◈บทที่ 145. [ด่านที่ 5] ราชาแวมไพร์ (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 145. [ด่านที่ 5] ราชาแวมไพร์ (2)

เซเลนดิออนใช้พลังชีวิตที่สะสมมาจากลูกน้องที่ตายไปหมดแล้ว

แต่กองทัพของมันก็เอาชีวิตทหารของเราไปพอสมควรบนกำแพง ประมาณร้อยห้าสิบกว่าคน

ฉันนึกถึงชื่อของคนที่ตายไป รวมถึงใบหน้าของโอลด์เกิร์ลและสกัลที่ตายไปเมื่อครู่ด้วย

ฉันกำหมัดแน่น

……ยังไงก็ตาม ตอนนี้เซเลนดิออนมีพลังชีวิตเหลือประมาณร้อยห้าสิบกว่าชีวิต

มันใช้พลังชีวิตนี่แหละ ชุบชีวิตตัวเองขึ้นมาใหม่

《นานแล้วนะที่ได้ไปเยือนนรก》

ร่างกายของมันไม่มีแผลเหลืออยู่เลย เซเลนดิออนขยับร่างกายไปมาอย่างคล่องแคล่ว

《ถึงจะเป็นที่ที่อยากกลับไปเยี่ยมเยียนเสมอ แต่ดูอย่างที่เห็นสิ มันก็ไม่ใช่ร่างกายที่ล้มง่าย ๆ หรอกนะ》

“พอได้แล้วเรื่องนรกน่ะ……”

ขณะที่มันฟื้นคืนชีพขึ้นมาอย่างใจเย็นและเตรียมพร้อม

พวกเราก็เตรียมพร้อมเช่นกัน

ลูคัสและเอวานเจลีนยืนอยู่ข้างหน้าฉันอย่างมั่นคง ดาเมียนวางหน้าไม้และปืนคาบศิลาเรียงรายอยู่บนพื้น เตรียมพร้อมสำหรับการยิง

ศพของพวกเราที่ตายไปอยู่รายล้อม ฉันกัดฟันแน่น

เพื่อคนที่ตายเพื่อฉัน ฉันจะแพ้ไม่ได้

“ฉันมีคำถามเดียว ราชาแวมไพร์”

《หือ?》

“แกไม่ชุบชีวิตลูกน้องของแกเหรอ?”

ฉันถามเซเลนดิออนที่ยืนอยู่คนเดียว

“ด้วยจำนวนพลังชีวิตที่แกมีตอนนี้ น่าจะชุบชีวิตลูกน้องแกได้นะ”

《ตอนนี้ฉันเหลือพลังชีวิตอยู่ร้อยห้าสิบสามหน่วย》

มันพูดราวกับกำลังตรวจสอบสินค้าคงคลังในโกดัง หรือกำลังเขียนรายงานการรับ-จ่ายในเอกเซล

มันพูดถึงชีวิตที่มันแย่งมาอย่างไม่ใส่ใจ

《ถึงจะชุบชีวิตได้ แต่ก็ไม่คุ้มค่าเท่าไหร่ ที่สำคัญ พวกมันอ่อนแอเกินไป ใช้พลังชีวิตที่มีอยู่ทั้งหมดเป็นกำลังรบของฉันเอง มันจะแข็งแกร่งกว่า》

“……อย่างนั้นเหรอ ถ้าแกแข็งแกร่งถึงขั้นหยิ่งยโสโอหังขนาดนั้น ก็หมายความว่าการต่อสู้เพียงลำพังโดยปราศจากลูกน้องมันดีกว่าสินะ”

《ฉันรักกองทัพของฉัน รักจริง ๆ แต่ความรักกับประสิทธิภาพมันเป็นคนละเรื่องกัน ลูกน้องฉันร้อยห้าสิบสามคนกับฉันอีกหนึ่งร้อยห้าสิบสามคน น้ำหนักมันไม่เท่ากันหรอก》

ตุ้บ… ตุ้บ…

มันเดินเข้ามาหาฉันอีกครั้งด้วยร่างกายที่ฟื้นฟูสมบูรณ์แล้ว

《งั้นฉันก็จะสู้คนเดียว ฉันจะรอดคนเดียว และฉันจะทำลายโลกคนเดียว ค่อยมาชุบชีวิตพวกมันทีหลังก็ได้》

ฉันหยิบไม้เท้าจากอกเสื้อขึ้นมา

ดาบเวทมนตร์สามเล่มลอยขึ้นมาหมุนวนอยู่ด้านหลังฉัน

“การตัดสินใจครั้งนั้นจะเป็นจุดจบของแก ราชาแวมไพร์”

《โอ้ มนุษย์อย่างนายจะฆ่าฉันได้ถึงร้อยห้าสิบสามครั้งเชียวเหรอ?》

(ฮ่า ฮ่า)

จากนั้น ฉันก็เปลี่ยนเรื่องทันที

“ก่อนจะสู้กันใหม่ ฉันจะบอกแกไว้ก่อน เซเลนดิออน แกเป็นคนโกหก”

《หืม? ฉันน่ะเหรอ?》

“แกบอกว่าอยากตายมาหลายครั้งแล้ว แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่องโกหกป่าว ๆ ใช่ไหม?”

ฉันตำหนิมันอย่างรุนแรง

“แกแค่ต้องการความตื่นเต้นที่ใกล้เคียงกับความตายในที่ปลอดภัยเท่านั้น…… จริง ๆ แล้วแกเป็นคนขี้ขลาดที่กลัวความตายมากที่สุดต่างหาก ไม่ใช่เหรอ?”

แม้จะกระโดดจากที่สูง แต่ถ้ามีเชือกนิรภัยอยู่ นั่นก็ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แต่เป็นบันจี้จัมป์

ไอ้พวกนี้ก็เหมือนกัน มันแค่ต้องการความตื่นเต้นจากความตาย แต่จริง ๆ แล้วมันยึดติดกับชีวิตมากกว่าใคร ๆ

“แกกักตุนชีวิตไว้หลายร้อยหน่วย ใช้ชีทโค้ด เล่นเกมโดยไม่ต้องกังวลเรื่องความตาย แล้วก็พูดว่า เบื่อเกมแล้วอยากเลิกเล่น~ ฉันโมโหจริง ๆ นะ”

คนที่เอาเลือดของคนอื่นมาต่อชีวิตตัวเอง มันไม่มีทางอยากตายหรอก

แวมไพร์โดยธรรมชาติแล้ว คือเทพแห่งความรักตัวเอง

“แกน่ะยึดติดกับชีวิตมากกว่าใคร ๆ นั่นแหละคือพวกแก แวมไพร์ ไม่ใช่เหรอ?”

《…….》

ถึงจะไม่ได้เข้าใจทุกคำที่ฉันพูด แต่ดูเหมือนมันจะเข้าใจความหมายโดยประมาณ

สีหน้าของเซเลนดิออนแสดงความไม่พอใจเป็นครั้งแรก

《พูดไปเถอะมนุษย์ มนุษย์ผู้มีอายุขัยจำกัดอย่างแกจะเข้าใจความทุกข์ทรมานจากการมีชีวิตอมตะได้ยังไงกัน?》

“ฉันไม่รู้หรอก ฉันก็ไม่สนใจ แต่ฉันรู้เรื่องนึง”

ฉันโบกไม้เท้าที่ถืออยู่ ตีไหล่ลูคัส เอวานเจลีน และดาเมียนคนละที

[ได้รับบัฟขั้นสูง!]

[ลูคัส(SSR) ได้รับบัฟ ‘ลดความเสียหายทั้งหมดลง 25% เป็นเวลา 3 นาที’ ]

[ได้รับบัฟขั้นสูงสุด!]

[เอวานเจลีน (SSR) ได้รับบัฟ ‘ฟื้นฟูพลังชีวิต 3% ต่อวินาที เป็นเวลา 3 นาที’ ]

[ได้รับบัฟขั้นต่ำ!]

[ดาเมียน(N) ได้รับบัฟ ‘เพิ่มอัตราการทะลุทะลวงทางกายภาพ 10% เป็นเวลา 3 นาที’ ]

“แกมันน่ารำคาญ วันนี้ไม่ว่าจะร้อยห้าสิบครั้งหรือพันห้าร้อยครั้งก็ตาม แกจะต้องตายที่นี่ และจะได้พบกับจุดจบที่แกปรารถนานั่นแหละ”

ฉันยิ้มเยาะ หลังจากดูรายการบัฟแบบสุ่มที่โผล่มา

“ขอบคุณล่วงหน้าก็ได้นะ เซเลนดิออน”

ฉันชี้ไม้เท้าไปข้างหน้า

“ไม่รู้ว่าวันเกิดแกเป็นวันไหน แต่ฉันจะเตรียมของขวัญวันตายให้แกอย่างเต็มที่วันนี้!”

ดาบเวทมนตร์ของฉันพุ่งออกไป และในขณะเดียวกัน พวกเราและเซเลนดิออนก็ปะทะกันอีกครั้ง

***

ปาร์ตี้หลักของฉัน ประกอบไปด้วยเหล่าตัวละครผู้กล้าที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฉันมีอยู่

พวกเขาแข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีกจากการฝึกฝนในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ถึงขั้นที่สามารถต่อกรกับเซเลนดิออนได้ด้วยปาร์ตี้เดียว

แต่ก็มีข้อจำกัด

ไม่ว่าจะอัพเกรดค่าสถานะแค่ไหน การฆ่าปีศาจระดับจ้าวให้ได้ถึงร้อยห้าสิบครั้งมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ไม่ใช่แค่ร้อยห้าสิบ หลังจากนั้นก็ฆ่าไม่ได้อีกเลย

สุดท้ายกลยุทธ์ของเราจึงเน้นไปที่การยืดเวลา แต่เมื่อบัฟหมดลงในอีก 3 นาที เราก็ถึงขีดจำกัด

ที่สำคัญ เซเลนดิออนมุ่งเป้ามาที่ฉันโดยเฉพาะ

พวกพ้องในทีมต้องต่อสู้เพื่อปกป้องฉัน และกลยุทธ์นี้จะทำให้จุดอ่อนปรากฏขึ้น

ฉับ-!

เซเลนดิออนยิงเวทมนตร์โลหิตใส่ฉัน

“ฮึก?!”

ฉันเหนื่อยล้า หลบไม่ทัน เอวานเจลีนยกโล่ขึ้นมาบังฉันไว้

กึก ๆ ๆ !

“อาาาาา!”

เอวานเจลีนร้องด้วยความเจ็บปวด หลังจากถูกเวทมนตร์โลหิตโจมตี และล้มลงไปกองกับพื้น

เนื่องจากการป้องกันไม่สำเร็จ เซเลนดิออนจึงกระโจนใส่ฉัน

ฟุช! ฟุช!

ลูกธนูเงินศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้ามาทันที

ตุบ!

เซเลนดิออนหมุนตัวกลางอากาศ ใช้มือข้างเดียวจับธนูสองดอก แล้วชูมืออีกข้างขึ้น

《นักแม่นปืน นายนี้ช่างกวนประสาทจริง ๆ !》

เวทมนตร์โลหิตพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของมัน ดาเมียนเหนื่อยล้าจากการยิงต่อเนื่อง ไม่มีทางหลบได้

“เซฟ…… !”

เอวานเจลีนที่ล้มลงไป กระโจนขึ้นมาอีกครั้ง ใช้โล่รับเวทมนตร์โลหิตเอาไว้

ท่าทางคล้ายกับลิเบอโร่ในกีฬาวอลเลย์บอลที่รับลูก

กึก ๆ ๆ !

ควันเลือดพวยพุ่งออกมา เอวานเจลีนก็ร่วงลงไปเหมือนลูกโป่งที่เชือกขาด

ดาเมียนที่โดนแรงระเบิดไปด้วย ก็ร้องโหยหวนแล้วล้มลงไป

“แฮ่กกก-!”

ลูคัสพุ่งเข้าใส่เซเลนดิออนอย่างดุร้าย

ดาบยาวฟาดฟันอย่างดุเดือด

เซเลนดิออนหลบคมดาบได้อย่างหวุดหวิด และทำหน้าราวกับรำคาญ

ฟุบ!

มันรับดาบเอาไว้ด้วยตัวเอง

เลือดไหลทะลักออกมาจากหน้าอกที่ถูกแทงด้วยดาบ คมดาบของลูคัสสร้างบาดแผลแกนวิญญาณของมันอีกครั้ง

แต่เซเลนดิออนไม่สนใจ มันวางมือลงบนหน้าอกของลูคัส

หลังจากต่อสู้กับเบต้า เกราะอกของลูคัสแตกเสียหาย ตอนนี้มันชำรุดยับเยินมากแล้ว

เมื่อมือของเซเลนดิออนแตะต้องหน้าอกของมัน ใบหน้าของลูคัสแสดงความสิ้นหวัง

“เวร ซวยแล้ว-”

ปังงงง-!

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่

เป็นการโจมตีระยะประชิดด้วยเวทมนตร์โลหิต ลูคัสอาเจียนเลือดแล้วล้มลงไปไกล

《ก็ใช้ได้อยู่นะ……》

เนื่องจากใช้การโจมตีระยะประชิด แขนของเซเลนดิออนแหลกเหลว เมื่อครู่แกนวิญญาณถูกดาบเงินศักดิ์สิทธิ์บาด

แต่แค่นั้นเอง มันใช้พลังชีวิตอีกหน่วยแล้วฟื้นฟูตัวเอง

เซเลนดิออนที่ฟื้นตัวจากบาดแผลทันที ทำท่าสงสัยแล้วเดินเข้ามาหาฉัน

《แค่เนี่ยเองเหรอ ถึงกับตะโกนลั่นขนาดนั้นเชียว?》

“…….”

《ถ้ายังมีอะไรเหลือ รีบเอามาโชว์เลยสิ ตอนนี้ไม่มีใครคอยปกป้องนายแล้ว》

เซเลนดิออนเผยเขี้ยวออกมา คุกเข่าลงตรงหน้าฉัน

ดูเหมือนมันอยากดื่มเลือดฉันมาก ๆ น้ำลายไหลออกมาจากเสียงของมัน

“อยากดูโชว์งั้นเหรอ?”

ฮึ

ฉันยิ้มขึ้น

“รอแค่ 3 วินาที มันกำลังตกลงมาจากฟ้าอยู่”

《ฉันเริ่มเบื่อความโอ้อวดของนายแล้ว แอช……》

เซเลนดิออนไม่สนใจแล้ว มันยื่นหน้าไปที่คอของฉัน

《ฉันจะกินนายให้หมด นายจะกลายเป็นบริวารของฉัน》

***

แวมไพร์ใช้พลังชีวิตที่แย่งมาจากผู้อื่นเป็นพลังงาน

ถ้าไม่ฆ่าศัตรูในสนามรบเพื่อดูดเลือด พลังของแวมไพร์ที่ใช้พลังงานมหาศาลก็จะหมดลงในไม่ช้า

ดังนั้นแวมไพร์จึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายให้เป็นแวมไพร์ให้ได้เสมอ

นั่นคือรูปแบบของมันตามปกติ

***

ปั๊วะ-!

《……?》

เซเลนดิออนก้มลงมองหน้าอกของตัวเองอย่างงง ๆ หลังจากได้ยินเสียงทื่อ ๆ

เสาเงิน…… ทะลุหน้าอกของมันออกมา

《หะ?》

เซเลนดิออนหันหลังกลับไปช้า ๆ

นั่นคือเสาเงินขนาดใหญ่

เสาเงินที่ตกลงมาจากฟ้า แทงทะลุคอ หลัง และหน้าอกของมัน จนฝังลงไปในพื้น

“โทษทีนะครับ……”

ก็อตแฮนด์หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า พูดกับฉันอย่างยากลำบาก

บอดี้แบ็กที่ดูเหมือนจะตายอยู่แล้ว นอนอยู่ข้าง ๆ

โดยใช้เงินที่ได้จากการทำเป็นตาข่าย และอาวุธเงินที่รวบรวมมาจากสนามรบ

ก็อตแฮนด์ทำเป็นเสาเงินขนาดใหญ่ และบอดี้แบ็กใช้พลังจิตยกมันขึ้นไปบนอากาศ แล้วโยนลงมาในจังหวะที่เหมาะสม

แวมไพร์จะประมาทในช่วงเวลาก่อนที่จะทำให้คนอื่นกลายเป็นแวมไพร์ เหมือนกับสุภาษิตที่ว่า "ถึงแม้จะเป็นหมา ก็จะไม่กัดตอนกินข้าว"

ถึงจะเป็นจังหวะที่หวุดหวิด แต่สุดท้ายก็สามารถจับมันได้

“นี่แหละคือวิธีรับมือแวมไพร์แบบดั้งเดิม ปักเสาลงในอก โล่งใจไหมล่ะ?”

《ทำได้น่ารักดีนะ…… แล้วไงต่อ?》

ถึงแม้จะถูกเสามัดไว้ แต่แน่นอนว่า ราชาแวมไพร์ยังไม่ตาย

《นี่มันแค่เกมเด็ก ๆ จะทำอะไรได้ล่ะ?》

เปรี๊ยะ… เปรี๊ยะ

เสาเงินกำลังแตกร้าวอยู่ ไม่นานเซเลนดิออนก็จะทำลายเสาแล้วออกมา

ฉันลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วคำรามใส่หน้ามัน

“ใช่ นี่มันแค่เกมเด็ก ๆ …… แต่ทั้งหมดนี้เป็นแผนเพื่อยืดเวลา”

《อะไรนะ?》

นั่นคือจังหวะนั้น

หวูวววว-!

อากาศรอบตัวเปลี่ยนไป พลังเวทมนตร์มหาศาลพุ่งเข้ามาที่กำแพงด้านหนึ่ง เกิดพายุหมุนขนาดใหญ่

เซเลนดิออนมองไปทางนั้นด้วยความตกใจ ฉันก็ยิ้มมุมปากมองไปทางนั้นเช่นกัน

จูเนียร์ยืนอยู่ที่นั่น

ยกมือขึ้น ยกพลังเวทมนตร์หลายสีไว้เหนือหัว

“จูเนียร์!”

ฉันตะโกนเสียงดัง

“ฉันรอจนจะตายอยู่แล้ว! ยังไม่เสร็จอีกเหรอ-!”

“……เสร็จแล้วค่ะ อีก 30 วินาที”

ดูเหมือนจะเป็นเวทมนตร์ที่ซับซ้อนมาก รูนเวทมนตร์ที่พันกันยุ่งเหยิง แค่ดูก็เวียนหัวแล้ว

จูเนียร์พยักหน้า ขณะกำลังเสร็จเวทมนตร์

“30 วินาที ฉันจะกำจัดปีศาจตัวนั้นได้”

เซเลนดิออนที่รู้ตัวว่าเป็นเวทมนตร์อะไร เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

《เวทมนตร์นั่น……!》

เซเลนดิออนตะโกนเสียงดัง

《……มันเป็นของฉันไม่ใช่เหรอ?!》

จูเนียร์พยักหน้าอย่างยินดี

“หลังจากโดนเวทมนตร์ของแกสวนกลับในวันนั้น ฉันก็พยายามทำให้มันเป็นของฉัน สุดท้ายก็สำเร็จ ยังไม่ได้จดทะเบียนลิขสิทธิ์กับสมาคมเวทมนตร์แห่งทวีป แต่ฉันจะทำเร็ว ๆ นี้”

ใบหน้าของเซเลนดิออนบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ

《แก ไอ้คนต่ำต้อย! กล้าดียังไงมาขโมยเวทมนตร์ลับของเผ่าพันธุ์โลหิตเรา!》

“ค่ะ ๆ ไม่ใช่การให้เกียรติ เป็นการลอกเลียนแบบ แต่ฉันต้องพูดอย่างนี้”

จูเนียร์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่เลือดไหลออกมาจากจมูกและปาก

“เวทมนตร์ของแกเจ๋งมากนะ ไอ้ยุงตัวน้อย”

เซเลนดิออนอ้าปากค้าง

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_