◈บทที่ 137. [ด่านที่ 5] ทางแห่งน้ำแข็งและศพ (2)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 137. [ด่านที่ 5] ทางแห่งน้ำแข็งและศพ (2)

“ทานจ้าว”

กำแพงเมืองอยู่ใกล้เข้ามาทุกที

อัลฟ่าที่ตัดสินใจได้แล้วจึงก้มหัวคำนับเซเลนดิออน

“ผมจะเปิดทางขึ้นไปบนกำแพงเมืองของพวกมันครับ”

“อนุญาต”

เซเลนดิออนยิ้มแล้วพยักหน้า

“ไปเถอะ อัลฟ่า เบต้า”

“ครับ ท่านจ้าว”

อัลฟ่าก้มหัวคำนับอีกครั้ง เบต้าก็จับชายกระโปรงแล้วโค้งคำนับเงียบ ๆ

แล้วทั้งสองผู้บัญชาการกองทัพแวมไพร์ก็หันหลัง

ฉัวะ-!

พุ่งทะยานไปเหมือนกระสุน เริ่มวิ่งฝ่าไปยังกำแพงเมือง

เบต้าเป็นผู้นำ

สาวใช้ที่มีกระโปรงและลูกไม้พริ้วไหวราวกับผ้าคลุม เธอถือขวานขนาดมหึมา โบกไปมาอย่างรวดเร็วราวกับขนนกขณะวิ่ง

ฟู่ช! ฟู่ช!

บนกำแพงเมือง พลธนูบางส่วนใช้ทักษะยิงลูกธนูเงินใส่เธอ

ฟิ้ววว!

ไร้ประโยชน์

เพียงแค่เธอโบกขวานไปมาเหมือนพัด ลูกธนูเงินก็แตกกระจายไปในอากาศเหมือนฟางแห้ง

‘จะมาโดนการโจมตีไร้สาระแบบนี้ได้ยังไงกัน’

ริมฝีปากของแวมไพร์ที่มีใบหน้าเหมือนสาวใช้เยาะเย้ย

‘จะยิงก็ควรเอาลูกธนูเงินศักดิ์สิทธิ์แบบที่นักแม่นปืนคนนั้นยิงมาสิ!’

แต่นักแม่นปืนคนนั้นหายตัวไปจากแนวหน้าแล้ว อาจเพราะยิงไปเยอะจนเหนื่อย

งั้นก็หมายความว่า ไม่มีการโจมตีที่ทรงประสิทธิภาพอีกแล้ว

เหลือแค่การบุกยึดกำแพงเมืองเท่านั้น!

ฟุ้บ!

เบต้ามาถึงใต้กำแพงเมืองในพริบตา เธอกระโดดลงไปนั่งคุกเข่าลงกับพื้น

แคร๊ก……

ต้นขาและน่องที่เรียวสวยของเบต้าเปลี่ยนเป็นกล้ามเนื้อ บวมขึ้นราวกับจะระเบิด

ฟิ้วว-!

ด้วยพละกำลังขาที่มหาศาล เธอยกพื้นแล้วพุ่งขึ้นไปเหมือนขีปนาวุธ

-ตุ้บ

ด้วยการกระโดดเพียงครั้งเดียว เบต้าก็ขึ้นไปบนกำแพงเมืองได้แล้ว

“อะไรกัน?!”

“เป็นไปไม่ได้……”

มนุษย์บนกำแพงเมืองที่สบตากับเธอก็หน้าซีดเผือด พูดอะไรออกมาไม่รู้

เมื่อพวกเขาต้องสบตากับปีศาจที่มีความสูงเท่ากัน อารมณ์ต่าง ๆ ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็พลุ่งพล่านออกมา

ความประหลาดใจ ความตกตะลึง ความหวาดกลัว และ……

ความหวาดผวา

ความหวาดกลัวอันเป็นต้นกำเนิดต่อความตาย

‘อ้า’

เบต้าใช้มือซ้ายลูบที่คอตัวเอง คอซีดเผือดที่มีแผลเป็นยาวตามแนวนอน

‘ถ้าคอฉันไม่เป็นอะไร ฉันคงจะเยาะเย้ยพวกนายได้’

ความสุขที่ได้รุกรานมนุษย์นั้นอยู่ที่เลือดที่ดูดมา และไขกระดูกที่ดูดออกมา

แต่ความสุขนั้นก็ยังอยู่ที่การเยาะเย้ยมนุษย์ที่หวาดกลัว และรสชาติของน้ำตาที่มนุษย์ร้องไห้ขอชีวิตด้วย

น่าเสียดายที่เบต้าเสียการพูดไปตั้งแต่ถูกตัดหัวในอดีตอันไกลโพ้น

‘แต่ตอนนี้มันก็พอแล้ว’

เบต้าหัวเราะด้วยริมฝีปากสีแดง

สงครามเพิ่งจะเริ่มต้น

เวลายังเหลือเฟือ สำหรับการลิ้มลองเลือด ไขกระดูก และน้ำตาของมนุษย์

ดังนั้นตอนนี้

ฟึบ!

เธอจะทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด!

เบต้ายกขวานขึ้นเหนือศีรษะ เสียงดังก้องกังวานราวกับจะฉีกแก้วหู

ทันใดนั้นขวานก็ฟาดลงไปบนกำแพงเมือง

ฉับบบบ!

พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นตลบขึ้นมา พลังทำลายล้างมหาศาลที่ทำให้กำแพงเมืองทั้งหลังสั่นสะเทือน

“อ๊ากกก!”

“ช่วยด้วย!”

ทหารต่างร้องกรี๊ดแล้วล้มลง

ตู้มมมม

เมื่อแรงสั่นสะเทือนหยุดลง ฝุ่นก็จางหายไป เผยให้เห็นกำแพงเมืองด้านนอกที่พังยับเยินตรงกลาง

อิฐและเหล็กที่แตกหักกระจัดกระจายตกอยู่บนพื้น

ป้อมปืนอัตโนมัติที่ติดตั้งไว้ตรงกลางก็แตกกระจายตกอยู่บนพื้นเช่นกัน

“ยอดเยี่ยมมาก เบต้า”

ในขณะเดียวกัน อัลฟ่า แวมไพร์ผู้เป็นพ่อบ้านที่มายืนอยู่ใต้กำแพงเมืองก็ยิ้ม

“ถึงตาผมบ้างแล้ว”

อัลฟ่ายกมือขึ้นสองข้างราวกับกำลังควบคุมวงออเคสตรา

ครืด…… ครืด…….

ซากศพผีดิบฤดูหนาวที่กองอยู่เป็นเนินอยู่ใต้กำแพงเมืองก็เริ่มแข็งตัว

ไม่เพียงแต่ตรงนั้น ศพที่กระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ ก็มารวมกัน สร้างเป็นทางขึ้น

จากใต้กำแพงเมือง ไปจนถึงกลางกำแพงเมืองที่อัลฟ่าเปิดทางด้วยขวาน

อัลฟ่าค่อย ๆ เดินขึ้นไป ใช้เวทมนตร์สร้างทางขึ้นจากซากศพผีดิบที่แข็งเป็นน้ำแข็ง

ทหารบนกำแพงเมืองอ้าปากค้างมองดูเหตุการณ์นี้

“ใช้ศพ……สร้างทางขึ้นเหรอ?”

ในพริบตา ทางขึ้นที่ทำจากน้ำแข็งและศพก็เสร็จสมบูรณ์

อัลฟ่าขึ้นมาถึงบนกำแพงเมือง มองดูเหล่ามนุษย์แล้วหัวเราะ แล้วพูดเสียงเย็นชา

“หลีกไป สวะทั้งหลาย”

“ขบวนเสด็จของท่านจ้าวมาถึงแล้ว”

อย่างที่พูดจริง ๆ

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

เซเลนดิออนนั่งเสลี่ยง มีแวมไพร์ 5 คนคอยคุ้มกัน มาหยุดอยู่หน้าทางขึ้นที่ทำจากน้ำแข็งและศพ

“งดงามจริง ๆ เส้นทางแห่งราชันย์ของฉัน”

เซเลนดิออนพึมพำด้วยความพึงพอใจ มองดูทางที่สร้างจากชีวิตของลูกน้อง

“งั้นก็ขึ้นไปกันเถอะ”

ข้ามกำแพงเมืองของมนุษย์

ถึงเวลาทำลายล้างโลกมนุษย์แล้ว

***

ในขณะที่เสลี่ยงของเซเลนดิออนกำลังจะขึ้นไปบนทางแห่งน้ำแข็งและศพ

ตุ๊ม!

แอ๊ดดด……!

ทันใดนั้น

ประตูเมืองที่ปิดสนิทก็ค่อย ๆ เปิดออก อยู่ข้าง ๆ ทางแห่งน้ำแข็งและศพ

“……?”

เซเลนดิออนและแวมไพร์คนอื่น ๆ ต่างเบิกตากว้างมองไปทางนั้น ตกใจกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้

จะเปิดประตูเมือง?

ตอนนี้?

ในระหว่างการต่อสู้ป้องกัน?

“อ๊ะ? หือ ๆ ?”

อัลฟ่าและเบต้าที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง เฝ้ารอขบวนเสด็จของพระราชา ก็เบิกตากว้างมองลงไปด้านล่าง

แล้วสิ่งที่ออกมาจากประตูเมืองที่เปิดออกก็คือ……แอช ผู้บัญชาการฝ่ายมนุษย์

แอชเดินออกมาจากประตูเมืองอย่างสง่างาม มองแวมไพร์ด้วยสายตาเย็นชา แล้วหันไปตะโกน

“จัดโต๊ะเหล้ามา!”

“ครับ!”

ทหารที่อยู่ข้างหลังแอชวิ่งออกมา วางโต๊ะ แล้ววางกับแกล้มและเหล้าลงบนโต๊ะ

ปั๊ก…….

แอ๊ดดด!

ทหารรีบวิ่งกลับเข้าไปในประตูเมือง ประตูเมืองก็ปิดลง

ตอนนี้เหลือแค่โต๊ะเหล้า เก้าอี้ 2 ตัว และแอชเท่านั้น

ครืดด!

แอชลากเก้าอี้มาไว้ข้างหลังโต๊ะ นั่งลงอย่างสบายอารมณ์

แล้วชี้มือไปทางเซเลนดิออน

“มานั่งนี่สิ ราชาแวมไพร์ จ้าวแห่งเผ่าโลหิต”

ริมฝีปากของเขามีรอยยิ้มที่แสดงถึงความมั่นใจ

“เรามานั่งดื่มคุยกันสักหน่อยดีกว่า”

***

……ติ้ง ๆ

ติ้ง ๆ ๆ ๆ ๆ

เหงื่อเริ่มไหลออกมา

ถึงจะแสร้งทำเป็นสบาย ๆ จัดโต๊ะเหล้าแล้วนั่งลง แต่ในใจฉันนั้นกลัวอย่างมาก

‘จะสำเร็จไหม? จะสำเร็จไหม? มันต้องสำเร็จใช่ไหม? อืม?’

ฉันเลียริมฝีปากที่แห้งกร้าน มองดูแวมไพร์ที่ไม่ขยับเขยื้อน เร็วเข้า! อย่ามัวแต่รอ!

ฉันสั่งลูกทีมไปชัดเจนแล้วในการวางแผนครั้งก่อน

- เซเลนดิออนจะถูกกักตัวไว้โดยวิธีการลับของฉัน ฉันจะทำให้มันติดกับ ในระหว่างนั้นพวกนายและทหารจะกำจัดกองทัพแวมไพร์ให้หมด

วิธีการลับเพื่อกักตัวเซเลนดิออน นั่นคืออะไร?

‘มันก็คือกลไกพิเศษของด่านบอสน่ะสิ!’

ด่านที่เป็นตัวเลขที่หารด้วย 5 ลงตัวเป็นด่านบอส

และมีคำสั่งพิเศษที่ใช้งานได้เฉพาะในด่านบอสเท่านั้น - ‘[การประชุมผู้บัญชาการ]’

ในด่านบอสจะมีหัวหน้ากองทัพปีศาจ และปีศาจผู้เป็นราชาที่โดดเด่นออกมาทีละตัว

สามารถขอเจรจากับตัวละครผู้บัญชาการได้ ในเกมมีอัตราความสำเร็จ 100 %

เมื่อใช้คำสั่งการเจรจา ผลคือตัวละครผู้บัญชาการทั้งสองจะใช้ไม่ได้ 10 เทิร์น

ตัวละครผู้บัญชาการทั้งสองจะนั่งคุยกัน พูดคุยกันไปมา 10 เทิร์น

ในการสนทนานี้ จะได้รับเบาะแสเกี่ยวกับความลับของโลก หรือการต่อสู้จะเปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด ตามคำอธิบาย

‘แต่ในเกมแทบไม่ได้ใช้คำสั่งนี้เลย’

ก็เพราะว่าผู้บัญชาการฝ่ายเราคือลูคัสไง

ถึงแม้จะมีผลทำให้ผู้นำฝ่ายศัตรูติดอยู่ในสนามรบ 10 เทิร์น แต่ฝ่ายเราก็จะไม่มีอัศวินระดับ SSR ในสนามรบด้วย

ช่องว่างนั้นใหญ่มาก เลยไม่ได้ใช้กลไกนี้

แต่ตอนนี้ผู้บัญชาการคือฉัน

แน่นอน บทบาทของฉันในสนามรบไม่ได้น้อย แต่ฉันไม่ใช่ทหารล้วน ๆ

ถ้าฉันจะสามารถกักตัวเซเลนดิออน ผู้นำฝ่ายศัตรูไว้ได้ถึง 10 เทิร์น มันจะเป็นผลดีมหาศาล

‘1 เทิร์นในเกม คือประมาณ 3 นาทีในความเป็นจริง’

นั่นคือ 10 เทิร์นก็เท่ากับ 30 นาที

สามารถดึงราชาแวมไพร์ออกจากสนามรบได้ 30 นาที ถ้ามันสำเร็จ ผลดีจะมากกว่าผลเสียอย่างแน่นอน

‘แต่ในเกมมันยอมรับเงื่อนไขทันทีเลย!’

ทำไมถึงยืนนิ่ง ๆ อยู่แบบนั้น มองฉันเหมือนคนบ้า? ฉันบอกให้มาเร็ว ๆ ไง!

ฉันแสร้งทำเป็นสบาย ๆ เทเหล้าลงในแก้ว

จริง ๆ แล้วฉันตั้งใจจะเทลงไปเรื่อย ๆ แต่เพราะกลัวมือเลยสั่น เลยเทออกมาเยอะ ชิบหาย! ต้องรักษาท่าทีให้ได้ ไอ้เวรแอช!

แล้ว

ตุ้บ ตุ้บ

เซเลนดิออนลงจากเสลี่ยงอย่างเบา ๆ เดินมาหาฉันจริง ๆ

สนามรบเงียบกริบ

ทหารทุกนายเฝ้าดูเหตุการณ์บ้า ๆ นี้

ครืด

เสียงลากเก้าอี้ดังขึ้น

ฟุ้บ

นั่งลงเบา ๆ

เซเลนดิออนนั่งตรงข้ามฉัน ไม่พูดอะไร ยกแก้วขึ้น ฉันยิ้มแล้วเทเหล้าใส่แก้วของมัน

เซเลนดิออนหมุนแก้วไปมา แล้วถาม

“จะยกแก้วด้วยกันไหม?”

“เราไม่ใช่พวกเดียวกันซะหน่อย”

“เชิญแล้วทว่ากลับมาเย็นชาใส่ แต่ฉันชอบนะ”

เซเลนดิออนมองไปทางทางแห่งน้ำแข็งและศพที่สร้างขึ้นข้าง ๆ

“เหล้าที่ได้ดื่มขณะดูชีวิตที่ดับสูญไปเหมือนดอกไม้…….”

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

แวมไพร์ที่เหลือเริ่มเดินขึ้นทางนั้น

เซเลนดิออนมองดูการเดินทัพของลูกน้อง แล้วยกแก้วขึ้นจิบ

“บรรยากาศดีทีเดียว”

“จริงด้วย”

ฉันพ่นลมหายใจ แล้วยกแก้วขึ้นจิบ

“ไม่มีอะไรอร่อยไปกว่าการดื่มเหล้าขณะดูพวกปีศาจพวกแกตายไป”

“หือ”

เซเลนดิออนหัวเราะเบา ๆ หันมามองฉัน

“ดูเหมือนนายจะไว้ใจกองทัพของนายมากนะ”

“แน่นอน นั่นแหละถึงได้มานั่งดื่มกันอยู่ที่นี่ไง? ลูกน้องฉันไม่ต้องมีฉันก็สามารถกำจัดปีศาจพวกแกได้อย่างง่ายดาย”

“มาเดิมพันกันไหม?”

“เดิมพันอะไร?”

“มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว เมื่อเหล้าหมดขวดนี้……จะดูว่าใครจะเป็นผู้ชนะบนกำแพงเมืองนั่น”

ฉันขมวดคิ้ว

“จะเดิมพันอะไร?”

“ถ้านายชนะ ฉันจะปล่อยนายไป”

เซเลนดิออนยังคงยิ้มอยู่

“แล้วจะให้นายดูการล่มสลายของโลกจนถึงวินาทีสุดท้าย”

“…….”

อะไรกันเนี่ย

นั่นหมายความว่า ถึงแม้ลูกน้องจะตายหมด มันก็ยังมีกำลังที่จะทำลายล้างโลกอยู่ หมายความอย่างนั้นเหรอ?

ฉันจ้องมันอย่างโมโห แล้วถามช้า ๆ

“ถ้าแกชนะล่ะ?”

“ค่อยมาคิดกันก็ได้ ยังมีเวลาเหลือเฟืออยู่”

ฉันชี้นิ้วไปที่เซเลนดิออน ที่กำลังจิบเหล้าแล้วดมกลิ่น

“ท่าทีเยือกเย็นแบบนั้นจะอยู่ได้นานแค่ไหน เซเลนดิออน”

ด้วยหัวใจและความปรารถนา ฉันตะโกน

“ลูกน้องฉันแข็งแกร่ง สามารถฆ่าพวกแกทั้งหมด และเอาหัวแกมาได้ด้วย!”

***

“อ่อนแอจัง”

แวมไพร์คนหนึ่งพึมพำอย่างไม่ใส่ใจ

มือของมันถือศีรษะมนุษย์ที่ถูกตัดขาด

ฟิ้ว-

พลั่ก ปั๊ก

มันขว้างศีรษะลงไปบนกำแพงเมือง เลือดกระเด็นไปทั่ว

แวมไพร์นั้นเลียเลือดที่ติดมือ จากนั้นก็ได้แต่บ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ

“รสชาติก็แย่อีก”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_