◈บทที่ 147. [ด่านที่ 5] สายฟ้าเพลิง

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 147. [ด่านที่ 5] สายฟ้าเพลิง

สิบห้าปีก่อน

“ลืมชื่อตัวเองแล้วเหรอ?”

จูปิเตอร์มองลงมายังเด็กหญิงตรงหน้าด้วยแววตาตกตะลึง

ขณะนั้น เธอกำลังตรวจสอบข้อมูลของเด็กกำพร้าที่เธอรับมาเลี้ยง เด็กหญิงที่ถูกไฟไหม้ครึ่งตัวบอกว่าจำชื่อตัวเองไม่ได้

หรือเพราะเหตุการณ์ในวันนั้นรุนแรงเกินไป?

ไม่เพียงแต่ชื่อ เธอยังจำอดีตไม่ได้เลยด้วยซ้ำ จูปิเตอร์เป็นห่วงว่าเธออาจจะเป็นโรคความจำเสื่อมก็ได้

“แต่ถึงยังไงก็ต้องมีชื่อสิ ฉันถึงจะได้เรียกเธอไง”

จูปิเตอร์พยายามยิ้มแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าเด็กหญิง มองสบตาเธอ เด็กหญิงจ้องมองจูปิเตอร์นิ่ง ๆ

“ฉันจะเรียกเธอว่าอะไรดีนะ?”

“…….”

เด็กหญิงลังเลเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปที่จูปิเตอร์ด้วยนิ้วเล็ก ๆ

จูปิเตอร์กระพริบตาข้างเดียวแล้วชี้ไปที่ตัวเอง

“ฉันเหรอ? หมายถึงชื่อฉันเหรอ?”

งึก

“ชื่อฉันคือ จูปิเตอร์… เธออยากได้ชื่อนี้เหรอ?”

งึก งึก

จูปิเตอร์หัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเด็กหญิงพยักหน้าอย่างร่าเริง

“ดีเลย ดีมาก! ชื่อฉันจะสืบทอดต่อไปได้ ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว!”

จูปิเตอร์ลูบหัวเด็กหญิงเบา ๆ

“งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอชื่อ จูปิเตอร์ จูเนียร์ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกเธอว่า จูเนียร์นะ”

งึก งึก

จูปิเตอร์เกิดความสงสัยขึ้นมา เมื่อเห็นเด็กหญิงพยักหน้าอย่างดีใจ

“แต่ว่า… ทำไมเธอถึงอยากได้ชื่อฉันล่ะ?”

เด็กหญิงยิ้มน้อย ๆ โดยไม่ตอบ

เพราะอยากเป็นเหมือนเธอ เด็กหญิงไม่ได้พูดออกมา

อยากเป็นนักเวทที่เก่งกาจเหมือนเธอ

และที่สำคัญที่สุด อยากเป็นผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบเหมือนเธอ

อยากเป็นเหมือนเธอที่ไม่หนีปัญหาแม้จะทำผิด แบกรับความผิดและไม่เสียใจ และยังคงใช้ชีวิตต่อไปอย่างเข้มแข็ง

เด็กหญิงไม่ได้พูด

เธอเพียงแค่สืบทอดชื่อของคน ๆ นั้น และเดินเงียบ ๆ ตามไปข้างหลัง

***

ปัจจุบัน

กึก กึก กึก กึก!

กระสุนโลหิตนับร้อยนัดและสายฟ้าชนกัน เกิดเป็นการระเบิดอย่างรุนแรง

สายฟ้าที่จูปิเตอร์ปลดปล่อยออกมาด้วยพลังทั้งหมด ทำให้กระสุนโลหิตส่วนใหญ่ระเหยไป

แต่เธอก็ไม่สามารถหยุดกระสุนโลหิตที่เหลือได้ และมันก็พุ่งเข้ามา

จูปิเตอร์ไม่หลบหนี

เพราะข้างหลังเธอมีเด็กหญิงที่สืบทอดชื่อของเธออยู่

ปั๊วะ! ปั๊วะ……!

เสียงทื่อ ๆ ดังขึ้น เมื่อกระสุนโลหิตฝังเข้าไปในร่างกายของจูปิเตอร์

ถึงแม้จะล้มลงเพราะถูกยิง จูปิเตอร์ก็ยังยิ้มอยู่

จูปิเตอร์ตะโกนเสียงดังไปยังจูเนียร์ที่มองเธอด้วยดวงตาตกตะลึง

“จัดการมันซะ จูเนียร์-!”

“……!”

หลังมือซ้ายของจูเนียร์เปล่งแสงสีขาวขึ้นมา ขณะที่เธอขบกรามแน่น

และเวทมนตร์ก็สำเร็จ

ฟู่มม!

ทักษะสูงสุดของจูปิเตอร์ จูเนียร์ [สลายธาตุ] ได้ถูกกระตุ้นขึ้นมา

วงแหวนสีขาวราวกับรัศมีของเทพสวรรค์ลอยขึ้นเหนือศีรษะเซเลนดิออน เปล่งแสงสว่างจ้า และแสงสว่างก็สาดส่องไปทั่วบริเวณ

แชงง-!

ในทันใดนั้น รอยแตกก็ปรากฏขึ้นในอากาศ เหมือนกับกระจกแตก

แกร่ก-!

มันแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ

พร้อม ๆ กันนั้น ธาตุเวทมนตร์ทั้งหมดรอบตัวเซเลนดิออนก็ถูก ‘สลาย’ ไปในทันที

《เป็นไปได้… อย่างไร…》

เซเลนดิออนเปล่งเสียงออกมาอย่างหมดหวัง ขณะที่รู้สึกถึงพลังเวทมนตร์ของตนเองที่กำลังสลายไป

《ฉัน… ฉันที่คิดค้นวิชาลับนี้ขึ้นมา… ต้องมาพ่ายแพ้… อย่างงั้นเหรอ…》

ตอนนี้เซเลนดิออนไม่สามารถทำอะไรได้เลย

เวทมนตร์และทักษะใช้ไม่ได้ในขณะที่ [สลายธาตุ] ยังคงทำงานอยู่ และร่างกายของมันยังคงถูกตรึงอยู่กับเสาไม้เงิน

แวมไพร์ที่ถูกผนึกทั้งเวทมนตร์โลหิตและการเสริมพลังร่างกาย…

ก็เหลือเพียงแค่ถูกมนุษย์กำจัดเท่านั้น

ตุบ ตุบ

มนุษย์ที่รอดชีวิตค่อย ๆ เดินมารวมตัวกันรอบ ๆ เซเลนดิออน

ทุกคนได้รับบาดเจ็บ แต่ดวงตาของพวกเขาดูดุร้าย บางคนก็ยิ้มเยาะ

《อึก… ฮึก!》

เซเลนดิออนกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว

มันก็เคยถูกกำจัด เคยตาย เคยสลายไป

แต่สถานการณ์ที่อ่อนแอแบบนี้เป็นครั้งแรก

“เอาล่ะ ต่อไปนี้เราก็ต้องฆ่าไอ้พวกนี้ซ้ำ ๆ อีกประมาณร้อยห้าสิบครั้ง”

แอชที่ยืนอยู่ตรงกลางหันไปถามทุกคน

“ใครอยากลองก่อน?”

วืบ!

สมาชิกในกลุ่มทุกคนยกมือขึ้น

แอชยกไหล่ขึ้น

“อืม ดูเหมือนชีวิตของไอ้พวกนี้จะมีเยอะพอที่เราจะแบ่งกันได้”

ทันทีที่พูดจบ มนุษย์ทุกคนก็ชูอาวุธขึ้นมา

อาวุธเงินที่เปื้อนเลือดเปล่งประกายน่ากลัว

สีหน้าของเซเลนดิออนซีดเผือด

“ถึงเวลาที่แกจะต้องคืนชีวิตที่ยืมมาแล้ว ไอ้ลูกค้าสารเลว!”

แอชเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่ากลัว ขณะที่หมุนไม้เท้าในมือไปมา

"คืนมา คืนชีวิตของลูกน้องฉันมา"

***

จูปิเตอร์กอดจูเนียร์อยู่ เลือดไหลออกมาจากกลางอก

แผลที่ถูกกระสุนโลหิตยิงเข้าไปทุกแห่งล้วนแต่เป็นแผลร้ายแรง แต่ที่หน้าอกร้ายแรงที่สุด

กระสุนโลหิตได้ทำลายระบบเวทมนตร์ของจูปิเตอร์ที่ถูกเผาไหม้ไปแล้วจากการระเบิดพลังเวทมนตร์

พลังเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ในร่างกายของเธอ จะเผาไหม้ทุกอย่างตามระบบเวทมนตร์ที่เสียหายไปของจูปิเตอร์

มาร์เกอริต้ารีบวิ่งเข้ามา แต่จูปิเตอร์ก็โบกมือปฏิเสธ เพราะนี่ไม่ใช่บาดแผลที่รักษาให้หายได้

จูปิเตอร์จับมือจูเนียร์ แล้วกระซิบเสียงเบา ๆ

“ไม่เป็นไรนะ จูเนียร์ ไม่เป็นไร…”

“อ่า… อึก…”

จูเนียร์กอดจูปิเตอร์แน่น ทำอะไรไม่ถูก เธอทำอะไรไม่ถูก

รู้แล้ว นี่คือแผลร้ายแรง เป็นบาดเจ็บที่นักเวทไม่สามารถอยู่รอดได้ จูปิเตอร์จะตายในไม่ช้า

แล้ว… เธอจะพูดอะไรดีล่ะ

เธอไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนออกมาดี หรือว่าจะเรียกคนคนนี้ว่าอะไรดีด้วยซ้ำ

- ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นยายฉันเลยสักครั้ง

เป็นอย่างนั้นเอง

จูเนียร์ไม่เคยคิดว่าจูปิเตอร์เป็นยายของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

คนคนนี้ฆ่าคนในหมู่บ้านของเธอ

ฆ่าพ่อแม่ของเธอ

ทำให้เธอมีรอยแผลเป็นที่ลบไม่ออกครึ่งตัว

ขัดขวางความฝันของเธอ การเป็นนักเวท

และ…

เลี้ยงดูเธอ

ทาครีมให้กับแผลไหม้

ยืนเคียงข้างกัน ทำอาหารเย็นด้วยกัน

อ่านนิทานก่อนนอนด้วยกัน

ช่วยเธอออกมาจากหมู่บ้านที่กำลังถูกไฟไหม้ และร้องไห้ไปพร้อมกับเธอ

ดังนั้น เพราะฉะนั้น

จูเนียร์ไม่เคยคิดว่าจูปิเตอร์เป็นยายของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เธอเกลียด ชัง แต่ก็รัก และอยากเป็นเหมือนคนคนนี้

ด้วยความกล้าหาญ จูเนียร์จึงเรียกเธอ

“แม่…”

“…….”

จูปิเตอร์เบิกตาโพลง มองจูเนียร์ที่กำลังร้องไห้

“ร… เรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“ก็แม่ไง แม่ไงเล่า…”

จูเนียร์เช็ดน้ำตา แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“เรียกแม่… ได้ไหม?”

“…….”

“น… หนูอยากเรียกแม่มาตลอด…”

ถึงแม้จะกำลังจะตาย

จูปิเตอร์ก็ยิ้มอย่างมีความสุขโดยไม่รู้ตัว

“ฉันเป็นแม่ของเธอได้ไหมนะ? ฉันไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลย… แต่กลับเอาแต่พรากจากเธอ…”

“หนูก็พูดแบบนั้นได้เหมือนกันนะรู้ไหม?”

จูเนียร์เช็ดน้ำตาที่เปื้อนอยู่บนใบหน้า แล้วหัวเราะอย่างไม่เชื่อตัวเอง

“หนูเองก็เป็นลูกสาวแม่ได้ไหมนะ? หนูไม่ได้ทำอะไรให้แม่เลย แต่กลับเอาแต่พรากจากแม่…”

“ไม่ใช่หรอก จูเนียร์”

จูปิเตอร์เอื้อมมือสั่น ๆ ไปจับมือจูเนียร์แน่น

“ความสุขทั้งชีวิตของฉัน ก็ยังน้อยกว่าความสุขหลังจากที่ได้พบกับเธอ ได้พบกับพวกเธอ”

“แต่เราก็ลำบากมาตลอดตั้งแต่ที่รับพวกเรามาเลี้ยงนะ…”

ทั้งสองคนเงียบมองหน้ากันอยู่พักใหญ่

บางครั้งแววตาเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้ว และตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น

แม่ลูกสองคนกอดกันร้องไห้และหัวเราะ มองหน้ากันอย่างแผ่วเบา

“ช่วยพยุงฉันลุกขึ้นหน่อยได้ไหม?”

จูปิเตอร์กระซิบด้วยเสียงที่แผ่วเบา

“ฉันอยากตายอย่างสมศักดิ์ศรีของนักเวท”

“……ได้สิ แม่”

จูเนียร์ค่อย ๆ อุ้มจูปิเตอร์ขึ้น

“ทำทุกอย่างที่อยากทำเลย”

“ขอบคุณนะ ลูกสาวของแม่”

เลือดไหลออกมาจากหน้าอกขณะที่ลุกขึ้น จูปิเตอร์อาเจียนเลือดหลายครั้ง แต่เธอก็ยังยืนตรงได้

แล้วก็ตะโกนไปทางกลุ่มคนที่อยู่รอบ ๆ เซเลนดิออน

“ฝ่าบาท!”

จูปิเตอร์ยิ้มให้แอชที่หันมามอง

“ฉันขอเป็นคนโจมตีก่อนได้ไหม?”

แอชพยักหน้าอย่างยินดี

“แน่นอน จูปิเตอร์ เอาเลย”

สมาชิกในกลุ่มต่างถอยออกไปจากรอบ ๆ เซเลนดิออน จูปิเตอร์ช้า ๆ ยกมือขวาขึ้นไปบนอากาศ

เปรี้ยง…

เสียงฟ้าร้องเบา ๆ ดังมาจากท้องฟ้า

จูปิเตอร์รวบรวมพลังเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ในร่างกาย แล้วส่งสายตาไปที่จูเนียร์

“ลูกแม่? ช่วยส่งบุหรี่ให้หน่อยสิ”

“ถึงวาระสุดท้ายก็ยังติดบุหรี่อยู่อีกนะ คุณแม่”

จูเนียร์บ่นพึมพำ แต่ก็หยิบบุหรี่จากกระเป๋าของจูปิเตอร์ แล้วจุดไฟให้

จากนั้น จูเนียร์วางมือไว้บนไหล่จูปิเตอร์ แล้วช่วยจูปิเตอร์ในการใช้เวทมนตร์ครั้งสุดท้าย

“ฟู่-…”

จูปิเตอร์สูบควันเข้าไปยาว ๆ แล้วเพลิดเพลินกับการสูบบุหรี่ครั้งสุดท้ายในชีวิต

หลังจากนั้น เธอก็เบิกตาข้างเดียวขึ้น

ดวงตาที่แข็งแกร่งของหญิงชราไม่น่าเชื่อว่าเป็นดวงตาของคนที่กำลังจะตายเลยแม้แต่น้อย

“ไง ราชาแวมไพร์! ถือซะว่าเป็นเกียรติเลยนะ!”

จูปิเตอร์ตะโกนอย่างมีชีวิตชีวา แล้วชกไปข้างหน้าด้วยมือขวา

“ด้วยอัสนีเพลิงครั้งสุดท้ายของจูปิเตอร์ผู้นี้!”

ฉับ-!

กึก กึก กวาาง!

สายฟ้าเล็ก ๆ ที่แหลมคมฟาดลงมาจากท้องฟ้า และพุ่งไปยังกลางศีรษะของเซเลนดิออนอย่างแม่นยำ

ไม่ใช่สายฟ้าสีเหลืองหรือสีฟ้าสดใสที่เธอใช้เป็นประจำ นี่เป็นสายฟ้าสีขาวบริสุทธิ์

ถึงแม้ว่าพลังจะน้อยกว่าปกติถึงสิบเท่า แต่ตอนนี้เซเลนดิออนกำลังอยู่ในสถานะที่ค่าป้องกันเวทมนตร์ติดลบ

《อาาาาาาาาาา?!》

ความเสียหายจริงบวกกับความเสียหายเพิ่มเติม

การโจมตีเวทมนตร์ที่ได้รับในขณะที่ค่าป้องกันเวทมนตร์ติดลบ ทำให้เกิดความเจ็บปวดอย่างมากมาย

เสียงกรีดร้องอันน่าเกลียดของราชาแวมไพร์ดังขึ้น

แกร่ก-!

แกนวิญญาณของเซเลนดิออนแตกเป็นเสี่ยง ๆ

สายฟ้าของจูปิเตอร์ได้กำจัดเซเลนดิออนไปเรียบร้อยแล้ว

“ฮ่าฮ่า… เอาล่ะ หายแค้น สะใจชะมัดยาก”

จูปิเตอร์หัวเราะแล้วก็ทรุดตัวลง

จูเนียร์รีบอุ้มจูปิเตอร์แล้วนอนลง

จูปิเตอร์นอนนิ่ง ๆ มองจูเนียร์ด้วยดวงตาที่มองแทบไม่เห็นแล้ว

“จูเนียร์ จงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปนาน ๆ”

“…….”

“ความปรารถนาของแม่… ก็แค่นั้นเอง”

จูเนียร์จับมือของจูปิเตอร์แน่น

“หนูจะใช้ชีวิตเหมือนแม่ นั่นคือความฝันของหนู”

“เจ้าเด็กนี่… ไม่ควรใช้ชีวิตเหมือนแม่เลยนะ…”

หลังจากนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏบนริมฝีปากของจูปิเตอร์

“แต่ก็ดีแล้ว… ฉันได้ลูกสาวที่ยอดเยี่ยมแบบนี้ ชีวิตฉันก็คงจะดีพอสมควร…”

ท้องฟ้าสีฟ้า

เหมือนกับสีของทะเลที่พวกเธอเคยเห็นด้วยกันในวันนั้น

สายลมพัดมาจากที่ไหนสักแห่ง มีกลิ่นอายของทะเลอ่อน ๆ และเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ

จูปิเตอร์ค่อย ๆ ลืมตาลง

“ฉัน… ง่วงนิดหน่อย…”

“ราตรีสวัสดิ์นะ แม่”

จูเนียร์ลูบหัวแม่ แล้วกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู

“คืนนี้คงจะฝันดีนะ… ไม่ใช่ฝันร้าย”

เมื่อทั้งสองคล้ายกล่าวจากลากันแล้ว จูปิเตอร์ก็สิ้นใจลงอย่างสงบเหมือนกำลังหลับไป

20 ปีในฐานะทหาร 15 ปีในฐานะทหารรับจ้าง

นี่คือการสิ้นสุดที่สงบสุขของอัสนีเพลิงที่ใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_