◈บทที่ 123. [เนื้อเรื่องเสริม] การเปิดกล่อง (4)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 123. [เนื้อเรื่องเสริม] การเปิดกล่อง (4)

วันนี้สิ่งที่ชัดเจนคือ…

ฉันกับเทพเจ้าแห่งการเปิดกล่องไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

“…….”

ท่ามกลางกองภูเขาของกล่องที่ระเบิดเละเทะ ฉันที่กลายเป็นเศษชิ้นส่วนนอนตะแคงอยู่เหมือนศพ

“เทพเจ้าแห่งการเปิดกล่อง……ไอ้สารเลว……”

ฉันทุ่มเทให้แกมากแค่ไหน……หรือว่าฉันรักแกอยู่คนเดียว……?

ตอนนี้ได้แต่แสร้งเป็นพระเอกโศกนาฏกรรมที่อกหักอยู่คนเดียวก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น แม้ข้างในจะเจ็บปวด แต่ของที่ได้มาก็ต้องจัดการเสียหน่อย

ผลลัพธ์ของการเปิดกล่องวันนี้พูดได้คำเดียวว่าแย่สุด ๆ ไม่มีไอเท็มสำเร็จรูปสักชิ้น ได้แต่ของใช้แล้วทิ้งกับวัสดุ

‘ทำไมถึงเก็บไว้เนี่ย?’

ฉันกัดฟันมองกล่องรางวัลด่านที่ 4 ที่วางอยู่ ตัวเองนี่โง่จริง ๆ ที่เก็บรักษามันไว้

‘ต่อไปนี้ถ้าจะเก็บกล่องไว้เปิดทีเดียวทีละเยอะ ๆ ฉันไม่ใช่คนแล้วหรอก หมาต่างหาก’

ถึงจะมีลางสังหรณ์ว่าเร็ว ๆ นี้ฉันอาจจะต้องเห่าเหมือนหมา แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องค่อย ๆ เก็บไอเท็มที่อยู่บนพื้น

[รางวัล]

- แกนพลังเวทย์มาตรฐานคุณภาพสูงสุด (SR) : 1 ชิ้น

- แกนพลังเวทย์มาตรฐานคุณภาพสูง (R) : 2 ชิ้น

- ยาเพิ่มพลังชีวิตขั้นสูง : 3 ขวด

- น้ำยาเวทย์มนตร์ขั้นสูง : 3 ขวด

- ยารักษาสถานะผิดปกติ : 2 ขวด

- ม้วนเวทย์เคลื่อนย้ายออกจากดันเจี้ยน : 1 ม้วน

ได้แต่แกนพลังเวทย์กับยา และม้วนเวทย์เคลื่อนย้ายออกจากดันเจี้ยนหนึ่งม้วน

‘ม้วนเวทย์หนีนี่ตอนต้นเกมก็ได้มาหนึ่งม้วนแล้วนี่นา’

ฉันยัดม้วนเวทย์ลงในช่องเก็บของไปพลางแล้วบึนปาก

ม้วนเวทย์เคลื่อนย้ายออกจากดันเจี้ยนเป็นไอเท็มที่ช่วยให้หนีออกจากดันเจี้ยนได้ในกรณีฉุกเฉิน

ฟังดูดีนะ แต่จริง ๆ แล้วมีปัญหาหลายอย่าง

ปัญหาแรกคือต้องทิ้งรางวัลทั้งหมด

อย่างที่ชื่อบอกเลย มันเป็นของใช้หนี เลยต้องทิ้งรางวัลแล้วหนีไปตัวเปล่า

เพราะอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่สถานการณ์ที่ยากจะรับมือจริง ๆ ก็ไม่ควรใช้

ปัญหาที่สองคือม้วนเวทย์ใช้เวลาร่ายเวทย์นานกว่า 10 วินาที

นั่นหมายความว่าใช้ไม่ได้ในสถานการณ์คับขัน

ถึงแม้ว่าตลอดมาปาร์ตี้ของเราจะเจอเรื่องยากลำบากมาหลายอย่าง แต่ก็ไม่มีเวลาว่างมาร่ายเวทย์ม้วนนี้หรอก

‘เอาไว้ใช้ตอนหลงทางหรือตกที่นั่งลำบากก็แล้วกัน เอาเป็นว่าแทบไม่มีโอกาสใช้’

ส่วนยาและแกนพลังเวทย์ก็ยังพอมีประโยชน์บ้างแหละนะ

แต่นี่ไม่ใช่รางวัลที่คาดหวังไว้จากการเปิดกล่องนี่นา หลังจากเก็บไอเท็มทั้งหมดลงช่องเก็บของแล้ว ฉันก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ฉันหวังว่าจะได้อะไรสักอย่างที่ช่วยได้ในด่านนี้…

‘อะแฮ่ม?’

แต่ช้าก่อน รู้สึกว่าขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง ฉันเลยตรวจสอบไอเท็มในหน้าสรุป

‘……รวมแล้ว 12 ชิ้น’

ไม่ใช่ว่ามีกล่อง 13 กล่องเหรอ?

ฉันเงยหน้ามองไปรอบ ๆ อ้าว

ที่มุมเตียงมีกล่องรางวัลระดับ SR วางอยู่หนึ่งกล่อง

“อะไรเนี่ย ทำไมไม่เปิดวะ?”

จำได้ว่าเปิดพร้อมกันหมดแล้วนี่นา หรือว่าฉันพลาดเอง?

ไม่ว่ายังไง ความหวังก็กลับมาอีกครั้ง ฉันจึงอธิษฐานต่อเทพเจ้าแห่งการเปิดกล่องอีกครั้ง

“เฮ้ย เทพเจ้าแห่งการเปิดกล่อง! เราเคยสนิทกันนะ! ช่วยกรุณาให้ไอเท็มสำเร็จรูปสักชิ้นเถอะ!”

ฉันตะโกนแล้วเปิดกล่อง ขอแค่ชิ้นเดียวจริง ๆ ! ได้โปรด!

แล้วก็…

แคร้ง!

แสงสีม่วงที่พุ่งออกมาจากกล่องรวมตัวกันเป็นรูปร่างหนึ่ง ฉันอ้าปากค้าง

ได้ไอเท็มสำเร็จรูปจริง ๆ ด้วยเหรอ?!

[ถุงมือแห่งเสียงกรีดร้อง](SR) ระดับ 30]

- ประเภท : อุปกรณ์เสริม

- พลังป้องกัน : 5-10

- ความทนทาน : 5/5

- พลังเวทย์+5 พลังเวท+5

- ทุกครั้งที่กำจัดศัตรูติดต่อกัน อัตราคริติคอลเวทย์จะเพิ่มขึ้น 1 เปอร์เซ็นต์ เอฟเฟกต์นี้จะอยู่ได้ 30 วินาที

> เอฟเฟกต์ชุด : ต้องส่งเสียงกรีดร้อง (1/3)

- เมื่อสวมใส่ครบชุด จะทำให้ศัตรูติดสถานะความหวาดกลัวเป็นวงกว้างทุกครั้งที่กำจัดศัตรู

(ต้องใช้ ‘อัญมณีแห่งเสียงกรีดร้อง’ เพื่อเปิดใช้งานเอฟเฟกต์ชุด) <จูปิเตอร์(SR) ครอบครองอยู่>

(ต้องใช้ ‘เสื้อคลุมแห่งเสียงกรีดร้อง’ เพื่อเปิดใช้งานเอฟเฟกต์ชุด) <จูปิเตอร์(SR) ครอบครองอยู่>

“หือ? ได้ชุดกรีดร้องครบชุดแล้วเหรอเนี่ย?”

ชุดกรีดร้องได้ครบชุดอย่างไม่คาดคิด ฉันขมวดคิ้วมองถุงมือที่ถืออยู่

ไม่ใช่ว่าได้ชุดมาแล้วจะไม่ดี ดีซะอีก

‘จากไอเท็มชุดทั้งหมด ทำไมถึงได้แต่ชุดกรีดร้องมาแบบง่าย ๆ เนี่ย?’

หรือว่า……ฉันได้โบนัสเพิ่มโอกาสอะไรสักอย่าง? เพราะได้อัญมณีมาก่อน เลยได้ชิ้นอื่น ๆ ตามมา?

“หือ…….”

ฉันครางออกมาพลางจ้องมองไอเท็ม

รู้สึก……แปลก ๆ อยู่

‘……เอาเป็นว่าขอบคุณแล้วกัน’

ไม่ว่ายังไงก็เป็นไอเท็มชุดระดับ SR ขนาด 3 ชิ้นด้วย เป็นประสิทธิภาพที่เหมาะกับจูปิเตอร์ นักเวทที่ใช้เวทย์มนตร์เป็นวงกว้าง

ถ้าจะผ่านด่านที่ 5 ต้องใช้ทุกอย่างที่มี ไม่ใช่เวลาที่จะเลือกแล้ว

‘อ้อ แล้วก็ ไอเท็มที่สั่งทำจากโรงตีเหล็กยังมีนี่นา’

นึกขึ้นได้อีกอย่าง

ฉันสั่งทำไว้ให้จูปิเตอร์ แต่เจ้าตัวดันบาดเจ็บ เลยยังไม่ได้ใช้เลย

‘เดี๋ยวค่อยให้ทีเดียว’

ฉันเก็บ[ถุงมือแห่งเสียงกรีดร้อง]ใส่กระเป๋า

ไอเท็มพวกนี้จูปิเตอร์จะใช้ได้ดีหรือเปล่านะ……ฉันกังวลจริง ๆ

***

พักผ่อนจนถึงเย็น

พอไปทานข้าว เอวานเจลีนก็ไม่มาอีกแล้ว ตามเคย กลางคืนคงมาบ่นว่าหิวอีกแหละ

ลูคัสทำหน้าเครียดจัด คอยให้ฉันทานข้าว แค่ดูหน้าก็อึดอัดแล้ว ทำหน้าให้สดใสหน่อยสิ

รู้ว่าหนักใจ แต่ฉันก็อารมณ์เสียตามไปด้วย

ทานข้าวเสร็จแล้ว ฉันสั่งลูคัสให้พักผ่อน อย่าทำงานรักษาความปลอดภัยเลย (ซึ่งต้องขอบอกว่า เอาจริงดิ ทำไมถึงยอมง่ายจัง) และสั่งพ่อครัวให้เตรียมอาหารไว้หนึ่งส่วนให้เอวานเจลีน เผื่อกลางคืนมาบุกครัว

และแล้วก็มาถึงเวลากลางคืน

ฉันไปที่ห้องของไอเดอร์

“ไอ้ผู้กำกับเกม เตรียมรับแขกผู้เล่นหน่อย”

“โอ้โห ฝ่าบาท! มาที่ห้องผมได้ยังไงกัน……”

ไอเดอร์ที่กำลังทำงานเอกสารในห้องเล็ก ๆ มุมหนึ่งของคฤหาสน์ ตกใจที่ฉันมาหา

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

ที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่ห้องไอเดอร์ ฉันเลยสำรวจห้องอย่างช้า ๆ

เป็นห้องที่ดูโล่งมาก ไม่น่าเชื่อว่าคนจะอยู่ได้

ห้องมีผนังสีเรียบ ๆ เฟอร์นิเจอร์มีแค่โต๊ะ เก้าอี้ และเตียง

ไม่มีหนังสือสักเล่ม นอกจากเอกสารที่ต้องจัดการ ว่างเปล่ามาก อยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน

‘อะแฮ่ม?’

ตอนนั้นฉันพบอะไรบางอย่างที่มุมโต๊ะ เลยเดินไปดู

‘หมากรุก?’

ที่นั่นมีกระดานหมากรุกเก่า ๆ วางอยู่

ดูเหมือนว่ากำลังทบทวนเกมที่ผ่านมา ตัวหมากดำและขาวกระจัดกระจายอยู่บนกระดาน

ฉันมองมันอยู่อย่างเหม่อลอย ไอเดอร์ก็เรียกฉันอย่างระมัดระวัง

“ฝ่าบาท?”

“อ้อ อืม”

ฉันไม่ได้มาดูการตกแต่งห้องของไอ้คนนี้ รีบจัดการธุระกันดีกว่า

ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในภารกิจสำรวจอิสระให้ไอเดอร์ฟังอย่างรวดเร็ว

“เซเลนดิออนมาเองเหรอครับ? มาเองเลย?”

ไอเดอร์ก็ดูตกใจกับเรื่องราวการบุกรุกของราชาแวมไพร์

“บอสสัตว์ประหลาดมาหาฉันเอง ครั้งนี้เพราะไอ้พวกนั้นบ้า ๆ บอ ๆ เลยไม่เป็นไร แต่ถ้าเกิดขึ้นอีกก็ลำบาก จะให้สำรวจดันเจี้ยนยังไงกัน?”

ฉันพูดมาเยอะแล้ว แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่ฉันต้องการก็มีแค่สิ่งเดียว

รางวัล ไอ้สารเลว ให้รางวัลฉันมา

แจกไอเท็มซะ!

“บอสกองทัพออกไปนอกเขตของตัวเองมาหาผู้เล่น ในเกมถือว่าเป็นการฝ่าฝืนกฎอย่างชัดเจน แต่ฝ่าบาท ที่นี่คือโลกความเป็นจริง”

ไอเดอร์ที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็พูดอย่างนุ่มนวล

“ปีศาจและมนุษย์ อาณาจักรแห่งทะเลสาบและจักรวรรดิ สิ่งที่เกิดขึ้นในกรอบของเกมนี้ ส่วนมากก็ยอมรับได้ ฝ่าบาทก็รู้ใช่ไหมครับ?”

“อืม”

ใช่แล้ว

ฉันก็ใช้กลโกงที่ทำไม่ได้ในเกมหลายอย่าง เช่น ให้ดาเมียนใช้ปืนใหญ่ถึงหกกระบอก

แต่แบบนี้ ก็ไม่มีประกันว่าจะไม่ถูกโจมตีในภารกิจสำรวจอิสระครั้งต่อไป แล้วก็ อาจจะเกมโอเวอร์ได้

“ขอสักครู่นะครับ ฝ่าบาท”

ไอเดอร์เปิดหน้าต่างระบบ แล้วก็ทำอะไรสักอย่างอย่างรวดเร็ว

“ผมเพิ่มฟังก์ชันง่าย ๆ เข้าไปในร้านค้าความสำเร็จแล้วครับ ซื้อมาใช้ก็จะช่วยป้องกันเหตุการณ์แบบนี้ได้ครับ”

“หืม”

ฉันก็เปิดหน้าต่างระบบดูบ้าง อะไรเนี่ย อะไรเนี่ย

[ยินดีต้อนรับสู่ร้านค้าเฉพาะคะแนนความสำเร็จ!]

[ท่านสามารถซื้อไอเท็มและความสามารถต่าง ๆ ที่ช่วยเหลือในเกมได้ด้วยคะแนนความสำเร็จที่สะสมไว้]

[คะแนนความสำเร็จปัจจุบัน : 900,000P]

สินค้าใหม่……ดูสิ นี่ใช่มั้ย?

[เครื่องตรวจจับบอส] <เฉพาะภารกิจสำรวจอิสระ>

- จะส่งสัญญาณเตือนหากบอสสัตว์ประหลาดอยู่ใกล้ ๆ

- ราคา : 5,000P

[ระเบิดหนีฉุกเฉิน!] <เฉพาะภารกิจสำรวจอิสระ>

- จะทำให้สัตว์ประหลาดรอบ ๆ ติดสถานะมึนงง และความเร็วของปาร์ตี้ผู้เล่นจะเพิ่มขึ้น 100 เปอร์เซ็นต์

- ราคา : 45,000P

- เมื่อใช้ฟังก์ชัน จะต้องใช้ ‘ม้วนเวทย์เคลื่อนย้ายออกจากดันเจี้ยน’ 1 ม้วน

“ช่วยได้เยอะเลยนะ”

ไม่ใช่การป้องกันโดยระบบ แต่เป็นการตรวจจับแล้วหนี แล้วการหนีแบบนี้คือให้วิ่งหนีเหรอ?

“มีก็ดีกว่าไม่มีใช่ไหมครับ?”

“อื้อ”

ดีกว่าไม่มีจริง ๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย ฉันบ่นพึมพำแล้วใช้คะแนนซื้อฟังก์ชัน

[สร้อยคอของผู้กบฏ] ที่คล้องคออยู่ ส่องแสงวาบ ใช้ฟังก์ชันแล้วสินะ

“แล้วก็ฝ่าบาท ตอนนี้ท่านอาจจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่อันตราย”

ไอเดอร์ยิ้มบาง ๆ

“แต่ในอนาคต ท่านอาจจะใช้ประโยชน์จากจุดนี้ได้ ไม่ใช่เหรอครับ?”

“…….”

“บอสสัตว์ประหลาดสามารถมาหาฝ่าบาทในดันเจี้ยนได้ นั่นหมายความว่า……ฝ่าบาทก็สามารถไปหาบอสสัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนได้เช่นกัน”

ตาฉันเบิกกว้าง

ช้าก่อน จริงด้วย ถ้าอย่างนั้น……

“ขึ้นอยู่กับการใช้ประโยชน์ของฝ่าบาทครับ ดังนั้น ผมจะไม่ปิดกั้นเรื่องนี้ด้วยระบบครับ”

“…….”

“ด่านนี้แม้อาจจะยากลำบาก แต่ผมเชื่อว่าฝ่าบาทจะสามารถผ่านมันไปได้ครับ”

ไอเดอร์ยิ้มกว้าง

หมอนี้ไม่ใช่ไอ้โง่ ๆ แต่เป็นผู้กำกับเกมได้จริง ๆ สักทีสินะ

“ขอให้โชคดีนะครับ ฝ่าบาท”

***

วันต่อมา

ฉันไปหาจูปิเตอร์ตั้งแต่เช้า แน่นอนว่ายายคนนี้ไปนอนเล่นที่สมาคมทหารรับจ้างตั้งแต่เช้าตรู่

“เอาสติมาหน่อย ไอ้คนบ้าทองคำ! ต้องพักผ่อนที่วิหารถึงจะหายจากอาการพลังเวทย์พลุ่งพล่าน แล้วกลับมาทำงานได้!”

พอฉันดุ จูปิเตอร์ก็ทำหน้าเขินอาย

“อาการพลังเวทย์พลุ่งพล่านไม่มีทางแก้ นอกจากเวลา จึงมีแต่ต้องทำตัวแบบนี้แหละค่ะ”

“เถียงอะไรไม่ได้แฮะ น่ารำคาญชะมัด……ช่างเถอะ เตรียมตัวซะ!”

“คะ? จะไปไหนกัน คะ?”

ฉันเลยพาจูปิเตอร์ขึ้นรถม้า ไปโรงตีเหล็ก

พอถึงโรงตีเหล็ก ช่างตีเหล็กที่ได้รับแจ้งไว้ก็รออยู่แล้ว

ช่างตีเหล็กพาจูปิเตอร์เข้าไปข้างใน

“อุปกรณ์เสร็จแล้วครับ เหลือแต่รอวัดขนาด วัดขนาดเสร็จแล้ว จะปรับแต่งให้ใส่สบาย แล้วก็ส่งให้เลยครับ”

“อุปกรณ์? วัดขนาด? คะ? นี่มันหมายความว่ายังไงกันคะ?”

จูปิเตอร์ที่งงงวย ฉันเลยถอนหายใจ

“เซอร์ไพรส์ ยายแก่ เซอร์ไพรส์”

ไม่นานหลังจากนั้น

จูปิเตอร์ใส่เกราะสีทองอร่าม อ้าปากค้าง

เป็นอุปกรณ์ของบอสที่ทำจากการกำจัดบอสสัตว์ประหลาด การ์กอยล์อำพัน ในภารกิจสำรวจอิสระเขต 3 เกราะทองคำ

[เกราะทองคำ ปรับปรุง(SR) ระดับ 35]

- ประเภท : เกราะ

- พลังป้องกัน : 35-40

- ความทนทาน : 15/15

- พลังเวทย์+10 พลังเวท+20

- เพิ่มความต้านทานเวทย์มนตร์ 25 เปอร์เซ็นต์

- เพิ่มโอกาสได้รับไอเท็มทองคำ 5 เปอร์เซ็นต์

- ผู้สวมใส่จะได้รับทักษะติดลบ [คนบ้าทองคำ]

ปกติแล้วเป็นอุปกรณ์ป้องกันทางกายภาพ มีโบนัสพลังกายและพลังชีวิตอย่างง่าย ๆ

แต่หลังจากปรับแต่งจากโรงตีเหล็กแล้ว โบนัสกลับกลายเป็นตรงข้ามกับจุดประสงค์เดิม

เรียกว่าเป็นเกราะสำหรับนักเวทก็ได้

‘เป็นอุปกรณ์ที่ดีนะ แต่ทักษะติดลบมันบังคับให้ติด’

และดันเป็น [คนบ้าทองคำ] อีก

เลยเป็นอุปกรณ์ที่ค่อนข้างไร้ประโยชน์ แต่จูปิเตอร์ก็ติดคนบ้าทองคำอยู่แล้ว

ทักษะจะไม่ซ้ำกัน จึงทำให้สามารถยกเลิกตัวเลือกทักษะติดลบของอุปกรณ์ได้

เลยทำไว้ให้จูปิเตอร์ แต่เจ้าตัวดันล้มป่วยเสียก่อน เลยได้แต่นอนกองฝุ่นจับมาตลอด

จูปิเตอร์มองเกราะ น้ำลายไหล รีบล้างปากแล้วหันมามองฉัน

“ฉ…ฉันควรได้รับเกียรติอย่างนี้เหรอคะ……?”

“ก็เธอต้องได้รับสิ ใครจะได้รับ”

ให้ทุกคนในปาร์ตี้ติดสถานะคนบ้าทองคำ แล้วตื่นเต้นทุกครั้งที่เจอทอง ให้เธอคนเดียวย่อมดีกว่าไม่ใช่เหรอ?

ฉันเอา [ถุงมือแห่งเสียงกรีดร้อง] ที่ได้มาเมื่อกี้ให้จูปิเตอร์ กินให้หมดเลยนะ ยัยแม่มด

“……ขอบคุณมากค่ะ แต่...”

ใส่ชุดกรีดร้อง และเกราะทองคำแล้ว

จูปิเตอร์ที่ซ่อนความยินดีไม่อยู่ ยิ้มอย่างมีความสุข ค่อย ๆ หายไป

“ฉัน ตอนนี้ ออกไปทำงานไม่ได้ค่ะ”

จูปิเตอร์มองฉัน แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“อุปกรณ์พวกนี้ทั้งหมด ให้หลานสาวฉันได้ไหมคะ?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_