◈บทที่ 144. [ด่านที่ 5] ราชาแวมไพร์

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 144. [ด่านที่ 5] ราชาแวมไพร์

สิบสองชั่วโมงก่อน

คืนก่อนเริ่มด่านที่ 5

ตอนที่ฉันกำลังคิดกลยุทธ์อย่างหนัก จูเนียร์ก็มาหาฉันพร้อมกับบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะพูด

“ฝ่าบาท ฉันยังปิดบังบางเรื่องไว้... ฝ่าบาทรู้ไหมคะ?”

ฉันพยักหน้า

ความสามารถพิเศษของจูเนียร์ [ถ้ำจิ้งจอก]

ความสามารถพิเศษที่ปิดบังค่าสถานะของตัวเอง

[ถ้ำจิ้งจอก]

- มันจะสร้างทางหนีทีไล่เสมอ เพื่อเตรียมการรับมือสุดท้าย มันจะปกปิดความสามารถของตัวเองจากศัตรู

ตั้งแต่แรก จูเนียร์ก็มีคุณสมบัตินี้ ทำให้ยากที่จะประเมินค่าสถานะที่แท้จริงได้

“อย่างที่คิด ฝ่าบาทคงรู้แล้วล่ะค่ะ”

จูเนียร์ยิ้มอย่างขมขื่น แล้วค่อย ๆ ถอดถุงมือออกจากมือซ้าย

ฝ่ามือซ้ายที่เผยออกมาให้เห็นนั้นเต็มไปด้วยรอยแผลไหม้จากตอนเด็ก และมีลวดลายเวทมนตร์ที่ชัดเจนปรากฏอยู่

ฉันเบิกตาโพลง

“นี่มัน……”

“ถ้าเป็นฝ่าบาท ก็คงรู้แล้วใช่ไหมคะ?”

ฉันพยักหน้าอย่างอึ้ง จูเนียร์สวมถุงมือกลับเข้าไป

“ครั้งก่อนฉันบอกฝ่าบาทว่าฉันแสดงความสามารถทั้งหมดแล้ว แต่เป็นคำโกหก ฉันยังปิดบังอีกขั้นไว้”

“…….”

“แต่ตอนนี้ฉันจะไม่ปิดบังอีกแล้วค่ะ”

ฉันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เพื่อตรวจสอบค่าสถานะของจูเนียร์

ระดับที่แท้จริงของจูเนียร์ ทักษะที่แท้จริง และความสามารถพิเศษที่แท้จริง……

ฉันถอนหายใจเบา ๆ

“……การที่เธอแสดงสิ่งที่เธอปกปิดไว้นี้ให้ฉันดู หมายความว่าเธอพร้อมแล้วใช่ไหม?”

“ค่ะ เพิ่งเสร็จเรียบร้อยค่ะ”

จูเนียร์ยิ้มบาง ๆ

“ทั้งทักษะที่จะทำให้ราชาแวมไพร์เจ็บตัว และความพร้อมของใจ ฉันพร้อมแล้วทุกอย่างค่ะ”

“…….”

จูเนียร์เล่าผลการวิจัยและความสำเร็จด้านเวทมนตร์ที่เธอทุ่มเทไปหลายวันให้ฉันฟัง

ฉันที่นั่งฟังพลางพิงคางอยู่ ก็ค่อย ๆ เอ่ยปากขึ้น

“ฉันก็มีทักษะใหม่ที่ได้มาในครั้งนี้เช่นกัน”

ตอนเคลียร์ดันเจี้ยนสุดท้าย ระดับของฉันอยู่ที่ 36 แล้ว

ฉันเพิ่งได้ทักษะมา 2 อย่าง

แต่เป็นทักษะที่ยากต่อการประยุกต์ใช้มาก จนฉันคิดว่าจะเก็บไว้ใช้ในด่านต่อไปดี

แต่ถ้าใช้ร่วมกับจูเนียร์ ก็สามารถใช้ได้ในด่านนี้เช่นกัน

ฉันอธิบายชุดทักษะของฉันให้จูเนียร์ฟัง จูเนียร์มองฉันด้วยสีหน้าตกตะลึง

“ถ้าอย่างนั้น ถ้าฝ่าบาทและฉันร่วมมือกัน……”

“ไม่ว่าจะเป็นแวมไพร์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหน เราก็สามารถกำจัดมันได้อย่างแน่นอน”

หลังจากนั้นฉันส่ายหน้าเบา ๆ

“แต่คุณยายของเธอจะไม่ว่าอะไรเหรอ? ถ้าใช้เวทมนตร์นั้น เธอจะ……”

“ค่ะ ฉันแน่ใจค่ะ”

จูเนียร์ตอบเสียงหนักแน่น พร้อมยิ้มแบบเจ้าเล่ห์เฉพาะตัว

“ฝ่าบาท ฉันอยากเป็นนักเวทมาตลอดชีวิต”

“…….”

“และแนวรบที่นี่ คือที่แรกที่ให้การยอมรับฉันอย่างแท้จริง ในฐานะนักเวท และในขณะที่ฝ่าบาทประทานเงินเดือนให้ฉันเป็นครั้งแรก ฉันก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะแสดงความสามารถทั้งหมดของฉันที่นี่”

ถึงจะเป็นคำพูดที่น่ายินดีมาก…

ฉันถอนหายใจ

“แต่ยายของเธอคงเสียใจแน่”

“ฉันเคยบอกฝ่าบาทไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

จูเนียร์พูดเสียงแข็ง

“ฉันไม่เคยคิดว่านั่นคือยายของฉันเลย”

“…….”

“งั้น…ฝ่าบาทคะ?”

จูเนียร์ยิ้มกริ่ม พร้อมสร้างเวทมนตร์ขึ้นด้านหลัง

“เพื่อทักษะการทำงานร่วมกันของเราในวันพรุ่งนี้ เราไปฝึกซ้อมแบบรวดเร็วกันทั้งคืนไหมคะ?”

***

ปัจจุบัน

บนกำแพงเมือง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายของด่านที่ 5

ต้าด-!

เซเลนดิออนบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ความเร็วที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า อย่างที่เคยแสดงให้เห็นในเส้นทางแห่งผู้พิชิต

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ครั้งนี้พวกพ้องของฉันสามารถตอบสนองได้ทัน

คนที่ขวางเซเลนดิออนไว้ก่อนใครคือ เอวานเจลีน

ดวงตาของเอวานเจลีนเป็นประกายสีเขียวมรกตราวกับเปิดกล้องมองกลางคืน

ความสามารถพิเศษเฉพาะตัว [ครอสโรด]

สัญชาตญาณของเอวานเจลีนที่แสดงให้เห็นถึงเส้นทางการต่อสู้ที่ดีที่สุด!

มือที่ยื่นออกมาข้างหน้าของเซเลนดิออน และโล่ของเอวานเจลีนปะทะกัน

ในพริบตาปลายนิ้วของเซเลนดิออนเปล่งแสงสีแดงออกมา และโล่ของเอวานเจลีนเปล่งแสงสีขาวพยายามดูดซับการโจมตีนั้น

แต่ก็ถึงขีดจำกัดการดูดซับความเสียหายในทันที

หวืด!

แผ่นเหล็กที่เป็นโล่ก็ยับยู่ยี่เหมือนกระดาษ และโล่ที่เอวานเจลีนถืออยู่ก็เสียหาย

กำไลที่คลุมแขนซ้ายของเอวานเจลีนก็แตกละเอียด

ดวงตาของเซเลนดิออนเป็นประกาย

《หือ ตอบโต้การเคลื่อนไหวของฉันได้นี่》

ถึงแขนซ้ายจะถูกเหวี่ยงออกไปด้านหลัง แต่เอวานเจลีนก็ยิ้มเยาะแล้วตะโกน

“คิดว่าฉันได้แค่ตอบโต้ได้อย่างเดียวหรือไงไอ้สารเลว!”

หอกทหารม้าในมือขวาของเอวานเจลีนก็พุ่งออกไปข้างหน้า

ฟึบ!

แต่ก็หลบได้

เซเลนดิออนบิดตัวเล็กน้อยอย่างคล่องแคล่ว หลบคมหอกของเอวานเจลีนไปได้อย่างง่ายดาย

และเอวานเจลีนก็คาดการณ์ไว้แล้ว

“อันนี้หลบไม่ได้แล้วนะ!”

ปลายหอกทหารม้าของเอวานเจลีนลุกไหม้เป็นสีขาว

ตูม-!

[กรรมคืนสนอง] ที่รวมความเสียหายที่ดูดซับไว้ทั้งหมดระเบิดออกมาจากปลายหอก

《ไม่เลว…แต่…》

แต่เซเลนดิออนก็ใช้เวทมนตร์โลหิตสร้างกำแพงป้องกันเอาไว้

เซเลนดิออนปัดฝุ่นที่ปลายนิ้ว แล้วใช้เวทมนตร์ยกตัวเอวานเจลีนขึ้นไปในอากาศ แล้วเหวี่ยงไปข้าง ๆ

《มีวิธีรับมือแค่สามอย่างงั้นเหรอ จะมาหยุดฉันได้ยังไง!》

ทิศทางที่เซเลนดิออนเหวี่ยงเอวานเจลีนไปนั้น เป็นทิศทางที่ลูคัสกำลังวิ่งมาสมทบ

“ว๊าาาา?!”

“ฮึก?!”

โครม!

อัศวินทั้งสองล้มลงไปกับพื้น

ในจังหวะนั้น แนวหน้าว่างเปล่า

ลูคัสลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งกลับมา แต่ก็มีช่องว่างอยู่สองสามวินาที

สองสามวินาทีนั้น

สองสามวินาทีก็เพียงพอแล้ว เซเลนดิออนกระโจนไปข้างหน้าอีกครั้ง

เพื่อมุ่งหน้าไปหาฉัน

เพื่อดูดเลือดของฉันซึ่งเป็นเป้าหมายแรกอย่างตรงไปตรงมา

ดาเมียน โอลด์เกิร์ล และสกัลที่ยืนอยู่ด้านหลังและด้านข้างของฉันเริ่มยิงพร้อมกัน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว ๆ -!

ลูกธนูที่พุ่งเข้าใส่เต็มไปด้วยลมพายุ การแช่แข็ง และเปลวไฟ

เป็นเพราะพวกเขาใช้ม้วนคัมภีร์คาถาเพิ่มธาตุ ที่ฉันมอบให้ดาเมียน

ตุบ ๆ ๆ ๆ !

แต่เซเลนดิออนจับลูกธนูศักดิ์สิทธิ์แต่ละดอกด้วยมือ และใช้เวทมนตร์สะท้อนลูกธนูศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ แล้ววิ่งต่อไป

มันคือจ้าวแวมไพร์

มันเป็นปีศาจที่เชี่ยวชาญทั้งการเสริมสร้างร่างกายและเวทมนตร์ ซึ่งเป็นทักษะของแวมไพร์

ถ้าไม่ทำให้ทั้งร่างกายและเวทมนตร์ของมันไร้ประโยชน์ ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหยุดมันไว้

‘ฉะนั้นต้องปิดกั้นทั้งสองอย่าง…’

ฉันรีบมองไปรอบ ๆ

แต่ ‘วิธีการ’ ในการปิดกั้นนั้น ยังไม่พร้อม!

ในพริบตา เซเลนดิออนก็มาถึงข้างหน้าฉันแล้ว

ฉันไม่มีทางนั่งรอตายอยู่หรอก! ฉันตะโกน

“อัญเชิญ-!”

[เวทมนตร์อัญเชิญ : คิเมร่าต้นกำเนิด]

- เวทมนตร์นี้ใช้ได้ครั้งเดียว หลังจากใช้แล้วจะหายไปจากรายการทักษะ

- ระดับการอัญเชิญจะเท่ากับระดับของตัวละครที่ถูกอัญเชิญมา สามารถรักษาการอัญเชิญได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

- โปรดระบุตำแหน่งที่จะอัญเชิญ

เป็นเวทมนตร์อัญเชิญคิเมร่าต้นกำเนิดที่ฉันได้มาจากการสำรวจโคลอสเซียมครั้งก่อน

ตำแหน่งที่จะอัญเชิญนั้น แน่นอนว่าต้องเป็นด้านหน้า!

ฉึก-!

วงเวทปรากฏขึ้น แล้วสัตว์ประหลาดที่เป็นส่วนผสมของสิงโต แพะ งู และสัตว์อื่น ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน

ต้นกำเนิดของคิเมร่าทั้งหมด คิเมร่าต้นกำเนิด

นี่ก็เป็นสัตว์ประหลาดระดับบอสเช่นกัน มันจะช่วยฉันรับมือเซเลนดิออนได้บ้าง

แต่ฉันคิดผิด

《สนามรบนี้เป็นของฉันและมนุษย์เท่านั้น!》

เสียงคำรามของราชาแวมไพร์ดังขึ้นมาจากปากของมัน หลังจากที่พบคนทรยศ

《อย่ามายุ่ง ไอ้ลูกผสม-!》

ปัง!

เซเลนดิออนโบกมือ คิเมร่าต้นกำเนิดก็ระเบิดออก

สัตว์ประหลาดที่ถูกอัญเชิญมาซึ่งมีพิษนั้น ถูกทำลายไปอย่างง่ายดาย

และเซเลนดิออนก็ทะลุผ่านเศษเนื้อและเลือดนั้น เข้ามาหาฉัน-

ฉับ

มันคว้าคอเสื้อฉันไว้

ปากของเซเลนดิออนที่ยิ้มอยู่ก็เปิดออก

เขี้ยวสี่ซี่ที่แหลมคมเปล่งแสงน่ากลัว และพุ่งเข้าหาคอของฉัน-

ฟุบ!

กัดลงไป

ที่แขนที่เข้ามาขวาง

เมื่อฉันตกใจมองไป ก็พบว่า…คนที่ยื่นแขนเข้ามาขวางระหว่างเขี้ยวของเซเลนดิออนกับคอของฉัน คือ… โอลด์เกิร์ล

ขณะที่โดนแวมไพร์กัดแขน และถูกดูดเลือดอย่างรวดเร็ว โอลด์เกิร์ลก็ยังคงมองฉันด้วยสีหน้าสงบ แล้วชูมือขึ้น…แล้วโบกมือ

พร้อมกับยิ้มเหมือนทุกครั้ง

ในจังหวะถัดไป โอลด์เกิร์ลที่ถูกดูดพลังชีวิตจนหมด ก็ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างแรง

ถูกจ้าวแวมไพร์ดูดเลือดอย่างเต็มที่

ไม่มีทางรอด โอลด์เกิร์ลแห้งเหี่ยวตายไปเหมือนต้นไม้แก่

ขณะที่ฉันกำลังตกตะลึงกับเหตุการณ์นั้น

“เจ้าชาย!”

ปึก!

ดาเมียนที่ยืนอยู่ด้านหลังฉันคว้าไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้ แล้วดึงฉันไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับนั้น สกัลที่อยู่ทางขวาของฉันก็ชักดาบเงินออกมา แล้ววิ่งเข้าไปข้างหน้า

“ศัตรูของแกคือฉัน แวมไพร์-!”

ทหารธนูเข้าประชิดตัว นี่มันอะไรกัน

สกัล นายทำอะไรของนายเนี่ย ยิ่งกว่านั้นจุดเด่นของนายคือการยิงระยะไกลไม่ใช่เหรอ

ฉันอยากจะห้าม แต่มันไม่มีเวลาแล้ว สกัลพุ่งเข้าโจมตีศีรษะของศัตรู ตามชื่อรหัสและจุดเด่นของเขา และ

ปั๊ก ๆ ๆ ๆ -!

เซเลนดิออนที่ดูเหมือนจะรำคาญก็ใช้เวทมนตร์โลหิตฟาดฟันจนร่างกายของสกัลแตกละเอียด

หยดเลือดของสกัลที่กระจายไปในอากาศไม่ได้ตกลงมาที่พื้น แต่หยุดนิ่งไว้ แล้วถูกดูดเข้าไปในปากของเซเลนดิออนทั้งหมด

หลังจากฆ่าโอลด์เกิร์ลและสกัลภายในไม่กี่วินาที เซเลนดิออนก็ลิ้มรสเลือดในปาก แล้วเลียริมฝีปากเบา ๆ

《……เอลฟ์สินะ หือ อาหารมื้อแรกก็ไม่เลวนะ》

ปีศาจที่มีใบหน้าของเด็กหนุ่มยิ้มให้ฉัน

《สุดท้ายแล้วต้องกินนายถึงจะหายหิวแหละนะ แอช?》

ดาเมียนพยายามดึงฉันไปด้านหลังอย่างสุดความสามารถ แต่เซเลนดิออนเดินเข้ามาหาฉันเร็วกว่ามาก

เซเลนดิออนเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับอ้าปากกว้างราวกับจะล้อเล่น-

ฟุบ!

ในจังหวะถัดไป ดาบยาวของลูคัสก็พุ่งเข้าใส่ด้านหลังของเซเลนดิออน

《อะ?》

พร้อมกับเสียงครวญครางที่แสดงถึงความตกตะลึงที่ออกมาจากปากของเซเลนดิออน

ปัก! ฟุบ! ปึก! ฟุบ!

ดาบยาวของลูคัสฟาดฟันหลังและท้ายทอยของเซเลนดิออนอย่างโหดเหี้ยม

ดาบยาวที่ทำจากโลหะศักดิ์สิทธิ์ได้ทำลายแกนวิญญาณของเซเลนดิออน และเซเลนดิออนก็คุกเข่าลงไปข้างหน้า

ปัก-!

สุดท้าย ดาบยาวของลูคัสก็แทงทะลุอกของเซเลนดิออนไปข้างหน้า ทะลุแกนวิญญาณอย่างแม่นยำ

เพียงแค่ใช้ทักษะ [คมดาบแห่งเจตจำนง] กับดาบยาวเงินศักดิ์สิทธิ์ ก็สามารถเปิดเผยและทำลายแกนวิญญาณของราชาแวมไพร์ได้แล้ว

《…มันคือสถานะอะไรกัน อัศวิน?》

เซเลนดิออนที่กำลังไอเป็นเลือด ก็ค่อย ๆ หันหลังกลับ

《เหมือนไม่ใช่มนุษย์…เหมือนเข้ามาในอาณาเขตเดียวกับพวกเรา รู้สึกได้ถึงความรู้สึกเหมือนกันเลย》

“…….”

ลูคัสดูแตกต่างจากปกติเล็กน้อย

ท่าทางที่ค่อนข้างต่ำนั้นเหมือนกับหมาป่าที่กำลังคลานด้วยสี่ขา และดวงตาสีฟ้าที่อยู่ท่ามกลางผมสีทองที่ยุ่งเหยิงนั้นก็เปล่งประกายอันตรายเหมือนสัตว์ร้าย

ความร้อนที่พุ่งออกมาจากด้านหลังของเขากระเพื่อมราวกับภาพลวงตา

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ

‘หรือว่าลูคัสคนนี้…’

ใช้ [กลายร่างอสูร] ใช่ไหม?

ฉันต้องหยุดมัน! ถ้าใช้ความสามารถพิเศษนี้…

《ขอบนายที่ทำให้ฉันรู้สึกตัว นี่มัน…》

ร่างของเซเลนดิออนล้มลงไปกับพื้นอย่างช้า ๆ

《…ทำให้ฉันต้องใช้ชีวิต ‘หนึ่ง’ ครั้งได้ นี่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ 》

หลังจากนั้น มันก็ลุกขึ้นมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_