◈บทที่ 124. แสงทองคำ
◈บทที่ 124. แสงทองคำ
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 124. แสงทองคำ
“แค่ก แค่ก!”
จูเนียร์ไอออกมาเสียงดัง ตัวงออยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียง
ทุกครั้งที่ไอ เลือดก็ไหลออกมาไม่หยุดจากลำคอที่แห้งผาก
“ฮือ…ฮู…”
จูเนียร์จ้องมองผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดในมือด้วยสายตาเศร้าสร้อย
หลังจากใช้เวทมนตร์อย่างหนัก ก็มักจะต้องมาทนทุกข์ทรมานกับอาการข้างเคียงแบบนี้เสมอ
‘ยิ่งคราวนี้…โดนหนักกว่าเดิมด้วยมั้ง…เลยเจ็บกว่าปกติ’
เวทมนตร์ของจูเนียร์ถูกยกเลิกโดยการคำนวณเวทมนตร์ของจ้าวแวมไพร์อย่างหมดทางสู้
ถึงจะไม่แสดงออก แต่กระบวนการนั้นก็สร้างความเสียหายให้เธอมากพอสมควรอยู่แล้ว
‘แต่ก็ได้เรียนรู้เยอะเลยนะ’
การยกเลิกเวทมนตร์ของจ้าวแวมไพร์นั้นแฝงไปด้วยหลักการเวทมนตร์ที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง
‘ถ้าศึกษาให้ดี ก็สามารถนำมาเป็นของตัวเองได้’
ความรู้ใหม่กำลังอยู่ใกล้แค่เอื้อม จูเนียร์รู้สึกได้ถึงเวทมนตร์ของตัวเองที่กำลังก้าวไปสู่ขั้นต่อไป
แต่ว่า…
‘…ถึงมันจะเป็นของฉันแล้ว ก็คงใช้ได้ไม่นานหรอกมั้ง’
ความตายที่ใกล้เข้ามาทุกทีก็กำลังมาพร้อมกันด้วย
จูเนียร์กำผ้าเช็ดหน้าเปียกชื้นด้วยเลือดแน่นในมือ
- ห้ามแตะต้องเวทมนตร์เด็ดขาดนะ
เสียงของคนคนนั้น…ยังคงดังก้องอยู่ในหู
ถ้าหากเธอไม่ได้เรียนรู้เวทมนตร์…เธอก็คงมีชีวิตอยู่ได้นานกว่านี้มากแค่ไหน
สิบปี? หรือบางที…ยี่สิบปี?
‘คิดอะไรไร้สาระเนี่ย….’
จูเนียร์ส่ายหัวไปมา ในจังหวะนั้นเอง
ก๊อก ๆ
เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นจากทางประตู จากนั้นก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้นมา
“จูเนียร์? อยู่ข้างในไหม?”
เป็นเสียงของแอช ผู้บัญชาการและเจ้าของเมืองแนวหน้าแห่งนี้
จูเนียร์ที่ตกใจ รีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตู
“ท…ท่าน…มาแล้วเหรอคะ? แค่ก แค่ก!”
พร้อมกับการเปิดประตู เลือดก็พุ่งออกมาจากในลำคอ จูเนียร์ปิดปากแล้วไออย่างรุนแรง
“ฮือ…ฮือ…เลือดนี่มันออกมาไม่เลือกเวลาจริง ๆ เลยนะคะ ฮ่า ๆ …”
เมื่อจูเนียร์เงยหน้าขึ้น หลังจากไอจนหยุดได้แล้ว
ตรงหน้าเธอคือแอชที่ทำหน้าตกใจ…และจูปิเตอร์ก็ยืนอยู่ด้วย
จูปิเตอร์มองหลานสาวที่กำลังไอเป็นเลือดด้วยใบหน้าที่เหมือนจะใจสลาย ในมือถือของอะไรบางอย่างที่ห่อหุ้มอย่างบรรจงเอาไว้ราวกับจะให้หลานสาว
จูเนียร์พึมพำอย่างไม่เต็มใจขณะที่มองจูปิเตอร์
“…คุณยายคะ”
ยายและหลานสาวจ้องมองกันอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
- ถึงหนูจะไม่เรียนรู้เรื่องพวกนั้น คุณยายคนนี้ก็เลี้ยงหนูได้จนตายเลยนะ
ภาพเหตุการณ์เมื่อนานมาแล้ว…
ฉายเข้ามาในสมองของจูเนียร์
***
สิบปีก่อน
แนวรบตะวันออก จักรวรรดิเอเวอร์แบล็ก หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่มองเห็นทะเลได้
“คุณยาย!”
มือเล็ก ๆ กระดิกไปมา
“ตื่นสิคะคุณยาย! เช้าแล้ว!”
“อืม?!”
จูปิเตอร์ที่กำลังหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่บนเก้าอี้ลืมตาขึ้นอย่างตกใจ
เมื่อหันไปมองข้าง ๆ ก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ทำหน้าจริงจังอยู่
แสงแดดในตอนเช้าส่องลงบนใบหน้าของเธอ
“ตื่นสิ! เวลาจะหมดแล้ว ต้องไปกินข้าวแล้วไปทำงาน!”
เด็กหญิงที่ใช้ผมปิดบังแผลไหม้บนใบหน้าข้างซ้าย หลานสาวของจูปิเตอร์ ‘จูเนียร์’
จูเนียร์เลิกคิ้วเล็กน้อยขณะมองยายที่กำลังจ้องมองเธออย่างเหม่อลอย
“ทำไมคะ? ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ?”
“…เปล่า ๆ แค่…”
จูปิเตอร์หาวอย่างลากยาวแล้วกลับไปนอนซบกับเก้าอี้
“ให้พักหน่อยเถอะ…เมื่อคืนทำงานด่วนจนต้องกลับบ้านดึกมากเลยนะ ฮือออ”
“งั้นไม่ไปทำงานเหรอคะ?”
“เปล่า ๆ ก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”
งานหัวหน้าทหารรักษาการณ์ของหมู่บ้าน
ถึงเงินเดือนจะน้อย แต่ก็เป็นรายได้หลักของครอบครัวจูปิเตอร์
ถึงจะอยากหยุดทำงานสักอาทิตย์ก็ตาม แต่มันทำไม่ได้
“งั้นก็รีบลุกขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงานสิ! หนูทำอาหารเช้าไว้ที่โต๊ะแล้วนะ อย่าลืมกินข้าวแล้วมาทำงานสายล่ะ”
จูปิเตอร์มองหลานสาวที่กำลังบ่นอยู่เรื่อย ๆ อย่างเงียบ ๆ แล้วอ้าปากกว้าง
“คุณยายเหนื่อยมากเลย ป้อนข้าวให้ไม่ได้เหรอ จูเนียร์?”
“อีกแล้วเหรอ? คุณยายงอแงตลอดเลยนะ”
“คุณยายจะเป็นคุณยายที่ดีที่ทำงานหนักนะ ป้อนให้หน่อยสิ”
จูเนียร์ถอนหายใจออกมาพร้อมกับวางมือเล็ก ๆ บนเอวของจูปิเตอร์
“เฮ้อ…ก็ได้”
ไม่นาน จูเนียร์ก็ถือชามมา ป้อนโอลีฟให้จูปิเตอร์ด้วยช้อน
“ค่ะ อ้า~”
“อ้า~”
จูเนียร์ถามจูปิเตอร์อย่างระมัดระวัง
“เป็นไงคะ? อร่อยไหม?”
“ไม่ อร่อย หลานสาวทำอาหารไม่เก่งเลย”
“อะไรเนี่ย! คุณยายทำเองสิ!”
“ยายก็ทำไม่เป็น…”
เธอใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบมาตลอด ชีวิตเธอมีแต่ข้าวที่เหล่าทหารนำมาให้
จูปิเตอร์ไม่มีความสามารถในการใช้ชีวิตเลย ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร การทำความสะอาด การซักผ้า สักอย่างเธอก็ทำไม่เป็น
“แล้วคุณยายทำอะไรเป็นบ้างคะเนี่ย!”
“ก็มีแต่เวทมนตร์…”
ยายแบบนี้คงไม่ผ่านเกณฑ์จริง ๆ สินะ
จูปิเตอร์คิดในใจ จูเนียร์บ่นพึมพำแต่ก็ยังป้อนโอลีฟให้ต่อไป
จูปิเตอร์ก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากกินเสร็จ
“งั้นยายไปแล้วนะ”
จูปิเตอร์พูดพลางสวมโค้ทของกองทัพจักรวรรดิทับเสื้อยับ ๆ
เมื่อเหลือบมองไปในบ้าน ก็เห็นเหลน ๆ คนอื่นยังคงนอนหลับอยู่
จูเนียร์ผู้เป็นพี่ใหญ่เป็นคนตื่นแต่เช้าเพื่อทำอาหารเช้าให้ทุกคนในครอบครัว
“โอ้โห หลานสาวฉันเก่งจัง”
“อุ๊ย! ห่างออกไปสิ! คุณยายบ้า!”
จูเนียร์รีบถอยหนีทันทีที่จูปิเตอร์เข้ามากอด และยื่นมือออกมา
จูปิเตอร์เบิกตาข้างเดียวอย่างงง ๆ
“ทำไม? อะไรเหรอ?”
“ขอเงินหน่อยสิคะ คุณยาย! เงิน! เงินหมดแล้ว!”
“อะไรนะ? หมดแล้วเหรอ? พึ่งให้ไปไม่ใช่เหรอ?”
“บ้านนี้มีคนอยู่กี่คนกันคะ เงินแค่นั้นจะอยู่ได้เหรอ?”
จูปิเตอร์ทำหน้าเบื่อหน่ายกับคำพูดที่ห้วน ๆ ของจูเนียร์
วันนั้น เด็ก ๆ ที่เธอช่วยเหลือไว้มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน
ถึงแม้จะหักค่าใช้จ่ายในการรักษาอาการข้างเคียงจากเวทมนตร์ออกไปแล้ว ก็ยังคงต้องใช้เงินมหาศาลในการเลี้ยงดูพวกเขา
เงินเก็บเก่า ๆ หมดไปนานแล้ว เธอยังคงใช้ชีวิตอย่างยากลำบากด้วยเงินเดือนหัวหน้าทหารรักษาการณ์
จูปิเตอร์ขมวดคิ้วพลางคำนวณเงินในบัญชี
“ถึงวันจ่ายเงินเดือนยังอีกนานเลยนะ”
“ยังไงก็เงินหมดแล้ว! คุณยายต้องหาเงินมาให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม!”
จูเนียร์มองไปที่คุณยายที่กำลังจะออกจากบ้านอย่างไม่พอใจ
“หาเงินมา!”
***
นอกเขตหมู่บ้าน ที่ทำการรักษาการณ์
“ฉันมาแล้วนะพวกนาย”
เมื่อจูปิเตอร์เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทหารที่กำลังนอนหลับอยู่ภายในที่ทำการรักษาการณ์ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือเคารพ
“สวัสดีครับ!”
“สวัสดีครับ! ท่านมาแล้วเหรอครับ”
“อืม ครับ…พวกนายไม่ต้องขนาดนั้นหรอกน่า ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ไม่มีใครเห็นหรอก พักผ่อนเถอะ!”
ทหารที่ผ่อนคลายตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ จูปิเตอร์ก็ทำตัวสบาย ๆ บนที่นั่งของเธอเช่นกัน
“ไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม?”
“ครับ ท่านหัวหน้า นอกจากคนร้ายที่จับได้เมื่อวานแล้วก็ไม่มีอะไรแล้วครับ”
ทหารชี้ไปที่ภายในที่ทำการรักษาการณ์
ภายในนั้นมีห้องขังที่สร้างอย่างหยาบ ๆ และมีชายหนุ่มคนหนึ่งถูกขังอยู่
เป็นพ่อค้าลักลอบนำของเถื่อนที่ถูกจับได้เมื่อคืนนี้
“ถ้าจะทำก็ไปทำที่อื่นสิ มาทำอะไรที่หมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างนี้…”
เมื่อจูปิเตอร์บ่นพึมพำ พ่อค้าลักลอบนำของเถื่อนก็ตะโกนออกมาจากหลังลูกกรง
“ไม่สิ ท่านเจ้าหน้าที่ คิดให้ดีนะครับ! ถ้าแค่ปิดตาข้างเดียว ผมจะให้เงินส่วนแบ่ง 40% ไม่สิ! 50% เลยครับ! ได้ไหมครับ?”
“…”
“เงินเดือนของทหารรักษาการณ์ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนี้คงไม่ต้องพูดถึง ลองคิดดูนะครับ! เหมือนมีอาชีพเสริม ดีขนาดไหน! ผมก็ได้ทำมาหากินอย่างสบายใจ พวกท่านก็ได้เงินโดยไม่ต้องทำอะไร ลูกค้าของผมก็ได้ของ ทุกคนก็มีความสุข!”
จูปิเตอร์ที่กำลังฟังอยู่ลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องขัง
พ่อค้าลักลอบนำของเถื่อนพูดอย่างตื่นเต้น
“โดยเฉพาะท่านหัวหน้าทหารรักษาการณ์! ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมคนใช้เวทมนตร์อย่างท่านถึงมาอยู่ที่นี่ แต่คิดดูให้ดีสิครับ! ตอนนี้เป็นแค่การลักลอบนำของเข้าเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ถ้ามีคนใช้เวทมนตร์ช่วยเหลือล่ะก็…”
เปรี้ยง!
ฟ้าผ่าลงมา
เมื่อจูปิเตอร์ดีดนิ้ว ฟ้าผ่าก็ตกลงมาทำให้ลูกกรงห้องขังร้อน พ่อค้าลักลอบนำของเถื่อนตกใจและล้มลงไปด้านหลัง
“เหวอ!”
“ระวังคำพูดหน่อยนะ ไอ้โจรเวร”
ควาง!
จูปิเตอร์เหยียบรองเท้าลงบนลูกกรงและคำรามอย่างดุร้าย
“ฉันคือจูปิเตอร์ จูปิเตอร์ผู้ใช้เวทมนตร์สายฟ้าผู้เคยเป็นหัวหน้ากองกำลังเวทมนตร์แห่งจักรวรรดิ ถึงเงินจะไม่มีก็ช่างมัน ฉันจะไม่ทำเรื่องลักลอบนำของเข้ามาหรอกนะ”
“อึก…เหวอ…”
“เวรเอ้ย โชคไม่ดีจริง ๆ เลย”
จูปิเตอร์ถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วหันหลังกลับ
“จับตาไอ้คนนั้นไว้ให้ดี พรุ่งนี้จะมีเจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงมา”
“ครับ”
“ฉันจะไปตรวจตราหมู่บ้านก่อน”
“ไปมาดีนะครับ”
“ไปมาดีนะคะ!”
จูปิเตอร์ออกจากที่ทำการรักษาการณ์พร้อมกับการส่งของเหล่าทหาร
ปกติแล้ว เธอจะสั่งให้ทหารไปตรวจตราเองแล้วก็หลับตาพริ้ม แต่คราวนี้ไม่ใช่
หมู่บ้านที่ติดทะเลวุ่นวายกว่าแต่ก่อนมาก
สายตาของชาวประมงที่กำลังแล่นเรือดูน่ากลัว อาจจะเป็นเพราะศพที่ลอยมาเมื่อไม่นานมานี้ก็ได้
‘สถานการณ์ความปลอดภัยแย่ลงทุกวัน ๆ เลยนะ’
เมื่อห้าปีก่อน นี่เป็นหมู่บ้านที่สงบสุขมาก
สงครามพิชิตของจักรวรรดิทำให้เกิดผู้ลี้ภัยจำนวนมาก ความปลอดภัยที่สั่นคลอนจากชายแดนส่งผลกระทบต่อภายในจักรวรรดิ
‘แค่ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ จนเด็ก ๆ โตก็พอแล้ว…’
เงินก็หมด งานหัวหน้าทหารรักษาการณ์ก็เหนื่อยล้า
จูปิเตอร์รู้สึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมาทันที
แต่เพราะเลี้ยงเด็ก ๆ และฐานะที่ยากจน เธอเลยเลิกสูบไปนานแล้ว
‘ถึงจะเป็นจูปิเตอร์ ก็ตายได้เหมือนกัน’
เมื่อนึกถึงตัวเองในสมัยที่รุ่งเรือง การที่เธออดสูบบุหรี่เพราะไม่มีเงินซื้อมันดูตลกไปเลย
‘…บุหรี่…’
จูปิเตอร์นึกขึ้นมาได้
‘อ้อ สินค้านำเข้าผิดกฎหมายที่ยึดมาได้นั้นมีใบยาสูบด้วยใช่ไหม…?’
ในจังหวะนั้นเอง
“อะไรนะ?”
ครืนน…
เมฆดำพัดมาอย่างรวดเร็วจากฟากฟ้า
เปรี้ยง-!
ฟ้าผ่าลงมาเป็นเส้นเล็ก ๆ
ไม่ใช่สภาพอากาศปกติ เห็นได้ชัดว่าเป็นฟ้าผ่าที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์
‘เวทมนตร์?’
และฟ้าผ่าก็กำลังตกมายังนอกหมู่บ้าน บ้านของจูปิเตอร์
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!
“…นี่มันอะไรกันเนี่ย”
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ!
จูปิเตอร์รีบวิ่งไปที่บ้านทันที
เมื่อมาถึงบ้าน ก็เห็นศพชายและหญิงที่ไหม้เกรียมนอนอยู่หน้าบ้าน
ทั้งสองคนถือมีดและไม้กวาดอยู่ในมือ
แล้วจูเนียร์ก็กำลังตัวสั่นอยู่ตรงนั้น
“จูเนียร์?! ไม่เป็นไรใช่ไหม?!”
จูเนียร์พูดเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าซีดเผือด
“ค…คุณยายค่ะ…”
“ค…คนพวกนี้เปิดประตูเข้ามาแล้วก็บอกว่าถ้าไม่ให้เงินก็จะฆ่าพวกเราหมด หนูกลัวมาก เลย…เลย…”
เหลน ๆ คนอื่นกำลังมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าที่ตกใจ
พี่ใหญ่จูเนียร์พยายามปกป้องน้อง ๆ จนทำให้เธอมีพรสวรรค์ในการใช้เวทมนตร์หรือเปล่า?
จูปิเตอร์กอดหลานสาวไว้แน่น
“ไม่เป็นไรแล้วนะจูเนียร์ ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้วนะ”
“แค่ก…แค่ก!”
“จูเนียร์?”
จูปิเตอร์ที่กำลังพยายามปลอบหลานสาวรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติและมองจูเนียร์
จูเนียร์กำลังไอเป็นเลือดออกมาทางจมูกและปาก
“ที่รัก ไม่เป็นไรใช่ไหม? ที่รัก”
“คุณย…าย…”
จูเนียร์ล้มลงไป เลือดไหลออกมาจากตาและหู
จูปิเตอร์อุ้มหลานสาวไว้และลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“นี่มัน…อะไรกันเนี่ย!”
***
วิหารในหมู่บ้าน
นักบวชที่เป็นแพทย์ประจำตัวของหลาน ๆ จูปิเตอร์ถอนมือออกจากจูเนียร์
จูเนียร์ที่ได้รับการรักษาด้วยเวทมนตร์ดูดีขึ้น
“นี่เป็นแค่การรักษาชั่วคราวเท่านั้น ไม่หายขาดหรอกนะครับ”
นักบวชพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
“พลังเวทมนตร์กำลังไหลย้อนกลับมาจากบาดแผลของพลังเวทมนตร์ที่ยังคงอยู่ในหัวใจ ยิ่งเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในการใช้เวทมนตร์ยิ่งเป็นปัญหาใหญ่ เพราะบาดแผลทำให้เธอควบคุมพลังเวทมนตร์ของตัวเองไม่ได้”
“…”
“เด็กคนนี้จะตาย คงอยู่ได้ไม่นานหรอก”
ริมฝีปากของจูปิเตอร์ที่กัดแน่นจนซีดเผือดมีเลือดซึมออกมา นักบวชมองอย่างเฉยชา
“คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าเด็กพวกนี้จะอยู่ได้ไม่นาน”
“…ถ้าอยากจะรักษาให้หาย”
จูปิเตอร์ถามเสียงเบา
“ถ้าอยากให้พวกเขาอยู่ได้นานขึ้นอีกสักนิดล่ะ?”
“คงต้องพาไปวิหารใหญ่ในเมืองหลวง ถ้าให้บาทหลวงใหญ่ดูล่ะก็ จะได้รับการรักษาด้วยเวทมนตร์ระดับสูงสุด แต่…ค่าใช้จ่ายก็จะสูงมาก”
จูปิเตอร์ขบฟันแล้วลูบหน้าผาก
“ฉันจะมีเงินที่ไหนมาจ่ายล่ะ…”
“งั้นก็หมายความว่า เด็กคนนี้จะตายนั่นแหละ”
“…”
“ยังไงก็คงอยู่ได้ไม่นาน ก็ให้กินอะไรอร่อย ๆ หน่อยสิ เด็กคนนี้ผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก”
จากเสื้อผ้าเก่า ๆ และแขนขาที่ผอมแห้งของเด็กคนนี้ มันก็บอกอะไรได้หลายอย่างแล้ว
“…”
จูปิเตอร์ได้แต่ครุ่นคิด
เธอแค่รับเด็ก ๆ เหล่านี้มาเลี้ยงดู แต่จริง ๆ แล้วเธอค่อย ๆ ฆ่าพวกเขาอยู่นี่เองหรือเปล่า
เธอไม่ได้รักษาพวกเขาอย่างถูกต้อง และปล่อยให้พวกเขาต้องดิ้นรนกับความยากจน
‘เงิน…เงิน…’
จูปิเตอร์กำมือแน่นขณะที่มองใบหน้าของหลานสาวที่หลับไป
‘เงิน…!’
***
กลางคืน ทหารรักษาการณ์ทุกคนกลับบ้านไปหมดแล้ว
พ่อค้าลักลอบนำของเถื่อนที่กำลังง่วงอยู่ภายในห้องขังสะดุ้งตื่นเพราะเสียงประตูที่เปิดออก
“อะ อะ อะ อะไรกันเนี่ย?”
เจ้าหน้าที่จากเมืองหลวงมาถึงแล้วเหรอ? ถึงเวลาตายแล้วใช่ไหม? พ่อค้าลักลอบนำของเถื่อนคิดพลางตัวสั่น
ตุ้บ ตุ้บ
ในที่สุดก็มีคนเดินมาที่ห้องขัง…หัวหน้าทหารรักษาการณ์ จูปิเตอร์
“ไง ไอ้ขยะ”
มือข้างหนึ่งถือกุญแจห้องขัง อีกมือหนึ่งถือบุหรี่มวนที่ทำมาจากของที่ยึดได้
ฟู่-
จูปิเตอร์สูบบุหรี่เข้าไปแล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมา
“เรื่องลักลอบนำของเข้ามาเมื่อกี้น่ะ เล่ารายละเอียดมาให้หมด”
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_