◈บทที่ 125. [เนื้อเรื่องเสริม] แสงทอง (2)
◈บทที่ 125. [เนื้อเรื่องเสริม] แสงทอง (2)
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 125. [เนื้อเรื่องเสริม] แสงทอง (2)
ไม่กี่วันต่อมา
“ว้าว! นี่มันอะไรกันหมดเนี่ย คุณยาย?”
จูเนียร์เบิกตาโพลง มองของมากมายที่จูปิเตอร์หอบหิ้วมา
ตั้งแต่ของกิน ของใช้ ขนม เสื้อผ้าใหม่ หุ่นยนต์และของเล่นสารพัด ของพวกนี้หายากมากถ้าคิดถึงฐานะทางบ้าน
จูปิเตอร์ยิ้มร่า พลางจัดของลง
“ฉันได้เงินเพิ่มน่ะ”
“…….”
จูเนียร์เบิกตาโต มองคุณยายอย่างไม่วางตา จูปิเตอร์ตะโกนบอกคนในบ้าน
“พวกหนู ๆ ! ออกมาดูซิว่าคุณยายซื้ออะไรมาบ้าง!”
เด็ก ๆ ทยอยออกมาจากบ้าน เสียงตะโกนด้วยความดีใจดังสนั่น
เด็ก ๆ ที่พิการ ขาหรือแขนหายไป หรือบางคนมีแผลไฟไหม้ทั่วร่างกาย พวกเขาเดินโซซัดโซเซมารับของขวัญจากจูปิเตอร์
“และแล้ว~ ตาด๊า!”
สุดท้าย จูปิเตอร์ยิ้มกว้าง ส่งของบางอย่างให้จูเนียร์
มันคือหนังสือหลายเล่ม ริมฝีปากจูเนียร์อ้าเล็กน้อย
“บอกว่าอยากอ่านหนังสือใช่ไหม? คุณยายเลยไปหามาให้”
“ว้าว! ขอบคุณนะคะ คุณยาย! หนูจะอ่านให้หมดเลย!”
จูเนียร์กอดหนังสือเล่มโตไว้แนบอก ยิ้มแก้มปริ แล้วค่อย ๆ ยิ้มหายไป
“แต่ว่า คุณยาย”
“หืม?”
“คุณยายแอบทำอะไรแปลก ๆ หรือเปล่าคะ?”
“…….”
“เงินซื้อของพวกนี้มาจากไหนเหรอคะ? ยังไม่ถึงวันเงินเดือนด้วยซ้ำ……”
ความเฉียบคมของเด็กน้อยนี้ช่าง...
จูปิเตอร์ตกใจเล็กน้อย แต่แล้วก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน
“นี่แน่ะ คุณยายของเธอน่ะ เก่งกว่าที่คิดอีกนะ ฉันมีเงินเก็บไว้อยู่เยอะแยะเลย”
“จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ งั้นอย่ากังวลไปเลย อ่านหนังสือให้สนุกนะ!”
จูปิเตอร์ยิ้ม แล้วตบที่ท้องตัวเอง
“ไปทำอาหารเย็นกันเถอะ คุณยายหิวจะแย่แล้ว”
“……ค่ะ!”
ระหว่างที่เดินไปห้องครัวด้วยกัน ทั้งสองก็คุยกันต่อ
“แต่ว่านะคะ คุณยาย บอกว่าอาหารหนูทำไม่อร่อยนี่นา”
“ฉันก็ทำอาหารไม่อร่อยเหมือนกัน ถือว่าเสมอตัวแล้วกัน มาลองทำกันเถอะ”
ทั้งสองยืนเคียงข้างกันในห้องครัว เตรียมอาหารเย็นด้วยฝีมือที่ยังไม่คล่องแคล่ว เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ในบ้านดังก้องไปทั่ว
คืนนั้นเป็นคืนที่อุดมสมบูรณ์ผิดปกติ
***
หลังอาหารเย็น
ขณะที่เด็ก ๆ เล่นของเล่นกันอย่างสนุกสนาน จูปิเตอร์จุดบุหรี่ที่หน้าบ้าน
“เฮ้อ……”
บุหรี่มวนแรกในรอบนาน มันทำให้เธอหยุดสูบไม่ได้จริง ๆ
ความรู้สึกผิดที่ได้เริ่มค้าของเถื่อน ความหวั่นใจต่อการกระทำที่ไม่ถูกต้องและอาชญากรรม ทั้งหมดถูกกดทับด้วยการสูบบุหรี่
ในเวลานั้นเอง
“คุณยายคะ?”
จูเนียร์โผล่หน้าออกมาจากประตู จูปิเตอร์ตกใจ รีบดับบุหรี่
“จูเนียร์! มีอะไรเหรอจ๊ะ ลมเย็นนะ เข้าไปข้างในเถอะ”
“แฮะ ๆ หนูมีอะไรอยากให้คุณยายดูค่ะ”
จูเนียร์เดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้น
“ดูนี่สิคะ!”
ปลายนิ้วของจูเนียร์ ธาตุเวทย์พุ่งออกมาเป็นแสงระยิบระยับ
ใบหน้าของจูปิเตอร์แข็งกร้าว แต่จูเนียร์กลับหัวเราะร่าเริง
“หลังจากวันนั้น หนูก็ควบคุมพวกมันได้แล้วค่ะ หนูคงมีพรสวรรค์ทางเวทย์มนต์สินะคะ!”
จูปิเตอร์นึกถึงคำพูดของนักบวชเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา
- “ร่องรอยพลังเวทย์ที่ยังคงอยู่ในหัวใจ กำลังไหลย้อนกลับมาครับ เด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในด้านเวทย์มนต์ ยิ่งทำให้ปัญหาหนักกว่าเดิมครับ เพราะร่องรอยนี้ทำให้ควบคุมพลังเวทย์ของตัวเองไม่ได้”
จูเนียร์พยักหน้าโดยไม่รู้ถึงความทุกข์ของยาย
“ถ้าหนูโตขึ้น หนูอยากเป็นเหมือนคุณยายค่ะ! อยากเป็นนักเวทที่เก่งกาจเหมือนคุณยาย แล้วก็หาเงินเยอะ ๆ ! เพื่อคุณยายกับพวกหนูทุกคน-”
ตุ๊บ!
จูเนียร์หยุดพูด
เพราะจูปิเตอร์จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยสีหน้าที่น่ากลัว
“ห้ามเรียนเวทย์มนต์เด็ดขาด”
“คะ? ทำไมล่ะคะ……?”
“ถึงแม้เธอจะไม่เรียน คุณยายก็เลี้ยงดูพวกเธอได้ตลอดชีวิต”
“แต่ว่า……”
“สัญญากับฉัน จูเนียร์ สัญญาว่าจะไม่เรียนเวทย์มนต์กับคุณยายก่อน...”
จูเนียร์มองหน้าจูปิเตอร์อย่างงง ๆ ที่จริงจัง เธอกระซิบเสียงแผ่วเบา
“แต่ว่า คุณยาย…… เลี้ยงดูพวกหนูเหนื่อยมากนี่คะ”
“…….”
“หนูอยากโตเร็ว ๆ เพื่อช่วยคุณยายนี่คะ……”
“คุณยายไม่เป็นไร จูเนียร์ เธอต้องดูแลตัวเองด้วย เข้าใจไหม?”
จูปิเตอร์โอบกอดจูเนียร์ ลูบหลังเบา ๆ
“คุณยายไม่เป็นไร”
“…….”
“ไม่เป็นไรจริง ๆ อย่ากังวลไปเลย”
จูเนียร์ก้มหน้าลง ซบอยู่ในอ้อมกอดของยาย
***
ความสุขนั้นสั้นนัก ไม่ถึงกับหลายเดือน
เจ้าหน้าที่สืบสวนของจักรวรรดิเก่งกาจมาก การค้าของเถื่อนของจูปิเตอร์ถูกจับได้ในไม่ช้า
การใช้เวทย์มนต์รักษาขั้นสูงกับเด็ก ๆ กว่าสิบคนในเมืองหลวง นั่นคือหลักฐานสำคัญ
มันเป็นเวทย์มนต์ที่ทหารที่ถูกปลดประจำการอย่างเธอไม่มีทางจ่ายไหว
เจ้าหน้าที่สืบสวนที่ได้กลิ่น มาตรวจสอบที่หมู่บ้าน ผู้ค้าของเถื่อนที่ถูกจับได้ พูดชื่อของจูปิเตอร์ออกมา
การสืบสวนดำเนินไปอย่างรวดเร็ว จูปิเตอร์ไม่ปฏิเสธ
เพราะมันเป็นความจริงที่เธอทำผิด
สุดท้ายจูปิเตอร์ต้องเกษียณ มันเป็นจุดจบที่น่าหดหู่ สำหรับชีวิตที่ทุ่มเทให้กับกองทัพ
‘กรรมตามสนอง’
จูปิเตอร์เอาของที่เหลืออยู่ที่จุดตรวจรักษาการณ์ ออกมา แล้วกัดบุหรี่
เธอไม่เสียใจ
เพราะถ้าเธอไม่ค้าของเถื่อน เด็ก ๆ ก็จะไม่ได้รับการรักษา และอาจจะตายไปแล้วก็ได้
แต่สิ่งที่กังวลคืออนาคต
ยังมีค่าใช้จ่ายอีกมากมาย แต่รายได้ก็หายไปหมดแล้ว
‘จะหาเงินจากที่ไหน……’
เรือประมงแล่นไปมาในท่าเรือ เธอนึกถึงการเป็นชาวประมง
“ท่านจูปิเตอร์!”
เสียงเรียก ทำให้เธอหันไปมอง ผู้ชายหน้าตาโหด ๆ กลุ่มใหญ่เดินเข้ามา
“ยินดีต้อนรับสู่การเป็นคนพเนจรนะครับ”
ชายแต่งตัวดี ยิ้มร่า ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา
จูปิเตอร์เคยพบเขา คือคู่ค้าที่ทำการค้าของเถื่อนด้วยกัน จูปิเตอร์ขมวดคิ้ว
“มาเยาะเย้ยฉันที่ตกงานหรือไง?”
“ไม่หรอกครับ ผมไม่โง่พอจะทำให้ท่านจูปิเตอร์ไม่พอใจหรอกครับ”
ชายคนนั้นเดินมาหาจูปิเตอร์ แล้วพูดถึงเรื่องสำคัญทันที
“ผมจะพูดตรง ๆ นะครับ ท่านจูปิเตอร์ ท่านสนใจจะรับงานเป็นทหารรับจ้างไหมครับ?”
“อะไรนะ? ทหารรับจ้าง?”
“ใช่ครับ รับจ้างต่อสู้ ใครก็ได้ แค่จ่ายเงิน”
ใบหน้าจูปิเตอร์แสดงความไม่พอใจ
“นี่มันหมายความว่า ให้ อัสนีเพลิง จูปิเตอร์ ไปเป็นลูกจ้าง หรือไง?”
“ไม่ใช่แค่ลูกจ้างหรอกครับ ตอนนี้ท่านต้องเป็นแค่สุนัขที่ทหารรับจ้างเลี้ยงดูแล้วล่ะครับ”
ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ
“ท่านต้องการเงินมากใช่มั้ยครับ?”
“…….”
“ไม่รู้ว่าท่านทำการกุศลอะไรอยู่ แต่ในโลกนี้ การเลี้ยงดูลูกสองคนยังลำบากเลย แล้วนี่ท่านจะเลี้ยงดูเด็กกว่าสิบคนคนเดียวได้ยังไงล่ะครับ?”
“…….”
“เพราะเรื่องนี้ ท่านถึงได้ทำเรื่องเลวร้ายอย่างการค้าของเถื่อนใช่มั้ยครับ ถ้าเคยค้าของเถื่อนได้ ก็ต้องรับงานเป็นทหารรับจ้างได้สิครับ!”
ชายคนนั้นหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมา เปิดออก มีซิการ์หรู ๆ อยู่หลายมวน
“ด้วยฝีมือของท่านจูปิเตอร์ ถ้าเป็นทหารรับจ้าง ก็ร่ำรวยได้เลยครับ”
“…….”
“มาอยู่กับพวกเราเถอะครับ”
การตัดสินใจนั้นไม่นานนัก
จูปิเตอร์เอื้อมมือไปรับซิการ์ ชายคนนั้นยิ้ม ตัดปลายซิการ์ แล้วจุดไฟให้
***
“นักบวชจะมาดูแลพวกหนูบ่อย ๆ นะ”
คืนนั้น หลังจากที่เธอตกลงรับงานเป็นทหารรับจ้าง
จูปิเตอร์เรียกเด็ก ๆ มา อธิบายว่าจะต้องใช้ชีวิตยังไงต่อไป
นักบวชที่เป็นแพทย์ประจำตัว จะมาตรวจเยี่ยมบ่อย ๆ และเธอก็ขอร้องเพื่อนบ้านไว้แล้ว
ทหารที่เคยร่วมงานด้วย ยินดีที่จะดูแลเด็ก ๆ
เพราะนายจ้างจ่ายเงินล่วงหน้ามาเยอะ เธอนำเงินไปให้พวกเขาเป็นค่าตอบแทน
ส่วนที่เหลือ เธอให้กับจูเนียร์
“พอใช้ได้ประมาณหกเดือน ต้องประหยัดนะ”
“…….”
“จูเนียร์ เธอเป็นพี่คนโต ต้องดูแลน้อง ๆ”
“……ค่ะ”
“คุณยายจะหาเงินเยอะ ๆ แล้วกลับมาเร็ว ๆ”
จูปิเตอร์มองหน้าเด็ก ๆ คนต่อคน จูเนียร์กำกระเป๋าเงินแน่น
คืนนั้น
จูปิเตอร์นั่งสูบบุหรี่ที่หน้าบ้าน จูเนียร์เดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
“คุณยายคะ”
“หืม? ยังไม่นอนเหรอจ๊ะ?”
“อ่านนิทานให้หนูฟังหน่อยค่ะ”
จูเนียร์ถือหนังสือภาพที่เธอให้ไว้เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา
จูปิเตอร์หัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้าไปมา แล้วอุ้มจูเนียร์ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้
เธออุ้มหลานสาว แล้วอ่านหนังสือให้ฟังอย่างช้า ๆ
จูเนียร์ซบอยู่ในอ้อมกอดของจูปิเตอร์
“คุณยาย ไปไกลแค่ไหนเหรอคะ?”
อ่านไปครึ่งเล่ม จูเนียร์ถามขึ้น จูปิเตอร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ก็ไม่รู้สิ ตอนนี้บอกว่าจะไปทางตะวันตก บอกว่ามีสงครามในแถวนั้น”
“ไม่ไป แล้วอยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอคะ?”
“…….”
“หนูกลัวถ้าไม่มีคุณยาย”
จูปิเตอร์ลูบผมหลานสาวเบา ๆ
“คุณยายจะหาเงินเยอะ ๆ แล้วกลับมาเร็ว ๆ อย่ากลัวเลยนะ”
จูเนียร์รู้ ว่ายายต้องไป
แต่เธอก็กลัวอยู่ดี จูเนียร์กดหน้าลงไปที่อกจูปิเตอร์
“……ช่วงนี้หนูฝันร้ายบ่อยจังเลยค่ะ”
“ฝันร้ายเหรอจ๊ะ?”
“ค่ะ คุณยายก็ฝันร้ายบ้างไหมคะ?”
“ก็ฝัน คุณยายก็ฝันบ่อย ๆ”
จูปิเตอร์ลูบหลังหลานสาว ยิ้มแผ่วเบา
“แต่คืนนี้ ไม่ใช่ฝันร้ายหรอกนะ เป็นฝันดี”
บนเก้าอี้เก่า ๆ ที่เป่าด้วยลมทะเล จูเนียร์ค่อย ๆ หลับไป
จูปิเตอร์กระซิบข้างหูหลานสาวเบา ๆ
“ฝันดีนะ ที่รัก”
***
หลังจากนั้น จูปิเตอร์เดินทางไปทั่วทวีป เพื่อตามหาสงคราม
รายได้จากการเป็นทหารรับจ้าง ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีสงครามบ่อย แต่ส่วนใหญ่เป็นสงครามเล็ก ๆ
จูปิเตอร์ต้องทำเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ ไม่ใช่แค่เป็นทหารรับจ้างเท่านั้น
เกียรติยศที่เธอรักษาไว้ ไร้ความหมายต่อการดำรงชีวิตของหลาน ๆ
เธอขายชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิต และสร้างชื่อเสียงใหม่ขึ้นมา
ทหารที่เสื่อมทราม เพราะเงิน
ประกายแสงสีทอง ผู้ที่ทำทุกอย่างเพื่อเงิน
จูเนียร์เป็นเด็กที่ใสซื่อและอ่อนโยน แต่การต้องรับผิดชอบชีวิตของน้อง ๆ ทำให้เธอแข็งแกร่งและดื้อรั้นขึ้น
เพื่อนบ้านที่จูปิเตอร์เคยขอความช่วยเหลือ ส่วนใหญ่ไม่ช่วยเธอ
พวกเขาขู่กรรโชก หรือทำร้ายเธอ
จูเนียร์ต้องแข็งแกร่ง ต้องฉลาด และต้องดื้อรั้น
เธอต้องฝึกฝนเวทย์มนต์ ที่ยายสั่งห้ามไม่ให้เรียน เพื่อปกป้องน้อง ๆ
เหนือสิ่งอื่นใด เธอรู้อยู่แก่ใจ ว่าพรสวรรค์ของเธอคือเวทย์มนต์
ไม่ มันคือสิ่งเดียวที่เธอมี
เวลาผ่านไปสิบปีราวกับโกหก
จูปิเตอร์และหลาน ๆ ห่างไกลกันทั้งกายและใจ
การติดต่อสื่อสาร ลดน้อยลง ยกเว้นจดหมายที่ส่งถึงกันบ้าง
แต่จูปิเตอร์ก็ส่งเงินไปให้ และจูเนียร์ก็เขียนจดหมายตอบกลับมา
จูเนียร์โตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว
และในฐานะนักเวท เธอเข้าใจแล้ว ว่าเหตุการณ์เมื่อสิบห้าปีก่อน มันเกิดอะไรขึ้น
จูปิเตอร์ทำอะไรไปบ้าง
จูปิเตอร์กลายเป็นหญิงชราผมหงอกแล้ว
จูปิเตอร์เริ่มกลัวหลานสาว เด็ก ๆ ที่เธอเลี้ยงดู แต่มันกลับเป็นการสร้างบาดแผลที่เธอไม่อาจลบเลือนได้
***
ปัจจุบัน
แนวรบทางใต้ของจักรวรรดิ เมืองป้อมปราการ ครอสโรด
ห้องพักของจูเนียร์
“…….”
“…….”
จูปิเตอร์และจูเนียร์จ้องมองกัน เงียบ ๆ
สายตาอ่อนโยนของยายและหลานสาว ที่เคยมีเมื่อสิบปีก่อน ได้หายไปแล้ว
แทนที่ด้วยความกลัว ความอึดอัด และความรักที่จางหายไป
“…….”
จูปิเตอร์มองหลานสาว ที่เลือดเปื้อนเต็มตัว จากนั้นจึงพูดออกไป
“……กินข้าวหรือยัง?”
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_