◈บทที่ 138. [ด่านที่ 5] ระดับ N

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 138. [ด่านที่ 5] ระดับ N

ปกป้องจักรวรรดิเป็นเกมที่โหดร้ายเหลือเกิน

ไม่ใช่แค่เพราะความผิดพลาดที่แก้ไขไม่ได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการแบ่งชนชั้นของมนุษย์ด้วย

ลำดับชั้น

ค่าของมนุษย์ถูกแบ่งออกเป็น SSR, SR, R, และ N

ทรัพยากรในเกมนี้มีอยู่อย่างจำกัด ทั้งอุปกรณ์ ไอเทม ประสบการณ์ ล้วนมีจำนวนจำกัด

เพื่อผ่านเกม เราต้องจัดการทรัพยากรอย่างมีประสิทธิภาพ

สุดท้ายแล้ว ทรัพยากรจึงมักถูกทุ่มเทให้กับตัวละครระดับสูงที่มีความสามารถเหนือกว่า

พวกเขาได้อุปกรณ์ที่ดีที่สุด ได้รับสิทธิ์ในการรับไอเทมก่อน และได้รับประสบการณ์แบบเข้มข้น

ช่องว่างจึงเกิดขึ้น

ระหว่างระดับสูงและระดับต่ำ เกิดช่องว่างที่ถมไม่เต็ม

ความแตกต่างของความสามารถมีอยู่จริง นั่นเป็นข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

แต่สิ่งที่ทำให้ความแตกต่างนั้นกลายเป็นความแตกต่างอย่างเด็ดขาด ก็คือ การตัดสินใจของผู้เล่นนั่นเอง

ในขณะที่ตัวละครระดับสูงได้ขึ้นไปเป็นผู้กล้าบนเวที และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้กอบกู้โลก

ตัวละครระดับต่ำส่วนใหญ่ โดยเฉพาะตัวละครระดับ N ซึ่งเป็นระดับต่ำสุด

ไม่ได้รับโอกาสที่ดีแม้แต่ครั้งเดียว พวกเขาถูกใช้เป็นเพียงโล่เนื้อ เป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง เป็นเพียงกำบังกระสุน…… ถูกใช้แล้วก็ถูกทิ้ง

ตาย บาดเจ็บ หรือแม้แต่ในสภาพที่แย่กว่านั้น

พวกเขาจากไปอย่างเงียบเชียบในเงามืดหลังเวที

…….

นั่นเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของความโหดร้ายมากมายที่เกมนี้มี

***

ดังนั้น ระดับ N จึงต้องพิสูจน์ตัวเอง

โอกาสมีเพียงครั้งเดียว

ตัวละครระดับสูงอาจล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังคงได้รับโอกาสอยู่เสมอ แต่ระดับ N ไม่มีโอกาสแบบนั้น

ช่วงเวลาที่ถูกโยนลงสู่สนามรบ

พวกเขาต้องคว้าโอกาสแรกและครั้งสุดท้ายนั้นไว้ให้ได้

ต้องแสดงให้เห็นถึง

ประโยชน์ใช้สอย

ความมีประโยชน์

คุณค่าของชีวิต

ต้องแสดงให้ทั้งโลกเห็นว่าตนเองไม่ใช่แค่โล่เนื้อ ไม่ใช่แค่เครื่องมือที่ใช้แล้วทิ้ง ไม่ใช่แค่ที่กำบังกระสุน

เพื่อก้าวออกจากเงามืดไปสู่แสงสว่าง

ใคร ๆ ก็อยากได้รับแสงสปอตไลต์

ใคร ๆ ก็อยากเป็นผู้กล้า

ใคร ๆ ก็……

มีความฝันแบบนั้น และใช้ชีวิตอยู่กับมัน

***

ในสงครามกับแวมไพร์ จำนวนมนุษย์นั้นไม่มีความหมาย

ยิ่งไปกว่านั้น หากกลายเป็นเป้าหมายของแวมไพร์ พวกเขาก็จะกลายเป็นเพียงแค่แหล่งฟื้นฟูพลังให้เหล่าปีศาจเท่านั้น

การใช้ทหารชั้นยอดจำนวนน้อยแทนการใช้ทหารธรรมดาจำนวนมากน่าจะดีกว่า

แอชสั่งการเช่นนั้น และลูคัสก็เห็นด้วย

ในขณะที่แอชกำลังพูดคุยกับราชาแวมไพร์อยู่ อำนาจการบัญชาการในแนวหน้าจึงตกอยู่ที่ลูคัส

ลูคัสพยายามที่จะถอนทหารธรรมดาไปยังแนวหลัง และเตรียมการต่อสู้กับกลุ่มผู้กล้า ในขณะที่แวมไพร์กำลังปีนกำแพงขึ้นมา

แต่ก่อนที่ทหารธรรมดาจะถอนตัวเสร็จ แวมไพร์ก็มาถึงกำแพงแล้ว

《เยอะจัง》

เหล่าแวมไพร์ หรือจะเรียกว่าผู้ล่าต่างกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นมนุษย์จำนวนมากบนกำแพง

《นานแค่ไหนแล้วนะ กับมื้ออาหารแบบนี้》

《มนุษย์ในอาณาจักรทะเลสาบเน่าเสียจนไม่อร่อยเลย》

《งั้นก็มาดูดเลือดสด ๆ กันให้เต็มที่เลย》

“…….”

กึด

ลูคัสกำดาบแน่น เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าปีศาจที่กำลังลิ้มรสชาติอาหารอยู่

ห้ามปล่อยให้พวกมันโจมตีทหารธรรมดาเด็ดขาด

เลือดและชีวิตของมนุษย์คือเสบียงสำหรับแวมไพร์

ความเสียหายที่ฝั่งเราได้รับ จะกลายเป็นผลประโยชน์ของพวกมัน เราต้องลดความสูญเสียของทหารธรรมดาให้มากที่สุด

แต่ว่า

‘……แต่ก็ไม่สามารถรับมือได้พร้อมกันทุกตัว’

ลูคัสเหลือบมองแวมไพร์สองตัวที่แต่งตัวเป็นพ่อบ้านและสาวใช้

อัลฟ่าและเบต้า

ผู้บัญชาการกองทัพแวมไพร์ ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดรองจากจ้าวแวมไพร์

‘กำลังหลักของเราต้องรับมือกับสองคนนั้น’

พวกเขามีการฝึกฝนล่วงหน้าเพื่อรับมือกับอัลฟ่าและเบต้าอยู่แล้ว ตอนนี้คงเปลี่ยนทีมไม่ได้

สุดท้ายแล้ว คนที่ต้องรับมือกับแวมไพร์ธรรมดาห้าตัวก็คือ

“ท่านอัศวิน! ฝากพวกเราได้เลย!”

“……ดิออน”

พวกเขา

เป็นกำลังเสริมที่ไม่สามารถเป็นกำลังหลักได้

ลูคัสถอนหายใจ เมื่อเห็นดิออนและลูกทีมห้าคนวิ่งออกไปก่อน

ดิออนตะโกนเสียงดัง

“ตั้งแต่แรกแล้ว หน้าที่ของพวกเราก็คือการใช้เวลาในการรับมือกับแวมไพร์ธรรมดานี่แหละ!”

“…….”

“ทำได้แน่นอน! พวกเราฝึกฝนอย่างหนักเลยล่ะ!”

นั่นถูกต้อง แต่สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว

‘ไม่ใช่แค่ต้องรับมือกับแวมไพร์ห้าตัว แต่ยังต้องปกป้องทหารธรรมดาที่กำลังถอนตัวอยู่ด้วย’

ความยากลำบากของภารกิจเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

การมอบหมายงานแบบนี้ให้กับดิออนและกองกำลังทหารรับจ้างดิออนที่ยังขาดประสบการณ์ เป็นเรื่องที่ถูกต้องหรือไม่?

‘ถ้าท่านแอชอยู่ที่นี่ เขาจะตัดสินใจอย่างไร?’

ลูคัสส่ายหัวแรง ๆ

แอชไว้วางใจและมอบอำนาจการบัญชาการให้กับลูคัส นั่นหมายความว่าลูคัสไม่ควรจะงอแงเหมือนเด็ก ๆ กับแอชอีกต่อไป

แวมไพร์กำลังเข้ามาใกล้แล้ว ถึงเวลาตัดสินใจ

“ฉันในฐานะผู้บัญชาการรักษาการณ์ สั่งการว่ากลยุทธ์ใหญ่จะดำเนินการตามที่ฝ่าบาทได้สั่งการไว้”

ลูคัสจ้องเบต้าที่กำลังลากขวานเข้ามาอย่างช้า ๆ

“ก่อนอื่น ฉันจะรับมือกับสาวใช้ปีศาจตัวนั้น”

อัลฟ่ากำลังตามมาพร้อมกับการร่ายเวทมนตร์โลหิตอยู่ข้าง ๆ

“เอวานเจลีน เธอรับมือกับพ่อบ้านปีศาจที่ใช้เวทมนตร์โลหิตคนนั้น”

“ได้เลยค่ะ~!”

เอวานเจลีนยิ้มอย่างมั่นใจ ขณะที่ดันโล่เข้าที่

“ก็อตแฮนด์ บอดี้แบ็ก ช่วยสนับสนุนพวกเราสองคนด้วย”

ก็อตแฮนด์และบอดี้แบ็กพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น

“จูปิเตอร์ จูเนียร์ ดาเมียน โอลด์เกิร์ล สกัล นี่คือทีมโจมตี ให้เลือกเป้าหมายที่เหมาะสมที่สุดในแต่ละช่วงเวลา”

จัดกลุ่มนักเวทสองคนและมือปืนสามคนเป็นทีมโจมตี

ในขณะที่สมาชิกที่เหลือสร้างแนวป้องกัน พวกเขาจะจัดการกับแวมไพร์ทีละตัว

ทุกคนเงียบและตรวจสอบพลังเวทและอุปกรณ์ของตนเอง

“ที่เหลือทั้งนักล่ารุ่นเก๋าและกองกำลังทหารรับจ้างดิออนทั้งหมด”

ลูคัสหันไปมองสมาชิกทุกคนและพยักหน้า

“ไปรับมือกับแวมไพร์ธรรมดา แต่ห้ามทะนงตนเกินไป”

เหล่านักรบฝึกหัดพยักหน้าพร้อมเพรียง และดิออนกับเหล่าทหารรับจ้างต่างยิ้มและตีอาวุธลงบนโล่

ปังปัง!

“สถานการณ์แตกต่างจากที่วางแผนไว้ พวกมันจะไม่โจมตีพวกนาย แต่จะพุ่งเป้าไปที่ทหารธรรมดาที่ยังกำลังถอนตัวอยู่ก่อน”

พวกมันจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับตัวละครระดับผู้กล้าและจะเลือกโจมตีทหารธรรมดาที่อ่อนแอแทน

“พวกนายต้องปกป้องทหารธรรมดาในระหว่างที่พวกเขากำลังถอนตัว ……แต่จำไว้ ชีวิตของพวกนายสำคัญที่สุด”

ลูคัสพูดซ้ำ ๆ กับทีมรับมือแวมไพร์ธรรมดา

“แวมไพร์ไม่เหมือนกับสัตว์ประหลาดทั่วไป พวกมันฉลาดมาก……และชั่วร้ายมาก ถ้าเห็นช่องโหว่ พวกมันจะฆ่าพวกนายก่อน”

ลูคัสหันไปมองทุกคนและพยักหน้า

“ทำการขัดขวางพวกมันให้มากที่สุดและรับมือกับสถานการณ์ให้เหมาะสม”

“ครับ!”

“ดีมาก ทุกคน ออกไป!”

ลูคัสสวมหมวกเหล็ก สายตาสีฟ้าสดใสปรากฏอยู่เหนือหน้ากาก

“แค่จัดการพวกนี้ให้ได้ เราก็ชนะแล้ว! ไปกัน!”

ตัวละครระดับผู้กล้าต่างกำอาวุธของตนเองแน่น และวิ่งไปยังเป้าหมายของตนเอง

ดิออนและกองกำลังทหารรับจ้างดิออนตะโกนว่า อูว้าาาา-! และวิ่งเข้าใส่แวมไพร์ธรรมดาห้าตัวที่กำลังเข้ามา

***

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องรักษาแนวรบไว้ให้ได้! ถ้าพวกเราแตกแถว ก็หมายความว่าเราตาย!”

ดิออนตะโกน ขณะที่กำกริชเงินไว้ในมือทั้งสองข้าง กองกำลังทหารรับจ้างดิออนพยักหน้าพร้อมเพรียงกัน

พวกเขาฝึกฝนกันมานานแค่ไหนแล้ว เพื่อที่จะเคลื่อนไหวราวกับเป็นหนึ่งเดียวกัน

ดิออนและหน่วยทหารรับจ้างรู้ดีว่า พวกเขาแต่ละคนนั้นอ่อนแอเพียงใด

แต่เมื่อทั้งห้าคนรวมกัน พวกเขาสามารถสร้างพลังที่เหนือกว่าผลรวมของแต่ละคนได้

พวกเขามั่นใจว่าสามารถรับมือกับแวมไพร์ที่แข็งแกร่งเหล่านั้นได้

แต่ว่า อย่างที่ลูคัสบอก

แวมไพร์นั้นฉลาดและชั่วร้าย

พวกมันไม่สนใจแนวป้องกันของกองกำลังทหารรับจ้างดิออนเลย

พวกมันหลบแนวป้องกัน และพุ่งเข้าใส่ทหารธรรมดาที่อยู่ด้านหลัง

“ไม่!”

“ต้องขัดขวาง……!”

พวกมันกระโดดข้ามเสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังของมนุษย์ไปอย่างง่ายดาย

แวมไพร์ห้าตัวพุ่งเข้าใส่ทหารธรรมดาที่ยังคงถอนตัวอยู่ด้านล่างกำแพง

ฟุ่บ-!

เลือดกระเซ็นไปทั่ว

ทหารธรรมดาเหล่านี้ก็ผ่านประสบการณ์การต่อสู้มาอย่างโชกโชนเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เหล่าทหารที่เหลืออยู่ด้านหลังสุด คือ กองทัพสนธยา

พวกเขาไม่ใช่แค่ทหารผ่านศึก แต่เป็นเหล่าทหารผ่านศึกที่เคยต่อสู้กับเหล่าปีศาจมาหลายร้อยครั้ง

ปั๊ก!

แต่โล่ก็บิดเบี้ยวไปราวกับขนมหวาน

ฉึก!

เกราะก็ฉีกขาดราวกับกระดาษ

กรอบ-!

และแล้วก็ถูกกัดที่ต้นคอ

แวมไพร์ห้าตัวฝังหัวลงไปที่ต้นคอของมนุษย์ และดูดเลือดอย่างตะกละตะกลาม

ทหารธรรมดาห้าคนที่กลายเป็นเหยื่อ ตายไปโดยไม่ทันได้กรีดร้อง

《อ้า…….》

แวมไพร์ตัวหนึ่งที่เลือดไหลออกจากปาก พึมพำเบา ๆ

《ไม่พอ ยังไม่พอ…….》

มันโยนศพที่แห้งผอมเหมือนต้นไม้เก่าลงกับพื้น และหันไปหาเหยื่อตัวต่อไป

“ช่วยด้วย……!”

“ฉันจะถ่วงเวลาให้ รีบถอนตัวไปซะ!”

ผู้บัญชาการกองทัพสนธยาชูคทาขึ้นมา และนั่นคือคำพูดสุดท้ายของชายชราคนนี้

ฉึก-!

แวมไพร์ตัวหนึ่งที่สวมเกราะ ฟันดาบลงมา

คทาของผู้บัญชาการกองทัพสนธยาแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ยิ่งกว่านั้น ไหล่ถึงเอวของเขาก็ถูกฟันเป็นทางยาว

“ครึ……หึ๊ก”

การตายของทหารผ่านศึกผู้ซึ่งรับหน้าที่บัญชาการทหารธรรมดามาตลอดสี่การป้องกันตั้งแต่ด่านที่ 2 นั้นไร้ค่าและโหดร้าย

ร่างกายที่ถูกแยกออกเป็นสองท่อนล้มลงไป แวมไพร์ที่ฆ่าทหารผ่านศึกนั้น ฝังหน้าลงไปบนพื้นและดูดเลือดอย่างมีความสุข

“ฉันจะแก้แค้น!”

“ไอ้ปีศาจสารเลวพวกนี้ กล้าดียังไงถึงได้ฆ่าท่านผู้บัญชาการ……!”

ทหารของกองทัพสนธยาคนอื่น ๆ ตาแดงก่ำเมื่อเห็นภาพนี้

เหล่าทหารที่กำลังถอนตัว ต่างชักอาวุธออกมาและหันหลังกลับ

“ไม่ใช่ตอนนี้! ถอนตัว! ต้องถอนตัว! เวรเอ๊ย!”

ดิออนตะโกนจนเสียงแหบแห้ง

“ถอนตัวซะ-!”

แต่คำพูดนั้นไปไม่ถึงแล้ว เหล่าทหารที่โกรธแค้นต่อการตายของผู้บัญชาการ ยอมแพ้การถอนตัวและกลับไปโจมตีแวมไพร์

แน่นอน พวกทหารผ่านศึกก็รู้ดี

พวกเขาผ่านการต่อสู้มากมาย พวกเขารู้ดีว่าการโจมตีแวมไพร์พวกนี้ไม่มีทางชนะ

แต่ต่อหน้าความตายของผู้บัญชาการที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดชีวิต

พวกเขาแก่เกินกว่าจะหันหลังให้กับความตาย และหนีไปสู่ชีวิต

และพวกเขาต้องจ่ายราคา

ผุบ! ฟุบ! ฟุ่บ……!

การสังหารหมู่จึงเกิดขึ้น

เหล่าทหารผ่านศึกที่เคยอาบกำแพงแห่งนี้ด้วยเลือดปีศาจมานานหลายสิบปี อาบกำแพงแห่งนี้ด้วยเลือดของตนเอง

ในพริบตา กำแพงก็กลายเป็นสุสาน และแวมไพร์ก็จัดงานฉลองอยู่บนนั้น

เลือด

เนื้อ

พวกมันกลืนและเคี้ยวอย่างตะกละตะกลาม และดูดซับมัน

“นี่ ๆ ๆ ……!”

ต่อหน้าความตายของเพื่อนร่วมรบที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันเมื่อวานนี้

ความเยือกเย็นของกองกำลังทหารรับจ้างดิออนกำลังจะหายไป เฮสเซน นักรบแนวหน้าเป็นคนแรกที่สูญเสียการควบคุมอารมณ์

“ไอ้เวร แวมไพร์สารเลว!”

“อย่า เฮสเซน! ถ้าเดี่ยวตัวออกไป……!”

เฮสเซนวิ่งเข้าใส่แวมไพร์ที่อยู่ใกล้ที่สุด

“รักษาแนวรบ! ใจเย็นเอาไว้! ไอ้บ้า เฮสเซน!”

ดิออนพยายามจะคว้าต้นคอของเฮสเซนไว้ แต่สายเกินไป

“อ้าาาาาา-!”

เฮสเซนถือดาบเงิน และวิ่งไปฟันแวมไพร์ตรงหน้า

เลเวลของเฮสเซนคือ 25

เขาเคยฆ่าปีศาจมากมายในดันเจี้ยนนรกนั้นมาแล้ว

บางทีเขาอาจจะมั่นใจในตัวเอง ถึงแม้ว่าจะเป็นแวมไพร์ เขาก็มั่นใจว่าสามารถฟันได้อย่างน้อยหนึ่งที

แปะ-!

แต่ดาบเงินไม่ได้ฟันโดนแวมไพร์ แต่ไปโดนพื้นว่างเปล่า

‘ห๊ะ?’

เมื่อเฮสเซนเงยหน้าขึ้น แวมไพร์ก็ล้อมรอบเขาไว้แล้ว

นั่นเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมที่สุด

พวกมันล้อมเขาไว้ทันทีที่เฮสเซนวิ่งเข้ามา และหัวเราะเยาะ

พวกมันเผยเขี้ยวแหลมคมที่เปื้อนเลือด

“นี่ นี่มัน……”

ผุบ! ฟุบ!

ดาบและเล็บของแวมไพร์แทงทะลุเกราะของเฮสเซน

เฮสเซนไอเลือดออกจากปาก หันไปหาดิออนและเพื่อน ๆ และพึมพำเบา ๆ

“ขอโทษนะ พวกเรา”

ในทันใดนั้น เขี้ยวของแวมไพร์ห้าตัวก็แทงเข้าไปที่ต้นคอของเฮสเซนพร้อมกัน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_