◈บทที่ 115. เส้นทางแห่งผู้พิชิต

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 115. เส้นทางแห่งผู้พิชิต

พวกเราถกเถียงกันอย่างดุเดือดว่าจะเลือกเส้นทางไหนดี ห้องสมุด ศาล หรือที่ไหนสักแห่ง

แต่โชคร้ายที่…

“คำตอบคือ ทั้งสามที่ไม่ใช่เลย”

ฉันขีดเครื่องหมาย X ทับทั้งสามเส้นทาง ทุกคนอ้าปากค้าง

“ถ้าเป็นเส้นทางปกติก็ต้องเลือกสักที่หนึ่งในสามที่นี่แหละ แต่ฉันรู้จักดันเจี้ยนนี้ดี”

ใช่ รู้ดีเกินไปด้วยซ้ำ

ฉันวาดเส้นทางใหม่ขึ้นมาจากค่ายฐาน แล้วก็ข้ามเขตที่ 4 ที่เชื่อมต่อกับห้องสมุด สวนสาธารณะขนาดใหญ่ และศาลไปเลย

สามที่นั้นก็ต้องไปอยู่ดีแหละ แต่วันนี้ไม่ใช่

“วันนี้เราจะใช้ทางลับ เลี่ยงเขตที่ 4 ไปเขตที่ 5 เลย”

ชอล์คของฉันหยุดลงที่ตรงนั้น

“เป้าหมายของเราคือ เขตที่ 5 โคลอสเซียม”

แล้วฉันก็เขียนคำว่า โคลอสเซียมตัวโต ๆ แล้วก็จุดวงกลมลงไป

“เราจะบุกที่นี่”

……

ความเงียบครอบงำอยู่ครู่หนึ่ง

เอวานเจลีนที่พูดตะกุกตะกักถามอย่างระมัดระวัง

“ขอโทษนะคะ เขตที่ 5 มันยากกว่าเขตที่ 4 ไม่ใช่หรอคะ? ตอนนี้เราเคลียร์ได้หรอคะ?”

“แน่นอน”

จริง ๆ แล้วตอนนี้ที่นี่แหละที่เคลียร์ได้ง่ายที่สุด

“เพราะว่ามีวิธีลัด”

ทั้งกลไกของดันเจี้ยนและบอสก็ด้วย

ดันเจี้ยนนี้เหมาะที่สุดสำหรับการใช้กลโกง จริง ๆ แล้วตั้งใจจะมาที่นี่ตั้งแต่ค่ายฐานเปิดแล้ว

“ไม่ต้องห่วงเรื่องการเคลียร์ ฉันมีวิธีการอยู่แล้ว”

ฉันพูดด้วยความมั่นใจพลางลากมือไปตามเส้นทางระหว่างค่ายฐานกับโคลอสเซียม

“แต่ อย่างที่เห็น ระยะทางค่อนข้างไกล”

ระดับความลึกของค่ายฐานคือ 3

จากที่นี่ต้องเข้าไปถึงโคลอสเซียมที่มีความลึก 5

นั่นหมายความว่าต้องลุยเข้าไปในส่วนลึกของดันเจี้ยน

“ระยะทางไกลมาก จำเป็นต้องพักหนึ่งคืนสองวันแน่นอน”

“จริงด้วย……”

“เดี๋ยวค่อยอธิบายเรื่องวิธีลัด ระยะทางก็ไกลขนาดนี้ นอกจากคุยกันก็ไม่มีอะไรทำแล้ว”

ฉันวางชอล์คลงแล้วเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดหน้า

“แค่นี้แหละ คำถาม…… เดี๋ยวค่อยถามระหว่างทางก็ได้”

เอวานเจลีนและจูเนียร์ที่ดูเหมือนจะมีคำถามมากมายจึงลดมือลงด้วยความเสียดาย ฉันยิ้ม

“ถ้าไม่อยากพักสองคืนสามวันก็รีบออกเดินทางกันเถอะ พวกนายนี่ใช้เวลากับการเตรียมตัวนานเหลือเกิน”

***

[Now Loading……กำลังเคลื่อนย้าย]

[Tip - ค่ายฐานมีทางเชื่อมต่อกับสถานที่ต่าง ๆ ในดันเจี้ยนอาณาจักรทะเลสาบมากมาย ลองสำรวจดูได้อย่างอิสระ!]

***

เราผ่านประตูมิติมาถึงค่ายฐาน

คราวนี้ไม่มีช่างตีเหล็กเคลลิเบย์ มีเพียงแม่มดโคโค่เท่านั้นที่มารอรับเรา

“อุฮิฮิ หลาน ๆ ของฉัน! มาเที่ยวอีกแล้วเหรอ?”

เปล่าครับ ไม่ได้มาเที่ยว เรากำลังสำรวจอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นะครับ

“โอ้โห ดูผอมลงกว่าครั้งที่แล้วอีกนะ? รอหน่อยเดี๋ยวยายคนนี้จะให้ของอร่อย ๆ”

“อ่า…… ขอโทษนะครับ คุณยายโคโค่ ตอนนี้พวกผมยุ่งมากจริง ๆ”

ยายโคโค่กำลังจะหยิบเยลลี่อะไรบางอย่างจากห้องทำงานของตัวเอง แต่ฉันขัดไว้แล้วมองไปรอบ ๆ

“แล้วเคลลิเบย์ล่ะครับ?”

“คนแคระแก่คนนั้นเหรอ? อืม… ดูเหมือนจะไปหาของอะไรสักอย่างข้างในดันเจี้ยนนะ”

“อืม……”

เคลลิเบย์เป็น NPC ที่มาประจำการที่นี่ตลอด แล้วทำไมถึงไม่อยู่ล่ะเนี่ย

ช่างมันเถอะ ยังไงซะตอนนี้เคลลิเบย์ก็เลเวลสูงกว่าเราและแข็งแกร่งกว่า คงไม่ตายง่าย ๆ หรอก

“งั้นคุณยายโคโค่ มีอีกอย่างที่อยากขอ……”

ฉันพายายโคโค่มาที่กลางค่ายฐาน

กลางค่ายฐานมีฝาปิดท่อระบายน้ำอะไรสักอย่างอยู่ ฉันชี้ไปที่มัน

“ช่วยเปิดผนึกให้หน่อยครับ”

“อุฮิฮิ แน่ใจนะ? ทางลับนี้แหละคือ เส้นทางแห่งผู้พิชิต ที่เลื่องลือนะ”

ยายโคโค่ก้มตัวลงมองฉันพร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามกลั้นไว้

“ระหว่างทางอาจท้อแท้ได้นะ”

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ท้อแน่นอน”

“ถ้าไม่สามารถพิชิตสนามรบสุดท้ายได้ก็กลับมาไม่ได้ มันจะเป็นทางไปขาเดียว แน่ใจนะ?”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะพิชิตให้ได้”

“อุฮิต อุฮิฮิฮิ! เคลลิเบย์บอกว่าเด็กใหม่คนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ด้วย!”

ยายโคโค่หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งแล้วโบกมือเบา ๆ

ตุ๊บ!

แล้วแสงก็วาบออกมาจากฝาปิดท่อระบายน้ำ แล้วก็เปิดออกเบา ๆ

“เอาล่ะ ไปเถอะ! ฉันรอฟังเรื่องราวความกล้าหาญของพวกเธอนะ”

“ขอบคุณครับ คุณยาย”

ยายโคโค่ถอยหลังไป ฉันชี้ไปที่ด้านล่างของท่อระบายน้ำแล้วส่งสัญญาณให้เพื่อน ๆ ในทีม

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!”

ด้านในท่อระบายน้ำมืดสนิท ความมืดสามมิติที่เป็นเอกลักษณ์ของดันเจี้ยนแผ่ขยายออกไป

ที่นี่มืดอยู่แล้ว ยิ่งเป็นทางเข้าใต้ดินด้วยแล้ว ยิ่งมืดกว่าเดิมอีก

เมื่อเข้าไปใกล้ ๆ ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นมา

[เส้นทางแห่งผู้พิชิต]

- ระหว่างเดินทางผ่านทางนี้ ทักษะทั้งหมดจะถูกปิดการใช้งาน

- ถ้าไม่เคลียร์เส้นทางนี้ ทางนี้จะปิด

- มีเพียงผู้กล้าหาญเท่านั้นที่จะท้าทาย

ซ่า ๆ ๆ ……

เสียงเหมือนแมลงกัดแทะที่เป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ดังก้องอยู่ในทางเดิน

……

……

ทุกคนดูไม่ค่อยอยากไป แม้แต่ลูคัสก็ด้วย

มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเป็นเรื่องของสัญชาตญาณ

“ฉันไปก่อน”

ดูท่าฉันต้องไปนำหน้าสิ

“เอ๊ะ? ฝ่าบาท ขอโทษนะครับ-”

ก่อนที่ลูคัสจะพูดอะไร ฉันก็หยิบคบเพลิงนิลกาฬออกมาจากช่องเก็บของ

คบเพลิงที่ได้มาเป็นรางวัล ไม่เคยดับเลย

ฉันโยนมันลงไปในทางเดินก่อน

คบเพลิงส่องแสงสีฟ้าไปทั่วแล้วตกลงไป ในทางเดินทรงกระบอกแนวตั้งมีบันไดติดตั้งอย่างหนาแน่น

ตุ๊ง!

เปลวไฟกระเด้งขึ้นมาหลังจากตกลงไปไม่นาน

“ไม่ลึกเท่าไหร่?”

ฉันยิ้มแล้วปีนลงไปในทางเดินก่อน

เพื่อน ๆ ในทีมทุกคนมีสีหน้าที่มุ่งมั่นแล้วตามฉันลงไป

***

ถ้าความมืดมีเจตจำนง มันจะทำอะไรได้?

ระหว่างปีนลงไปตามทางเดินแนวตั้ง ฉันก็คิดแบบนั้น

ซ่า ๆ ๆ ……

เสียงแมลงกัดแทะดังอยู่ข้างหูตลอดเวลา

รู้สึกเหมือนพวกมันกำลังกัดกินหูฉันอยู่ด้วยซ้ำ

รู้สึกเหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่ขอบสายตาตลอดเวลา แต่พอหันไปดูก็ไม่มีอะไร

ซ่า ๆ ๆ ……

เหมือนความมืดกำลังกระซิบอะไรบางอย่าง

ยิ่งลงไปลึกเท่าไหร่ เสียงแมลงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น กลายเป็นคำพูดที่ได้ยินชัดเจนในหู

ตาย

ตาย

แตกสลายไปซะ

ตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตาย

……

……

น่ากลัว

น่ากลัวจริง ๆ ด้วย

แต่

‘มันน่ากลัวน้อยกว่าเกมโอเวอร์’

ต้องผ่านที่นี่ไปถึงโคลอสเซียม ต้องไปถึงโคลอสเซียมถึงจะได้ผลึกแห่งความมืดมิด ต้องได้ผลึกแห่งความมืดมิดถึงจะมีวิธีรับมือกับราชาแห่งแวมไพร์

งั้นก็ต้องไปต่อ

ถ้ามันเป็นทางเดียวสู่การเคลียร์ ไม่ว่าจะอยู่ในความมืดหรือในลาวา ก็ต้องกระโดดลงไป

ตุ๊บ

การปีนทางเดินแนวตั้งที่ยาวนานเหมือนเป็นนิจนิรันดร์จบลง ปลายเท้าของฉันแตะพื้น

ในทันทีนั้น เสียงแมลงกัดแทะ คำสาป และสิ่งที่คลุมเครือที่ทำให้สายตาพร่ามัวก็หายไปราวกับเป็นเรื่องโกหก

……

ฉันเก็บคบเพลิงนิลกาฬที่อยู่บนพื้นแล้วชูขึ้น

ทางเดินหินอ่อนสีขาวที่ถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อยทอดยาวออกไปข้างหน้า

‘เส้นทางแห่งผู้พิชิต’

ชื่อมันก็ดูเท่ดีนะ แต่จริง ๆ แล้วมันก็แค่ทางลับ

ผู้เล่นที่เน้นความเร็วในการเคลียร์ปกป้องจักรวรรดิจะใช้ทางนี้ไปโคลอสเซียม

มันเป็นเกม RPG แต่ทำไมถึงมีการสปีดรันล่ะเนี่ย แต่ชื่อความสำเร็จตอนเคลียร์ Achievement มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ……

ตุ๊บ!

ตอนนั้นลูคัสก็กระโดดลงมาจากทางเดินด้านหลังฉันอย่างคล่องแคล่ว ฉันหันไปมองเขา

“ลงมาได้แล้วเหรอลูคัส?”

……

ลูคัสหันมามองฉันด้วยใบหน้าซีดเผือดที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“ขอ…ขอพักได้ไหมครับ ฝ่าบาท?”

“แน่นอน รอจนทุกคนลงมาหมดก่อน”

ทันทีที่พูดจบ ลูคัสก็ทรุดตัวลงนั่งราวกับหมดแรง

ฉันไม่ได้ถามว่าเขาเห็นหรือได้ยินอะไร ฉันแค่ยืนข้าง ๆ เขาแล้ววางมือลงบนไหล่ของเขา

“……ขอบคุณครับ”

ลูคัสก็สงบลงอย่างรวดเร็ว โชคดีจัง

‘ในเส้นทางแห่งผู้พิชิต ทักษะทั้งหมดจะถูกปิดการใช้งาน’

นั่นหมายความว่าทักษะติดตัวของฉัน [ผู้บัญชาการที่ไม่ย่อท้อ] ก็ถูกปิดใช้งานด้วย

ฉันช่วยป้องกันสภาพจิตใจผิดปกติของเพื่อน ๆ ในทีมไม่ได้ ฉันทำได้แค่หวังว่าพวกเขาจะผ่านการทดสอบนี้ไปได้ด้วยดี

โครม!

คนต่อไปที่ลงมาคือดาเมียน

ดาเมียนเกือบจะกลิ้งลงมาจากทางเดิน แล้วก็ตัวสั่นและคุกเข่าลงที่มุมห้อง

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ! อย่า…ฮือ…อย่าตีผมนะ……”

“ดาเมียน”

“ขอโทษนะครับ ผมขอโทษ ขอโทษที่ยังมีชีวิตอยู่ ผมทำผิด งั้น……”

“ดาเมียน!”

ฉันจับไหล่ของดาเมียนไว้แล้วมองตาเธอ

“ฉันอยู่นี่ไง”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า……”

“ไม่ว่าข้างบนจะมีอะไร ตอนนี้มันจบแล้ว และฉันจะไม่รังนายนายอีกแล้ว”

ดาเมียนมองฉันด้วยดวงตาที่สั่นไหวแล้วพึมพำด้วยเสียงที่แผ่วเบา

“ฝ่าบาท ช่วยจับมือผมหน่อยได้ไหมครับ……”

“ได้สิ”

“ท่านลูคัสด้วยครับ ได้โปรด”

“ได้สิ”

ฉันกับลูคัสจับมือของดาเมียนคนละข้าง ดาเมียนหลับตาแน่นแล้วตัวสั่น

ตุ๊บ-

ต่อมาคือจูเนียร์

“อืม”

จูเนียร์มองทางเดินด้วยสายตาที่น่าสนใจแล้วดึงหมวกของตัวเองลงมา

“อ้อ เป็นคำสาปที่ทำงานแบบนี้สินะ…น่าสนใจจัง”

“น่าสนใจเหรอ?”

“วิธีการของห้าร้อยปีก่อน ดูล้าสมัยไปหน่อย แต่น่าสนใจจริง ๆ”

ฉันชี้ไปที่ขาของจูเนียร์

“ขาเธอสั่นนะ”

“เปล่า นี่คือ…คือ…นักเวทไม่ถนัดเรื่องใช้กำลัง ไม่ใช่กลัวอะไรหรอกนะคะ”

“เอาเถอะ ก็ช่างมันเถอะ”

ตอนนั้นจูเนียร์หันมามองฉันแล้วหรี่ตาลง

“แล้วพวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะคะ?”

“มานี่สิ มาจับมือดาเมียนหน่อย”

“คะ?”

“เร็วเข้า ไม่เห็นเหรอว่าเด็กคนนี้กำลังกลัว ต้องการความอบอุ่นของมนุษย์”

จูเนียร์เดินเข้ามาอย่างลังเลแล้วเอื้อมมือไปวางบนมือของดาเมียน

ตุ๊บ-!

คนสุดท้ายที่ลงมาคือเอวานเจลีน เธาวางโล่ลงแล้วลงมาอย่างเท่ นี่มันกัปตันครอสโรดใช่มั้ยเนี่ย?

“ว้าว! ตัวเปียกโชกไปหมดเลย”

เอวานเจลีนปัดผมที่เปียกชุ่มออกไปแล้วบ่นพึมพำ

“ถ้าขนาดนี้ ทำไมต้องอาบน้ำด้วยล่ะ?”

ฉันถามเธออยู่นะ ยัยเด็กน้อยเอ๊ย

แล้วเอวานเจลีนก็หันมามองฉัน และทำปฏิกิริยาเหมือนกับจูเนียร์

“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะ?”

“กำลัง…เล่นเกมจับมือกันเหรอคะ?”

……

เธอมองมาด้วยสายตาที่ดูไม่พอใจ แล้วเอวานเจลีนก็ยื่นมือออกไป แล้ววิ่งปรี่เข้ามา

“ฉันด้วยค่ะ”

“เอาด้วย”

ฟึบ

มือเล็ก ๆ ของเอวานเจลีนก็วางทับมือของดาเมียน

“……คือ…ว่า”

แล้วก็เป็นแบบนั้นอยู่พักหนึ่ง

ดาเมียนกลอกตาไปมาแล้วแอบมองพวกเรา

“คือ…ผมไม่เป็นไรแล้วครับ……”

“หืม? ไม่ใช่ ๆ ยังสั่นอยู่เลย มาจับกันอีกนิดเถอะ”

“มัน…ค่อนข้าง…น่าอาย…”

“เปล่า ไม่เป็นไรหรอก! การกลัวคำสาปแบบนั้นไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย! สู้ ๆ นะ ดาเมียน!”

“สู้ ๆ !”

“สู้ ๆ ค่ะ!”

“สู้ ๆ กันเถอะ~!”

“ฮือออ”

ดาเมียนหน้าแดงก่ำ แล้วก้มหน้าลง

พวกเรามองดาเมียนแล้วหัวเราะ แกล้งเขาสนุกจัง

ฉันไม่รู้ว่าดาเมียนมีอดีตที่เลวร้ายแค่ไหน และมีบาดแผลที่ลึกแค่ไหน

แต่ที่นี่มีเพื่อน ๆ ในทีมอยู่ด้วย

อยากให้ลบความทรงจำที่เจ็บปวดออกไปเหมือนกับการล่าสัตว์ประหลาดจังเลยนะ ฉันได้แต่คิดแบบนั้น

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_