◈บทที่ 100. ด้านปีศาจ: นรกในขุมนรก

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 100. ด้านปีศาจ: นรกในขุมนรก

คราวน์ฝันอยู่

ผู้เล่นคนสุดท้าย

ผู้ก่อกบฏและผู้ท้าชิงคนสุดท้าย

ฉากที่เจ้าชายลำดับที่ 3 แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก เบิกดวงตาสีดำสนิทจ้องมองมายังเขาแล้วเปล่งเสียงออกมา

- ‘คนเป่าขลุ่ย’ ……!

“อึก!”

ขณะกลืนน้ำลายลงคอ คราวน์ลืมตาขึ้น

บริเวณปลอดภัยระหว่างเขต 3 และเขตที่ 4 ของดันเจี้ยนอาณาจักรทะเลสาบ—ค่ายฐาน ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดสนิท

มีเพียงอัญมณีเวทย์มนต์ที่ฝังอยู่มุมหนึ่งเท่านั้นที่เปล่งแสงสลัว ๆ ออกมา

คราวน์นั่งพิงกำแพงอยู่ใต้ลูกแก้วเวทย์มนต์นั้น

‘คงหลับไปแป๊บหนึ่งสินะ’

ครั้งสุดท้ายที่หลับสนิทนี่มันเมื่อไหร่กันนะ จำไม่ได้แล้ว

คราวน์พยายามจะใช้มือปัดใบหน้าที่เหนื่อยล้า

แต่แล้วเขาก็พบว่าใบหน้าของตัวเองถูกปิดบังด้วยหน้ากากตลก ๆ อยู่

“…….”

คราวน์ค่อย ๆ มองดูมือของตัวเองและร่างกาย

หมวกคลุมสีดำ ชุดนักร้องเพลงพื้นบ้าน

และหน้ากากที่กำลังยิ้ม

“……ฮ่า”

ไม่รู้ว่าเขาสวมชุดบ้า ๆ นี้เล่นเป็นตัวตลกมานานแค่ไหนแล้ว นับไม่ไหวเลย

จู่ ๆ ฉากที่เจ้าชายลำดับที่ 3 แอชจ้องมองมายังเขาก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

‘คนเป่าขลุ่ย งั้นเหรอ?’

คนเป่าขลุ่ย

ในอาณาจักรทะเลสาบก็มีนิทานเรื่องนี้เหมือนกัน

เมื่อมีฝูงหนูระบาดในหมู่บ้านหนึ่ง ชาวบ้านจึงจ้างนักร้องเพลงพื้นบ้านมาจัดการกับหนู

นักร้องเพลงพื้นบ้านใช้เสียงขลุ่ยควบคุมหนู แล้วเป่าหนูให้ตกน้ำตายหมด

แต่ชาวบ้านที่เสียดายเงินก็ไม่ยอมจ่ายค่าจ้างให้นักร้องเพลงพื้นบ้านตามที่ตกลงกันไว้

นักร้องเพลงพื้นบ้านที่โกรธแค้นจึงใช้เสียงขลุ่ยควบคุมเด็ก ๆ ในหมู่บ้านให้ตกน้ำตายหมด

‘ใจร้ายจริง ๆ ’

คราวน์เลียริมฝีปากอย่างขมขื่น

‘ตรงเป๊ะเกินไปแล้ว…….’

แล้วก็

“คราวน์”

ได้ยินเสียงไร้อารมณ์ดังขึ้น

คราวน์หันไปมอง ก็พบว่าหนึ่งในกองกำลังพรายราตรีได้มายืนอยู่ข้าง ๆ

“มีอะไร”

“เหล่าผู้บัญชาการกองทัพในสังกัดราชาปีศาจกำลังถูกเรียกประชุมครับ ดูเหมือนวันนี้จะมีการประชุมที่หน้าพระที่นั่ง”

ที่หน้าพระที่นั่ง

การประชุมที่หน้าพระที่นั่งสินะ…

มุมปากของคราวน์บิดเบี้ยวอยู่ใต้หน้ากาก

กองกำลังพรายราตรีถามช้า ๆ

“จะไปร่วมประชุมไหมครับ?”

“……ต้องไปสิ”

คราวน์ค่อย ๆ ลุกขึ้น ข้อต่อทั่วร่างกายดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับหุ่นไม้

“ยังไงฉันก็เป็นผู้เกี่ยวข้องของอาณาจักรทะเลสาบที่นี่ไม่ใช่หรือไง?”

“…….”

“ถึงแม้ว่าราชอาณาจักรแห่งนี้จะกลายเป็นอาณานิคมของเหล่าปีศาจไปแล้วก็ตามเถอะ”

คราวน์เซถลาออกจากค่ายฐานแล้วเดินไปยังใจกลางอาณาจักรทะเลสาบ

กองกำลังพรายราตรีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ”

“เดินทางโดยสวัสดิภาพงั้นเหรอ…….”

คราวน์ส่ายหัว

“ถ้าไม่ระวังตัวแล้วเกิดอะไรขึ้นมา ตายไปซะเลยก็คงจะดี…….”

***

ใจกลางอาณาจักรทะเลสาบ

ที่นี่มีตึกสูงใหญ่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่

พระราชวัง

สถานที่แห่งนี้ซึ่งเคยเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองและสวยงามที่สุดในอาณาจักรทะเลสาบ ตอนนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดหนืดเหนียว

คราวน์เดินเข้าไปในพระราชวังที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน

《มันเป็นตัวตลก》

《มันเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักความละอาย》

ทหารผู้พิทักษ์ประตูยมโลกในพระราชวังหัวเราะเยาะเขา แต่คราวน์ก็ไม่สนใจอะไร เดินผ่านพวกเขาไป

เดินไปตามทางเดินสักพักก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่

ห้องประชุม

สถานที่ที่เหล่าข้าราชบริพารเข้าเฝ้าพระมหากษัตริย์

บนเวทีมีบัลลังก์อยู่สามตัว บัลลังก์สองตัวด้านซ้ายและขวานั้นถูกทำลายเสียหายอย่างหนักและว่างเปล่า

มีเพียงบัลลังก์กลางเท่านั้นที่มีเงาราง ๆ ของสิ่งมีชีวิตนั่งอยู่

สวมมงกุฎทองคำที่วิจิตรตระการตา กำลังมองดูกระดานหมากรุกที่วางอยู่ข้างบัลลังก์อย่างเงียบ ๆ

“…….”

คราวน์จ้องมองเงาดังกล่าวสักพักก่อนจะหันไปมองด้านล่างเวที

ด้านล่างเวทีมีโต๊ะยาวและเก้าอี้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่

และมีสัตว์ประหลาดเก้าตนกำลังนั่งอยู่

《มาช้าไปแล้วนะ คราวน์!》

มนุษย์หมาป่าที่มีขนสีน้ำตาลแดงหนึ่งในสัตว์ประหลาดตะโกนขึ้นด้วยเสียงร่าเริง

《ถึงจะเป็นมนุษย์ที่ต่ำต้อย แต่ก็กล้ามาสายในการประชุมที่ราชาปีศาจเรียกมาเนี่ยนะ! พวกแกมนุษย์ไม่มีความละอายเลยหรือไง? 》

“มนุษย์ที่ต่ำต้อยงั้นเหรอ…….”

คราวน์พึมพำเบา ๆ แล้วไปนั่งที่ตำแหน่งท้ายสุด

“แต่พวกแกเองก็เป็นเพียงเศษซากที่เกิดจากฝันร้ายของพวกมนุษย์ ช่างตลกดีนะ”

《อะไรนะ? ไอ้ตัวหน้าด้านนี้-》

《อย่าไปสนใจมันเลย》

เสียงทรงพลังดังมาจากบัลลังก์

พระราชาตรัสออกมา มนุษย์หมาป่าจึงรีบหยุดพูด

《เขาคนนั้น คราวน์น่ะเป็นตัวตลก มันต้องล้อเลียนเสียดสีเยาะเย้ยและแสดงตลกสิ นั่นคือหน้าที่หลักของเขา》

“…….”

《และคำพูดของคราวน์ก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด พวกเราทุกคนต่างก็รวบรวมฝันร้ายของมนุษย์มาทำให้บริสุทธิ์》

เสียงของพระราชาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย

《แต่การทำให้มนุษย์ที่นี่ได้ฝันถึงสิ่งที่เป็นอมตะและทำให้ฝันนั้นเป็นจริง ก็คือเรา》

“…….”

《ไม่ใช่เหรอ คราวน์? 》

“……ท่านตรัสถูกต้องแล้วครับ”

《อย่าลืมนะ คราวน์》

เสียงของพระราชาหนักแน่นขึ้น คราวน์รู้สึกได้ถึงพลังที่มองไม่เห็นกดทับลงบนหัวและไหล่ของเขา

《มนุษย์ในอาณาจักรทะเลสาบแห่งนี้ล้วนเป็นสัตว์เลี้ยงของกองทัพของเรา เป็นผู้จัดหาฝันร้ายให้เราเมื่อต้องการ……ไม่ต่างอะไรกับวัวหรือหมูที่เหล่ามนุษย์เคยเลี้ยงไว้เลย》

“…….”

《จงขอบคุณที่ได้ถูกนำมาเข้าร่วมการประชุมเสมอ เข้าใจไหม? 》

เมื่อพระราชาพูดจบ คราวน์เกือบจะทรุดตัวลงไปบนโต๊ะ

คราวน์พยักหน้าเงียบ ๆ

การยอมจำนนต่อพลังของพระราชาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอับอาย

ความอัปยศอดสูที่เขาต้องเผชิญมานานนับไม่ถ้วน ทำให้เขาไม่รู้สึกอัปยศอดสูกับเรื่องแค่นี้

《เอาล่ะ พูดคุยเรื่องนี้กันพอแล้ว》

พระราชาเปลี่ยนหัวข้อ แรงกดดันจากถ้อยคำของพระราชาหายไป

《เหตุผลที่เราเรียกเหล่าผู้บัญชาการกองทัพมาในวันนี้ อย่างที่พวกนายก็รู้กันอยู่แล้ว นั่นก็เพราะ ‘มหาอุทกภัย’ กำลังจะมาถึง》

พระราชาประกบมือมองไปยังเหล่าผู้บัญชาการกองทัพ

《ดังนั้น หนึ่งในผู้บัญชาการจะต้องนำกองทัพไปบุกรุกโลกมนุษย์》

สายตาของพระราชาจับจ้องไปยังเหล่าผู้บัญชาการกองทัพทีละคน

แล้วพระราชาทรงยกมือขึ้นเพื่อชี้ไปยังมนุษย์หมาป่า

《เนื่องจากยังอยู่ใน ‘ช่วงเริ่มต้น’ เผ่าหมาป่าที่มีลำดับชั้นต่ำจึง-》

《ฝ่าบาท》

ทันใดนั้น

มีคนกล้าขัดจังหวะพระราชาและยกมือขึ้น

《ขอให้ผมไปเถิดครับ》

《โอ้》

ผู้ที่ยกมือขึ้นเป็นเด็กหนุ่มผิวซีดผมสีดำ คราวน์เหลือบมองไป

ผู้บัญชาการกองทัพฝันร้ายลำดับที่ 5

หัวหน้าเผ่าพันธุ์โลหิต แก่นแท้ของแวมไพร์

ราชาผู้ไม่รู้จักความตาย นอสเฟอราตู แดรคคิวล่า—

《เซเลนดิออน》

พระราชาเอ่ยชื่อของเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่สนุกสนาน

《น่าสนใจจริง ๆ นายกล้าอาสาเป็นหัวหน้ากองทัพเอง ไม่ใช่ว่านายไม่ชอบที่จะออกไปข้างนอกหรอกเหรอ? 》

《…….》

เซเลนดิออน ผู้บัญชาการกองทัพเผ่าพันธุ์โลหิต เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด

《มนุษย์บนโลกได้สังหารออลลอป》

《โอ้》

《ผมปรารถนาที่จะแก้แค้น โปรดอนุญาตเถิดครับ》

ราชินีแมงมุมมรณะ ออลลอป

ผู้บัญชาการกองทัพลำดับที่ 6 ผู้แข็งแกร่ง กลับถูกฆ่าตายอย่างเหลือเชื่อด้วย ‘เพียงแค่’ ปืนใหญ่ ขณะปฏิบัติภารกิจลาดตระเวน

เป็นการสิ้นสุดที่น่าเสียดายและเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แม้แต่พระราชาเองก็ยังคาดไม่ถึง

《ถูกต้อง! พวกมันได้ฆ่าออลลอป!》

《พวกสัตว์เลี้ยงมันกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง!》

《ถ้าไม่ใช่เพราะไร้นาม พวกมันคงถูกทำลายไปนานแล้ว!》

เมื่อพูดถึงการตายของออลลอป ห้องประชุมก็เกิดความโกลาหลขึ้น พระราชาทรงยกมือขึ้น

《อย่าตื่นเต้นมากเกินไป ยังไงเสียออลลอปก็จะกลับมา ‘อีกครั้ง’ 》

พระราชาทรงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

《แน่นอน นี่เป็นความคิดที่พวกนายไม่เข้าใจ》

เหล่าผู้บัญชาการกองทัพต่างก็งงงวย ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘อีกครั้ง’ ของพระราชา

“…….”

คราวน์ปิดปากเงียบ ๆ

《เอาล่ะ ดี เราพอใจ ยิ่งกว่านั้นดูเหมือนจะสนุกด้วย》

พระราชาพยักหน้าให้เซเลนดิออน

《เซเลนดิออน อนุญาตให้นายออกไป ให้เริ่มบุกในอีก 4 สัปดาห์ข้างหน้าตามเวลาของโลกมนุษย์》

《รับคำสั่งฝ่าบาท》

เซเลนดิออนที่ลุกขึ้นยืนโค้งคำนับพระราชาอย่างนอบน้อม

《ดี เรื่องนี้จบแล้ว ต่อไปคือปัญหาเรื่องการจัดหาวัตถุดิบฝันร้ายทั่วทั้งราชอาณาจักร-》

ขณะที่พระราชาทรงจะพูดถึงหัวข้อถัดไป

ตูม!

ประตูห้องประชุมเปิดออกอย่างรุนแรง แล้วทหารผู้พิทักษ์ประตูยมโลกก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนก

《กราบบังคมทูลฝ่าบาท!》

《เกิดอะไรขึ้น? 》

《 ‘ไร้นาม’ บุกเข้ามาแล้วครับ……!》

ห้องประชุมเริ่มโกลาหล คราวน์ก็เบิกตาโพลง

พระราชาถอนหายใจเบา ๆ แล้วถามกลับ

《มาคนเดียว? 》

《มาคนเดียวครับ》

《ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ มันก็เป็นอย่างนี้มาตลอด》

《ดังนั้น ควรจะยุติการประชุมและปิดประตูพระราชวังในวันนี้ดีกว่า……》

ทหารผู้พิทักษ์ประตูยมโลกยังพูดไม่จบ

ฟุบ-!

ร่างกายครึ่งบนของทหารผู้พิทักษ์ประตูยมโลกแตกละเอียดพร้อมกับแสงวาบ

ดาบที่พุ่งมาจากที่ไกล ๆ ปักหลังทหารผู้พิทักษ์ประตูยมโลก และในขณะเดียวกันก็เกิดการระเบิดของแสง

ตุ้บ ตุ้บ

เงาร่างที่เดินมาตามทางเดินอย่างไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ดึงดาบออกจากศพทหารผู้พิทักษ์ประตูยมโลก

《แกเป็นใคร!》

《ผู้ทำการลบหลู่เช่นนี้ กล้ามาถึงที่นี่ในที่ประชุม!》

เหล่าผู้บัญชาการกองทัพที่ตกใจต่างก็ลุกขึ้นยืน

“ราตรีสวัสดิ์ พวกปีศาจ”

หญิงสาวที่สวมเสื้อคลุมขาด ๆ เดินเข้ามาในที่มั่นของเหล่าปีศาจ

เส้นผมสีขาวซีดของเธอลากยาวไปกับพื้น ดาบในมือของเธอนั้นเก่าจนดูเหมือนแค่ก้อนเหล็ก

พระราชาตรัสออกมาด้วยความเหนื่อยล้า

《เธอไม่เหนื่อยบ้างหรือไร กับการต่อสู้ไร้สาระนี้ ไร้นาม》

“ก็อย่างที่เห็น ไม่ว่าจะทำความสะอาดแค่ไหน ฝุ่นของพวกแกก็ยังคงสะสมอยู่ นั่นเป็นหน้าที่ของฉัน”

แม่ค้าดันเจี้ยนที่เที่ยวไปทั่วอาณาจักรทะเลสาบ

NPC ไร้นามที่เป็นคนนำทางกลุ่มแอชในตอนแรก จับดาบแน่นขึ้น

“ไม่ว่าจะพูดซ้ำ ๆ ยังไงฉันก็ไม่สนใจหรอก เพราะฉันมาเพื่อสังหารพวกแก”

พระราชาทรงส่ายหน้า

《เธอเริ่มใช้ดาบเล่มนั้นมานานแค่ไหนแล้ว? ร้อยปี? ห้าร้อยปี? หรือหลายพันปี? 》

“ไม่รู้ ฉันลืมหมดแล้ว”

《ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ราชอาณาจักรของเธอก็จะไม่ได้รับการช่วยเหลือเด็ดขาด เธอแค่จะหลงอยู่ในนรกขุมนรกนี้ตลอดไป》

“งั้นฉันก็จะต่อสู้ไปตลอดกาล”

ดาบเก่า ๆ ของไร้นามเริ่มเปล่งแสงออกมา

“ถ้าหากนั่นคือหน้าที่ของฉัน ฉันก็จะทำแค่นั้น”

เหล่าผู้บัญชาการกองทัพที่ขวางทางไร้นาม ชักอาวุธออกมา

ทั้งสองฝ่ายตึงเครียดราวกับจะปะทะกันในทันที

ตุ้บ ตุ้บ

แล้วก็

คราวน์เดินออกจากห้องประชุมที่เต็มไปด้วยบรรยากาศการต่อสู้ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“…….”

“…….”

ไหล่ของคราวน์และไร้นามชนกัน แต่ทั้งสองไม่มองหน้ากัน

《ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!》

พระราชาทรงหัวเราะลั่น เมื่อเห็นภาพนั้น

《ผู้ยอมจำนนและผู้ต่อต้าน ฮ่า ฮ่า! เราชอบทั้งสองฝ่าย! ไม่ว่าจะแบบไหนก็เป็นวัตถุดิบฝันร้ายชั้นดี!》

ขณะที่ได้ยินเสียงหัวเราะของราชาปีศาจ คราวน์พึมพำเบา ๆ ขณะเดินออกจากพระราชวัง

“ต่อให้การต่อต้านไร้สาระ และฝันร้ายนี้จะไม่มีวันจบลง”

ไร้นามชูดาบขึ้น พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ถึงอย่างนั้นก็ต้องมีใครสักคนจุดตะเกียง”

ไร้นามคิดถึงผู้คนมากมายที่ล้มตายเพื่อส่องสว่างให้กับความมืดมิดของอาณาจักรแห่งนี้

และใบหน้าของกลุ่มแอชที่กำลังเผชิญกับความท้าทายอยู่

“ผู้ที่ติดตามแสงนั้นมา……อาจจะจุดแสงใหม่ได้”

ฟู่ว-!

ไร้นามพุ่งเข้าใส่เหล่าสัตว์ประหลาด แล้วแทงดาบออกไป

การต่อสู้ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในนรกขุมนรกใต้ดินอาณาจักรทะเลสาบ ก็กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้ง

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_