◈บทที่ 109. การสำรวจอิสระ: ห้องแห่งทองคำ

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 109. การสำรวจอิสระ: ห้องแห่งทองคำ

“อืม ๆ ก็คือว่า……”

ดาเมียนที่รีบร้อนโดยสารประตูมิติมาถึงค่ายฐานตามการเรียกของฉันทำหน้าตาอึ้ง ๆ งง ๆ

“ท่านหมายถึงให้เข้าไปในนั้นเหรอครับ?”

“ใช่”

ตรงหน้าเรามีประตูเวทมนตร์ที่กำลังปล่อยอนุภาคสีทองออกมาทั่วทุกสารทิศเปิดอยู่

มันคือประตูที่ยายโคโค่เปิดให้ ประตูสู่ ‘ห้องแห่งทองคำ’

เนื่องจากความรู้สึกมันแตกต่างจากประตูมิติที่เคยเห็นมา ดาเมียนเลยดูจะตึงเครียดอยู่

“แล้วก็ มีแค่พวกเราเหรอครับ? คุณจูจูล่ะ?”

ฉันตอบคำถามของดาเมียนอย่างเฉยชา

“ไม่ได้เรียกมา”

มันไม่ใช่ดันเจี้ยนที่จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์

“เพราะเธอดูไม่ค่อยสบายร่างกายหรือเปล่าครับ?”

“ก็มีส่วนอยู่นะ……”

นั่นแหละ หล่อนก็เหมือนยายของหล่อน มีนิสัยชอบของทองคำอยู่

แล้วดันเจี้ยนนี้ก็เป็นห้องแห่งทองคำ ถ้าพาไปด้วยคงวุ่นวายน่าดู ไม่พาไปดีกว่า

‘จริง ๆ แล้วที่นี่ไม่จำเป็นต้องใช้พวกอัศวินด้วยซ้ำ มีแต่ดาเมียนก็พอแล้ว’

ดาเมียนสามารถเล่นคนเดียวได้ ที่จริงมันไม่ได้ยากอะไรหรอก แค่เป็นดันเจี้ยนอีเวนต์ที่มีกลไกเกมน่ารำคาญเท่านั้น

ฉันให้ดาเมียนถือปืนใหญ่เวทมนตร์ ส่วนลูคัสกับเอวานเจลีนให้ถือถุงปุ๋ยใบใหญ่ ๆ

ลูคัสกับเอวานเจลีนดูจะกังวลเมื่อฉันบอกให้เข้าไปโดยไม่มีดาบหรือโล่

“ฝ่าบาท พวกผมถืออาวุธไปด้วยน่าจะดีกว่านะครับ?”

“ใช่ค่ะ! ไม่รู้ว่าข้างในจะมีอะไรโผล่มาบ้าง!”

“ไม่เป็นไร ๆ ไม่ต้องหรอก ถือไปก็หนักเปล่า ๆ เสียแรง”

“ครับ? หนักเหรอครับ?”

“พอถึงเวลาออก ถุงนั้นจะเต็มไปหมดแล้ว ถ้าถืออาวุธไปด้วยจะหนักกว่าเดิมอีกเยอะ”

ลูคัส เอวานเจลีน และดาเมียนต่างก็ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ

ฉันไม่สนใจแล้วเดินนำไป ไปดูก็รู้เองแหละ

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ! ไปหาของดีกัน!”

ฉันวิ่งเข้าไปในทางเข้าห้องแห่งทองคำก่อน

วูบ-!

***

[กำลังโหลด……กำลังเคลื่อนย้าย]

[Tip - ว้าว! ก็อบลินอำพัน!]

…….

ทุกครั้งที่เห็นข้อความแนะนำนี่ ฉันก็โมโหนัก นี่ปกติแล้วเหรอเนี่ย ไหนคำอธิบายที่ช่วยเล่นเกมล่ะเฮ้ย……?

***

ตุ๊บ!

พอการเคลื่อนย้ายเสร็จสิ้น ก็ปรากฏห้องทรงโดมกลมกว้าง

แว๊บ ๆ

ทั่วทุกทิศทางส่องแสงระยิบระยับราวกับว่าชุบด้วยทองคำ เหมือนกับเอาทองคำมาทาเป็นสีเลยทีเดียว

“ว้าว?!”

“นี่มันอะไรกัน!”

พวกพรรคพวกที่ตามเข้ามาต่างตกใจ ฉันลูบตาที่แสบเพราะแสงสีทองแล้วอธิบาย

“ที่นี่คือดันเจี้ยนอีเวนต์ ห้องแห่งทองคำ กติกาง่ายมาก”

ตอนนั้นเอง ฝั่งตรงข้ามของห้องแสงวาบขึ้นมา แล้วก็มีสัตว์ประหลาดสามตัวปรากฏตัว

คิกคิก!

คิกคิกคิก! คิกคิก!

เสียงหัวเราะที่แหลมคมและน่ารำคาญของปีศาจตัวเล็ก ๆ สามตัว

“……ก็อบลินเหรอ?”

เอวานเจลีนที่สังเกตเห็นตัวตนของปีศาจชี้ไป

“นั่นก็อบลินใช่ไหมคะ?”

“ก็ก็อบลินแหละ แต่ไม่เหมือนตัวอื่น”

“อ้อ จริงด้วย ผิวมันวาว ๆ สีทอง”

ก็อบลิน เป็นปีศาจที่อ่อนแอ แต่ฉลาดและอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม

แม้จะเป็นพวกเดียวกับก็อบลิน แต่พวกนี้มันต่างออกไปหน่อย

“พวกมันคือก็อบลินอำพัน เป็นพวกที่คลั่งไคล้ของมีค่าและอัญมณีเป็นพิเศษ……”

ตูม!

ก่อนที่ฉันจะพูดจบ ก็อบลินอำพันสามตัวก็กระโดดแล้ววิ่งไปตามผนังด้วยความเร็วเหลือเชื่อ

“……เร็ว แข็งแกร่ง และน่ารำคาญชะมัด”

“…….”

“…….”

ลูคัสกับเอวานเจลีนอ้าปากค้างมองพวกมันวิ่งด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็น

พร้อม ๆ กันนั้น หน้าต่างระบบก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าฉัน

ติ๊ง!

[Event Dungeon - ห้องแห่งทองคำ]

- จับก็อบลินอำพันให้ได้!

- เวลาที่เหลือ : 59 วินาที

“กติกาง่าย ๆ จับพวกมันให้ได้ภายในเวลาที่กำหนด ก็จะได้ไอเทม”

เวลาที่กำหนดคือ 1 นาที

ก็อบลินอำพันที่วิ่งหนีไปทั่วห้องมีทั้งหมดสามตัว

เร็วมากและแข็งแกร่งมาก

ปกติแล้วจะจับได้แค่ตัวเดียว ถ้าโชคดีและดักได้พร้อมกันก็ได้แค่สองตัว

“ดาเมียน”

แต่ทางเรามีทีเด็ดอยู่นะ

“ยิง!”

“ครับ!”

ดาเมียนที่ถือปืนใหญ่เวทมนตร์ขึ้นมาพร้อมกับท่าทางเตรียมยิง หายใจเข้าลึก ๆ แล้ว

ปัง-!

ยิงออกไป

กระสุนเวทมนตร์ที่พุ่งออกไปก็ไปโดนเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ คือก็อบลินที่กำลังวิ่งอยู่ตามผนัง

ฉึก!

แกร๊ก-?!

ทะลุอกไป

ก็อบลินอำพันพ่นทองคำออกมาทั่วทุกสารทิศก่อนจะล้มลง

“เยี่ยมเลย!”

[ตาเหยี่ยว] สุดยอดไปเลย! ของดีมาก!

ขณะที่ฉันตะโกน สองอัศวินก็คุยกันกระซิบกระซาบ

“ทุกครั้งที่เห็นก็เจ๋งไปเลยนะคะ คุณมือปืน ทำยังไงถึงยิงได้แม่นขนาดนั้นล่ะคะ?”

“อืม ๆ ผม ดาเมียน และฝ่าบาทเป็นเพื่อนร่วมงานที่ผจญภัยด้วยกันมาตั้งแต่ฐานปฏิบัติการแนวหน้า ความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมทีมกับคุณหนูมันต่างกันอยู่นะ”

“นี่คุณลุงพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย จะพูดอะไรกันแน่คะ……?”

ฉันทำท่าทางให้ทั้งสองที่กำลังทะเลาะกันหยุด

“หมดเวลาคุยกันแล้วนะ คู่หูอัศวิน”

อัศวินทั้งสองเบิกตากว้างมองฉัน ฉันยิ้มแล้วชี้ไปที่ซากศพของก็อบลินอำพัน

กรุ๊ง!

แวบ ๆ ๆ ๆ -!

ทันทีที่ปรากฏการ์ตาย ซากศพของก็อบลินอำพันก็เปลี่ยนเป็นแสงแล้วพ่นไอเทมต่าง ๆ ที่ระยิบระยับออกมาอย่างมหาศาล

“…….”

“…….”

ฉันทำท่าทางให้ทั้งสองที่อ้าปากค้างมองภาพนี้

“เก็บมา”

ในขณะที่พวกเรากำลังทำอย่างนั้น ดาเมียนก็ยังคงยิงต่อไปโดยไม่หยุดพัก

ปัง!

กรึบ?!

ปั้ง-!

แกร๊ก!

ยิงทีเดียวตาย

ด้วยกระสุนเวทมนตร์ของดาเมียนที่ทะลุจุดอ่อนอย่างแม่นยำ ก็อบลินอำพันทั้งสามตัวที่ปกติแล้วจะทำให้หัวเสียและความดันขึ้น กลับถูกจัดการได้อย่างง่ายดาย

ทันทีที่ก็อบลินตัวสุดท้ายล้มลงพร้อมพ่นทองคำ

ติ๊ง!

[Event Dungeon - ห้องแห่งทองคำ]

- จับก็อบลินอำพันให้ได้! <กำจัดทั้งหมด!>

- เวลาที่เหลือจนกว่าห้องจะปิด : 4 นาที 59 วินาที

เปรี้ยงปร้าง~!

เสียงเพลงฉลองการเคลียร์ดันเจี้ยนอีเวนต์ดังขึ้น ขอบคุณมากสำหรับการร่วมฉลอง

ที่ที่ก็อบลินตาย มีทองคำกระจายอยู่เหมือนฝนตก และมีอัญมณีกับไอเทมกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด

“นายยอดเยี่ยมมากเลยนะ ดาเมียน”

ฉันเป่าปากแล้วลูบหัวดาเมียน ดาเมียนหัวเราะเขิน ๆ

“เอาล่ะ รีบเก็บกันเถอะ~ อีก 5 นาทีก็จะถูกบังคับให้ออกไปแล้ว”

ฉันจะปล่อยให้เก็บกันจนเต็มที่ก็ได้ แต่ดันกำหนดเวลาให้ออกภายใน 5 นาที งกชะมัด

ลูคัสกับเอวานเจลีนที่ตกใจกับคำพูดของฉันรีบโยนทองคำและอัญมณีลงในถุงปุ๋ย

ดาเมียนก็รีบเก็บของที่ระยิบระยับอยู่บนพื้น

ฉันเก็บแต่ของที่มีราคาแพง ๆ บนพรมทองคำและอัญมณี

เอาจริง ๆ ก็คงเอาออกไปหมดไม่ได้ เก็บแต่ของมีค่าไว้ดีกว่า

แก๊ง!

“โอ้”

แล้วก็เจอเข้า

ฉันเก็บแกนพลังเวทมนตร์สีทองขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

[แกนพลังเวทมนตร์ระดับ SSR มาตรฐาน]

ได้ของดีแล้ว

ฉันเก็บแกนพลังระดับ SSR ลงในคลังของอย่างระมัดระวัง ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องมีซักอันแหละ

ฉันลองดูว่ามีอะไรอีกไหม แต่ก็มีแค่แกนพลังระดับ SSR นี้ เจอแกนพลังระดับ SR อีกแค่สองอัน

เวลา 5 นาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ประตูที่เหมือนกับตอนเข้ามาเปิดขึ้น ฉันปรบมือ

“เอาล่ะ ทุกคนหยุดเก็บแล้ว เตรียมตัวออกกันเถอะ”

“อื้อ ยังเหลืออีกเยอะเลย”

“เสียดายที่เอาไปไม่หมด……”

“เจ้าชายมีทองคำมากกว่านี้อีกเยอะ เอาล่ะ ออกกันเถอะ”

ขณะที่เอวานเจลีนเลียริมฝีปากอย่างเสียดายที่มองทองคำอยู่ใต้ฝ่าเท้า

วูบ-!

ประตูสีทองที่อยู่ไกลออกไปขยายใหญ่ขึ้น แล้วก็กลืนพวกเราหายไปเหมือนกับปากปีศาจ อะไรกันเนี่ย?!

สุดท้ายเราก็ถูกบังคับให้ออกไป

***

พอรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ที่ค่ายฐานแล้ว

“……นึกว่าจะไล่ออกไปยังไงซะอีก ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง”

ฉันกำลังงง ๆ อยู่ ก็ได้ยินเสียงเอวานเจลีนร้อง “ว้าว-” เกิดอะไรขึ้น

“ทองคำของฉัน……”

ทองคำที่เอวานเจลีนถืออยู่นั้นแตกเป็นสองท่อน

นี่มันไม่ให้เอาของที่ถือมาด้วยออกไปเหรอเนี่ย เป็นห้องแห่งทองคำที่เรื่องมากจริง ๆ

“ฉันเริ่มเข้าใจยายจูปิเตอร์แล้ว……”

เอวานเจลีนที่วางถุงปุ๋ยหนัก ๆ ลงบนพื้นบ่นพึมพำ

“ไม่คิดเลยว่าทองคำจะเป็นของที่สวยงามขนาดนี้ ฉันเกือบจะหลงใหลไปแล้ว”

“แต่ก็อย่าไปแอบเก็บเหมือนจูปิเตอร์นะ เดี๋ยวฉันจะแบ่งให้ตามส่วน เอาออกมาหมดก่อนเลย”

“เชอะ”

เอวานเจลีนถอนหายใจแล้วเอาทองคำออกมาจากกระเป๋า

นี่มันเริ่มเลียนแบบจูปิเตอร์แล้วเหรอเนี่ย

ลูคัสทำหน้ามั่นใจแล้วส่งถุงปุ๋ยของตัวเองให้ฉัน

“ผม ลูคัส ไม่ได้ทำอะไรผิดหรือทุจริตแม้แต่น้อย สมบัติของผมทั้งหมดเป็นของฝ่าบาท”

“บางทีก็อยากให้นายทำอะไรผิดบ้างนะ”

นี่มันขยันเกินไปแล้วนะ หยุดเป็นคนดีได้แล้ว ลองขโมยทองคำดูบ้างสิ

“เจ้าชาย นี่ครับ……”

สุดท้ายดาเมียนก็เอามือไปหาอะไรบางอย่าง

“อันนี้ ฝากฝ่าบาทหน่อยได้ไหมครับ?”

“อืม? อะไรเหรอ?”

พอฉันรับมาดู ก็พบกับเลนส์แก้วที่ประณีต

“ตาผมมองของที่อยู่ไกล ๆ ได้ดีอยู่แล้วนะครับ แต่พอทำอย่างนั้นก็ใช้พลังงานจิตเยอะ”

ดาเมียนอธิบายด้วยสีหน้าเขิน ๆ

“แต่ถ้าผมเอาอันนี้ไปทำเป็นกล้องเล็ง คงจะมองได้สะดวกขึ้นนะครับ……”

“…….”

ฉันพยักหน้าแล้วส่งเลนส์คืนให้ดาเมียน

“เอาไปเลย แล้วก็เอาทองคำไปเพิ่มด้วย”

“ครับ? ไม่ต้องหรอกครับ! ค่าจ้างที่ท่านให้ก็มากพอแล้ว!”

“มากพออะไร เฮ้ เป็นทหารรับจ้างก็ต้องเรียกร้องค่าตอบแทนให้มากขึ้นหน่อยสิ”

แต่ก็อย่าไปเหมือนจูปิเตอร์นะ อยู่ตรงกลางระหว่างจูปิเตอร์กับลูคัสดีกว่า

เอาเป็นว่า เนื่องจากได้ทองคำและอัญมณีมาเยอะ ฉันเลยตัดสินใจให้โบนัสกับปาร์ตี้

เดี๋ยวค่อยมาตรวจสอบทองคำที่คฤหาสน์แล้วค่อยแจก

ฉันมอบอัญมณีให้ยายโคโค่เพื่อเป็นการขอบคุณที่เปิดประตูให้ แล้วก็เดินไปหาช่างตีเหล็กเคลลิเบย์

ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!

ตอนนี้กำลังจุดไฟในเตาเผาและใช้เครื่องเป่าลม ดูเหมือนว่ากำลังมีแรงบันดาลใจในการทำงานเต็มที่

“เอาของมาส่งแล้วครับ”

ฉันวางแกนพลังเวทมนตร์สามอันบนโต๊ะทำงานข้าง ๆ เคลลิเบย์

แกนพลังเวทมนตร์ระดับ SSR มาตรฐานที่ได้มาในครั้งนี้

และแกนพลังเวทมนตร์ของหัวหน้าการ์กอยล์ที่ได้มาครั้งก่อน สองอัน

รวมเป็นแกนพลังระดับ SSR สามอัน

“……เตรียมตัวมาอย่างดีเลยนะ อนาคตสดใส สดใสจนฟ้าเป็นสีฟ้าเลยทีเดียว”

เคลลิเบย์ที่ถือแกนพลังเวทมนตร์แล้วตรวจดู ยกริมฝีปากขึ้น

“ดีมาก! งั้นก็เหลือแค่ส่วนผสมสุดท้ายแล้ว”

ฉันพยักหน้า

“ผลึกแห่งความมืดมิด”

“รู้ไหมว่าหาได้จากไหน?”

“แน่นอนครับ”

ฉันหันไปมองความมืดด้านนอกค่ายฐาน

“บอสตัวร้ายที่อยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ มันเก็บเอาไว้ในท้องมัน”

พอออกจากค่ายฐาน สู่เขตถัดไป

ก็ถึงเวลาออกไปสำรวจอิสระแล้ว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_