◈บทที่ 102. [การสำรวจอิสระ] ก้าวแรก

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 102. [การสำรวจอิสระ] ก้าวแรก

“……ท่านรู้ได้ยังไงคะ?”

จูเนียร์ที่เงียบมาตลอดมองฉันด้วยแววตาสั่นไหว

“ว่าฉัน…กำลังปิดบังความสามารถอยู่”

“…….”

“แม้แต่แม่มดกับนักเวทคนอื่น…แม้แต่คุณย่าก็ยังไม่ทันสังเกตเลย”

“ฉันมันดวงดีด้านนี้หน่อยน่ะ”

อย่างน้อยก็ต้องมีระบบช่วยเหลือแบบนี้แหละ ถึงจะฝ่าด่านเกมโหด ๆ แบบนี้ไปได้

ฉันไขว่ห้างนั่งอยู่แล้วชี้คางใส่จูเนียร์

“แสดงฝีมือทั้งหมดออกมาให้หมดเลยนะ จูเนียร์ ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะจ่ายค่าตอบแทนให้สมน้ำสมเนื้อ”

“…….”

จูเนียร์ที่กัดริมฝีปากแน่นมองฉันตรง ๆ ฉันยิ้มให้

“อยากได้เงินเยอะ ๆ ไม่ใช่เหรอ?”

***

และแล้วความสามารถที่แท้จริงของจูปิเตอร์ จูเนียร์ก็ปรากฏออกมาดังนี้

[จูปิเตอร์ จูเนียร์ (SSR)]

- เลเวล : 35

- ฉายา: ไม่มี

- อาชีพ : แม่มดธาตุขั้นสูง

- พละกำลัง 15 ความคล่องแคล่ว 17 ปัญญา 35 พลังชีวิต 13 พลังเวทย์ 35

[ทักษะที่ครอบครอง]

> ทักษะติดตัว : ผู้ควบคุมธาตุ

> ทักษะที่ 1 : การระเบิดพลังธาตุ

> ทักษะที่ 2 : การหลอมรวมธาตุ

> ทักษะขั้นสูงสุด : ??? (ปลดล็อคหลังจากเลเวล 3)

ที่จริงแล้วเธอเป็นแม่มดเลเวล 35 ที่ผ่านการเลเวลอัพครั้งที่ 2 แล้ว มีทักษะ 2 อย่างเปิดใช้งานอยู่แล้ว นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมต้องปิดบังด้วย

ทักษะที่ 2 [การหลอมรวมธาตุ] คือทักษะที่ใช้ในการผสมผสานธาตุต่าง ๆ ที่สามารถใช้ได้เข้าด้วยกันเพื่อสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง

นี่แหละ ทักษะเวทย์มนตร์วงกว้างที่ฉันตามหามานาน โชคดีเหลือเกิน!

‘แต่ดูเหมือนว่าเธอยังคงปิดบังอะไรบางอย่างไว้อีก’

ฉันจ้องมองจูเนียร์ที่กำลังเซ็นสัญญาจ้างงานอย่างตั้งใจ

จูเนียร์ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสายตาของฉัน แล้วมุ่งมั่นเซ็นสัญญาต่อ

เอาเถอะ ถึงขนาดนี้แล้ว ถ้ามีฝีมือที่ต้องปิดบังขนาดนี้ก็ปล่อยไปเถอะ

ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเธอมีเรื่องอะไรอยู่ด้วย

“ช่วงทดลองงาน 4 สัปดาห์จะจ่ายเป็นรายสัปดาห์ หลังจากนั้นสิ้นสุดช่วงทดลองงานแล้วจะจ่ายเป็นก้อน 11 เดือน”

จูเนียร์ตรวจสอบสัญญาที่เซ็นเสร็จแล้วแล้วส่งคืนให้ฉัน

“ฉันเข้าใจถูกต้องไหมคะ?”

“ถูกต้อง”

เหมือนคุณย่าเลย เรื่องเงินนี่ตาเป็นประกายเลย เหนื่อยมากที่ต้องต่อรองจนถึงนาทีสุดท้ายเพื่อให้ได้เงินเพิ่มสักนิด

‘จ้างแม่มดแต่ละคนนี่เงินหายไปเป็นก้อน ๆ เลยแฮะ’

แต่คุณค่าเชิงยุทธวิธีของแม่มดเทียบได้กับเครื่องบินรบในยุคปัจจุบันเลย

ค่าใช้จ่ายระดับนี้ก็ถือว่าสมเหตุสมผล ฉันพยักหน้าแล้วประทับตราลงในสัญญา

“เท่านี้ก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว…แม้จะช้าไปหน่อยแต่ฉันก็มีอะไรจะถาม”

“คะ?”

“จูเนียร์ เคยใช้เวทย์มนตร์ยิงใส่คนไหม?”

จูเนียร์ลังเล

“อืม…คะ? ฉันไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของคำถามนี้ค่ะ”

“ฉันไม่ได้จะซักไซ้เรื่องอดีตของเธอหรอกนะ”

ฉันโบกมือปฏิเสธ

“ที่นี่คือแนวหน้าต่อสู้กับสัตว์ประหลาด แต่ศัตรูที่ต้องเผชิญในตอนนี้คือมนุษย์ เลยต้องถามแบบนี้”

ศัตรูที่ต้องเผชิญในตอนนี้ก็คือ กองกำลังพรายราตรี ที่กำลังยึดฐานที่มั่นอยู่

พวกเราต้องไป PVP ไปสู้กับมนุษย์กัน

ฉันเลยถามไปเผื่อว่าจูเนียร์จะลังเลที่จะใช้เวทย์มนตร์ใส่คน

“เปล่า คือคำพูดของฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”

แต่คำตอบของจูเนียร์กลับแตกต่างจากที่ฉันคาดไว้

“เวทย์มนตร์ก็ใช้ยิงใส่คนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“……!”

“ดาบ หอก ธนู ก็เหมือนกันหมดแหละค่ะ อาวุธของมนุษย์ส่วนใหญ่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้กับมนุษย์ด้วยกัน”

จริงด้วย

นั่นอาจจะเป็นความจริง

“เคยใช้เวทย์มนตร์ยิงใส่คนไหมเหรอคะ? แน่นอนสิคะ เวทย์มนตร์ก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสิ่งนั้นไม่ใช่เหรอคะ”

“…….”

“ภารกิจแรกในแนวหน้าที่ต่อสู้กับปีศาจคือการฆ่าคน ตลกดีนะคะ”

จูเนียร์ที่เก็บสัญญาเข้ากระเป๋าแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ออกมา

“พูดตามตรงนะคะ ฉันมั่นใจค่ะ”

“……อย่างนั้นเหรอ?”

ฉันเพิ่งจะมารู้สึกตัวในตอนนี้

ที่นี่ไม่ใช่โลกที่ฉันเคยอยู่

โลกที่เต็มไปด้วยสงครามและความตาย โลกที่โหดร้ายกว่าโลก…โลกที่แตกต่างจากโลกของฉันอย่างสิ้นเชิง

มุมมองเกี่ยวกับการฆ่าคนก็คงจะแตกต่างจากมุมมองที่ตื้นเขินของฉัน

แต่—

“…….”

ฉันนึกถึงดาเมียน

นึกถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเด็กคนนั้นที่ลังเลที่จะทำร้ายใครสักคน

เพราะฉะนั้น…ฉันยังคงคิดอยู่

ถึงจะเป็นโลกแบบนี้ การฆ่าใครสักคนก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าพอใจ

‘ฉันฆ่าปีศาจเพื่อปกป้องผู้คน’

ฉันควรปกป้องใคร และฆ่าปีศาจตัวไหน

ฉันไม่ควรละเลยคำถามนี้

‘แต่’

ฉันหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง

กองกำลังพรายราตรี

พวกมันคือศัตรูตัวฉกาจที่ขัดขวางแผนการของฉันและทำให้จูปิเตอร์เกิดอาการเวทย์มนตร์รุนแรง

พวกมัน…ถึงแม้จะต้องฆ่าก็ตามแต่ก็ต้องกำจัดพวกมันให้พ้นทาง

การฆ่าคนไม่ใช่ทางเลือกแรก แต่ถ้าเป็นการป้องกันตัวก็ไม่ต้องลังเล

‘ถ้าจำเป็น…ฉันจะยิง’

ฉันตั้งใจแน่วแน่แล้วมองหน้าจูเนียร์

“ฉันจะบอกเกี่ยวกับศัตรูที่เธอต้องเผชิญในครั้งนี้”

ฉันบอกเกี่ยวกับองค์ประกอบของกองกำลังพรายราตรี จำนวนนักเวทธาตุของพวกมัน คุณสมบัติ และระดับที่คาดการณ์ไว้

“เตรียมตัวให้พร้อม พวกนักเวทของพวกมันทำร้ายคุณย่าของเธอจนบาดเจ็บขนาดนั้นเลยนะ”

“น่าเสียดายจังเลยค่ะ”

ดวงตาของจูเนียร์เป็นประกายดุร้ายเมื่อได้ยินว่าพวกนั้นคือคนที่ทำร้ายคุณย่าของเธอ

“ถ้าฉันอยู่ที่นั่น ฉันคงจัดการพวกนั้นให้เรียบร้อยแล้ว”

“…….”

“อย่าห่วงเลยค่ะ”

จูเนียร์หมุนไม้เท้าในมือไปมา แล้วก็หยุด

“ฉันจะจัดการพวกนั้นแทนคุณย่าเองค่ะ”

ไม่ใช่เพราะว่าเธอเป็นแม่มดระดับ SSR แต่เพราะเธอเป็นหลานสาวของจูปิเตอร์

นั่นแหละที่ทำให้ฉันไว้ใจเธอ ฉันพยักหน้าอย่างหนักแน่น

***

วันรุ่งขึ้น

การสำรวจอิสระ เขต 3. [ทางเหนือของป้อมปราการด้านนอก]

ปาร์ตี้หลัก 5 คน และกองกำลังเงาที่เหลือยกเว้นก็อตแฮนด์ รวม 9 คน มาสำรวจที่นี่

การสำรวจเขต 3 ครั้งนี้มีหลายวัตถุประสงค์ วัตถุประสงค์แรกคือการทดสอบฝีมือของจูเนียร์

เปรี้ยง-!

และฝีมือของจูเนียร์ก็ไม่มีที่ติ

ตูม! ปัง! ปัง! ปัง!

เธอใช้เวทย์มนตร์ธาตุน้ำ ลม และฟ้าผ่าได้อย่างคล่องแคล่ว และปริมาณพลังงานมหาศาล

สมกับเป็นแม่มดระดับ SSR จริง ๆ

ทุกครั้งที่จูเนียร์โบกมือที่ถือไม้เท้าก็จะมีละอองน้ำพุ่งออกมา ลมพายุพัดกระหน่ำ และฟ้าผ่าลงมา

คร๊ากก…

คร๊ากก!

ฝูงผีดิบที่วิ่งเข้ามาตามกำแพงเมืองทางทิศเหนือของอาณาจักรทะเลสาบพังทลายลงเพราะเวทย์มนตร์

‘อื้อ น่าขยะแขยง’

ผีดิบที่เห็นจริงกับตาตัวเอง…มันน่ากลัวมาก

สัตว์ประหลาดที่เจอมาจนถึงตอนนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่ผิดรูปร่างไปจากเดิม แต่ผีดิบนั้นมีรูปลักษณ์คล้ายมนุษย์อย่างชัดเจน

พวกมันกรีดร้องและวิ่งเข้ามาเป็นฝูง มันน่ากลัวมาก

ถ้าเกิดเหตุการณ์ซอมบี้ระบาดขึ้นมา คงจะรู้สึกแบบนี้สินะ

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

แน่นอนว่าพวกมันทั้งหมดพังยับเยินไปหมดแล้วโดยไม่สามารถเข้าใกล้แม่มดผู้มีฝีมือได้เลย

คร๊ากก-!

ในนั้นยังมีพวกที่มีพลังพิเศษปะปนอยู่ด้วย

อย่างพวกที่มีกล้ามเนื้อมากเป็นพิเศษ พวกที่เคลื่อนไหวว่องไว พวกที่ให้บัพเพิ่มพลังโจมตีให้กับฝูงผีดิบอื่น ๆ เป็นต้น

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่พบพวกที่มีพลังพิเศษ ดาเมียนและกองกำลังเงาที่ใช้ธนูก็ยิงพวกมันลงไป

‘พามาเยอะดีจัง’

มีคนถึงเก้าคนเลยสบายตัวขึ้นเยอะ ถึงแม้จะแบ่งประสบการณ์กันก็เถอะ แต่ปลอดภัยกว่า

“เป็นยังไงบ้างคะ?”

หลังจากกำจัดคลื่นสัตว์ประหลาดเสร็จ จูเนียร์ก็หันมายิ้มให้ฉัน

“แบบนี้ถือว่าพิสูจน์ความสามารถของฉันได้แล้วใช่ไหมคะ?”

“เพียงพอแล้ว เธอเหมาะกับบทบาทแม่มดโจมตีของปาร์ตี้หลัก”

ถึงพลังทำลายล้างจะสู้จูปิเตอร์ไม่ได้

แต่จูเนียร์ก็มีข้อดีกว่าในส่วนอื่น ๆ

ทักษะที่ 1 และ 2 สามารถใช้ได้ทั้งกับเป้าหมายเดียวและเป้าหมายหลาย ๆ ตัว และยังมีธาตุหลากหลายอีกด้วย

‘ได้ของดีมาแล้ว’

ฉันพยักหน้าอย่างพอใจ เป้าหมายแรกของการสำรวจครั้งนี้สำเร็จแล้ว

‘และเป้าหมายที่สองคือการตรวจสอบชนิดของผีดิบ’

ฉันเข้าไปหาซากผีดิบที่กองอยู่เป็นภูเขา

‘ลักษณะของผีดิบจะแตกต่างกันไปตามเจ้านาย’

กลิ่นเหม็นเน่าของปีศาจโชยมา

ไม่จำเป็นต้องใช้มือควานหาหรอก ฉันตรวจสอบชื่อของพวกมันผ่านหน้าต่างระบบไปแล้ว

‘ผีดิบน้ำแข็ง’

แปลกดีนะที่มีการแบ่งธาตุให้กับผีดิบด้วย แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เป็นผีดิบธาตุน้ำแข็ง

และในบรรดาแวมไพร์ลอร์ดที่มีธาตุน้ำแข็งมีเพียงคนเดียวเท่านั้น

‘เซเลนดิออน……’

ไม่ผิดแน่

ดูเหมือนว่าราชาแวมไพร์จะลงมือเอง ฉันกัดริมฝีปากแน่น

‘ศัตรูที่แข็งแกร่ง แต่ก็ดีกว่าไม่มีข้อมูล’

ก่อนเริ่มด่านก็วางแผนให้ดีก่อนก็แล้วกัน

ตอนนี้เร่งยึดฐานที่มั่นก่อนดีกว่า

“ขอรายงานค่ะ!”

ตอนนั้นเอง บอดี้แบ็กที่ไปลาดตระเวนมาทางอื่นก็กลับมา

บอดี้แบ็กเป็นแม่มดควบคุมจิต เลยสามารถลาดตระเวนทางอากาศได้

บอดี้แบ็กที่ลอยอยู่บนอากาศลงมาอยู่ตรงหน้าฉันแล้วโค้งคำนับ

บอดี้แบ็กรายงาน

“ฉันสำรวจพื้นที่นี้ได้เกือบหมดแล้วค่ะ”

“เป็นไงบ้าง ทำได้ตามที่ฉันสั่งไหม?”

“ได้ค่ะ ทำได้แน่นอนค่ะ”

“ดีมาก”

การสำรวจอิสระครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อสำรวจภูมิประเทศสำหรับปฏิบัติการในอนาคตด้วย

‘ปฏิบัติการยึดฐานที่มั่น’

โชคดีที่ภูมิประเทศผ่านเกณฑ์

ฉันทำตามแผนที่วางไว้ได้แล้ว ฉันโล่งใจ

เป้าหมายทั้งสามอย่างของการสำรวจอิสระครั้งนี้สำเร็จแล้ว

“เอาล่ะ ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว! กลับกันเถอะ!”

เนื่องจากฐานที่มั่นใช้ไม่ได้ พวกเราต้องกลับไปทางประตูมิติที่จุดเริ่มต้นของเขต 3 เพื่อถอนตัว

ฉันเดินนำหน้า และสมาชิกในทีมก็วิ่งตามฉันมา

“…….”

ขณะที่เดินไปตามกำแพงเมืองทางทิศเหนือ ฉันมองลงไปข้างล่าง

เห็นลานเมืองที่ปกคลุมไปด้วยความมืด ฐานที่มั่นที่กองกำลังศัตรูยึดครองอยู่หลังซอยนั้น

กองกำลังพรายราตรี

และคนเป่าขลุ่ย คราวน์

‘รออีกนิดเดียวเถอะ ฉันจะไปเอาคืนให้เอง’

และฉันจะเอาคืนพวกมันเท่าที่พวกมันทำกับฉันไว้

ฉันตั้งใจแน่วแน่แล้วเดินต่อไป

เวลาที่พวกเราจะสู้กันกำลังจะมาถึงแล้ว

***

[การสำรวจอิสระสิ้นสุด!]

[ตัวละครเลเวลอัพ]

>ปาร์ตี้หลัก

- ลูคัส (SSR) เลเวล 38 (↑1)

- จูปิเตอร์ จูเนียร์ (SSR) เลเวล 36 (↑1)

- ดาเมียน (N) เลเวล 33 (↑1)

>ปาร์ตี้ย่อย 1

- โอลด์เกิร์ล (R) เลเวล 30 (↑1)

- สกัล (N) เลเวล 27 (↑1)

- เบิร์นเอาท์ (SR) เลเวล 26 (↑2)

[ไอเท็มที่ได้รับ]

- น้ำยาเวทย์มนตร์ระดับกลาง : 2 ชิ้น

- ม้วนคัมภีร์คาถาลมพายุ : 1 ชิ้น

- อัญมณีเวทย์มนตร์โลหิตระดับต่ำ : 65 ชิ้น

***

“แค่ก!”

หลังจากการสำรวจเสร็จสิ้น ก่อนจะกลับไปยังโลกมนุษย์

จูปิเตอร์ จูเนียร์ก็ปิดปากแล้วไอ

“แค่ก แค่ก!”

เมื่อเอามือออกจากปาก ก็พบว่ามีเลือดติดอยู่ที่ฝ่ามือ

“…….”

จูปิเตอร์ จูเนียร์มองมือของตัวเองสักพัก แล้วก็กำมือแน่น

ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วขึ้นประตูมิติไป

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_