◈บทที่ 98. [เนื้อเรื่องเสริม] จูปิเตอร์ จูเนียร์

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 98. [เนื้อเรื่องเสริม] จูปิเตอร์ จูเนียร์

[จูปิเตอร์ จูเนียร์(SSR)] <ตัวละครรับเชิญ>

- ระดับ : 30

- ฉายา: ไม่มี

- อาชีพ : นักเวทธาตุระดับกลาง

- พละกำลัง 10 ความคล่องแคล่ว 12 ปัญญา 25 พลังชีวิต 8 พลังเวทย์ 25

[ทักษะ]

> ทักษะติดตัว : ผู้ควบคุมธาตุ

> ทักษะที่ 1 : ระเบิดพลังธาตุ

> ทักษะที่ 2 : ??? (ปลดล็อคหลังจากเลเวล 2)

> ทักษะสูงสุด : ??? (ปลดล็อคหลังจากเลเวล 3)

- คุณสมบัติติดตัว (2/3)

> ถ้ำจิ้งจอก

> แสงทองคำ (ไม่สามารถปลดได้)

จูเนียร์ (Junior)

คำนำหน้านามที่ใช้ต่อเมื่อสืบทอดนามสกุลของบรรพบุรุษโดยตรง

และผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างฉันคนนี้ก็คือหลานสาวของจูปิเตอร์ เธอแนะนำตัวว่าเป็น ‘จูปิเตอร์ จูเนียร์’ เพราะสืบทอดนามสกุลมา

เป็นตัวละครที่ฉันไม่เคยเห็นในเกมมาก่อน แต่ระดับดันเป็น SSR ซะอย่างนั้น

‘หลานสาวจูปิเตอร์จริง ๆ ด้วย แสงทองคำก็สืบทอดมาเหมือนกัน’

ฉันรีบตรวจสอบหน้าต่างสถานะแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ถึงจะระดับ SSR แต่ค่าสถานะก็ไม่ได้สูงมากนัก แต่สิ่งสำคัญคืออาชีพและทักษะ

‘นักเวทธาตุ!’

นักเวทธาตุก็คือ คลาสของเหล่าพ่อมดแม่มดที่ใช้เวทมนตร์ได้ทุกธาตุอย่างง่าย ๆ นั่นแหละ

แน่นอนว่าแต่ละธาตุก็จะมีค่าความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกันไป และธาตุที่ใช้ได้ดีหรือใช้ได้ไม่ดีก็จะถูกกำหนดไว้ด้วย

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม พื้นฐานคือสามารถใช้เวทมนตร์ทุกธาตุได้

สามารถรับมือกับสถานการณ์ได้เกือบทุกอย่าง ถ้าจะพูดถึงความยืดหยุ่นและความสามารถในการปรับตัวแล้ว ก็จัดว่าเป็นอาชีพระดับสูงสุดในบรรดานักเวทธาตุเลยล่ะ

‘ต้องดึงตัวมาเข้าทีมให้ได้! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!’

ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังสั่นเทาลง แล้วก็เริ่มคุยกับจูปิเตอร์ จูเนียร์

“จูปิเตอร์แทบไม่ได้เล่าอะไรเกี่ยวกับเธอเลยนะ”

ลองนึกดูดี ๆ แล้ว จูปิเตอร์ก็เคยพูดถึงหลานสาวมาบ้างเหมือนกัน

‘แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นระดับ SSR นี่นา!’

ไม่สิ แน่นอนว่าจูปิเตอร์คงไม่เห็นระดับแบบนี้หรอก

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอก็มีความสามารถด้านการต่อสู้สูงนี่นา

ถ้ามีหลานสาวแบบนี้แล้วควรจะบอกฉันตั้งนานแล้ว! ฉันจะคุกเข่ากราบไหว้แล้วพาเธอกลับมาให้ได้!

“ฮือออ อย่างนั้นเหรอคะ? คุณยายไม่เล่าเรื่องของหนูเหรอคะ?”

จูปิเตอร์ จูเนียร์ก้มหน้าลงเล็กน้อย

“เสียใจจังเลยค่ะ ถ้ามีหลานสาวน่ารักขนาดนี้ก็ควรจะอวดสักหน่อยสิคะ”

นั่นแหละที่ฉันพูดอยู่

ถ้ามีหลานสาวระดับ SSR เก่งขนาดนี้ก็ควรจะอวดสักหน่อยสิ ไม่สิ ควรจะพามาใช้งานตั้งนานแล้ว!

“แล้วก็ คุณผู้ชายที่ดูน่าเกรงขามนั่นเป็นใครเหรอคะ?”

จูเนียร์มองฉันอย่างเฉยชา แล้วถาม

“ว่าแต่ฉันแนะนำตัวไปแล้ว คุณชายช่วยแนะนำชื่อตัวเองหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้อยู่ ชื่อฉันคือ แอช แอช ‘บอนไฮเตอร์’ เอเวอร์แบล็ก”

พอจูเนียร์ได้ยินชื่อฉัน เธอก็ดูตกใจเล็กน้อย

“ตอนนี้ฉันกำลังรับตำแหน่งผู้บัญชาการอยู่ที่แนวหน้าปราบปรามปีศาจแห่งนี้”

“ขออภัยที่ไม่รู้จักท่านนะคะ ฝ่าบาท”

จูเนียร์โค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง

“ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้พบท่านที่นี่ เลยขออภัยที่ไม่แสดงความเคารพอย่างถูกต้อง ขออภัยด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก มันเป็นเรื่องปกติที่จะไม่รู้จักฉัน เงยหน้าขึ้นมาสิ”

ฉันพูดกับจูเนียร์ที่ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“พูดตรง ๆ เลยนะ จูปิเตอร์ จูเนียร์ เธออยากจะมาอยู่ใต้บังคับบัญชาฉันมั้ย?”

“คะ?”

“แนวหน้าที่นี่ต้องการนักเวทที่มีความสามารถอย่างเธอ ไหน ๆ ก็มาแล้ว มาช่วยกันทำงานดีกว่ามั้ย?”

“…….”

“แน่นอน ฉันจะให้การดูแลอย่างดีที่สุด ฉันรับประกันว่าจะเป็นการดูแลที่ดีที่สุดเท่าที่นักเวทคนไหนจะได้รับในทุกแนวหน้าของทวีปเลย”

ฉันใช้เงินไปเยอะมากแค่เพียงเพื่อดึงตัวจูปิเตอร์ นักเวทระดับ SR มา

สำหรับจูปิเตอร์ จูเนียร์ระดับ SSR ฉันก็ยินดีที่จะใช้เงินมากกว่านั้นอีก ไหน ๆ ตอนนี้ก็กำลังต้องการนักเวทพอดี

‘แต่ว่า…ก็ไม่รู้ว่าจะมีสถานการณ์ไหนที่ไม่ต้องการนักเวทบ้าง…’

“อืม”

จูเนียร์ครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วก็มองมาที่ฉันอย่างระมัดระวัง

“ดิฉันขอขอบพระคุณสำหรับข้อเสนออันทรงเกียรตินี้นะคะ ฝ่าบาท”

โอ๊ย!

อย่าปฏิเสธสิ!

“ดิฉันมาที่เมืองนี้เพื่อพบคุณยายค่ะ”

“……อืม มาหาจูปิเตอร์สินะ”

“ค่ะ ดังนั้นดิฉันขออนุญาตพิจารณาข้อเสนอของคุณหลังจากได้พบกับคุณยายก่อนนะคะ ดิฉันมีหลายอย่างอยากจะถามคุณยายด้วยค่ะ…”

ฉันพยักหน้าอย่างแรง

“แน่นอน! ทำอย่างนั้นก็ได้”

ถึงฉันจะพูดแบบนี้เองก็เถอะ แต่ฉันคิดว่าฉันก็ให้การดูแลจูปิเตอร์อย่างดีแล้วนะ

เธอคงจะพูดดี ๆ กับหลานสาวบ้างแหละ ใช่ไหม? พูดดี ๆ นะจูปิเตอร์! ได้โปรด!

“แล้วฝ่าบาททราบมั้ยคะว่าคุณยายอยู่ที่ไหน?”

“จูปิเตอร์กำลังพักรักษาตัวอยู่ที่วิหาร ตอนนี้เธอบาดเจ็บอยู่”

“ท…ที่วิหาร…”

“เธอฟื้นตัวจนสามารถรับแขกได้แล้ว รีบไปหาเธอดูสิ”

“ค่ะ ฝ่าบาท ขอบคุณค่ะ”

จูเนียร์จัดกระเป๋าใบใหญ่แล้วลุกขึ้นยืน เธอก็โค้งคำนับฉันอีกครั้ง

“งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ฝ่าบาท”

“ได้ ๆ ไปเยี่ยมเถอะ คิดทบทวนข้อเสนอของฉันให้ดี ๆ ล่ะ”

“ค่ะ!”

จูเนียร์เดินไปยังทางออกของสมาคมทหารรับจ้างอย่างรวดเร็ว

ฉันกระซิบกับลูคัสที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันเบา ๆ

“ตอนนี้จูปิเตอร์ถอนตัวออกจากการต่อสู้แล้ว เราต้องดึงตัวหลานสาวคนนี้เข้ามาให้ได้”

“ครับ…แต่ว่าจะดึงตัวเข้ามาได้ยังไงเหรอครับ?”

“หวังว่าหลานสาวคนนี้จะเหมือนคุณยาย ลองใช้เงินล่อดูสิ”

จูเนียร์ก็มีคุณสมบัติแสงทองคำเหมือนกัน

นั่นหมายความว่า เธอจะตกหลุมพรางเงินง่าย ๆ ฉันต้องเตรียมเงินสดไว้เยอะ ๆ หน่อยแล้วล่ะ

“แต่ว่า…มันน่าสนใจจริง ๆ นะครับ”

ลูคัสพูดพลางมองไปที่ทางออกของสมาคมทหารรับจ้างที่จูเนียร์เพิ่งเดินออกไป ฉันกระพริบตา

“อะไร?”

“หลานสาวคนนั้นน่ะครับ เหมือนว่าจูปิเตอร์กับหลานสาวจะไม่เหมือนกันเลย…แต่อารมณ์มันคล้าย ๆ กันนะครับ”

จริง ๆ แล้วหน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด

แต่บรรยากาศโดยรวมมันเหมือนกัน

พูดไงดีล่ะ…ทั้งคู่มันเหมือนมีกลิ่นเงิน ๆ เหรอ? คงได้กลิ่นเงินใช่มั้ยนะ?

“ก็คงเป็นเพราะเป็นคุณยายกับหลานสาวล่ะนะ”

“แล้วก็ยังมีอีกอย่างที่ผมว่ามันน่าสนใจนะครับ ขออภัยถ้าพูดไม่สุภาพนะครับ”

ลูคัสมองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบกับฉัน

“ที่รู้ว่าจูปิเตอร์มีลูกนี่ครับ มันน่าประหลาดใจจริง ๆ”

“อ้อ…บอกตรง ๆ เลยว่าฉันก็ตกใจเหมือนกัน”

“ตอนที่พูดถึงหลานสาว ฉันคิดว่าเป็นแค่เรื่องตลกด้วยซ้ำ”

“แต่ว่า-” ลูคัสพูดต่อพลางพูดถึงเรื่องที่ไม่ค่อยสำคัญอะไร

“ดูจากจูปิเตอร์แล้ว เธอดูเป็นคนโสดตลอดชีวิตเลยนะครับ แต่กลับมีลูกและมีหลานสาว มันช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ”

“นั่นสิ…”

ฉันนึกว่าเธอจะใช้ชีวิตแบบอิสระ ไม่ผูกมัดกับชีวิตคู่ ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เดินทางไปทั่วโลก ใช้ชีวิตตามใจตัวเองตลอดชีวิต

แต่จู่ ๆ ก็มีหลานสาวโผล่มาซะอย่างนั้น

“แล้วสามีของเธอเป็นคนยังไงเหรอครับ?”

“……อยากรู้เหมือนกันนะ แต่ถามเรื่องส่วนตัวแบบนี้คงไม่ดีเท่าไหร่”

ถ้าเป็นคนที่จะได้อยู่กับคุณยายที่แปลกประหลาดขนาดนั้น ก็ต้องเป็นคนประเภทใดประเภทหนึ่งนี่แหละ

ต้องบ้าบอเหมือนกัน หรือไม่ก็ต้องเป็นคนดีเยี่ยมไปเลย

“ไม่ว่ายังไง จูปิเตอร์ก็คงจะพูดดี ๆ กับหลานสาวบ้างแหละ”

ฉันประนมมือไหว้

เทพเจ้า SSR! เทพเจ้าการ์ด! เทพเจ้าลูกเต๋า! ใครก็ได้!

“ขอให้เพื่อนคนนี้มาทำงานที่นี่ด้วยเถอะ…”

****

ณ วิหาร

ห้องพักของจูปิเตอร์

“…….”

จูปิเตอร์นั่งพิงเตียง เธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

มือของจูปิเตอร์ที่ผอมโซกำลังสั่นเทา

จูปิเตอร์กำมือที่ไร้ซึ่งพลังเวทย์ไว้แน่น

‘มันจะจบลงแล้วสินะ’

เธอรู้สึกได้

ว่าชีวิตของเธอจะจบลงแล้ว ไม่ว่าจะเป็นทหาร ทหารรับจ้าง หรือในฐานะแม่มดผู้เป็นนักเวท

‘ฉันแก่เกินไปที่จะเกษียณแล้วสินะ’

เพื่อที่จะทำงานต่อไป เธอจึงดิ้นรนอย่างน่าเวทนา เพื่อที่จะหาเงิน เธอจึงรับงานทุกอย่าง

เธอถูกไล่ออกจากกองทัพที่เธอรับใช้มาตลอดชีวิต ถูกไล่ออกจากกลุ่มทหารรับจ้างที่เธอได้เข้าร่วม

เธอถูกไล่ออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเป็นคนเร่ร่อนมาตลอด ไม่มีแนวหน้าไหนที่เธออยู่ได้นานกว่าสามเดือน

‘คิดดูแล้ว ฉันไม่เคยผูกพันกับที่ไหนเลย’

วันเวลาแบบนั้นกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

‘ฉัน…สามารถพักได้แล้วเหรอ?’

จูปิเตอร์กำมือที่ไม่ค่อยแข็งแรงอีกครั้ง

‘ฉัน…มีสิทธิ์ทำแบบนั้นเหรอ?’

ภาพของหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้โหมกระหน่ำผุดขึ้นมาในสมอง

จูปิเตอร์หลับตาแน่น เหมือนกับพยายามลบภาพที่เจ็บปวดนั้นออกไปจากสมอง

แล้วก็…

ครืด!

ประตูห้องเปิดออก จูปิเตอร์หันไปมองอย่างประหลาดใจ

“อะไรน่ะ ใคร…”

“คุณ~ยาย~”

จูปิเตอร์ จูเนียร์เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

“อยู่ที่นี่นี่เอง! ฉันตามหายายอยู่นานเลย!”

“……จูเนียร์?”

ใบหน้าของจูปิเตอร์ซีดเผือดเมื่อเห็นหน้าหลานสาว

“เธอ…มาที่นี่ได้ยังไง…”

“ฉันติดต่อคุณยายไม่ได้เลย เลยมาหาคุณยายเอง~ ฉันไม่คิดเลยว่าคุณยายจะมาอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ ห่างไกลแบบนี้!”

จูเนียร์กระโดดขึ้นไปนั่งบนเตียงของจูปิเตอร์ แล้วหัวเราะคิกคัก

“ได้เจอคุณยายสักที ทำไมหน้าถึงได้ซีดแบบนี้ล่ะคะ? เหมือนเจอยมทูตเลย”

“…….”

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ ไหงทำอย่างกับฉันจะมากินคุณยายหรือยังไงแบบนั้นเลยล่ะคะ?”

จูปิเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ถ้าพูดตามตรง ก็ใช่

จูปิเตอร์มักจะรู้สึกกลัวว่าจะถูก ‘กิน’ โดยเด็กสาวที่ใช้ชื่อเดียวกันกับเธออยู่เสมอ

ตุ๊บ

จูเนียร์ยื่นมือไปให้จูปิเตอร์ แล้วกระดิกนิ้ว

“เงิน”

“อ..อะไรนะ?”

“ฉันมาขอเงิน คุณยาย เงิน”

“…….”

“คิดว่าฉันมาที่นี่ทำไมล่ะคะ? ก็เพราะคุณยายติดต่อฉันไม่ได้ และก็ไม่ส่งเงินมาให้ไงล่ะ”

“…….”

“ถ้าไม่มีก็บอกสิคะ”

“ไม่..ไม่ใช่ เดี๋ยวนะ…”

จูปิเตอร์รีบลล้วงกระเป๋าเสื้อที่แขวนอยู่ข้างฝา

แล้วก็พบกับกระดาษที่พับไว้หลายชั้น มันเป็นใบรับรองทองคำ

จูเนียร์คว้ากระดาษนั้นไปทันทีพร้อมกับเสียงตึง! เมื่อจูปิเตอร์ส่งกระดาษนั้นให้

“อ้าว?”

เมื่อเห็นจำนวนเงิน สีหน้าของจูเนียร์ก็แสดงความผิดหวังออกมา

“เงินแค่นี้เหรอคะ? ไม่มีอะไรเยอะกว่านี้เหรอคะ?”

“ขอโทษนะจ๊ะ หลานรัก เพราะยายบาดเจ็บและนอนอยู่หลายวันเลย…เลยหาเงินมาไม่ได้”

“ทำไมถึงหาเงินก้อนใหญ่ไม่ได้อย่างที่เคยล่ะคะ?”

“เพราะตอนนั้น ฝ่าบาทที่นี่ให้ค่าจ้างฉันทั้งปี เลยหาเงินก้อนใหญ่ได้ ช่วงนี้ฉันก็หาเงินได้แค่ล่าปีศาจแล้วก็แอบเอาอัญมณีเวทมนตร์ไปบ้างเท่านั้น”

จูปิเตอร์ลังเลอยู่สักพัก แล้วก็ถามอย่างระมัดระวัง

“แล้ว จูเนียร์ เงินที่ยายส่งไปให้เมื่อก่อนล่ะ…”

“ฉันเอาไปใช้หนี้หมดแล้วนี่คะ ฉันส่งจดหมายไปบอกคุณยายหลายครั้งแล้วนะคะ”

“…….”

“ฉันใช้หนี้หมดแล้วล่ะ แต่การใช้หนี้หมดแค่นั้นมันจะพอเหรอคะ? เราต้องกินต้องใช้ เลยต้องหาเงินเพิ่ม”

จูเนียร์พูดพลางค้นหาของรอบ ๆ ห้อง “แอบเอาอะไรไปได้มั้ยคะ?”

“แนวหน้าที่นี่มีอะไรน่าสนใจมั้ยคะ?”

“ห๊ะ? อะไรน่าสนใจ?”

“อย่างที่คุณยายเคยทำกับกองพลจักรวรรดิน่ะค่ะ แอบเอาอะไรไปบ้างมั้ยคะ?”

“…….”

“คุณยายเก่งเรื่องหาอะไรไปแอบเอาอยู่แล้วนี่คะ”

ใบหน้าของจูปิเตอร์ซีดเผือด

หลานสาวหันไปมองคุณยายที่ทำหน้าแบบนั้น แล้วก็หัวเราะอย่างไม่รู้สึกผิดอะไร

“ห๊ะ? ไม่มีอะไรแอบเอาไปได้เหรอคะ?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_