◈บทที่ 143. [ด่านที่ 5] อัลฟ่า & เบต้า (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 143. [ด่านที่ 5] อัลฟ่า & เบต้า (3)

“ฝันร้าย… นายมักฝันร้ายบ่อยใช่ไหม แอช?”

เซเลนดิออนถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขณะที่ฉันเฝ้ามองดูสมรภูมิรบที่กำลังจะจบลง

หันไปมองอีกที เขายังคงยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ว่าลูกน้องของเขาจะกำลังตายไปทีละคนก็ตาม

“…….”

ฉันไม่ชอบใจเลย

แต่หน้าที่ของฉันคือซื้อเวลาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เซเลนดิออนเข้าร่วมสมรภูมิรบ ขณะที่ลูกน้องของเขากำลังถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น

ฉันจึงตัดสินใจทำเป็นตั้งใจฟังคำพูดของเขา ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่จะพูดอะไรบ้า ๆ ออกมาอีกหรือเปล่า

“ฝันร้ายเหรอ?”

“ใช่ ฝันร้ายนั่นแหละ”

“ก็คนเรามันก็ต้องฝันร้ายกันบ้างแหละเนอะ?”

รอยยิ้มของเซเลนดิออนยิ่งยกสูงขึ้น

ไอ้หนุ่มนี่ ตอนแรกที่เจอกันก็ทำเป็นหน้านิ่ง ๆ เย็นชา แต่พอเข้าใกล้สมรภูมิรบเข้าไปทุกที ใบหน้าก็เริ่มผ่อนคลายลงทุกที

เหมือนมันมีความสุขกับสงคราม กับความตายเหลือเกิน

ความรู้สึกนั้นมันเหมือนกับเป็นการเผยให้เห็นถึงสัญชาตญาณดิบของพวกปีศาจ ฉันได้แต่รู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อย ๆ

“ฝันร้ายมันจะเปิดเผยความกลัวที่ซ่อนอยู่ในจิตใจมนุษย์ลึกที่สุด มันจะทำให้เห็นสิ่งที่นายกลัวที่สุดในรูปลักษณ์ที่เป็นรูปธรรม”

ฉันขมวดคิ้ว

อยู่ ๆ มันก็มาพูดเรื่องจิตวิทยาเกี่ยวกับความฝันซะงั้น

อยากจะส่งตำราของฟรอยด์ไปให้มันอ่านสักเล่มจริง ๆ เลยนะ

“แต่ลองคิดดูสิ ถ้าฝันร้ายนั้นไม่ใช่แค่ความฝัน แต่กลายเป็นความจริงขึ้นมาล่ะ?”

“……?”

“ในฐานะปีศาจที่มีรูปร่างเป็นรูปธรรม มีชีวิต และคลานออกมาจากปรโลก ถ้าปีศาจตัวนั้นยืนอยู่ตรงหน้านาย จ้องมองนายอยู่ล่ะ?”

เซเลนดิออนจ้องมองแก้วเหล้าในมืออย่างแผ่วเบา

“นายจะรู้สึกอย่างไรล่ะ?”

“แก… แกพูดอะไรบ้า ๆ เนี่ย?”

“ฝันร้ายไม่ใช่แค่ความฝันธรรมดาหรอก มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น”

เซเลนดิออนดื่มเหล้าในแก้วหมดลงไปในอึกเดียว

ขวดเหล้าว่างเปล่าแล้ว นี่คือเหล้าที่เหลืออยู่แก้วสุดท้าย

“ถ้านายตั้งใจจริงที่จะทำลายล้างพวกเรา ปกป้องโลกมนุษย์ งั้นนายก็ควรคิดถึงเรื่องนี้ให้ดี ๆ”

นี่มันคำถามไร้สาระหรือเปล่า หรือว่าเป็นคำใบ้ที่จะช่วยคลี่คลายสถานการณ์

ฉันไม่รู้ เลยรู้สึกงุนงง

กึก!

เซเลนดิออนวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ ดวงตาสีแดงของเขามองมาที่ฉันราวกับดวงจันทร์

“เอาล่ะ เด็กน้อย ฉันขอถามอีกครั้ง… นายฝันร้ายบ่อยไหม?”

“…….”

“สิ่งที่นายกลัวที่สุดคืออะไร?”

สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดเหรอ?

ฉันนิ่งคิดไปโดยไม่รู้ตัว นั่นมัน…

“หวังว่ามันคงไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวเกินไปนะ”

เซเลนดิออนค่อย ๆ หันไปมองกำแพง

“ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม ถ้านายจ้องมองมันลึกเกินไป มันก็จะกลายเป็นความจริง”

***

กร๊าซซซ-!

การต่อสู้กับบอสกลางของอัลฟ่าและเบต้า ระยะที่ 2

แวมไพร์ทั้งสองที่แกนวิญญาณถูกทำลาย ล้มลงไปแล้ว กลับลุกขึ้นมาอีกครั้งด้วยสายเลือดต้องสาป

พวกมันสูญเสียสติปัญญาไป แต่พละกำลังในการต่อสู้กลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

อัลฟ่าปล่อยเวทมนตร์โลหิตออกมาปริมาณมหาศาลกว่าตอนแรก เบต้าตัวใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า ร่างกายเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ

อัลฟ่าและเบต้ากำลังบีบเอาพลังชีวิตที่เหลืออยู่ในร่างกายออกมาใช้ให้หมดหยดสุดท้าย

ถึงเวลาจะสั้น แต่ค่าสถานะก็เพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

“ฮิ๊ยยยย! นี่มันรับไม่ไหวแล้วนะเนี่ย?!”

ฟู่มมม!

เอวานเจลีนร้องเสียงหลง ขณะที่เธอหลบการโจมตีด้วยเวทมนตร์โลหิตที่ถาโถมเข้ามาอย่างหวุดหวิด

“…….”

ลูคัสจ้องมองเบต้าด้วยแววตาที่เย็นชา หลบการโจมตีด้วยขวานของมันได้ทั้งหมด

ถึงจะหลบได้ แต่ต่างจากระยะที่ 1 เขาไม่มีโอกาสที่จะตอบโต้เลย

“ก็อตแฮนด์! บอดี้แบ็ก! ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?!”

เอวานเจลีนกระโดดขึ้น กำแพงที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่พังเป็นจุลไปกับเวทมนตร์โลหิต

“เริ่มถึงขีดจำกัดแล้ว! รีบทำอะไรสักอย่าง… อุ๊คยาาาาาาค!”

ฟู่มมม-!

ในที่สุด เอวานเจลีนก็หลบไม่ไหว โดนเวทมนตร์โลหิตถล่มอย่างไม่ปราณี

ถึงจะใช้โล่รับไว้ แต่ก็รับแรงกระแทกทั้งหมดไม่ไหว

เอวานเจลีนกระเด็นไปกระแทกกับซากกำแพง

ปัง!

ลูคัสก็เช่นกัน ถึงขีดจำกัดแล้ว

ฉับ-

รอยแผลยาวปรากฏขึ้นที่แก้มของลูคัส นี่เป็นครั้งแรกที่ขวานของเบต้าได้สัมผัสร่างกายเขา

ฉับ ฉับ ฉับ ฟึบ-

เมื่อโดนโจมตีครั้งเดียว ต่อจากนั้นก็ราบรื่น รอยแผลปรากฏขึ้นทั่วร่างกายลูคัส

แคร๊ง!

เกราะอกของลูคัสแตกละเอียด หลังจากโดนขวานฟาด

ลูคัสกระโดดถอยหลัง ขวานของเบต้าที่ตามมาฟาดลงไปบนอากาศ

การโจมตีครั้งต่อไปจะไม่ใช่เกราะ แต่เป็นคอของเขาแน่ ๆ

ในขณะที่อัลฟ่าและเบต้าก้าวเข้ามาหาเอวานเจลีนและลูคัสที่ถูกต้อนจนมุม

“โธ่… นี่…”

เอวานเจลีนยิ้ม ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและรอยแผล

“ลำบากจริง ๆ นะ พวกปีศาจ”

ฉ่าาาาา!

ตาข่ายเงินโผล่ขึ้นมาจากพื้น อยู่ใต้เท้าของอัลฟ่าและเบต้า

เป็นก็อตแฮนด์ที่รวบรวมเงินก้อนแล้วสร้างมันขึ้นมา

ถึงจะเป็นช่างโลหะที่เชี่ยวชาญการควบคุมโลหะ แต่ก็ยังห่างไกลจากงานแกะสลักที่ละเอียดอ่อน

สิ่งที่สร้างได้ก็คือรูปทรงที่หยาบ ๆ เท่านั้น

แต่ถ้ามันเป็นรูปตาข่าย ก็สามารถใช้ขังแวมไพร์ได้

บอดี้แบ็กปรับเปลี่ยนตำแหน่งตาข่ายที่ก็อตแฮนด์สร้างขึ้นมา แล้วจับพวกมันได้ในจังหวะสำคัญ

เฮ้อ!

เอวานเจลีนร้องออกมา เมื่อเห็นปีศาจที่ติดอยู่ในตาข่ายเงิน

“ทำไมมันช้าจัง! ฉันเกือบตายแล้วนะ!”

ก็อตแฮนด์ที่กำลังหอบเหนื่อย กำลังหายใจเข้าออกอย่างหนักอยู่ไกลออกไป

ก็อตแฮนด์กลืนน้ำลายลงคอไปพลาง หน้าตาเหมือนจะตายอยู่แล้ว

“เงินก้อนขนาดนี้… แฮ่ก ก็ไม่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วก็ให้แปลงเป็นตาข่ายในสนามรบอีก แฮ่ก มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยนะนี่… แฮ่ก…”

ถ้าทำตาข่ายเงินขนาดใหญ่ไว้ล่วงหน้า มันก็จะถูกแวมไพร์ตรวจจับได้แน่นอน

พวกมันจะไม่เข้าใกล้

นี่เป็นกับดักที่ใช้ได้หลังจากจัดการพวกที่เหลือ และรอจนกว่าอัลฟ่าและเบต้าจะกลายเป็นสายเลือดต้องสาป

ดังนั้นการสร้างและติดตั้งตาข่ายจึงต้องทำในที่เกิดเหตุ

อ๊ากกก-!

อัลฟ่าและเบต้าที่ติดอยู่ในตาข่าย ขยับตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง

อัลฟ่าพยายามใช้เวทมนตร์ เบต้าพยายามใช้กำลังฉีกตาข่าย

แคร๊ง!

ฟูฟูฟุก-!

แต่ก่อนที่พวกมันจะทำอะไรได้ จูเนียร์ก็เข้าไปทำลายเวทมนตร์ของอัลฟ่า และใช้เวทมนตร์ธาตุของตัวเองแทงเข้าไปที่แกนวิญญาณของอัลฟ่า

ลูกศรเงินศักดิ์สิทธิ์อีกสามดอกถูกยิงเข้าที่หัว คอ และอกของเบต้า ดาเมียนที่เข้ามาใกล้จัดการเบต้าอย่างรวดเร็วด้วยการยิงสามดอกติดต่อกัน

พวกแวมไพร์ไม่สามารถทนต่อการถูกโจมตีที่แกนวิญญาณที่ถูกเปิดเผยออกมาในขณะที่ถูกมัด ทั้งสองตัวเงียบลงไป

“ฮู๊~!”

เอวานเจลีนลุกขึ้นจากซากกำแพง ปัดฝุ่นออกจากตัว

“ต้องพยายามจับมันอย่างลำบากขนาดนี้เลยเหรอคะ…?”

ลูคัสที่อยู่บนกำแพงอีกด้านหนึ่ง จัดผมตัวเอง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“เราต้องหยุดการเปลี่ยนแปลงรูปร่างครั้งต่อไปของพวกมัน”

อัลฟ่าและเบต้ามีทั้งหมด 3 เฟส

ถ้าลดพลังชีวิตของพวกมันลงครึ่งหนึ่งในขณะที่เป็นสายเลือดต้องสาป พวกมันจะ ‘รวมร่าง’ กัน

แล้วกลายเป็นปีศาจที่ใช้ทั้งการโจมตีทางกายภาพของเบต้าและเวทมนตร์ของอัลฟ่า

ตามคำพูดของแอช คือ ‘คู่หูที่น่ารำคาญสุด ๆ’

แต่ถ้าเราใช้เงินขังและฆ่าพวกมันได้ ก็จะสามารถข้ามเฟสที่ 3 ไปได้เลย

‘ไม่สิ แต่จริง ๆ แล้ว รุ่นพี่รู้พฤติกรรมของพวกปีศาจได้ละเอียดขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?’

เอวานเจลีนเหลือบมองลงไปข้างล่าง

แอชผู้บัญชาการมนุษย์ และเซเลนดิออนผู้เป็นจ้าวปีศาจ ยังคงคุยกันอยู่

……มันไม่สมจริงเลย

ภาพของแอชที่กำลังคุยกับราชาแวมไพร์ที่แข็งแกร่งกว่าปีศาจตัวอื่น ๆ ที่เคยเจอมา ขณะที่กำลังดื่มเหล้าอย่างสบาย ๆ มันไม่สมจริงเลย

‘ถ้าปีศาจตัวนั้นแค่ขยับนิ้ว รุ่นพี่ก็ตายแน่ ๆ …’

ถึงมันจะมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาทำอย่างนั้น แต่ว่า…

ความกล้าหาญนั้นอยู่เหนือความเข้าใจของคนธรรมดาไปมาก

ถ้าลองนึกดูดี ๆ แอชก็เป็นแบบนี้มาตลอด ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีความต้องการที่จะปกป้องตัวเองเท่าที่ควร

เพราะเขาเป็นผู้บัญชาการที่เยือกเย็นงั้นเหรอ?

หรือไม่ก็…

“เอาล่ะ ทุกคนเหนื่อยกันแน่ แต่เตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกันเถอะ”

เอวานเจลีนสะดุ้ง เมื่อได้ยินคำพูดของลูคัส

ลูคัสจัดทรงผม และตรวจสอบเกราะ เขากลับมาเป็นหนุ่มรูปงามเหมือนเดิมแล้ว

ด้วยใบหน้าที่ดูอ่อนล้าเล็กน้อย ลูคัสหันไปมองสมาชิกในทีม

“……นี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายแล้ว”

***

การต่อสู้บนกำแพงจบลงแล้ว

“อัลฟ่าและเบต้าก็พ่ายแพ้ลงแล้วสินะ”

เซเลนดิออนปรบมือเบา ๆ มองดูลูกน้องทั้งสองที่ตายอย่างน่าอนาถ ติดอยู่ในตาข่ายเงิน

แปะ แปะ แปะ

“ยอดเยี่ยมจริง ๆ มนุษย์เอ๋ย”

“…….”

ฉันจ้องมองราชาแวมไพร์อย่างไม่วางตา

ฉันไม่พอใจเลย

ลูกน้องถึง 999 ตัวตายหมดแล้ว แต่ไอ้ปีศาจตัวนี้มันยังคงวางเฉย หน้าตาแบบนี้มันน่ารำคาญจริง ๆ

“เอาล่ะ พูดมากไปแล้ว”

เซเลนดิออนหันมามองฉัน ยิ้มอย่างเยือกเย็น แล้วชูมือขึ้น

“งั้นเรามาเริ่มสงครามจริง ๆ กันเถอะ?”

ตุ๊บ!

“ฮึก?!”

“งั้นเราไปบนเวทีกันเถอะ”

พลังที่มองไม่เห็นคว้าคอฉันไว้ ฉันหายใจไม่ออก ร่างกายลอยขึ้นไปบนอากาศ

“ฉันจะไปส่งนายเองนะ ลูกนายะน้อย”

เซเลนดิออนพูดจบก็เหยียบพื้น แล้วพุ่งขึ้นไปบนอากาศ

แอ๊ก-!

รู้สึกเหมือนโลกพลิกคว่ำ ฉันร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

“นี่มันการส่งยังไงกัน ไอ้บ้าาาา!”

ฉันถูกพลังเวทมนตร์ของเซเลนดิออนรัดคอ ถูกดึงขึ้นไปบนอากาศ ขณะที่มันกำลังเหยียบย่ำบนเส้นทางแห่งน้ำแข็งและศพอย่างสบาย ๆ

แค่ไม่กี่วินาที เราก็ขึ้นไปถึงกำแพงแล้ว

สมาชิกในทีมของฉันหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

“อะไรกัน?!”

“เมื่อไหร่กันเนี่ย…!”

“ฝ่าบาท! ท่าน… ปลอดภัยดีไห-”

เซเลนดิออนโยนฉันลงไปทันทีที่ขึ้นไปถึงกำแพง

คุดังทังทัง!

ฉันถูกโยนไปทางเหล่าพลธนู กลิ้งไปกับพื้นอย่างน่าเกลียด

โอ๊ย!

“ฝ่าบาท!”

“เจ้าชาย! พระองค์ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ดาเมียน สกัล และโอลด์เกิร์ลรีบรับฉันไว้ โอ๊ย หลังฉัน…

“มารยาท… ไอ้เวรนี้… แย่กว่าที่คิดไว้อีกนะ! ราชาแวมไพร์!”

ฉันทำเป็นยิ้ม แล้วเงยหน้ามองเซเลนดิออน

“เรายังคุยกันไม่จบไม่ใช่เหรอ?”

“การสนทนาระหว่างมนุษย์กับปีศาจมันจะมีประโยชน์อะไรกัน มันก็เป็นแค่การพูดเปล่า ๆ เท่านั้น นายก็คิดแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?”

เขี้ยวแหลมยาวของราชาแวมไพร์โผล่พ้นริมฝีปาก ใบหน้าเหมือนเด็กน้อยของมันดูน่ากลัว

“ฉันอดทนมาพอแล้ว ถึงเวลา… กินแล้วสินะ?”

“…….”

“ฉันหิวจนทนไม่ไหวแล้ว”

โกอออออ-!

บรรยากาศรอบข้างปั่นป่วน กลิ่นเลือดที่ทำให้หายใจไม่ออกแผ่กระจายไปทั่ว

บอสของด่านที่ 5

เผ่าพันธุ์โลหิต ผู้ครองสีชาด

ราชาผู้ไม่รู้จักความตาย นอสเฟอราตู แดรคคิวลา-

จ้าวแวมไพร์ ราชาแห่งแวมไพร์ เซเลนดิออน ปีศาจที่มีชื่อเสียง มีฉายาหลายสิบชื่อ ดวงตาสีแดงฉานเปล่งแสงเลือดอันน่ากลัว

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

สมาชิกในทีมของฉันเข้ามาขวางเซเลนดิออน รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของราชาแวมไพร์

“ฉันสังเกตการต่อสู้ของพวกนายมาตลอด แล้วก็คิดอยู่ว่าใครคือศัตรูที่อันตรายที่สุด”

นิ้วมือเรียวเล็กของแวมไพร์หนุ่มชี้ไปที่สมาชิกในทีมของฉันทีละคน

“พลแม่นปืน? นักเวท? อัศวิน? พวกนายทุกคนล้วนมีความเป็นไปได้ แต่…”

สุดท้ายนิ้วของเขาก็ชี้มาที่ฉัน

“นายคือคนที่อันตรายที่สุด แอช”

“……!”

“นายไม่เพียงแต่สามารถนำทัพมาถึงที่นี่ได้ แต่ยังสามารถพูดคุยกับฉันได้โดยไม่เสียสติอีกด้วย”

มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ถ้ามนุษย์ธรรมดาทั่วไปถูกพลังอำนาจชั่วร้ายของบอสปีศาจทำลายเป็นเวลานาน โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบตัวต่อตัว ก็จะต้องเสียสติไป

แต่ฉันไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย เพราะทักษะติดตัว ทักษะ [ผู้บัญชาการที่ไม่ย่อท้อ]

“นายช่างคล้ายกับมนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ฉันเคยต่อสู้ด้วยเมื่อนานมาแล้ว… ฉันยอมรับ นายคืออันตรายต่อเส้นทางราชาของฉัน”

“ชมเกินไปแล้วนะ… แล้วไงต่อ?”

“งั้นฉันจะจัดการนายก่อนเป็นคนแรก”

เซเลนดิออนจ้องมองฉันด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย เต็มไปด้วยความชั่วร้าย แล้วก้าวเข้ามาหาฉัน

“จงถือว่าเป็นเกียรติเถิด ที่ได้เป็นอาหารมื้อแรกของราชาแวมไพร์”

ทันใดนั้น

ฟึบ-!

เซเลนดิออนกระโจนเข้าหาฉัน และสมาชิกในทีมของฉันทุกคนก็ถืออาวุธของตัวเองวิ่งเข้าใส่เซเลนดิออน

ด่านที่ 5 ซึ่งถือได้ว่าเป็นด่านสุดท้ายของช่วงต้นเกม ปกป้องจักรวรรดิ

การต่อสู้ครั้งสุดท้ายได้เริ่มขึ้นแล้ว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_