◈บทที่ 127. [เนื้อเรื่องเสริม] การเตรียมพร้อมสู่สงคราม (4)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 127. [เนื้อเรื่องเสริม] การเตรียมพร้อมสู่สงคราม (4)

เอวานเจลีนทำลายอุปกรณ์ SSR ไปแล้วสี่ชิ้น

อันแรกคือ หอกและโล่ของทหารม้าที่เธอได้รับเป็นของขวัญจบการศึกษาจากสถาบัน

ฉันเป็นคนทำมันพัง เพราะตอนที่ฉันหวด [ถุงมือแห่งโชคชะตา] ดันไปได้แจ็คพ็อต 777 ซะงั้น

ถัดมาคือ ชุดหอกและโล่ของทหารม้าที่ซื้อจาก ไร้นาม แม่ค้า NPC ในดันเจี้ยน นั่นคือ [หอกปีศาจ] และ [โล่ยักษ์]

อันนี้พังเพราะเราสองคนไปล้มโกเลม 50 ตัว

‘ทำไมมันถึงเกี่ยวกับฉันหมดเลยเนี่ย’

อย่างไรก็ตาม อุปกรณ์ทั้งสี่ชิ้นนั้นพังไปเพราะสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้(?)

ฉันเลยเอาอุปกรณ์ที่พังไปทั้งสี่ชิ้นนี้ไปให้โรงตีเหล็กถอดแยกชิ้นส่วน

ผลปรากฏว่า โชคดีที่ได้แกนพลังระดับ SSR มาหนึ่งชิ้น ฉันเลยเอาแกนพลังเวทย์นี้ไปสั่งทำเกราะ

เพราะเป็นแกนพลังเวทย์ที่ได้จากการถอดแยกชิ้นส่วนอุปกรณ์ของเอวานเจลีน แน่นอนว่าฉันก็สั่งทำเกราะให้เอวานเจลีน

“แล้วสิ่งที่ได้ออกมาคือ!”

หลังจากพูดอธิบายยาวเหยียด ฉันก็ฉีกห่อของเกราะที่วางอยู่ข้าง ๆ ฉันออก

“นี่เลย! เกราะโกเลม!”

“…….”

เอวานเจลีนอ้าปากเล็กน้อย มองเกราะที่ฉันเปิดเผยออกมา

“นี่มันอะไรกันคะ?”

“ฮ่า ๆ ประทับใจขนาดนั้นเลยเหรอ รุ่นน้อง ก็ฉันคิดหนักอยู่นานกว่าจะตัดสินใจสั่งทำเกราะชิ้นนี้ให้เธอไงล่ะ นี่! ร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งในน้ำใจของรุ่นพี่ก็ได้นะ”

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ”

เอวานเจลีนชี้ไปที่เกราะ แล้วตะโกนเสียงดัง

“มันไม่สวยนี่คะ!”

ไอ้เด็กนี่ พูดแรงไปไหม เกราะมันจะเสียใจเอานะ

“บอกว่ามันดูแข็งแรงหน่อยได้ไหม?”

“ไม่ใช่ค่ะ แข็งแรงจนเกินไปแล้ว! นี่มันเหมือนสวมกำแพงไปออกรบเลยนี่คะ!”

เอวานเจลีนเคาะ ๆ ที่แผ่นเกราะหนาหนักด้วยมือ แล้วรีบชักมือกลับอย่างตกใจ

“แข็งมากเลย! นี่มันอะไรกัน!”

“ฮ่า ๆ …… นี่เป็นผลงานการวิจัยชิ้นส่วน [ถุงมือโกเลม] ที่นักเล่นแร่แปรธาตุทุ่มเทกันมาใช่ไหมล่ะ? แน่นอนว่ามันต้องแข็งแรงอยู่แล้ว”

ฉันหัวเราะเยาะ ๆ แล้วไปยืนข้าง ๆ เกราะที่เต็มไปด้วยแผ่นเกราะ

มันดูเหมือนแผ่นเหล็กมาต่อ ๆ กันแบบไร้ศิลปะ…… อ๊ะ ไม่สิ มันดูหนักแน่นดีมากกว่า

[เกราะโกเลม(SSR) Lv.35]

- ประเภท : เกราะ

- การป้องกัน : 70-80

- ความทนทาน : 40/40

- พลังชีวิต+25

- ทุกแผ่นเกราะเสริมจะเพิ่มค่าความต้านทานทั้งกายภาพและเวทย์มนตร์ของผู้สวมใส่ขึ้น 5 เปอร์เซ็นต์ (รวม 50 เปอร์เซ็นต์)

- ทุกแผ่นเกราะเสริมจะลดความเร็วการเคลื่อนที่และการโจมตีของผู้สวมใส่ลง 2 เปอร์เซ็นต์ (รวม 20 เปอร์เซ็นต์)

เป็นผลงานวิจัยจาก ‘ชิ้นส่วนเกราะของกองทัพโกเลม’ ที่ได้มาจากการกำจัดกองทัพโกเลมในด่านที่ 3

ทำให้สามารถสร้างเกราะที่มีการป้องกันเหนือกว่าโลหะทั่วไปได้

‘ถุงมือโกเลมจะได้เปรียบด้านความต้านทานกายภาพและเวทย์มนตร์ แต่หนักมากจนทำให้ความเร็วการเคลื่อนที่และการโจมตีลดลง’

ปกติแล้วจะผสมแผ่นเกราะแค่หนึ่งหรือสองชิ้นเพื่อลดผลเสียเหล่านั้น

แต่ครั้งนี้คิดกลับกัน

‘ถ้าใช้ถุงมือโกเลมทำเกราะทั้งตัวเลยล่ะ?’

นั่นก็คือเกราะชิ้นนี้ เกราะโกเลม

ได้ความต้านทานกายภาพและเวทย์มนตร์มหาศาล แต่ก็ต้องแลกกับความเร็วการเคลื่อนที่และการโจมตีที่ลดลงอย่างหนัก

โดยเฉพาะการลดความเร็วในการเคลื่อนที่จะเป็นอันตรายอย่างมากในสนามรบที่ดุเดือด

‘แต่หากคับขันขึ้นมา เอฟเฟกต์เฉพาะตัว [มิอาจหยุดยั้ง] ของเอวานเจลีนจะทำงาน!’

เอฟเฟกต์เฉพาะตัว [มิอาจหยุดยั้ง] ของเอวานเจลีนจะช่วยให้เธอต้านทานสถานะผิดปกติที่ทำให้การเคลื่อนไหวติดขัดได้ 100 เปอร์เซ็นต์

ดังนั้น เอวานเจลีนจึงสามารถเพิกเฉยต่อผลเสียที่ลดความเร็วในการเคลื่อนที่ของเกราะชิ้นนี้ได้

กล่าวคือ เธอจะได้รับผลเสียแค่ความเร็วการโจมตีที่ลดลง แต่ได้ค่าความต้านทานกายภาพและเวทย์มนตร์เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

แบบนี้ก็กลายเป็นอุปกรณ์ที่ได้เปรียบมากกว่าเสียเปรียบแล้ว

‘เป็นเกราะที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเอวานเจลีนในช่วงต้นถึงกลางเกม’

แม้ว่าเธอจะมีทักษะที่ช่วยในการโจมตี แต่สุดท้ายแล้วเอวานเจลีนก็เป็นแท็งค์ล้วน ๆ

เธอต้องดึงความสนใจของศัตรูและรับดาเมจแทนคนอื่นในใจกลางกองทัพศัตรู

ฉันรู้สึกกังวลมาตลอดที่เห็นเธอใช้แต่โล่สู้ แต่ถ้ามีเกราะแข็ง ๆ แบบนี้สวมใส่ก็คงจะสบายใจขึ้น

“……หนาจัง”

สุดท้ายแล้ว หลังจากลองใส่เกราะดูแล้ว เอวานเจลีนก็พึมพำออกมาพลางเดินเซ ๆ

เกราะหนาและใหญ่เกินไปสำหรับร่างกายเล็ก ๆ ของเอวานเจลีน มันไม่เข้ากันเลย

เหมือนกับพนักงานงานเทศกาลที่ใส่ชุดตุ๊กตาที่ไม่พอดีตัวแล้วเดินเซ ๆ อยู่ในงาน หรือเปล่านะ……?

“นี่มันอะไรกันเนี่ย……”

เอวานเจลีนทำหน้าเศร้า แต่ฉันกลับชอบมาก จึงพยักหน้าหงึก ๆ

‘แท็งค์ตัวจริงต้องมีลุคที่ดูแข็งแกร่ง น่าเชื่อถือแบบนี้สิ’

เห็นเธอใช้แขนขาเล็ก ๆ บอบบางรับมือกับการโจมตีของพวกปีศาจ ฉันก็ใจหายมาตลอด ตอนนี้คงไม่ต้องเป็นห่วงแล้วสินะ?

“อย่างที่เห็น แผ่นเกราะเสริมที่ติดอยู่ที่ตัวนี้ถอดออกได้”

ฉันอธิบายพร้อมกับเคาะ ๆ แผ่นเกราะเสริมที่ติดอยู่ทั่วตัว เอวานเจลีนมองฉันด้วยสายตาเศร้าหมอง ฉันดูตื่นเต้นเกินไปหน่อย

“ถ้าแผ่นเกราะเสริมพังไปเยอะในระหว่างการต่อสู้ ก็แค่กดตรงนี้…… มันก็จะหลุดออก การป้องกันจะลดลง แต่ความคล่องตัวจะเพิ่มขึ้น”

เกราะโกเลมสามารถถอดชิ้นส่วนเกราะเสริม(Purge) ออกได้

นี่เป็นเหตุผลที่ฉันสามารถสร้างมันได้โดยไม่ต้องวัดขนาด

เพราะเป็นเกราะที่ประกอบด้วยชิ้นส่วนต่าง ๆ มาต่อกัน จึงเป็นฟรีไซส์

‘ถึงจะบอกว่าฟรีไซส์ แต่ว่า……มันดูใหญ่ไปหน่อยนะ…….’

เดี๋ยวเอวานเจลีนก็โตขึ้น คงจะพอดีตัวขึ้นแหละ

หลังจากฟังคำอธิบายยาว ๆ ของฉัน เอวานเจลีนก็พึมพำเบา ๆ

“ฉันคงตายแล้วค่ะ……”

“หา? อะไรนะ”

“จินตนาการของฉันที่มีต่อเกราะตัวแรกค่ะ”

“เจ้าเด็กนี่ อย่าไปสนใจเรื่องความสวยงามของเกราะเลย ความทนทานสำคัญที่สุด”

มันดูใหญ่เกินไปหน่อยก็จริง แต่มันแข็งแรงนี่นา

“ไม่เอา! เทรนด์อัศวินสมัยนี้คือการแต่งตัวให้เก๋ด้วยเกราะนะคะ! ต้องใส่เกราะที่วิบวับ! สวมหมวกที่ดูดี! และต้องมีผ้าคลุมที่พลิ้วไหวด้วย!”

เอวานเจลีนร้องเสียงดัง แล้วก้มหน้าลง

“รุ่นพี่ช่วยสัญญาอะไรให้ฉันอย่างนึงได้ไหมคะ?”

“อะไร”

“ถ้าฉันได้ใส่เกราะตัวใหม่ ช่วยเลือกตัวที่สวย ๆ ให้ฉันหน่อยนะคะ”

“อื้อ…”

ถึงจะบอกว่าเป็นเรื่องในอนาคต แต่เกราะสุดยอดอย่าง [สโนว์ไวท์] ก็สวยมากจริง ๆ

สวยขนาดที่รูปเอวานเจลีนใส่เกราะตัวนั้นถูกใช้เป็นรูปโปรโมทเกมเลยล่ะ

“ได้ ๆ ฉันสัญญา แต่ตอนนี้ต้องไปต่อสู้กับพวกแวมไพร์ก่อน ทนใส่ตัวนี้ไปก่อนนะ”

“ฉันจะกำจัดพวกแวมไพร์ให้หมดเลย……”

ประกายความแค้นที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนลุกโชนขึ้นในดวงตาของเอวานเจลีน

แต่เห็นเธอดูตลก ๆ ……ไม่สิ มันเท่ดีนะ ที่ใส่เกราะแล้วเดินเซ ๆ แบบนั้น

ฉันหันไปมองหัวหน้าช่างตีเหล็ก หลังจากละสายตาจากเอวานเจลีนที่กำลังโมโห

“ถุงมือโกเลมที่จะแจกจ่ายให้ทหารธรรมดาละ?”

“ตอนนี้โรงตีเหล็กกำลังผลิตถุงมือโกเลมอย่างเต็มกำลัง ก่อนเริ่มป้องกันก็จะแจกจ่ายให้ทุกคนได้”

“ดีมาก”

ฉันตัดสินใจแจกจ่ายถุงมือโกเลมชิ้นเดียวให้กับทหารธรรมดา

เพื่อให้พวกเขาสามารถติดตั้งไว้ที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของเกราะหรือติดไว้ที่โล่ก็ได้

‘แม้จะดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ก็ต้องค่อย ๆ สะสมการอัพเกรดเหล่านี้ไปทีละอย่าง’

ถ้าเหล่าผู้กล้าเป็นค้อน ทหารธรรมดาก็คือทั่ง

ต้องมีทั่ง ค้อนจึงจะทุบลงไปได้

และทั้งสองฝ่ายต้องแข็งแกร่ง ถึงจะบดขยี้พวกปีศาจให้แหลกละเอียดได้

ฉันต้องพัฒนาอุปกรณ์ของทหารธรรมดาควบคู่ไปกับการจัดหาอุปกรณ์ให้กับเหล่าผู้กล้า

ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนฉันกำลังอวดเกราะชิ้นเล็ก ๆ นี้มากเกินไปก็ตาม

หลังจากสั่งการต่าง ๆ เพิ่มเติมให้กับหัวหน้าช่างตีเหล็ก ฉันก็หันไปหาสมาชิกในปาร์ตี้

“เย็นนี้จะมีการประชุมเกี่ยวกับยุทธวิธีในการป้องกันครั้งนี้”

เอวานเจลีนที่กำลังเดินเซ ๆ ด้วยชุดเกราะใหม่ ลูคัสที่หัวเราะเยาะเย้ยเธอ(ไอ้คนนี้!) และดาเมียนที่หัวเราะปิดปาก(ไอ้คนนี้ด้วย!) มองมาที่ฉัน

“พักผ่อนกันให้เต็มที่ แล้วมาที่คฤหาสน์ของท่านเจ้าเมืองเวลาหกโมงเย็นด้วย”

ฉันยิ้มให้

“เราไปทานข้าวด้วยกัน”

การป้องกันครั้งนี้จะเป็นการต่อสู้ที่โหดร้ายและยากลำบาก

ฉันเลยคิดว่าจะอธิบายแผนการไปพร้อมกับการเลี้ยงอาหารอร่อย ๆ

***

เนื่องจากการประชุมครั้งนี้เป็นการแจ้งยุทธวิธีการป้องกันโดยรวม ฉันจึงไปตามสมาชิกคนอื่น ๆ ด้วย

กองกำลังทหารรับจ้างดิออน อยู่ที่ค่ายทหาร

เวลาเลยเที่ยงมาหน่อยแล้ว พวกเขากำลังฝึกซ้อมในสนามฝึกภายในค่ายทหารอย่างเต็มที่

“หนึ่ง!”

“สอง!”

“สาม!”

“การป้องกันยังไม่ดีพอ! ทำอีกครั้ง!”

โจรสองคนกำลังโจมตีนักรบสามคนที่ถือโล่

นักรบใช้โล่ร่วมกันเพื่อไม่ให้การป้องกันถูกทำลาย ส่วนโจรก็พยายามจะฝ่าการป้องกันให้ได้

ถึงแม้จะเป็นแค่ไม้ฝึกและโล่ไม้ แต่การต่อสู้ก็ดุเดือดมาก

“ดูดีจัง”

พอฉันพึมพำออกมา ดิออนก็ตกใจเมื่อรู้ว่าฉันมาถึง

“อ้าว! ฝ่าบาทเสด็จมา!”

“อ้าว?!”

“ฝ่าบาทเสด็จมา!”

ห้าคนที่วางโล่และไม้ฝึกไว้รีบวิ่งเข้ามาหาฉันแล้วก้มหัว ฉันยิ้มให้

“ขอโทษนะ ที่มาขัดจังหวะการฝึกซ้อม ดูดีมากเลย”

“เปล่าเลยครับ! ดีเสียอีกที่ท่านได้มาดูการซ้อม”

ดิออนรู้สึกเขินอายอย่างจริงใจ แต่ฉันกำลังประเมินพวกเขาอยู่

‘ไม่ต้องสั่งการ แต่พวกเขากลับฝึกการประสานงานกันเอง’

พวกเขาเป็นผู้กล้าระดับ N ไม่มีค่าสถานะหรือทักษะอะไรน่าประทับใจ

สุดท้ายแล้วสิ่งที่พวกเขาแสดงให้เห็นก็มีไม่มาก แต่หนึ่งในนั้นคือการทำงานเป็นทีมที่ยอดเยี่ยม

‘ถ้าห้าคนนี้สามารถประสานงานกันในการโจมตีและป้องกันได้ พวกเขาก็สามารถเอาชนะข้อจำกัดของระดับ N เลเวลต่ำ และค่าสถานะต่ำได้’

พวกเขารู้แน่ชัดว่าตัวเองควรจะไปในทิศทางไหน

ดิออนมองไปที่สมาชิกในทีมแล้วหัวเราะอย่างเขินอาย

“เหล่าผู้กล้าที่อยู่ใต้บัญชาของฝ่าบาทล้วนมีความสามารถสูงส่ง แต่พวกเรานั้นธรรมดา จึงไม่อยากทำให้เป็นภาระ จึงต้องฝึกฝนอย่างหนัก”

“…….”

ฉันไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนั้น

พวกเขาต้องพยายามอย่างหนักเพื่อให้มีศักยภาพ และเพื่อเอาชีวิตรอดในสนามรบ

“เย็นนี้หกโมงเย็น มาประชุมกันที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองนะ”

ฉันตบไหล่ทั้งห้าคนของกองกำลังทหารรับจ้างดิออน

“ไปอาบน้ำให้สะอาดนะ ฝึกหนักขนาดนี้ต้องกินของอร่อย ๆ ด้วย”

***

กองพลเงาพักอยู่ที่เรือนแยกหลังเล็ก ๆ ห่างจากคฤหาสน์ของท่านเจ้าเมืองเล็กน้อย

เพราะเป็นเอลฟ์ พวกเขาเลยรู้สึกกังวลกับสายตาของคนอื่น ฉันเลยจัดหาเรือนแยกให้พวกเขา

ฉึก! ฟิ้ว!

ด้านหลังของเรือนแยกนั้นมีลานฝึกธนูที่ฉันเตรียมไว้

มีเป้าหมายวางอยู่กระจัดกระจาย และมีหุ่นไล่กาที่ถูกยิงด้วยลูกธนูเต็มไปหมด

นักธนูสามคนกำลังยิงธนู ส่วนนักเวทสองคนกำลังเคลื่อนย้ายเป้าหมายเพื่อช่วยในการฝึกซ้อม

พวกนี้ฝึกซ้อมเป็นระบบมากเลยนะ

“โอลด์เกิร์ล ความแม่นยำในการยิงระยะไกลยังต่ำอยู่ ต้องเพิ่มอีกหนึ่งคะแนนภายในวันนี้ สกัล ความเร็วในการยิงระยะใกล้ช้าเกินไป ต้องฝึกฝนความเร็วในการตอบสนอง หวนคืนสู่จุดเริ่มต้น เบิร์นเอาท์ เธอนี่… จะซ้อมแต่การทิ้งระเบิดไปถึงเมื่อไหร่? ถ้าทำได้แค่นั้นก็ตายแน่ ๆ”

ก็อตแฮนด์ที่กำลังให้คำแนะนำแก่นักธนู รู้สึกตัวว่ามีคนเข้ามา แล้วหันมามองฉัน

“ฝ่าบาทเสด็จมา”

“ขยันกันจัง”

“ฝ่าบาทเสด็จมา!”

“ฝ่าบาทเสด็จมา!”

สมาชิกคนอื่น ๆ ในกองพลเงานั้นโค้งคำนับฉัน

มีแค่โอลด์เกิร์ลที่โบกมือเล็กน้อย อืม ยังเหมือนเดิม

ฉันจ้องมองมือของก็อตแฮนด์

“มือเป็นยังไงบ้าง?”

“ดีแล้วครับ พร้อมเต็มที่ครับ”

“ดีแล้ว พรุ่งนี้ต้องขยับตัวแล้วล่ะ”

ฉันส่งสายตาไปให้ลูคัสที่เดินตามฉันมา

ลูคัสขึ้นไปบนรถที่ลากมาจากด้านหลัง แล้วเปิดกล่องที่อยู่บนรถ

กึก-

ในกล่องเต็มไปด้วยโลหะสีเทาที่แวววาว

เป็นแท่งเงิน

“ของนาย ก็อตแฮนด์”

ฉันนำเงินที่เหลือจากการผลิตอุปกรณ์มาให้เขาหมดแล้ว

“……เงินจำนวนนี้สามารถจ้างทหารได้ทั้งกองทัพเลยนะครับ”

ก็อตแฮนด์ตกใจแล้วมองมาที่ฉัน

“ทำไมถึงให้ผม?”

“นายคงได้ยินแล้วใช่ไหมว่าศัตรูในการป้องกันครั้งนี้คือแวมไพร์”

ฉันยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ

“และจุดอ่อนของพวกแวมไพร์ก็คือเงิน ก็อตแฮนด์ นายเป็นช่างโลหะที่สามารถควบคุมโลหะได้ตามใจชอบ”

“……!”

“ไงล่ะ ถ้ามีเงินขนาดนี้ ก็คงจะเอาชนะแวมไพร์ได้เยอะใช่ไหมล่ะ?”

ก็อตแฮนด์ที่เข้าใจเจตนาของฉันแล้วก็ยิ้มบาง ๆ

“ผมควรจะทำอะไรครับ ฝ่าบาท?”

“หกโมงเย็นมาที่ห้องอาหารของคฤหาสน์ เรากินข้าวไปคุยกันไป……อ้อ”

ฉันส่งสายตาไปให้พวกเด็ก ๆ

“อยากกินอะไรเป็นอาหารเย็น บอกมาเลย”

ทันทีที่ฉันพูดจบ นักธนูทั้งสามคนก็รีบยกมือขึ้น พวกเด็กตะกละนี่

***

ฉันส่งคนไปตามจูเนียร์ และได้รับคำตอบว่าจะมาถึงเวลาหกโมงเย็น

ตอนนี้ได้เรียกสมาชิกทุกคนมาเรียบร้อยแล้ว

ในขณะที่รอ ฉันก็พักผ่อนบ้าง ฉันนั่งลงบนเตียงในห้อง มองไปยังอากาศว่างเปล่า

“…….”

หน้าจอระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าฉัน

[ข้อมูลศัตรู - ด่านที่ 5]

- Lv.? จ้าวแวมไพร์ : 1 ตัว

- Lv.? ผู้บัญชาการกองพลแวมไพร์ : 2 ตัว

- Lv.? หัวหน้าแวมไพร์: 7 ตัว

- Lv.25 หัวหน้าสายเลือดต้องสาป: 20 ตัว

- Lv.20 ผีดิบเหมันต์ : 970 ตัว

- เวลาเริ่มต้น : 9 วัน

‘มันกำลังจะมาแล้ว’

ฉันรู้สึกวิงเวียนหัวเมื่อเห็นข้อมูลศัตรูที่ปรากฏขึ้น แล้วปิดหน้าจอระบบ

‘พวกมันกำลังเข้าใกล้แล้ว’

ด่านนี้ ยาก

ถึงแม้จะเตรียมพร้อมอย่างมั่นใจสำหรับการป้องกันครั้งนี้ แต่ฉันก็รู้จากประสบการณ์ดี

ฉันรู้ว่าด่านนี้จะโหดร้ายและยากลำบากอย่างที่สุด

แต่เพราะรู้ว่ามันเลี่ยงไม่ได้ จึงทำได้แค่เตรียมพร้อมรับมือกับคลื่นศัตรู

‘ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง การป้องกันทุกครั้ง ไม่สิ ทุกช่วงเวลา ล้วนเป็นการเดิมพันครั้งสำคัญ’

ฉันจะเดิมพันด้วยมือเดียว เพื่อชะตาของโลก

เหมือนกับที่ฉันเคยทำมาเสมอ นี่แหละคือหน้าที่ของฉัน

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_