◈บทที่ 139. [ด่านที่ 5] ระดับ N (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 139. [ด่านที่ 5] ระดับ N (2)

ฉันรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว

ว่ามันเป็นความฝันที่เกินตัว

การได้เป็นพระเอกบนเวที ได้ครอบครองแสงไฟที่เจิดจ้า

มันเป็นความฝันที่ใหญ่เกินไป เกินกว่าชีวิตธรรมดา ๆ อย่างพวกเราจะรับไหว

ดังนั้นฉันจึงฝันเล็ก ๆ

ฉันไม่ได้หวังจะครอบครองแสงไฟ แค่ได้ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้สัมผัสแสงไฟบ้างก็พอแล้ว

แค่ได้อยู่บนเวทีแค่นั้นเอง

แม้จะเป็นตัวประกอบที่ไม่มีชื่อก็ตาม ขอแค่ได้อยู่บนเวทีก็พอแล้ว

ฉันแค่อยากได้แค่นั้นเอง

***

ฟุ่บ-!

สายเลือดพุ่งกระจายไปทั่ว

หยดเลือดกระเด็นออกมาจากลำคอของเฮสเซนที่ถูกกัด แวมไพร์ดูดเลือดเฮสเซนอย่างบ้าคลั่ง เลือดกระเซ็นไปทั่ว

ขณะมองดูเหตุการณ์นั้น ดิออนนึกขึ้นมาได้

‘หมอนั่นมันฝันอยากเป็นอะไรนะ?’

เป็นเรื่องที่เพิ่งได้ยินเมื่อวานนี้เอง แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว

เขาบอกว่ากำลังเก็บเงินเพื่อเปิดร้านค้า หรือเปล่านะ…

ตุบ!

ศพของเฮสเซนที่ถูกดูดเลือดจนหมด ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง

เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ต่างส่งเสียงกรีดร้อง

“เฮสเซน-!”

“ไอ้พวกปีศาจสารเลว!”

ดิออนกัดฟัน พยายามรั้งเพื่อนร่วมทีมที่พยายามจะวิ่งเข้าไปช่วยไว้

“ใจเย็น ๆ ! ใจเย็นเข้าไว้! ต้องใจเย็น! รักษาแผนไว้!”

“อึก อึก…!”

“เฮสเซน เฮสเซน…”

แวมไพร์หัวเราะเยาะ เมื่อเห็นดิออนและกองกำลังทหารรับจ้างสั่นเทาด้วยความกลัว

《เลือดของพวกพ้องพวกนายมันมันเกินไป รู้สึกเลี่ยน ๆ นะ》

แวมไพร์เช็ดเลือดที่เปื้อนริมฝีปากด้วยมือ แล้วส่งยิ้มเหี้ยมออกมา

《ฉันชอบแบบจืด ๆ มากกว่า… เสียของเลย ถุย!》

แวมไพร์พ่นน้ำลายปนเลือดลงบนศพของเฮสเซน

ภาพนั้นทำให้สติที่เหลืออยู่ของดิออนขาดสะบั้น

“ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด-!”

ฟุ่บ!

ไอลา โจรผู้หญิงคนเดียวของกลุ่ม วิ่งเข้าไปข้างหน้า

“ไอลา! ไม่ได้นะ! ยัยบ้าเอ๊ย!”

ดิออนที่ตกใจ สั่งการ

“ห้ามแยกกันสู้แล้ว! ไปด้วยกันทั้งหมด!”

“รอคำสั่งนี้อยู่เลย ดิออน!”

“พวกยุงบัดซบ ฉันจะให้พวกแกชดใช้ความผิดที่ฆ่าเฮสเซน!”

ฟุ่บ-!

กองกำลังทหารรับจ้างดิออนทั้งสี่คน วิ่งเข้าใส่ศัตรู

แต่ในจุดนี้แหละ คือความผิดพลาด

มีสาเหตุสามประการ

ประการแรก กองกำลังทหารรับจ้างดิออนฝึกฝนเป็นหลักเรื่องการป้องกัน

ถ้าเป็นสถานการณ์ป้องกัน แม้จะเจอแวมไพร์หลายตัวก็รับมือได้ แต่ถ้าเป็นการโจมตี แม้จะมีแค่สองตัวก็เหนื่อยแล้ว

ประการที่สอง ก่อนหน้านี้ กองกำลังทหารรับจ้างดิออนมีห้าคน

ด้วยการจัดทีมที่ลงตัว สามคนเป็นแนวหน้า สองคนเป็นแนวหลัง จึงสามารถต่อกรกับศัตรูที่แข็งแกร่งได้

แต่ตอนนี้ แนวหน้าหายไปหนึ่งคน ห้าคนกับสี่คนมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ประการสุดท้าย ไอลาที่เป็นแนวหลัง กลับอยู่แถวหน้า

ปัจจัยเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ ส่งผลต่อเนื่องกัน

ฟุบ!

ฟุ่บ!

ตุบ…

อย่างไร้ความหวัง และน่าสยดสยอง

กองกำลังทหารรับจ้างดิออนถูกสังหารอย่างรวดเร็ว

ไอลาที่วิ่งนำหน้า แทงกริชเงินเข้าไปในท้องของแวมไพร์

แต่แวมไพร์หัวเราะ คว้าข้อมือของไอลาไว้ แล้ว

ฟุ่บ!

ฟันดาบลงไป ตัดแขนของไอลาขาด

“อ๊าก…?”

แวมไพร์อีกสองตัววิ่งเข้ามาหาไอลาที่กำลังจะกรีดร้อง เล็บยาวที่เปื้อนเลือดของมัน จ้วงเข้าหาคอและอกของไอลา

ปั๊ก!

ฟึบ!

ระหว่างนั้น สองทหารรับจ้างคนอื่น ๆ คือ ร็อคและเช ใช้โล่รับการโจมตีนั้นไว้

ปัญหาคือ แวมไพร์ยังมีอีกสองตัว

ฟุ่บ!

ตุบ…

เหมือนกับว่าแวมไพร์สองตัวนั้นรู้ทันการเคลื่อนไหวของสองทหารรับจ้าง จึงโจมตีร็อคและเชอย่างรวดเร็ว

“อึก…!”

“อั๊ก?!”

แวมไพร์อีกสองตัวที่การโจมตีถูกโล่ของร็อคและเชบังไว้ หัวเราะเยาะ แล้วชูเล็บขึ้น

《มนุษย์อย่างพวกแกมันน่ารำคาญจริง ๆ นะ ถึงกับต้องใส่ใจกับความเป็นความตายของพวกพ้องขนาดนี้》

《ตราบใดที่ท่านจ้าวยังมีชีวิตอยู่ พวกเราอมตะจึงไม่ค่อยเข้าใจ… สักเท่าไหร่!》

เล็บของแวมไพร์พุ่งเข้าหาลำคอของสองทหารรับจ้าง

สองทหารรับจ้างที่ใช้โล่ ฟาดดาบเงินออกไปอย่างสุดชีวิต แต่การโต้กลับอ่อนแอเกินไป

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ดาบเงินสองเล่มปักลงไปที่แขนของแวมไพร์สองตัว แต่แวมไพร์ก็ไม่สนใจ ใช้เล็บตัดคอของสองทหารรับจ้างขาด

เลือดกระจายไปทั่ว

“ร็อค! เช! ไม่นะ-!”

ดิออนตะโกน กัดฟันแล้ววิ่งเข้าไป เพื่อช่วยไอลาที่ยังมีชีวิตอยู่

แวมไพร์หัวเราะเยาะ แล้วขวางทางดิออนไว้

ฟับ ฟับ แคร๊ง-!

ดิออนใช้ดาบเงินทั้งสองข้างฟันอย่างสุดชีวิต

ดาบกับเล็บของแวมไพร์ฟาดฟันกันอย่างรวดเร็ว

แม้จะเป็นหัวหน้าหนุ่มของกองกำลังทหารรับจ้างเล็ก ๆ แต่ดิออนก็เป็นผู้นำ เขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมต่อกรกับแวมไพร์ แต่ก็แค่นั้น

แวมไพร์หัวเราะ รับมือการโจมตีของดิออนได้อย่างง่ายดาย และดิออนเป็นฝ่ายเหนื่อยก่อน

“แฮ่ก แฮ่ก…!”

ดิออนเซถอย แวมไพร์หัวเราะ แล้วจับท้ายทอยของไอลาโชว์ดิออน

《ถ้าพวกพ้องของแกสำคัญขนาดนั้น ฉันจะคืนให้》

ฟุ่บ!

ทันใดนั้น ดาบของแวมไพร์ก็แทงทะลุหลัง ทะลุหน้าท้องของไอลาออกมา

《แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะคืนให้แบบยังมีชีวิตอยู่นะ? 》

“อ๊าก แค่ก…”

แวมไพร์เตะไอลาที่กำลังไอเป็นเลือด ไอลาที่เปื้อนเลือด กลิ้งไปอยู่หน้าดิออน

“ไอลา!”

ดิออนรีบวิ่งเข้าไปหาไอลา

“ขอโทษนะ… ดิออน…”

ไอลาที่เลือดไหลออกมาจากท้องและปาก มองดิออนด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

“ฉัน…ผิด…ไป…”

“…”

“ขอโทษที่วิ่งไปก่อน…ไม่ใช่สิ ขอโทษที่ชักชวนให้มาเป็นทหารรับจ้าง…”

“…”

“เพราะความทะเยอทะยาน เลยกลายเป็นแบบนี้…ความผิดของฉัน…”

ดิออนส่ายหัวเบา ๆ แล้วส่งยิ้มให้

“ไม่ใช่นะ”

ตุ๊บ

“เธอไม่ผิด”

ดิออนจับมือไอลาที่กำลังเย็นลงอย่างรวดเร็ว กัดฟันแน่น

“พวกเราไม่ผิดอะไรเลย”

มันเป็นความฝันที่เกินตัวหรือเปล่า

เงินที่จะเปิดร้านค้า เงินที่จะใช้แต่งงาน เงินที่จะส่งให้พ่อแม่ เงินที่จะเลี้ยงน้อง

แค่เพียงอยากจะหาเงินเท่านั้น ความฝันเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ มันเป็นความโลภหรือเปล่า?

‘ไม่ใช่’

ไม่หรอก

ฉันเลิกฝันที่จะเป็นพระเอกไปแล้ว ฉันแค่หวังว่าจะได้อยู่บนเวที แม้จะเป็นตัวประกอบที่ไม่มีชื่อก็ตาม

มันไม่ใช่ความโลภเลย

“เราเกิดมาเป็นมนุษย์…”

ดิออนก้มหน้าลง ยังคงจับมือไอลาที่ไร้เรี่ยวแรง

“เกิดมาแล้ว ก็ควรจะได้ฝันบ้าง…”

ตอนเด็ก ๆ แสงดาวที่มองเห็นจากในโคลนนั้นสวยงาม

แต่ไกลเกินไป จึงยอมแพ้

ฉันหันไปมองแสงที่ใกล้กว่า แสงที่ดูเหมือนจะเอื้อมถึงได้

แต่ดันมาตายเพราะแสงแบบนี้หรือไง

“เราไม่ใช่ผีเสื้อกลางคืน เราเป็นมนุษย์”

ดิออนจ้องมองแวมไพร์ที่กำลังเข้ามาหา กัดฟันแน่น

“การที่ได้ฝัน…ไม่ใช่ความผิดเลย”

ในเวลานั้น

“การฝันไม่ใช่ความผิด”

มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

“แต่จงมองความจริงเถอะ หนุ่มน้อย สิ่งที่ฆ่าพวกพ้องของเธอไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นปีศาจ และกลยุทธ์ที่ผิดพลาด”

“!”

เมื่อดิออนหันไปมอง ก็เห็นนักล่ารุ่นเก๋าทั้งสามคน และนักเวทอีกหนึ่งคนกำลังเดินเข้ามา

“ลุกขึ้นมา หนุ่มน้อย สงครามยังไม่จบ”

เหล่าทหารรับจ้างผู้เฒ่าเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

เยนิส นักเวทที่ใช้เวทย์น้ำแข็ง จับดิออนลุกขึ้น จ้องมองแวมไพร์ด้วยดวงตาที่เย็นชา

“พวกพ้องของเธอไม่ได้ตายฟรี ๆ หรอกนะ”

ดิออนมองไปตามสายตาของนักเวท แล้วเข้าใจ

ร่างของพวกแวมไพร์ถูกดาบเงินแทงอยู่

เป็นอาวุธที่ไอลา ร็อค และเชแทงเข้าไปก่อนตาย

แวมไพร์ไม่รู้สึกอะไร เดินเข้ามาพร้อมกับดาบเงินที่ปักอยู่บนตัว

“มีดาบเงินปักอยู่ที่แวมไพร์สามตัว เหลืออีกแค่สองตัว หลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของพวกฉัน”

“…”

“เธอทำได้ไหม?”

ดิออนกัดฟัน จับดาบเงินทั้งสองเล่มอย่างแน่นหนา

“ผมจะลองดูครับ”

“จงแสดงให้เห็น อย่าให้ชื่อกองกำลังทหารรับจ้างดิออนกลายเป็นเพียงแค่ศิลาจารึกของเหล่าหนุ่มสาวที่ตายอย่างเสียเปล่า”

เวทย์น้ำแข็งก่อตัวขึ้นที่มือของเยนิส เยนิสตะโกน

“ฆ่าพวกมันให้หมด แล้วสร้างวีรกรรม ทหารรับจ้างต้องพูดด้วยศีรษะของศัตรู ไม่ใช่ด้วยหลุมศพของตัวเอง!”

“ย๊ากกก-!”

ดิออนวิ่งนำหน้า ตามด้วยนักล่ารุ่นเก๋าอีกสามคน

แวมไพร์พยายามจะแทงดิออนให้ตาย แต่เวทย์น้ำแข็งของเยนิสก็พุ่งเข้าไปก่อน

《เวทย์มนตร์ต่อหน้าพวกเรา… อวดดีนัก!》

ในบรรดาแวมไพร์ห้าตัว สองตัวที่ไม่ได้ถูกดาบเงินแทง เป็นผู้ใช้เวทย์มนตร์โลหิต

ดวงตาของแวมไพร์ทั้งสองเป็นสีแดงสด กำแพงเลือดที่สร้างขึ้น ทำลายเวทย์น้ำแข็งอย่างรวดเร็ว

《หมดสิ้นแล้วล่ะ เวทมนตร์กระจอกของพวกแก!》

แวมไพร์สองตัวใช้เวทย์มนตร์โลหิตโจมตีเยนิสพร้อมกัน

โครม ๆ ๆ ๆ -!

“อึก!”

เยนิสถูกเวทย์มนตร์โลหิตถล่ม ไอเป็นเลือดแล้วล้มลง

แต่เพราะแบบนั้น ทำให้กลุ่มฝ่ายรุกได้มีเวลา

ดิออนที่เข้าไปใกล้ โยนดาบเงินทั้งสองเล่มออกไปอย่างรวดเร็ว

การโยนดาบของโจรเลเวล 27 ทรงพลังพอ ๆ กับกระสุนปืน

แชง! แชง!

แต่แวมไพร์อีกสามตัวขวางทาง และรับมือการโจมตีได้อย่างง่ายดาย

แล้วพวกมันก็ใช้ดาบและเล็บโจมตีดิออนที่มือว่างเปล่า

ฟุ่บ! ฉึก!

การโจมตีนั้นถูกนักล่ารุ่นเก๋ารับไว้

แต่แวมไพร์ทรงพลังมาก นักล่ารุ่นเก๋าจึงไม่รอด

ดาบที่แทงทะลุโล่ แทงที่ไหล่ เล็บตัดแขน และข้างลำตัวถูกแทงทะลุ

‘ไม่เป็นไร’

ดิออนเบิกตา

ตอนนี้ เขาเห็นเพียงแค่สิ่งที่ต้องทำ

ขณะที่แวมไพร์สามตัวและมนุษย์สามตัว กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ดิออนไถลตัวหลบออกไปอย่างรวดเร็ว

มือของเขากำดาบเงินสองเล่มที่เพิ่งหยิบมาจากเข็มขัด

แล้วดิออนก็วิ่งเข้าใส่แวมไพร์สองตัวที่ยังไม่ถูกดาบเงินแทง

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุบ-!

หลังจากการต่อสู้ที่รวดเร็ว

ดาบเงินของดิออนปักลงไปที่คอของแวมไพร์ทั้งสองอย่างแน่นอน

แต่ขณะที่เห็นภาพนั้น ดิออนก็ยิ้ม เพราะคอของเขาก็ถูกตัดขาด และอยู่ในมือของแวมไพร์ตัวหนึ่งแล้ว

ร่างที่ไร้หัวของดิออน เดินไปอีกสองสามก้าว แล้วล้มลงอย่างหมดแรง ตุบ…

《อ่อนแอจัง》

แวมไพร์มองคอของดิออนที่อยู่ในมือ แล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

ฟิ้ว-

ตุบ ตุบ ตุบ ๆ

คอของดิออนกลิ้งไปบนกำแพง เลือดกระจายไปทั่ว

《รสชาติก็ไม่ดีด้วย》

แวมไพร์เลียเลือดที่ติดมือ บ่นอุบอิบ

《รีบจัดการพวกที่เหลือ แล้วไปฆ่าพวกมนุษย์ในป้อมกัน》

《เยี่ยมเลย อยากกินจนท้องแตกแล้วเนี่ย》

แวมไพร์ห้าตัว เดินเข้าไปหาเหล่านักล่ารุ่นเก๋าที่ยังไม่ตาย

ในเวลานั้น

ครืน ครืน…

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด

ท้องฟ้าที่สดใส มีเมฆดำมาบดบัง และสายฟ้าก็ฟาดลงมา

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_