกหน่วยดิออน 5 คน
ฉันเห็นใบหน้าของดิออนที่ปิดตาลงอย่างสงบ แตกต่างจากความตายที่น่าสยดสยอง
- ขอให้ผมไปแนวหน้าด้วยครับ พวกผมจะแสดงให้เห็นว่าเก่งแค่ไหน
ฉันเดินผ่านไป
รองหัวหน้ากองทัพสนธยากำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างศพของผู้บัญชาการกองทัพสนธยา นิ่งเงียบ
ทหารผ่านศึกผู้นี้กำลังจ้องมองใบหน้าของเพื่อนร่วมรบที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอดชีวิต
- ทางใต้ก็ไม่มีสัตว์ประหลาดบินมาเพิ่มแล้ว ไม่จำเป็นต้องรักษาแนวป้องกันอีกต่อไปแล้วนี่ครับ!
ฉันเดินผ่านไป
ศพทหารเรียงรายอยู่เป็นระเบียบ
บางศพถูกไฟไหม้ บางศพแหลกละเอียด บางศพถูกแรงระเบิดจนหาซากไม่เจอ
ทหารร้องไห้ ขณะที่พวกเขากำลังเก็บกวาดศพเพื่อนร่วมรบ
- เจ้าชายเสด็จมาแล้ว!
- ฝ่าบาท! ฝ่าบาท! ฝ่าบาท!
- ผู้บัญชาการที่เก่งที่สุดทางใต้!
- ชายผู้ถือกำเนิดมาเพื่อสังหารสัตว์ประหลาด!
ฉันเดินผ่านไป
ห้ามล้มลง ห้ามล้มลงเด็ดขาด
เพราะฉันคือผู้บัญชาการ
การที่คนตายบนแนวหน้า เป็นเรื่องปกติ
ฉันเคยสูญเสียมาก่อน และจะสูญเสียต่อไปในอนาคต
ดังนั้น แม้ว่าคนอื่นจะร้องไห้ แต่ฉันต้องเข้มแข็ง
มีป้อมยามชั่วคราวตั้งอยู่ที่มุมกำแพงเมือง ฉันเข้าไปในนั้น ลูคัส เอวานเจลีน และดาเมียนกำลังรออยู่
“การจัดทำรายชื่อผู้เสียชีวิตเสร็จสิ้นแล้ว ฝ่าบาท”
ลูคัสยื่นเอกสารที่ถืออยู่มาให้ ฉันรับมันไว้โดยไม่พูดอะไร
“…….”
เพราะเหนื่อยล้าหรือเปล่า ฉันอ่านตัวหนังสือไม่ออก
ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่ออ่าน ลูคัสก็เรียกฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ฝ่าบาท”
“หืม?”
“มีแค่พวกเราอยู่ที่นี่”
ฉันเงยหน้าขึ้น ลูคัสยิ้มบาง ๆ ด้วยใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้า
“ฝ่าบาทพักผ่อนได้แล้ว”
“…….”
เอวานเจลีนและดาเมียนก็ยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน
“ใช่ค่ะ รุ่นพี่ มีแค่พวกเรา ไม่ต้องอดทนก็ได้นะคะ”
“พวกเราเป็นปาร์ตี้เดียวกันนี่ครับ องค์ชาย”
“…….”
ขาฉันอ่อนแรง
ฉันกำลังจะล้มลง เพื่อนร่วมปาร์ตี้จึงรับฉันไว้ แล้วพาไปนั่งลงบนเก้าอี้
“น่าจะช่วยชีวิตพวกเขาได้อีก”
ฉันใช้มือที่สั่นเทาปิดบังใบหน้า
“ถ้าฉันรอบคอบกว่านี้อีกนิด พวกเขาก็คงไม่ตาย”
“ฝ่าบาท”
“ถ้าฉันวางแผนสำรวจเส้นทางอิสระอย่างละเอียดถี่ถ้วนกว่านี้ ถ้าฉันหาอุปกรณ์มาให้พวกเขาจนถึงขีดจำกัด ถ้าฉันพยายามหาวิธีอะไรก็ได้เพื่อขอความช่วยเหลือจากเมืองหลวง”
ฉันรู้
“ถ้าฉันสั่งให้ทหารธรรมดาถอยเร็วกว่านี้ ถ้าฉันฝึกหน่วยดิออนอย่างเข้มงวดกว่านี้ ถ้าฉันตั้งใจมากขึ้นตอนที่ถ่วงเวลาเซเลนดิออนมากกว่านี้ ถ้าฉันปกป้องจูเนียร์อย่างสมบูรณ์แบบเพื่อไม่ให้จูปิเตอร์ต้องออกโรง”
ฉันรู้
ไม่มีวิธีไหนดีกว่านี้ ไม่มีกลวิธีไหนดีกว่านี้ การเสียเวลาไปกับคำว่า ‘ถ้า’ กับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว เป็นเรื่องโง่ที่สุด
แต่…
แต่คนตาย
เพื่อนร่วมรบตาย
คนที่ฉันเคยร้องไห้ หัวเราะ และก้าวข้ามความตายด้วยกัน กำลังสิ้นใจต่อหน้าฉัน
พวกเขาตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
“ถึงกับกองทัพแมงมุมทมิฬ ฉันยังจำใจยอมรับได้ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ ฉันน่าจะเปลี่ยนแปลงได้ น่าจะช่วยชีวิตพวกเขาได้อีกสักคน แต่ฉัน… ฉันไม่เก่งพอ”
น้ำตาคลอเบ้า ฉันหลับตาแน่น ขบฟันกรอด
“ถ้าฉัน… ถ้าฉันเก่งกว่านี้อีกนิด……”
“ฝ่าบาทพยายามอย่างเต็มที่แล้ว”
ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ก็อบอุ่น
“ทุกคนรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้วนะครับ”
มือของดาเมียนและเอวานเจลีนลูบไหล่ฉันเบา ๆ
“ดังนั้น อย่าตำหนิตัวเองมากเกินไปเลยนะคะ”
ฉันใช้มือปิดใบหน้า แล้วร้องไห้เงียบ ๆ
ฉันร้องไห้โฮ จนน้ำมูกน้ำตาไหลเป็นทาง
เพื่อนร่วมปาร์ตี้ของฉันก็ร้องไห้ไปพร้อมกับฉัน
ผู้กล้า 9 คน
ทหาร 146 คน
นี่คือจำนวนคนที่อยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตในวันนั้น
***
[ด่านที่ 5 - กวาดล้างเสร็จสิ้น]
[ผู้ทรงคุณค่าที่สุดของด่าน - จูปิเตอร์ จูเนียร์(SSR), แอช(EX)]
[ตัวละครเลเวลอัป]
>ปาร์ตี้หลัก
- แอช(EX) Lv.41 (↑5)
- ลูคัส(SSR) Lv.44 (↑3)
- เอวานเจลีน (SSR) Lv.44 (↑3)
- จูปิเตอร์ จูเนียร์(SSR) Lv.53 (↑3)
- ดาเมียน(N) Lv.41 (↑3)
>ปาร์ตี้สำรอง1
- ก็อตแฮนด์(SR) Lv.41 (↑3)
- บอดี้แบ็ก(R) Lv.36 (↑3)
- เบิร์นเอาท์(SR) Lv.34 (↑5)
>ปาร์ตี้สำรอง3
- ฟรี(R) Lv.34 (↑3)
- เซนเทน(R) Lv.33 (↑3)
- ไวโอเล็ต(R) Lv.33 (↑3)
[ตัวละครเสียชีวิตและบาดเจ็บ]
>ปาร์ตี้หลัก
- แอช(EX) : บาดเจ็บเล็กน้อย
- ลูคัส(SSR) : บาดเจ็บเล็กน้อย
- เอวานเจลีน (SSR) : บาดเจ็บเล็กน้อย
- ดาเมียน(N) : บาดเจ็บเล็กน้อย
>ปาร์ตี้สำรอง1
- โอลด์เกิร์ล(R) : เสียชีวิต
- สกัล(N) : เสียชีวิต
- เบิร์นเอาท์(SR) : บาดเจ็บเล็กน้อย
>ปาร์ตี้สำรอง2
- ดิออน(N) : เสียชีวิต
- ไอลา(N) : เสียชีวิต
- ร็อค(N) : เสียชีวิต
- เฮสเซน(N) : เสียชีวิต
- เช(N) : เสียชีวิต
>ปาร์ตี้สำรอง3
- จูปิเตอร์(SR) : เสียชีวิต
- เยนิส(R) : เสียชีวิต
- ฟรี(R) : บาดเจ็บสาหัส
- เซนเทน(R) : บาดเจ็บสาหัส
- ไวโอเล็ต(R) : บาดเจ็บสาหัส
[ไอเท็มที่ได้รับ]
- อัญมณีเวทมนตร์กองทัพโลหิต : 520 ชิ้น
- แก่นพลังเวทแวมไพร์(SR) : 7 ชิ้น
- แก่นพลังเวทผู้บัญชาการแวมไพร์(SSR) : 2 ชิ้น
- แก่นพลังเวทจ้าวแห่งแวมไพร์(SSR) : 1 ชิ้น
[ได้รับรางวัลการเคลียร์ด่านแล้ว โปรดตรวจสอบคลังไอเท็ม]
- กล่องรางวัลระดับ R : 5 กล่อง
- กล่องรางวัลระดับ SR : 7 กล่อง
- กล่องรางวัลระดับ SSR : 3 กล่อง
>> เตรียมพร้อมสำหรับด่านต่อไป
>> [ด่านที่ 6 : ทางไหนก็ถึงโซล]
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_