◈บทที่ 113. [เนื้อเรื่องเสริม] ทหารผ่านศึก (3)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 113. [เนื้อเรื่องเสริม] ทหารผ่านศึก (3)

“ไม่ใช่หลานแท้ ๆ สินะ”

ฉันพึมพำเบา ๆ ขณะฟังเรื่องราวของจูปิเตอร์ จูปิเตอร์พยักหน้า

“ใช่ค่ะ ฉันกับหลานคนนี้ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันเลยสักหยดเดียว”

“หน้าตาคล้ายกันหลายจุดเลยนะ...นึกว่ามีสายเลือดเกี่ยวข้องกันแน่ ๆ”

“ฮ่า ๆ ๆ คล้ายกันน่ะเหรอ ดีใจจังค่ะ”

จูปิเตอร์ส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่ใช่หลานแท้ ๆ เท่านั้นหรอกค่ะ...แม้แต่ว่าฉันได้ทำหน้าที่เป็นยายแท้ ๆ ของพวกหลานหรือเปล่า ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ”

“…”

“ฉันเลี้ยงดูเด็ก ๆ เหล่านั้นด้วยความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบ แต่พูดกันตรง ๆ ฉันเป็นศัตรูตัวฉกาจของเด็ก ๆ เหล่านั้นต่างหาก”

น้ำเสียงเรียบนิ่งของจูปิเตอร์ดูราวกับมีกลิ่นคาวเลือดปนอยู่

“ฉันเผาบ้านเกิดของพวกเขา และฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครอบครัวและญาติพี่น้องของพวกเขา”

“…”

“ถึงจะไม่พูดออกมา...แต่พวกเขาก็คงเกลียดฉันอยู่แน่ ๆ”

จูปิเตอร์ยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ

“ถึงจะไม่ได้รับการอภัยก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตั้งแต่แรกแล้วบาปที่ฉันก่อไว้ก็ไม่ใช่แบบที่ได้รับการอภัยได้อยู่แล้ว แต่...”

“แต่?”

“ฉันอยากจะขอโทษเด็ก ๆ เหล่านั้นอย่างจริงใจ แต่...ดูเหมือนฉันจะทำมันไม่ได้อย่างสมบูรณ์ นั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกกังวลใจ”

ความเสียดายพรั่งพรูอยู่ในดวงตาเดียวของจูปิเตอร์

“จูเนียร์เป็นเด็กที่มีความสามารถยอดเยี่ยมมาก ถ้าพูดถึงความสามารถล่ะก็ มันเหนือกว่าฉันไปไกลมากเลยค่ะ”

นั่นเป็นความจริง ระดับ SSR นั้นจะใช้กับเหล่าอัจฉริยะที่เหนือกว่าความสามารถทั่วไป

“แต่ตอนเด็ก ๆ เพราะโดนฟ้าผ่าของฉันเล่นงานเข้า...ร่างกายของเด็กคนนั้นอ่อนแอลงมาก ส่วนที่เป็นเหมือนหัวใจของเวทมนตร์ ส่วนสำคัญของร่างกายอ่อนแอลง ทุกครั้งที่ใช้เวทมนตร์ มันจะกัดกินอายุขัยของเด็กคนนั้นไปเรื่อย ๆ”

ฉันนึกถึงภาพจูเนียร์ที่เผาสมุนไพรที่มีฤทธิ์บรรเทาอาการปวด แล้วก็ไอเป็นเลือด และอาเจียนเป็นเลือดทุกครั้งที่ใช้เวทมนตร์

นั่นเป็นเพราะบาดเจ็บตอนเด็ก ๆ นั่นเอง

“เพราะอย่างนั้นฉันจึงสั่งห้ามไม่ให้ใช้เวทมนตร์ ไม่เพียงแค่นั้น ฉันยังห้ามไม่ให้เรียนเวทมนตร์ด้วยซ้ำ”

“แล้วทำไมมันถึงเก่งขนาดนั้นล่ะ?”

“ฉันจะไปห้ามเธอได้ยังไงล่ะคะ?”

จูปิเตอร์หัวเราะคิกคัก

“การคัดค้านของผู้ใหญ่เป็นเพียงอุปสรรคเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เมื่อเทียบกับความสามารถและความกระตือรือร้นของเด็ก”

“…”

“เธอเริ่มเรียนรู้ด้วยตัวเอง แล้วก็เก่งขึ้นเรื่อย ๆ จนเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน ตอนนี้เธอเก่งกว่าฉันแล้วด้วยซ้ำ”

ในครั้งก่อน จูปิเตอร์พ่ายแพ้ให้กับจูเนียร์

ถึงแม้ว่าสภาพร่างกายของจูปิเตอร์จะไม่ดี แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่จูปิเตอร์รับรู้ด้วยตัวเอง ถ้าทั้งคู่ใช้พลังทั้งหมด จูปิเตอร์จะเป็นฝ่ายแพ้

“ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องที่ฉันก่อไว้ จูเนียร์คงเป็นจอมเวทย์ที่โลกจดจำได้แล้ว”

จูปิเตอร์พึมพำขณะเทเหล้าใส่แก้วใหม่

“หรืออาจจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและมีความสุขในหมู่บ้านเล็ก ๆ นั้นก็ได้”

“…”

“ในวันนั้นเมื่อ 15 ปีที่แล้ว ฉันเผาทำลายความเป็นไปได้ทั้งสองอย่างนั้นไปแล้ว”

จูปิเตอร์มองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่ในแก้วเหล้าอย่างเงียบ ๆ

กำลังมองดวงตาซ้ายที่หายไปเมื่อ 15 ปีที่แล้ว หรือเปล่า

หรือกำลังมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำให้อีกฝ่ายสูญเสียไปเมื่อ 15 ปีที่แล้ว หรือเปล่า

ฉันไม่รู้ ฉันแค่ฟังเรื่องราวของเธอยืนอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น

“แต่ฉัน...จะขอโทษมันได้ยังไงล่ะคะ?”

จูปิเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ

“ถึงแม้ว่าฉันจะคุกเข่าขอโทษ ชีวิตที่พังพินาศของเด็กคนนั้นก็จะกลับมาไม่ได้หรอก ฉันจะทำร้อยครั้งพันครั้งก็ไม่ช่วย แต่...มันไม่มีทางแก้ไขแล้วนี่นา”

“…”

“ฉันไม่เพียงแต่ไม่ได้ช่วยเหลือความฝันของมันในฐานะจอมเวท ฉันยังขัดขวางมันเสียอีก ฉันหวังว่าเธอจะไม่ใช้ชีวิตสั้น ๆ ของเธอไปกับเวทมนตร์ แต่สิ่งที่ฉันทำก็ไม่ต่างอะไรกับการขัดขวางความฝันของเธอ”

จูปิเตอร์ดื่มเหล้าในแก้วหมดไปอย่างรวดเร็ว

“แต่ฉันก็ไม่สามารถให้ความสุขอย่างเรียบง่ายแก่เด็กคนนั้นได้ เพราะฉันเผาบ้าน เผาพ่อแม่ของเธอไปหมดแล้ว”

“…”

“ฉันไม่สามารถชดเชยสิ่งที่ฉันพรากไปได้เลย สักอย่างเดียว”

กึก!

จูปิเตอร์วางแก้วลง แล้วหัวเราะคิกคัก

“ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ตอนนี้...เอาจริง ๆ แล้ว ฉันกลัวเด็กคนนั้น”

“กลัว?”

“ตอนนี้ฉันเหลือแค่ชีวิตแก่อย่างฉัน ไม่มีอะไรจะให้แล้ว ถ้าวันใดวันหนึ่ง เด็กคนนั้นมาบอกฉันว่า ‘คืนสิ่งที่คุณพรากไปจากฉันมา’ ฉันจะชดใช้มันได้ยังไง?”

จูปิเตอร์ปิดบังดวงตาข้างซ้ายที่หายไปด้วยมือ แล้วหลับตาข้างขวาลง

“ทุกครั้งที่สบตาเด็กคนนั้น ฉันกลัวมาก...ฉันอยากจะหนีไปซ่อนตัวในรูหนู”

“…”

“ฉันอยากขอโทษ แต่ฉันไม่รู้วิธีแล้ว”

ฉันพูดอะไรไม่ออก

เพราะมันเป็นปัญหาที่ยากเกินกว่าที่ฉันซึ่งเป็นบุคคลภายนอกจะเข้าไปยุ่งได้ ฉันเองก็ไม่กล้าคิดหาทางแก้ไขเช่นกัน

ฉันกับจูปิเตอร์เงียบไปสักพัก ดื่มเหล้าเงียบ ๆ

เหล้าในขวดที่เต็มอยู่ ตอนนี้หมดลงแล้ว

จูปิเตอร์เทเหล้าที่เหลือให้ฉัน แล้วพูด

“ฝ่าบาท ฉันภูมิใจในความจริงที่ว่าฉันรับใช้เป็นทหารของจักรวรรดิ ช่วงเวลาที่ฉันได้อุทิศตนเพื่อองค์จักรพรรดิและราชวงศ์นั้น เป็นช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิตฉัน”

“อย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะนะ”

“พร้อม ๆ กับนั้น ฉันก็เกลียดชังสิ่งที่ฉันได้ก่อไว้”

บนหน้าอกของจูปิเตอร์ยังมีเหรียญกล้าหาญมากมายแขวนอยู่

จูปิเตอร์มองเหรียญกล้าหาญเหล่านั้นด้วยสายตาเจ็บปวด

“และเหนือสิ่งอื่นใด ฉันเกลียดชังตัวเองที่ทำตามคำสั่งโดยไม่มีความคิด กระทำการสังหารและการทำลายล้างอย่างโง่เขลา”

“…”

“ฉันหลงระเริงอยู่ในบทบาทของทหาร ในบทบาทของผู้บัญชาการกองกำลังเวทมนตร์หน่วยที่ 2 ฉันทิ้งตัวเองไป และใช้ชีวิตเป็นเพียงชิ้นส่วนหนึ่งของกองทัพอย่างโง่เขลา...ฉันเกลียดชังตัวเองอย่างนั้น”

ฟึบ-

จูปิเตอร์ดื่มเหล้าที่เหลือหมด แล้วก้มหัวให้ฉัน

“ฝ่าบาท ขอพระองค์อย่าให้บทบาทกลืนกินพระองค์”

“บทบาท...กลืนกินเหรอ?”

“อย่าให้บทบาทของเจ้าชายลำดับที่ 3 บทบาทของผู้บัญชาการ บทบาทของเจ้าของดินแดน กลืนกินพระองค์ นั่นไม่ใช่แก่นแท้ของพระองค์”

ฉันดื่มเหล้าที่เหลือลงคอ ขณะฟังคำพูดของจูปิเตอร์

“จงใช้ชีวิตในฐานะตัวตนของพระองค์เอง แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก”

“…”

“นี่คือคำแนะนำของคนแก่ที่ไร้ประโยชน์อย่างฉัน ที่ยังให้กับพระองค์ที่ยังหนุ่มอยู่ได้”

คำแนะนำของจูปิเตอร์ ราวกับเหล้าแรง ๆ ที่เผาไหม้คอ เข้ามาทำร้ายฉัน

ในที่สุดฉันคืออะไรกัน

เจ้าชายลำดับที่ 3 ผู้บัญชาการ เจ้าของดินแดน แอช

หรือผู้เล่น เนิร์ดคลาสสิค

ไม่ว่าจะทางไหน ฉันใช้ชีวิตของฉัน...อย่างถูกต้องแล้วหรือ

“ขอบคุณที่ฟังฉันบ่นนะคะ ฝ่าบาท แค่ได้ระบายออกมาก็รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ”

จูปิเตอร์หัวเราะคิกคัก แล้วเก็บขวดเหล้าที่ว่างเปล่า

ฉันไม่รู้ว่าเราสองคนดื่มไปกี่ขวดแล้ว อึก ตอนนี้เริ่มเมาแล้ว

“ฉันจะ...คุยกับจูเนียร์อย่างจริงจังดู”

จูปิเตอร์พึมพำเบา ๆ ขณะส่งฉันออกไปนอกสมาคม

“ยังไงเสีย เธอก็เป็นหลานสาวของฉัน หลานสาวที่สืบทอดนามสกุลของฉัน ถ้าได้คุยกันด้วยใจเปิดกว้าง...ก็คงจะเห็นทางออก”

ลูคัสที่รออยู่ด้านนอก เปิดประตูรถม้าให้

จูปิเตอร์ยักไหล่ แล้วส่งยิ้มให้ฉัน ขณะที่ฉันขึ้นไปนั่งในรถม้า

“หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ”

ฉันก็หวังอย่างนั้น ด้วยใจจริง

ขณะนั่งรถม้ากลับไปที่คฤหาสน์ ฉันมองดูจูปิเตอร์ที่ยืนอยู่คนเดียว แล้วคิด

ไม่ว่าทั้งสองคนจะลงเอยอย่างไร...ขอให้พวกเขาอย่าได้เสียใจเลย

***

ไม่กี่วันต่อมา

อาวุธเงินจากโรงตีเหล็กมาถึงแล้ว ไม่ใช่ทั้งหมด แต่เป็นส่วนหนึ่งที่สั่งไว้ มาเป็นตัวอย่าง

[ดาบเงิน (R) Lv.30]

- ประเภท : ดาบยาว

- พลังโจมตี : 20-40

- ความทนทาน : 3/3

- เมื่อต่อสู้กับศัตรูประเภทชั่วร้าย จะเพิ่มความเสียหาย 100%

ความทนทานแย่จัง

แต่ตัวเลือกดีมาก

‘ความเสียหายเพิ่ม 100% นี้ ไม่ใช่แค่พลังโจมตีปกติของอาวุธเท่านั้น แต่ยังเป็นโบนัสของทักษะด้วย’

ถึงจะเป็นอาวุธที่ใช้ต่อสู้กับศัตรูกลุ่มเล็ก ๆ แต่ก็ทำให้ชนะทางพวกมันได้ 100%

แคร๊ง-!

ฉันมอบดาบยาวให้ลูคัส ลูคัสชักดาบออกมา ฟาดเบา ๆ แล้วพยักหน้า

“เป็นไง?”

“สมดุลดีมากครับ ดูดีมากเลยครับ”

“ดี ดี ต้องสั่งให้ทำแบบนี้แหละ”

ครั้งนี้ได้ดาบเงินลูกศร กริช หอก มาอย่างละสองเล่ม และธนูสามชุด

ฉันมอบดาบยาวสองเล่มให้ลูคัส และมอบหอกสองเล่มให้เอวานเจลีน

“คิดซะว่าเป็นของใช้แล้วใช้ให้เต็มที่เลย”

“ดูแพงจังเลยค่ะ ไม่เป็นไรเหรอคะ...?”

เอวานเจลีนรับหอกเงิน แล้วลองหอกดูอย่างชำนาญ

ฟึบ-!

ฟับ!

เอวานเจลีนมักใช้หอกม้า แต่เธอก็ใช้หอกทั่วไปได้ดีเช่นกัน

เธอหมุนหอกไปมา แล้วแทงออกไปอย่างรวดเร็ว เก่งจัง!

ฉันกับลูคัสปรบมือ เอวานเจลีนหน้าแดง

“อย่ามาชมกันออกนอกหน้าแบบนี้สิ! ฉันอายนะคะ”

เปล่า ปฏิกิริยาตอบรับของเธอต่อปฏิกิริยาตอบรับของพวกเรา มันสนุกดีนี่นา

ซึ่งอุปกรณ์ที่ทำมาก็ถือว่ามีประสิทธิภาพสูง ทำได้ดีเลยนิ!

“ถึงจะไม่ใช่หอกม้า แต่ก็ใช้เก่งจังนะ?”

“ก็แน่นอนสิคะ หลักการพื้นฐานเหมือนกันนี่นา”

อืม อาวุธประเภทหอก จะใช้ทักษะร่วมกัน เข้าใจแบบนี้แล้วก็เข้าใจแล้วล่ะ

‘...เดี๋ยวนะ ฉันคิดแบบเกมเมอร์เกินไปหรือเปล่า?’

ฉันคิดทบทวนความบ้าคลั่งของตัวเองที่เปลี่ยนทุกอย่างเป็นเกม เอวานเจลีนก็ยกไหล่ขึ้นอย่างภาคภูมิ

“จริงสิ ฉันเองก็ได้คะแนน A+ ในการทดสอบความเหมาะสมกับอาวุธทุกประเภทจากสถาบันด้วยค่ะ ถ้าให้ดาบยาว ฉันก็มั่นใจว่าจะใช้ได้เก่งเหมือนคุณลูคัสค่ะ”

“โอ้ เก่งเท่าผมเหรอ?”

ดวงตาของลูคัสดูดุ เอวานเจลีนทำตาโต พวกนี้มาอีกแล้ว

“ไปฝึกซ้อมกันเองทีหลัง ตอนนี้ไปเตรียมอุปกรณ์กันก่อน เกราะ และโล่ด้วย”

สองอัศวินมองฉันด้วยสายตาตกใจ เมื่อได้ยินที่ฉันพูด

“หมายความว่ายังไงครับ?”

“ใช่แล้ว”

ฉันล้วงกริชเงินออกมา เสียบไว้ที่เอว แล้วก็ยิ้ม

“ถึงเวลาออกเดินทางไปยังพื้นที่ถัดไปของดันเจี้ยนแล้ว”

รอคอยมานานแล้ว

อุปกรณ์เงินที่รอคอยก็มาถึงแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาเพิ่มความคืบหน้าในการสำรวจอิสระแล้ว

***

ครั้งนี้ จะทำการสำรวจอิสระด้วยปาร์ตี้หลักเท่านั้น

อย่างแรก พื้นที่ที่จะไปในครั้งนี้ อันตรายเกินกว่าที่จะพาหน่วยทหารรับจ้างดิออนไปด้วย

ถึงแม้ว่าปาร์ตี้หลักจะเจอสถานการณ์คับขัน แต่การดูแลเด็กใหม่ ๆ ด้วย มันยากเกินไป

กองกำลังเงา ถึงจะมีกำลังรบที่โอเค แต่ครั้งนี้ การจัดทีมเป็นอุปสรรค

‘การจัดทีมนั้นรุกมากเกินไป’

นักเวทสองคน นักธนูสามคน

เวลาสำรวจพื้นที่อื่น ก็โอเค แต่ที่ที่จะไปวันนี้ เป็นดันเจี้ยนแคบ ๆ

กองกำลังเงาที่มีการโจมตีระยะไกลเป็นหลัก อันตราย เพราะงั้นเลยไม่เอา

ฉันตัดสินใจใช้ปาร์ตี้เล็ก ๆ กลุ่มเดียว ค่อย ๆ ทำ อย่างปลอดภัย

‘เอาจริง ๆ แล้ว มันเป็นข้อแก้ตัวทั้งนั้นแหละ’

ฉันอยากให้ปาร์ตี้หลักได้ประสบการณ์เยอะ ๆ เพื่อเพิ่มเลเวลให้เร็วขึ้น

ในตอนปะทะเซเลนดิออน คนที่จะต้องต่อกรกับเซเลนดิออนโดยตรง ก็คือปาร์ตี้หลัก

‘ถ้าเพิ่มเลเวลขึ้นเยอะ ๆ แล้วเรียนทักษะสูงสุดได้ ก็จะดีมาก’

ทักษะขั้นสูงสุด ที่เสริมความสมบูรณ์ให้ตัวละคร ทักษะขั้นสูงสุด

ตัวละครที่เรียนทักษะขั้นสูงสุด กับตัวละครที่ไม่ได้เรียน ความแตกต่างนั้น ถ้าพูดให้เกินจริงก็ต่างกันเป็นสองเท่า

ถ้ามีตัวละครที่เรียนทักษะสูงสุด ในตอนปะทะเซเลนดิออน ก็จะง่ายขึ้นมาก

แต่ทักษะขั้นสูงสุด จะเปิดใช้งานเมื่อเลเวล 50 และเปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 3

ในเหล่าตัวละครของฉัน ที่เลเวลสูงที่สุดก็คือลูคัสกับเอวานเจลีน ตอนนี้เลเวล 30 ปลาย ๆ ยังห่างไกลอยู่

‘ถ้าเพิ่มเลเวลตามปกติ ต้องไปถึงดันเจี้ยนชั้นที่ 10 ทักษะขั้นสูงสุดถึงจะเปิดใช้งาน’

ฉันกับดาเมียน น่าจะลองเพิ่มทักษะได้

ตอนนี้ฉันเลเวล 24 ดาเมียนเลเวล 33

เลเวล 35 เปลี่ยนอาชีพครั้งที่ 2 แล้วเรียนทักษะที่ 2 น่าจะลองได้

‘...เดี๋ยวนะ จะเพิ่มเลเวล 11 เลเวลในการลงดันเจี้ยนครั้งเดียวจะเป็นไปได้เหรอ?’

แต่ถ้าทำได้ มันก็ไม่เลวนะ?

ฉันเลียริมฝีปาก แล้ววางแผนเพิ่มเลเวลอย่างบ้าคลั่งในหัว

‘เกมชั่ว ๆ ปล่อยประสบการณ์มาซะ!’

ปล่อยทักษะต่อไปมาซะ! แบบโกง ๆ ด้วย! แบบที่สามารถทำเกมพังได้เลย!

ปล่อยมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_