◈บทที่ 107. คำสาปแห่งชีวิตชั่วนิรันดร์

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 107. คำสาปแห่งชีวิตชั่วนิรันดร์

คุยกับช่างตีเหล็ก เคลลิเบย์เรียบร้อยแล้ว

ก็ทำความสะอาดรอบ ๆ ค่ายฐานจนเรียบร้อย

“กลับกันเถอะ!”

ฉันกับพวกพรรคพวกทั้งสามปาร์ตี้ใช้ประตูมิติกลับมา

เคลลิเบย์โบกมือให้ฉันอยู่ข้างโรงตีเหล็ก

“มาเที่ยวบ่อย ๆ นะ! ฉันเหงาเหลือเกิน! เอาของอร่อย ๆ มาด้วยล่ะ! เข้าใจไหม?!”

อ้าว นี่มันบทพูดของตาแก่ที่อยู่บ้านนอกคนเดียวชัด ๆ

แต่ยังไงซะ ฉันก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมบ่อย ๆ อยู่แล้วนี่นา

ฉันโค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนจะเดินเข้าไปในประตู

“ต้องมาบ่อย ๆ นะ ต้องมาจริง ๆ !”

อ้าว ทำไมตาแก่ถึงได้พูดเสียงอ้อนวอนขนาดนี้! เหมือนรอหลานมาเยี่ยมตอนเทศกาลเลย! ฉันจะกลับมาอีกนะ เลิกอ้อนเถอะน่าตาแก่!

วาบ-!

***

พอฉันกลับมาถึงคฤหาสน์ก็เรียกสมาชิกทุกคนในสามปาร์ตี้มาที่ห้องรับแขกทันที

ถึงทุกคนจะเหนื่อยล้าจากการต่อสู้หนักหน่วง แต่เราก็ต้องสรุปเหตุการณ์ครั้งนี้ให้จบ

“ก่อนอื่น ขอบนายทุกคนมาก พวกนายทุกคนทำงานหนักมาก ถึงเราถึงจะชนะการปฏิบัติการยึดคืนครั้งนี้ได้”

ฉันแจกเครื่องดื่มและขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ทุกคน ก่อนจะยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มรวดเดียวแล้วพูดต่อ

แต่ทุกคนกลับจ้องฉันตาเขม็ง ฉันเลยร้องเสียงหลง

“เฮ้อ กินและดื่มกันให้สบายใจหน่อยสิ! เราชนะแล้วนี่ ทำไมถึงได้เคร่งเครียดกันจัง”

“อ่า ครับ!”

“ครับ ขอประทานอภัยด้วยครับ!”

“ขอประทานอภัยด้วยค่ะ~!”

ลูคัสกับเอวานเจลีนเป็นคนแรกที่หยิบพายผลไม้เข้าปาก สมาชิกคนอื่น ๆ ก็เริ่มทยอยหยิบกินกันอย่างระมัดระวัง

บรรดาเด็ก ๆ ในกองกำลังเงาโกยขนมเข้าปากกันใหญ่ ส่วนบรรดาพวกมือใหม่ในกองกำลังทหารรับจ้างดิออนที่แอบมองอยู่ก็เริ่มกินกันอย่างเอร็ดอร่อย น่ารักจริง ๆ

“ก่อนอื่น ฉันต้องอธิบายเรื่องที่พวกมันไม่ตายแต่หายไป”

พอเห็นว่าทุกคนกินเครื่องดื่มและขนมไปได้ระดับหนึ่งแล้ว ฉันก็เริ่มเล่าเรื่องต่อ

“จากคำบอกเล่าของช่างตีเหล็ก เคลลิเบย์ …ประชาชนในอาณาจักรแห่งทะเลสาบถูกสาปด้วยคำสาปแห่งชีวิตชั่วนิรันดร์”

ลูคัสขมวดคิ้ว

“คำสาปแห่งชีวิตชั่วนิรันดร์…? หมายความว่าพวกเขาไม่ตายงั้นเหรอครับ?”

“ใช่”

ตามคำอธิบายของเคลลิเบย์ ประชาชนในอาณาจักรแห่งทะเลสาบจะฟื้นคืนชีพที่สถานที่ที่กำหนดไว้เมื่อพวกเขาตาย

ถึงจะต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะขยับได้ แต่ไม่ว่าจะฆ่าเท่าไหร่ก็ฟื้นคืนชีพได้เรื่อย ๆ

“พวกเขาไม่แก่และไม่ตาย เหมือนกับเวลาหยุดนิ่งอยู่กับที่”

“หมายความว่าประชาชนทุกคนในอาณาจักรแห่งทะเลสาบถูกสาปงั้นเหรอครับ? เป็นไปได้ยังไง…”

“อืม ก็แค่พวกที่ทำงานอยู่ข้างล่างน่ะนะ”

ถ้าดูแค่ขนาด เมืองประเทศนี้ก็มีประชากรอย่างน้อยหลายแสนคน

แต่ในเกมจริง ๆ NPC ในอาณาจักรแห่งทะเลสาบที่ฉันเจอก็แค่ไม่กี่สิบคน

‘NPC ที่เจอในดันเจี้ยนมีทั้งหมดประมาณร้อยคน ครึ่งหนึ่งเป็นนักผจญภัย อีกครึ่งหนึ่งเป็นประชาชนในอาณาจักรแห่งทะเลสาบ… ก็ประมาณห้าสิบคนมั้ง’

ฉันหยุดคิด เดี๋ยวนะ

‘…งั้นประชาชนที่เหลืออยู่ไหนล่ะ?’

ประชาชนที่เหลืออีกหลายแสนคน

ถ้าทุกคนถูกสาปด้วยคำสาปแห่งชีวิตชั่วนิรันดร์… แล้วพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน?

“ฟังดูไม่น่าเชื่อเลยค่ะ เหมือนนิทานเลย”

เอวานเจลีนเคี้ยวพายพลางขมวดคิ้ว

“แต่ถ้าเป็นอมตะนี่ มันไม่ใช่คำสาป แต่เป็นพรไม่ใช่เหรอคะ?”

ลูคัสเห็นด้วย

“ใช่ครับ ทุกคนอยากมีชีวิตอยู่ให้ได้นานที่สุด ถ้ามีชีวิตอยู่ได้ตลอดไป… มันควรจะเป็นพรมากกว่าไม่ใช่เหรอครับ?”

ดาเมียนทำหน้าไม่พอใจ

“ผมไม่เอาครับ”

“ทำไม? อยากตายเร็ว ๆ เหรอ?”

“ผมไม่ชอบตายหรอกนะครับ แต่ถ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ตลอดไป… มันคงเหนื่อยเกินไปครับ”

แต่ละคนก็มีความคิดเห็นเกี่ยวกับความเป็นความตายที่แตกต่างกันออกไป

ฉันหันไปมองจูเนียร์สมาชิกหลักคนสุดท้ายของปาร์ตี้ ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“……อมตะเหรอ……”

เธอมองไปบนฟ้าพลางพึมพำเบา ๆ

เพราะเป็นสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวนักเวทน้อยคนนี้ ฉันเลยแปลกใจเล็กน้อย

กองกำลังเงากับกองกำลังทหารรับจ้างดิออนก็เริ่มแสดงความคิดเห็นของตนเองเกี่ยวกับการ ‘มีชีวิตอยู่ตลอดไปหรือมีชีวิตอยู่จนถึงวาระสุดท้าย’

ห้องรับแขกคึกคักขึ้นมาทันที

‘นี่ ใครจะให้มีชีวิตอยู่ตลอดไปกัน? พวกนี้คิดไปเรื่อยได้นะ’

ฉันอมยิ้มพลางดื่มเครื่องดื่มลงไป

‘ยังไงซะ ต่อไปนี้ NPC ที่เป็นศัตรูในอาณาจักรแห่งทะเลสาบ เราจะไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้ แต่จะสามารถไล่พวกเขาไปยังจุดฟื้นคืนชีพได้เท่านั้นสินะ…?’

ถึงจะสามารถควบคุมและไล่พวกเขาไปได้ ก็ยังดีอยู่ แต่ที่น่าหนักใจคือ เราไม่สามารถกำจัดพวกเขาได้อย่างสิ้นเชิง

นั่นหมายความว่า เราต้องต่อสู้กับพวกพรายราตรีทุกครั้งที่พวกมันปรากฏตัว

“ยังไงซะ ตอนนี้เราก็ไล่พวกมันออกจากค่ายฐานไปแล้ว อีกสักพักพวกมันคงไม่มาขัดขวางเราอีก ตอนนี้เราต้องเตรียมพร้อมสำหรับการป้องกันครั้งต่อไป”

ฉันพูดเพื่อจัดการกับบรรยากาศที่วุ่นวาย

“ศัตรูในสงครามป้องกันครั้งต่อไปคือเผ่าพันธุ์โลหิต และเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นแวมไพร์ชั้นสูง”

ทุกคนจับจ้องมาที่ฉัน ฉันพยักหน้า

“ฉันจะจัดหาอาวุธใหม่ที่ใช้ได้ผลกับเผ่าพันธุ์โลหิตให้ทุกคน และจะต้องฝึกการใช้อาวุธนั้นด้วย”

ฉันสั่งทำอาวุธสามชิ้นจากเคลลิเบย์เป็นของตอบแทน

แต่ต่างหากจากนั้น ฉันจะจัดทำอาวุธเงินให้กับทุกคน

“เหลือเวลาอีกสามสัปดาห์กว่าพวกมันจะบุกมา ในระหว่างนี้เราต้องเตรียมการอย่างเต็มที่โดยไม่หยุดพัก”

ฉันพูดอย่างเคร่งเครียดก่อนจะยิ้มออกมา

“แต่คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พวกนายทำได้ดีมาก และเหนื่อยกันมาหนักมาก”

ทุกคนยิ้มให้ฉันเบา ๆ ฉันโบกมือ

“เอาล่ะ พวกนายเหนื่อยกันมาทั้งคืนแล้ว ไปนอนกันเถอะ เลิกงาน!”

***

กองกำลังเงากับกองกำลังทหารรับจ้างดิออนออกจากห้องรับแขกไปก่อน ส่วนปาร์ตี้หลักเป็นกลุ่มสุดท้าย

“ฮ้าวววว……”

ฉันหาวอย่างเหนื่อยล้า เหนื่อยจริง ๆ

ตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้ว แสงแดดเย็น ๆ ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง

ลูคัส เอวานเจลีน และดาเมียนกำลังคุยกันไปมาเตรียมตัวจะแยกย้ายกัน

‘หืม?’

ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นจูเนียร์นั่งอยู่ที่หน้าต่าง

จูเนียร์หน้าซีดและกำลังกุมขมับอยู่ เป็นอะไรหรือเปล่า

“จูเนียร์ เป็นอะไรหรือเปล่า? หน้าซีดจัง”

“ฮึก?!”

จูเนียร์ตัวสั่นตกใจเมื่อฉันเดินเข้าไปถาม

จูเนียร์ยิ้มแห้ง ๆ แล้วมองฉัน

“ฮิ ๆ คงจะเหนื่อยเพราะนอนดึกมั้งคะ สภาพร่างกายไม่ค่อยดีเท่าไหร่…”

กึก

จูเนียร์พูดไม่จบก็เซแล้วล้มลง…

ตุบ

ล้มลงไปในอ้อมกอดฉัน

‘อะไรกัน?!’

ฉันแข็งทื่อไปทั้งตัว อะไร? อะไรกันเนี่ย? นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

‘หรือว่านักเวทคนนี้กำลังวางแผนอะไรกับฉันอยู่?!’

ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัว

นี่เธอจะทำอะไรของเธอ? เพราะทองใช่ไหม? อยากเกี้ยวพาราสีเจ้าชายอย่างฉันใช่ไหม? แอชมีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้ แต่ฉันไม่ใช่แบบนั้นนะ แต่ถ้าแต่งงานแล้วจะมีลูกกี่คนล่ะ-?

“ทั้งสองสบายดีใช่ไหมครับ?”

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

ตอนนั้นลูคัสกับเอวานเจลีนก็วิ่งเข้ามา

เอวานเจลีนค่อย ๆ ประคองจูเนียร์ ส่วนลูคัสยืนขวางฉันกับจูเนียร์ไว้ เหมือนจะปกป้องฉัน

ดวงตาของลูคัสกับเอวานเจลีนฉายแววระแวงออกมา

ทำไมพวกเธอถึงระแวงกันล่ะ?

จูเนียร์ที่เอวานเจลีนประคองอยู่ใช้มือปิดหน้า ยังคงทรงตัวไม่ไหวอยู่

“ขอ…ขออภัยค่ะ ฝ่าบาท ฉันแค่เวียนหัวนิดหน่อย…”

“เวียนหัวแล้วทำไมถึงได้กระโดดลงไปในอ้อมกอดรุ่นพี่ล่ะคะ?”

“ถึงจะเป็นนักเวทอันทรงคุณค่าแค่ไหนก็ไม่ควรเข้าใกล้พระองค์อย่างง่ายดายสิ”

สองอัศวินยังคงระแวงอยู่

“จูจูครับ เจ็บมากไหมครับ? ให้ผมใช้เวทย์รักษาดีไหมครับ?”

ดาเมียนที่วิ่งมาทีหลังพูดด้วยใบหน้าไร้เดียงสา มือทั้งสองข้างกำลังปล่อยเวทย์รักษาอยู่

“ฮ่า ๆ เปล่าค่ะ จริง ๆ แล้วไม่เป็นอะไร…”

พร่วด

ก่อนจะพูดจบ เลือดก็ไหลออกมาจากจมูกของจูเนียร์ ไหลลงมาตามคาง

“อ้าว?”

ดูเหมือนเธอเองก็ตกใจ จูเนียร์มองเลือดที่ไหลลงมาเปื้อนมือด้วยสีหน้างุนงง

“นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า? นี่ผ้าเช็ดหน้า-”

ฉันรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา

“……อึก”

แต่จูเนียร์ลุกขึ้นวิ่งออกจากห้องรับแขกเร็วกว่า

“ฉัน…ฉันขอตัวก่อนนะคะ! แล้วพวกคุณก็พักผ่อนให้เต็มที่นะคะ!”

“เฮ้ย จูเนียร์! เดี๋ยว!”

ฉันยังจับตัวเธอไม่ได้ จูเนียร์วิ่งหายไปที่ปลายทางของห้องโถงคฤหาสน์แล้ว

“……ให้ดาเมียนรักษาเธอก่อนดีกว่า”

ฉันพึมพำด้วยความงุนงง พลางเหลือบมองสองอัศวิน

“แล้วทำไมพวกเธอถึงได้ลงมือเกินไปนัก? กับคนป่วยเนี่ยนะ”

“ฝ่าบาทใจเย็นเกินไปต่างหาก…”

ลูคัสพูด เอวานเจลีนพยักหน้าเห็นด้วย

“พี่จูจู มีพลังเวทย์กำลังเดือดปุด ๆ อยู่ข้างใน เหมือนกำลังจะพุ่งออกมาเลย”

“หือ? เหรอ?”

ฉันไม่รู้เลย ถึง SSR สองคนนี้จะตรวจจับได้ แต่ฉันไม่มีความสามารถในการตรวจจับแบบนั้น!

“พี่จูจูดูเหมือนจะปกปิดบางอย่างมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน พลังเวทย์ก็มีการกระเพื่อมอย่างไม่สม่ำเสมอ”

ฉันคิดว่าค่าสถานะพลังจิตและพลังเวทย์ของตัวเองก็เพิ่มขึ้นไม่เลวนะ แต่ทำไมถึงตรวจจับไม่ได้ การรับรู้แบบนี้เป็นอีกความสามารถหนึ่งหรือเปล่า?

“แต่เนื่องจากทักษะของพี่จูจูยอดเยี่ยมมาก เลยไม่กล้าพูดอะไร”

ลูคัสมองไปที่ทางที่จูเนียร์วิ่งออกไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง

“ถ้าเป็นภัยคุกคามต่อฝ่าบาทก็ต้องขัดขวางไว้”

“อืม……”

ดาเมียนมองไปที่สองคน ก่อนจะพูดเบา ๆ

“แต่จูจู… ดูเหมือนจะเจ็บป่วยจริง ๆ นะครับ”

“นายก็ตรวจจับได้งั้นเหรอ?”

สมกับเป็นหมอรักษา นายตรวจจับอาการป่วยไม่ใช่พลังเวทย์สินะ

“เวลาจูจูใช้เวทย์ ก็มักจะเอาบุหรี่ไปสูบอยู่ตลอด”

“อืม… คงเป็นเพราะเธอเป็นคนสูบบุหรี่เป็นประจำรึเปล่า?”

“ไม่ใช่ครับ ในบุหรี่นั้น ไม่ใช่ยาสูบ แต่เป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์บรรเทาอาการปวดครับ”

“หือ?”

“กลิ่นมันต่างกันครับ ผมเคยเห็นจูจูใส่สมุนไพรเข้าไปเองด้วยครับ…”

“…….”

สมุนไพรที่มีฤทธิ์บรรเทาอาการปวด?

ทุกครั้งที่ใช้เวทย์เหรอ? ทำไมล่ะ?

ฉันปวดหัวจนตีหัวตัวเองดังปั้ง

‘นี่ เหล่านักเวททั้งหลาย ทำไมพวกเธอถึงได้ป่วยกันขนาดนี้ล่ะ!’

คนหนึ่งก็เจ็บขา อีกคนก็พลังเวทย์ปะทุ คนสุดท้ายก็ป่วยอีก!

ไม่ได้นะ! ถ้าร่างกายมีค่าขนาดนี้ก็ขอให้สุขภาพแข็งแรงหน่อยเถอะ!

“อย่าแต่ทำวิจัยเวทย์มัวแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับโต๊ะ ลองยืดเส้นยืดสายบ้างสิ! เหยียดหลังบ้าง! ออกไปรับแสงแดดบ้าง! เข้าใจไหม?!”

ฉันตะโกนออกมาคนเดียว ลูคัสเลยพูดแทรกขึ้นมา

“ดูเหมือนคำพูดนั้นจะใช้กับฝ่าบาทได้ด้วยนะครับ…”

“หือ?”

“ใช่ค่ะ รุ่นพี่! ใบหน้าซีดเซียวขนาดนั้น ก็เพราะมัวแต่อยู่แต่ในห้องทำงานไงล่ะค่ะ!”

“อ้าว แต่ฉันก็ออกไปข้างนอกดันเจี้ยนบ้างนี่…”

“แค่นั้นมันพอเหรอคะ? ต่อไปนี้รุ่นพี่ก็ต้องออกกำลังกายกับพวกเราด้วยนะคะ”

“ผมรับผิดชอบสุขภาพของฝ่าบาทเองครับ!”

สองอัศวินโชว์กล้ามแขน(แต่ของเอวานเจลีนไม่มี) แล้วบีบบังคับฉัน

ฉันร้องเสียงหลงแล้วส่ายหน้า

ไม่เอา! เจ้าชายเป็นพวกอยู่แต่ในบ้าน! ฉันยุ่งอยู่กับเรื่องต่าง ๆ มากมาย! ไปให้พ้นจากสายตาฉันเลยไอ้พวกกล้ามโต!

***

วันรุ่งขึ้น เที่ยงวัน ห้องทำงาน

“อื้อ……”

ฉันนอนพิงเก้าอี้

เมื่อเช้าโดนสองอัศวินลากไปวิ่งจ็อกกิ้งกับฝึกซ้อมมาทั้งเช้า

ไม่เคยออกกำลังกายมาก่อน เลยเหนื่อยจัง……

‘……ลองชวนจูเนียร์ออกกำลังกายด้วยดีไหม?’

ฉันนึกถึงปัญหาสุขภาพของนักเวทคนใหม่

ทั้งเลือดกำเดาที่ไหลออกมา ทั้งอาการเซ

และยังสูบสมุนไพรที่มีฤทธิ์บรรเทาอาการปวดเหมือนบุหรี่

แน่ชัดว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ

ปัญหาคือ เธอดูเหมือนจะไม่คิดจะพูดอะไรเลย

‘แถมยังปิดบังค่าสถานะ ปิดบังปัญหาสุขภาพอีกด้วย…….’

เธอยังทะเลาะกับยายจูปิเตอร์ถึงขั้นต่อสู้กันด้วยเวทย์

อยากให้เธอเล่าเรื่องราว เล่าเหตุผลต่าง ๆ ให้ฉันฟังอย่างชัดเจนจัง

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่มีทีท่าจะทำอย่างนั้นเลย

ปึง!

ตอนนั้นเอง ไอเดอร์วิ่งเข้ามาในห้องทำงานด้วยเอกสารหนึ่งฉบับ

“ทูตที่ส่งไปยังเมืองหลวงกลับมาแล้วครับ!”

“โอ”

ฉันลุกขึ้นนั่ง นั่นคือคำร้องขอการสนับสนุนที่ฉันส่งไปตลอด

แต่เมื่อศัตรูของด่านที่ 5 ได้แก่เผ่าพันธุ์โลหิตถูกระบุ ฉันก็เลยส่งไปอีกทันที

ฉันเขียนขอร้องอย่างสุภาพว่าถ้าไม่ได้รับการช่วยเหลือคราวนี้ ฉันจะต้องแตกพ่ายแน่ ๆ

ฉันเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือด้วยลายมือของตัวเอง เหมือนกับหนังสือร้องเรียนเลย คราวนี้ต้องได้รับการตอบรับแล้ว!

“แล้วไง ได้การสนับสนุนไหม?”

“แฮ่ ๆ คือว่า…”

ไอเดอร์เกาหัวพลางยิ้มแห้ง ๆ

“ไม่ได้รับครับ!”

ว่าแล้วเชียว ไอ้พวกคนในเมืองหลวงสารเลว!

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_