◈บทที่ 111. [เนื้อเรื่องเสริม] ทหารผ่านศึก
◈บทที่ 111. [เนื้อเรื่องเสริม] ทหารผ่านศึก
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 111. [เนื้อเรื่องเสริม] ทหารผ่านศึก
“จูปิเตอร์”
เสียงเรียกของฉันทำให้จูปิเตอร์หันกลับมา ตาเดียวของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“ฝ่าบาท! ท่านมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
“ฉันมาให้โบนัส”
ฉันขว้างกระเป๋าเงินทองคำให้จูปิเตอร์พลางยกไหล่ขึ้น
“วันนี้ดวงฉันดีน่ะ”
จูปิเตอร์ตรวจสอบของในกระเป๋าแล้วเป่านกหวีดเสียงแหลม
“นี่มันมากเกินไปแล้วนะคะ สำหรับคนแก่ที่ไม่ได้ทำงานอะไรเลยค่ะ”
“ช่วงนี้เหนื่อยมาเยอะแล้วนี่ แค่นี้ก็พอแล้ว”
“ขอบคุณมากค่ะ ฝ่าบาท ขออนุญาตเลี้ยงท่านสักแก้วได้ไหมคะ?”
“ได้สิ”
ฉันไม่ปฏิเสธและนั่งลงข้างจูปิเตอร์ จูปิเตอร์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ได้เทเหล้าให้ฝ่าบาท ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ”
เธอเทวิสกี้ใส่แก้วใหม่แล้วส่งให้ฉัน จูปิเตอร์ยกแก้วขึ้น ฉันก็ยกแก้วขึ้นเช่นกัน
ฉึก-
เราชนแก้วกันเงียบ ๆ แล้วดื่ม
“……ฝ่าบาท”
หลังจากดื่มจนหมดแก้วแล้วก็เติมใหม่ จูปิเตอร์ถอนหายใจยาว
“คนแก่คนนี้สร้างความเดือดร้อนให้ท่านมากมาย แต่ก็รับรองว่าจะช่วยเหลืออย่างมากในการป้องกันแนวรบแห่งนี้ค่ะ”
ฉันพยักหน้า
“รับรองได้เลย เพราะมันเป็นความจริง”
“งั้น…ฝ่าบาท…ขอร้องอย่างไม่สุภาพสักหน่อย…ได้โปรดฟังเรื่องบ่นของคนแก่คนนี้หน่อยได้ไหมคะ?”
“เรื่องบ่น?”
จูปิเตอร์หน้าแดงเล็กน้อยพลางเติมเหล้าลงแก้ว
“ตัวฉันเองยังรู้สึกเสียใจอยู่เลย ไม่รู้ว่าตัวเองใช้ชีวิตมาได้อย่างไร จนมาถึงวัยนี้…ไม่มีใครสักคนที่จะฟังเรื่องบ่นของฉัน”
“เพราะเป็นทหารรับจ้างเร่ร่อนงั้นเหรอ?”
“เร่ร่อน ใช่แล้ว เร่ร่อน…”
จูปิเตอร์เคี้ยวคำว่าเร่ร่อนซ้ำ ๆ ในปาก
ฉันหัวเราะเบา ๆ
“พูดไปเถอะ เรื่องบ่นน่ะ”
“ขอบคุณค่ะ ฝ่าบาท”
จูปิเตอร์จิบวิสกี้แล้วกลืนลงคอช้า ๆ ก่อนจะเริ่มพูด
“อย่างที่ฝ่าบาทคาดไว้ เรื่องนี้เกี่ยวกับหลานสาวของฉัน”
“……”
“แม้จะผ่านไป 15 ปีแล้ว แต่ก็ยังจำได้เหมือนเมื่อวาน”
ตาเดียวของจูปิเตอร์เป็นประกายแวววาว
“นั่นคือ…ช่วงเวลาที่ฉันได้พบกับเด็กคนนั้นเป็นครั้งแรก…”
***
15 ปีที่แล้ว
แนวรบด้านเหนือของจักรวรรดิเอเวอร์แบล็ก
กองพลทหารราบจักรวรรดิที่ 1 สังกัดกองพลเวทมนตร์ ค่ายพัก 2
ตึก ตึก ตึก
จูปิเตอร์ขมวดคิ้ว พยายามจุดไม้ขีดที่เปียก
ความหงุดหงิดปรากฏชัดในดวงตาที่เหมือนกับสายฟ้าของเธอ
“ช่างยากเย็นเหลือเกิน”
ตึก ตึก ตึก
“เวรเอ้ย!”
สุดท้ายจูปิเตอร์ก็โยนไม้ขีดทิ้งลงพื้น แล้วดีดนิ้วอย่างหงุดหงิด
ครืน!
สายฟ้าผ่าลงมาที่ต้นไม้แห้ง ๆ ข้าง ๆ และต้นไม้ก็ติดไฟ
“เฮ้อ…”
จูปิเตอร์จุดบุหรี่ด้วยไฟนั้น
“นี่แหละ ถึงได้เรียนเวทมนตร์”
จูปิเตอร์พ่นควันบุหรี่อย่างพอใจ
“ฉันบอกแล้วไง ห้ามใช้เวทมนตร์ในค่าย จูปิเตอร์”
มีเสียงพูดเยาะเย้ยมาจากข้าง ๆ
จูปิเตอร์ขมวดคิ้ว หันไปมอง เห็นหญิงสาววัยกลางคนผมดำมัดจุก สวมเครื่องแบบเดินมาอย่างเชื่องช้า
กองพลเวทมนตร์จักรวรรดิที่ 1 ผู้บัญชาการเรน่า
“มีแม่มดบ้าคนไหนจุดบุหรี่แบบนั้นกัน?”
จูปิเตอร์ยิ้มเยาะเย้ย
“ก็ฉันเองนี่ ผู้บัญชาการกองพลเวทมนตร์จักรวรรดิหน่วยที่ 2 จูปิเตอร์ไง”
“บ้าไปแล้ว…จริง ๆ ด้วย…”
เรน่าโบกมือ ลมพายุก็พัดดับไฟที่ต้นไม้
“แบ่งบุหรี่หน่อยสิ”
เรน่าเข้ามาข้างจูปิเตอร์ แล้วส่งสายตาไปให้ จูปิเตอร์ตกใจ
“นี่ฉันเป็นคนรับใช้ของเธอเหรอ? ทำไมทุกครั้งที่เจอกันต้องขอบุหรี่”
“การส่งบุหรี่ครั้งสุดท้ายผ่านไปเดือนนึงแล้ว ตอนนี้มีแค่เธอเท่านั้นที่มีบุหรี่คุณภาพดีในกองพลเวทมนตร์”
“ฉันเก็บเอาไว้สูบเอง ไม่ให้หรอก!”
เรน่าทำท่าทางอ้อน ๆ
“อ่าาา~ ให้สักมวนเถอะ~”
“ยัยบ้า…นี่เธอแก่ขนาดนี้แล้ว อย่าทำแบบนี้สิ!”
จูปิเตอร์ตกใจกับท่าทางอ้อนของเรน่า จึงยื่นบุหรี่ที่ถืออยู่ให้
“ลองสูบดูสิ บุหรี่จุดด้วยสายฟ้า”
“ไม่เอาอันใหม่เหรอ?”
“อันนี้ของฉัน นอกนั้นไม่มีแล้ว”
“คุณยายนี่สูบแต่ของเน่า ๆ ตลอดเลยนะ”
สุดท้ายแล้ว จูปิเตอร์กับเรน่าก็สูบบุหรี่มวนเดียวกันสลับกันไปมา
ทหารที่เดินผ่านไปมาต่างก็ยกมือไหว้ทั้งสองคนพลางสูบบุหรี่ไปด้วย มีคำพูดต่าง ๆ ออกมา
“ทำความเคารพครับ!”
“ทำความเคารพครับ!”
“อืม…ทำความเคารพ”
“ขอทำความเคารพครับ ๆ ~”
ทั้งสองคนสูบบุหรี่อย่างสบาย ๆ เหมือนพวกอันธพาล แต่ทหารกลับมองทั้งสองด้วยความเคารพ
สองยอดฝีมือแห่งกองพลเวทมนตร์จักรวรรดิ
กัลบารัม เรน่า อัสนีเพลิง จูปิเตอร์
กองพลเวทมนตร์จักรวรรดิได้สร้างชื่อเสียงในจักรวรรดิ เป็นเพราะบุคคลสำคัญทั้งสองคนนี้
ในช่วง 20 ปีที่กองพลเวทมนตร์ก่อตั้งขึ้นมา กองพลจักรวรรดิไม่เคยแพ้ เพราะมีทั้งสองคนนี้ร่วมรบ
หลังจากทหารเคารพเสร็จ บรรยากาศก็สงบลง จูปิเตอร์จึงพูดกับเรน่า
“เมื่อได้รับการเคารพจากลูกน้อง ก็ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ พวกผู้บัญชาการหน่วยอื่น ๆ ต่างก็มีแผลเป็นเต็มหน้า ผิวก็ไหม้ด้วย”
“อืม? ก็คงเพราะพวกเขาเลื่อนขั้นมาจากการต่อสู้ด้วยดาบ”
“แต่พวกแม่มดเราไม่มีแผลเป็นเลย หน้าก็ขาวซีด”
จูปิเตอร์รับราชการในกองทัพมาตลอดชีวิต แต่ใบหน้ากลับสะอาด
เรน่ามองจูปิเตอร์แล้วหัวเราะเบา ๆ
“ตอนนี้หน้าที่ของแม่มดในสงครามเป็นแบบนั้นแหละ กองบัญชาการบอกพิกัดมา เราก็โจมตีแล้วจบ”
ดูเหมือนว่ากองบัญชาการกองพลจักรวรรดิจะมองแม่มดเป็นแค่ปืนใหญ่ที่มีประสิทธิภาพ
และความจริงแล้ว งานที่พวกเธอทำก็ไม่ต่างกันนัก
จูปิเตอร์เคี้ยวบุหรี่แล้วพยักหน้า
“ก็จริง การโจมตีจากระยะไกลอย่างปลอดภัย เป็นหน้าที่ของเรา ฉลาด มีเสน่ห์ ฉันชอบงานของฉัน”
“แล้วทำไม? มีอะไรไม่พอใจเหรอ?”
“ฉันรู้สึกว่า ในฐานะผู้บัญชาการ ฉันดูไร้อำนาจไปหน่อย ทุกครั้งที่มีการประชุม ฉันรู้สึกว่าถูกผู้บัญชาการหน่วยอื่น ๆ ดูถูก”
จูปิเตอร์ใช้ปลายนิ้วลูบใต้ตาซ้าย
“ฉันเลยคิดว่า ครั้งหน้าจะสักลายดีไหม”
“บ้าไปแล้ว จริง ๆ ด้วย…เธอโดนดูถูกเพราะเธอทำตัวเองแหละ ทั้งยังมักจะทำตัวไร้ระเบียบด้วย”
“ฉันแค่ทำตัวเท่ ๆ ทำไมถึงต้องตำหนิฉันขนาดนี้เล่า!”
“ก็เพราะเธอโง่ ไปทำตัวอวดดีในที่ประชุมที่องค์จักรพรรดิทรงเสด็จฯ นี่นา ยัยบ้า!”
ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันอีกครั้ง ทหารคนหนึ่งวิ่งมาอย่างรวดเร็ว
“ท่านผู้บัญชาการเรน่า! ท่านผู้บัญชาการจูปิเตอร์!”
“อืม~ ฉันกำลังฟังอยู่ มีอะไรงั้นเหรอ?”
“ได้รับการติดต่อจากกองบัญชาการ พบสิ่งปลูกสร้างที่ดูเหมือนฐานทัพของกองทัพอาณาจักรคามิลา ทางเชิงเขาทางทิศเหนือของที่นี่”
กองพลทหารราบจักรวรรดิที่ 1 กำลังรุกรานอาณาจักรคามิลา ซึ่งเป็นอาณาจักรเล็ก ๆ
สงครามกำลังจะจบลง แต่ก็ยังมีการต่อต้านอย่างกระจัดกระจาย
กองพลเวทมนตร์กำลังทำภารกิจที่น่าเบื่อ และเหนื่อยหน่าย นั่นคือ การกำจัดกองโจรกองทัพอาณาจักรคามิลา ที่กระจายอยู่ทั่วไป
“มันเป็นรังมดหรือไง กำจัดไปเท่าไหร่ก็ยังโผล่ออกมาอีก เฮ้อ…”
จูปิเตอร์หาวอย่างเหนื่อยล้า ทหารนำโทรเลขจากกองบัญชาการมาให้
“มีคำสั่งให้ทั้งสองท่านทำการโจมตีพร้อมกัน ในเวลาตีห้า พรุ่งนี้เช้า”
“กองบัญชาการชอบให้ทำภารกิจในตอนเช้ามืดจัง…แต่ก็เข้าใจแล้ว จะทำตามคำสั่ง”
จูปิเตอร์ยัดกระดาษโทรเลขลงในกระเป๋า แล้วส่งสายตาไปให้เรน่า
“เรน่า สงครามครั้งนี้จบลงแล้ว เราไปเที่ยวภาคใต้กันไหม?”
เรน่าสั่นไปมา
“สองป้าแก่ ๆ จะไปเที่ยวอะไรกัน มันน่าขยะแขยง”
“แล้วมันยังไง? เราเป็นสาวโสด มีเงิน มีฝีมือ ไปเที่ยวอย่างเท่ ๆ อาจจะเจอหนุ่ม ๆ หล่อ ๆ ก็ได้นะ”
“พวกนั้นก็มีตานะ…”
“เพราะเราทำงานในภาคเหนือ ที่หนาวเย็น และชื้นแฉะ เลยทำให้ความคิดเราแย่ ไปเที่ยวภาคใต้ที่อุ่น ๆ กันเถอะ”
จูปิเตอร์หัวเราะ
“ฉันจะไปอยู่ภาคใต้หลังเกษียณ ไปนอนเล่นที่รีสอร์ตริมสระว่ายน้ำ อาบแดดอุ่น ๆ”
“……”
เรน่าฟังแผนการเกษียณอายุของจูปิเตอร์ แล้วก็หัวเราะเบา ๆ
“ก็ได้ ไม่ว่าจะไปเที่ยวหรือสร้างรีสอร์ตหลังเกษียณ อย่างน้อยก็ต้องไปเที่ยวภาคใต้สักครั้งก่อนตาย”
เรื่องราวที่พวกเธอพูดคุยกัน ไกลเกินกว่าระยะทางจากแนวรบไปยังภาคใต้
ทั้งสองคนหัวเราะ คุยกันเรื่องเกษียณและความสุขหลังเกษียณ นานมาก
***
วันรุ่งขึ้น ตี 4 ครึ่ง
จูปิเตอร์หรี่ตา มองไปยังจุดปฏิบัติการที่กองบัญชาการสั่งการ ผ่านกล้องส่องทางไกล
“นี่มันฐานทัพจริง ๆ เหรอ?”
เรน่าจิบชาอุ่น ๆ พลางมองไปยังจุดนั้น
“ทำไม ไม่เหมือนฐานทัพเหรอ?”
“มันดูเหมือนหมู่บ้านมากกว่า เธอคิดว่าไง?”
เรน่ารับกล้องส่องทางไกลมา แล้วเลิกคิ้ว
“อืม…ฉันไม่แน่ใจ ฐานทัพไม่น่าจะไม่มีปืนใหญ่หรืออาวุธ”
จูปิเตอร์สั่งทหาร
“ติดต่อกับกองบัญชาการ ตรวจสอบอีกครั้งว่าเป็นฐานทัพจริงเหรอเปล่า”
“ครับ”
ทหารส่งสารไปยังกองบัญชาการ
สักพัก ทหารก็กลับมา แล้วรายงาน
“กองบัญชาการบอกว่าเป็นฐานทัพแน่นอน”
“……”
“แผนการรบแบบกองโจรของคามิลานั้นโหดร้ายมาก พวกเขาจะปลอมตัวเป็นพลเรือน กองบัญชาการจึงคิดว่าหมู่บ้านแห่งนี้ถูกกองโจรกวาดล้างไปแล้ว”
“อย่างนั้นเหรอ…”
ทหารตรวจสอบนาฬิกาพก แล้วพยักหน้า
“อีก 30 วินาที ก็ถึงเวลาเริ่มปฏิบัติการ เริ่มนับถอยหลัง”
“……”
“30 29 28…”
จูปิเตอร์ขมวดคิ้ว จ้องมองไปทางทิศเหนือ แล้วมองไปที่เรน่า เรน่ากำลังรวบรวมพลังเวทมนตร์
เรน่าสบตา แล้วส่งยิ้มเล็กน้อยให้
“ฉันบอกแล้วไงว่าเราจะไปเที่ยวภาคใต้”
“……”
“งั้นเราต้องรีบจัดการ ผู้บัญชาการหน่วยที่ 2”
“เหลือเวลาอีก 10 วินาทีก่อนเริ่มปฏิบัติการ! 10! 9! 8! 7!”
จูปิเตอร์ฟังการนับถอยหลัง และเริ่มรวบรวมพลังฟ้าแลบในมือ เมื่อเหลือเวลาอีก 5 วินาที
ฟึ่บ ๆ ๆ ๆ …
การตัดสินใจของกองบัญชาการ มักจะถูกต้องเสมอ
และนี่คือสิ่งที่ฉันทำมาตลอดชีวิต
เมื่อได้รับคำสั่ง ก็ต้องปฏิบัติตาม เพราะฉันเป็นทหาร
ครืน…
เมฆดำขนาดใหญ่รวมตัวกันบนท้องฟ้า
“3! 2! 1!”
การนับถอยหลังจบลง
ปังปังปังปัง!
ฟ้าแลบหลายสิบสายที่จูปิเตอร์ปล่อยออกมา พุ่งไปยังฐานทัพของข้าศึก
อาคารที่ถูกฟ้าแลบสีเหลืองทอง พุ่งชน พังทลาย และติดไฟ
ทุกอย่างกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
ต่อมา พายุทอร์นาโดขนาดใหญ่ที่เรน่าสร้างขึ้น ก็พุ่งเข้าใส่ซากปรักหักพังที่เหลืออยู่
***
“ภารกิจเสร็จสิ้นแล้วครับ ท่านผู้บัญชาการทั้งสอง เหนื่อยหน่อยนะครับ”
ทหารรายงานหลังจากตรวจสอบการทำลายฐานทัพอย่างสมบูรณ์
“ตอนนี้ กองอัศวินเกราะหนักจะเข้าไปตรวจสอบ และทำความสะอาด ท่านทั้งสองกลับที่พักได้เลย”
“……”
จูปิเตอร์มองไปยังที่ที่เธอเผาทำลาย แล้วพึมพำ
“ฉันอยากไปดู”
“อะไรนะ?”
“ฉันอยากไปดูด้วยตัวเอง”
เรน่าตกใจ รีบห้าม
“กองพลเวทมนตร์ห้ามเข้าใกล้พื้นที่ เราเป็นผู้เชี่ยวชาญในการโจมตีระยะไกล ทำไมถึงไม่เข้าใจ?”
“……”
“ถ้าไปแล้ว โดนข้าศึกซุ่มโจมตี กำลังรบของเราจะลดลง…”
“ฉันอยากไปดู”
“จูปิเตอร์!”
เรน่าพยายามห้าม แต่จูปิเตอร์ไม่ฟัง เธอวิ่งขึ้นไปบนภูเขาแล้ว
“จับเธอไว้!”
เรน่าสั่งทหารรอบข้าง อย่างร้อนรน
“จับเธอ! เร็ว!”
แต่ใครจะกล้าจับแม่มดกัน
จูปิเตอร์ผลักทหารที่พยายามจะหยุดเธอออกไป แล้วเข้าไปในฐานทัพของข้าศึก
ในหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้ เหลือเพียงถ่านไฟ ทุกอย่างกลายเป็นซากปรักหักพัง
จูปิเตอร์เข้าไปใกล้ศพที่ไหม้เกรียมอย่างระมัดระวัง
พวกเขาไม่มีอาวุธ แต่พวกเขากำลังกอดตุ๊กตาอยู่
“……เด็ก…”
ขาของจูปิเตอร์สั่น เธอเซไปเซมา ข้ามหมู่บ้านที่พังยับเยินไป
ไม่มีทหาร แม้แต่ศพของผู้ชายหนุ่มก็หาได้ยาก
คนแก่หลังค่อมกับเด็กเล็ก กอดกัน กลายเป็นเถ้าถ่าน
“พลเรือน…มีแต่พลเรือน”
ความรู้สึกผิด ค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ทำให้คอของเธอแข็ง
“บัดซบเอ้ย! ไม่มีทหารติดอาวุธอยู่ที่นี่เลย!”
จูปิเตอร์ตะโกนใส่ทหาร ที่วิ่งตามเธอเข้ามาในหมู่บ้าน
“ทุกคน…ทุกคนเป็นแค่คนแก่และเด็ก!”
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_