◈บทที่ 096. [เนื้อเรื่องเสริม] การสำรวจอิสระ

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 096. [เนื้อเรื่องเสริม] การสำรวจอิสระ

งานเลี้ยง ห้องอาบน้ำ การฝึกซ้อม

เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แต่ไม่ว่ายังไง ด่านที่ 4 ก็จบลงแล้ว และผ่านมาเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น

ฉันจัดการบรรยากาศที่ร้อนระอุอย่างอลหม่าน แล้วสั่งให้เหล่าผู้กล้าและทหารทุกนายพักผ่อน

ฉันตั้งใจจะให้พวกเขากินแต่ข้าวและนอนหลับโดยไม่ต้องคิดอะไรไปสักสองสามวัน

‘แน่นอนว่าก็ไม่ได้หมายความว่าจะหยุดนิ่งไปเสียทั้งหมด’

ทหารอาจจะได้พักผ่อน แต่พวกที่เหลือก็ต้องทำงานหนักหน่อยแล้วล่ะ

แน่นอนว่าคนที่ทำงานหนักที่สุดก็คือฉัน ผู้เป็นทั้งเจ้าเมืองและผู้บัญชาการนี่แหละ……เฮ้อ ชีวิต

อย่างไรก็ตาม ในเช้าวันต่อมา

ก่อนอื่น ฉันเรียกกลุ่มผู้กล้าระดับ N ‘กองกำลังทหารรับจ้างดิออน’ ที่เพิ่งได้รับการเรียกตัวมาในครั้งนี้

ดิออนและพรรคพวกอีก 5 คนวิ่งมาที่คฤหาสน์ของเจ้าเมืองอย่างรวดเร็ว

“เรียกหาผมหรือครับ ฝ่าบาท!”

“ผมรอคอยแต่เพียงคำสั่งของท่านอยู่เสมอเลยครับ!”

“อืม!”

ไม่ใช่แค่คำพูด แต่ความกระตือรือร้นปรากฏอยู่ในท่าที นับว่าถูกใจนัก

ห้องรับแขกของคฤหาสน์

กองกำลังทหารรับจ้างดิออน 5 คนยืนเรียงแถวอย่างตรงตรงอยู่ด้านหน้าโซฟาที่ฉันนั่งอยู่

ท่าทางที่แข็งทื่อ ยังดูเป็นมือใหม่ น่ารักดี

‘ถึงจะมีความสามารถมากแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นแค่กลุ่มผู้กล้าระดับ N 5 คน มีขีดจำกัดอย่างชัดเจน’

กำลังรบโดยรวมของพวกเขาเทียบไม่ได้กับปาร์ตี้หลักหรือกองพลเงาเลย

ถึงกระนั้น ฉันก็เลือกที่จะใช้พวกเขา เพราะสถานการณ์ที่เลวร้ายของแนวหน้าในปัจจุบันนั่นเอง

‘จูปิเตอร์และก็อตแฮนด์ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถเข้าร่วมรบได้’

กำลังรบของปาร์ตี้หลักและกองพลเงาในตอนนี้ไม่สมบูรณ์

ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้ามีปาร์ตี้ที่เคลื่อนไหวได้อย่างปกติ ก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์สิ

ไม่ใช่แค่ใช้ประโยชน์ แต่ฉันตั้งใจจะบ่มเพาะพวกเขาให้กลายเป็นปาร์ตี้ระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง

“พูดตรง ๆ เลยนะ”

ฉันพูดออกไปโดยไม่รีรอ

“พวกนายต้องไปที่ ‘ดันเจี้ยน’ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป”

ดวงตาของทุกคนในกองกำลังทหารรับจ้างดิออนเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน

“ดันเจี้ยน……เหรอครับ?”

***

หนึ่งในฟังก์ชันของการสำรวจอิสระก็คือการอัพเลเวลให้กับปาร์ตี้ย่อยระดับต่ำ

คือการส่งปาร์ตี้ย่อยไปยังพื้นที่เริ่มต้นของการสำรวจอิสระ เพื่อให้ได้ประสบการณ์และไอเทม

‘ไม่ใช่แค่ประสบการณ์และไอเทมเท่านั้น แต่ยังได้สะสมประสบการณ์จริงและเพิ่มความสามัคคีในฐานะปาร์ตี้ด้วย’

การได้ร่วมกันผจญภัยในดันเจี้ยนนับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีอยู่แล้ว

ปาร์ตี้หลักสามารถรวมตัวกันเป็นทีมเดียวได้อย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งก็เพราะการร่วมทุกข์ร่วมสุขในการสำรวจอิสระนั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ เนื่องจากจำนวนปาร์ตี้ย่อยมีน้อย จึงไม่ได้ส่งไปทำการฟาร์มแบบอิสระ แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว

‘เขตที่ 1 [ท่อระบายน้ำที่แห้งเหือด] น่าจะเหมาะสม’

เป็นพื้นที่เริ่มต้น โครงสร้างก็ง่าย และระดับของสัตว์ประหลาดก็ต่ำด้วย

ถึงแม้จะเป็นกองกำลังทหารรับจ้างดิออนที่ระดับแค่ N ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรในการเคลียร์

ฉันอธิบายเกี่ยวกับการดำรงอยู่และกลไกการทำงานของดันเจี้ยนให้กับกองกำลังทหารรับจ้างดิออนฟังคร่าว ๆ

ระหว่างที่กำลังฟัง เหล่าผู้กล้าทั้ง 5 คนก็กลืนน้ำลายลงคออย่างไม่หยุด

“แน่นอน ฉันจะไม่ผลักไสพวกนายไปยังสถานที่อันน่ากลัวตั้งแต่แรกหรอก เพราะมันอันตรายเกินไป…… พวกนายคงต้องการไกด์”

ฉันหันไปมองคนที่ฉันเรียกมาพร้อมกับกองกำลังทหารรับจ้างดิออน

“ฉะนั้น ในครั้งแรก อัศวินของฉันจะไปด้วย”

เอวานเจลีนนั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้าฉัน

“เอวานเจลีนจะเป็นผู้นำทาง และจะช่วยเหลือในกรณีที่อันตราย แต่โดยพื้นฐานแล้ว พวกนายต้องสำรวจดันเจี้ยนด้วยพลังของตัวเอง”

เหล่าสมาชิกของกองกำลังทหารรับจ้างดิออนโค้งคำนับเอวานเจลีนพร้อมเพรียงกันเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน

“ฝากตัวด้วยครับ คุณหนูเอวานเจลีน!”

“ฝากตัวด้วยครับ!”

“…….”

แต่ดูเหมือนเอวานเจลีนจะมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจ

“ทำไม มีอะไรไม่พอใจเหรอ?”

เมื่อฉันถาม เอวานเจลีนก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพึมพำเบา ๆ

“ก็พวกเขานี่แหละค่ะ ที่ผลักดันฉันออกไปนอกสนามฝึกในระหว่างการฝึกซ้อมเมื่อวานนี้……”

“ยังเอาเรื่องนั้นมาคิดอีกเหรอ”

“ถ้าไม่เก็บความพ่ายแพ้ไว้ในใจ ก็ไม่ใช่อัศวินแล้วล่ะค่ะ”

เอวานเจลีนมีสีหน้าจริงจัง

“ถึงจะเป็นความพ่ายแพ้เล็กน้อย ก็ต้องโมโหจนนอนไม่หลับ ต้องย่อยและค้นหาจุดที่จะปรับปรุง นั่นคือหลักธรรมของอัศวินที่ฉันเรียนรู้มาจากสถาบันค่ะ”

“อืม ฉันเข้าใจในแง่ความรู้สึกนะ…….”

จริง ๆ แล้ว มันก็ไม่ใช่การฝึกซ้อมที่จริงจัง ฉันคิดว่าเป็นการแข่งขันกันเล่น ๆ เองนะ

‘แต่สำหรับอัศวินแล้ว นี่เป็นปัญหาสำหรับพวกเขาหรือเปล่านะ?’

ฉันไม่รู้แน่ชัดว่าหลักของอัศวินของเอวานเจลีนคืออะไร แต่ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเธอนั้นจริงจังกับการแข่งขันมากกว่าที่ฉันคิด

“ถ้าจะคิดมากขนาดนี้ ก็ไม่ควรทำผิดพลาดในการฝึกซ้อมยัย เจ้ารุ่นน้อง!”

“...ค่ะ”

“การฝึกซ้อมก็คือการฝึกซ้อม การสำรวจดันเจี้ยนก็คือการสำรวจดันเจี้ยน แยกแยะให้ดี เอวานเจลีน การมุ่งมั่นในภารกิจใหญ่ ๆ ก็เป็นส่วนหนึ่งของหลักของอัศวินเหมือนกันนะ?”

“...”

เอวานเจลีนเพียงแต่เม้มปากแล้วถอยหลังไป เด็กน้อยคนนี้ช่างเป็นเด็กดื้อจริง ๆ

‘ฉันต้องให้เอวานเจลีนสะสมประสบการณ์ให้มากขึ้น เพื่อลบลักษณะนิสัยเชิงลบ [ขี้ซุ่มซ่าม] ออกไปให้ได้’

ตอนนี้ปาร์ตี้หลักไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ การส่งเธอไปดันเจี้ยนกับปาร์ตี้ย่อยอื่น ๆ จึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

‘และเอวานเจลีนก็จะเป็นผู้สืบทอดดินแดนแห่งนี้ในอนาคตด้วย’

เธอต้องเรียนรู้วิธีเข้าสังคม และวิธีการบังคับบัญชาคนอื่นด้วย

การพาปาร์ตี้มือใหม่ไปยังดันเจี้ยนอันมืดมิด จะเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับเอวานเจลีน

สำหรับกองกำลังทหารรับจ้างดิออนก็เช่นกัน พวกเขาจะช่วยกันพัฒนาฝีมือขึ้นได้แน่

***

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ลานหลังคฤหาสน์ของเจ้าเมือง

เอวานเจลีนและกองกำลังทหารรับจ้างดิออนที่เตรียมตัวพร้อมแล้ว เดินทางไปสำรวจอิสระโดยใช้ประตูมิติ

“ฉันไปก่อนนะคะ…….”

เอวานเจลีนที่ดูเหมือนจะหมดแรง และ

“ผมไปก่อนครับ!”

“ฉันจะทำอย่างเต็มที่เลยค่ะ!”

“วู้วววว!”

กองกำลังทหารรับจ้างดิออนที่แสดงความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ในแบบฉบับของมือใหม่

พวกเขาทั้งหมดหายเข้าไปในประตูมิติอย่างรวดเร็ว ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ

ติ๊ง!

ทันทีที่ปาร์ตี้เดินทางออกไป ก็มีเสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบ ฉันจึงเปิดดู

[การสำรวจอิสระ - เขตที่ 1]

- เวลาที่คาดว่าจะเคลียร์ : 8 ชั่วโมง

- โอกาสประสบความสำเร็จอย่างสูง : 30 เปอร์เซ็นต์

- รางวัลจากความสำเร็จอย่างสูง : ยาขั้นสูง ม้วนเวทมนตร์ แกนพลังเวทย์ (R) ฯลฯ

ในเกม ฉันสามารถควบคุมการอัพเลเวลของปาร์ตี้ย่อยได้ด้วยตนเอง แต่การทำเช่นนั้นมันยุ่งยากเกินไป

จึงมีระบบฟาร์มอัตโนมัติ เรียกว่าการสำรวจอิสระ

จะเกิดขึ้นเมื่อส่งปาร์ตี้ย่อยไปยังพื้นที่ที่เคยเคลียร์แล้ว

ปาร์ตี้ย่อยจะอัพเลเวลเอง และมีโอกาสได้รับไอเทมกลับมา

ผู้เล่นมักจะเรียกมันว่า ‘การจัดหาเสบียง’

แม้ว่ารางวัลจะน้อยกว่าการเคลียร์ด้วยตนเอง แต่ก็ช่วยในการดำเนินเกมได้มาก ฉะนั้น

ต่อไปนี้ ควรจะจัดหาเสบียงให้หนาแน่นขึ้นในช่วงระหว่างด่านต่าง ๆ

“ฝ่าบาทคิดว่าจะไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

คนที่ถามคือลูคัส

ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างหลังฉัน มองเอวานเจลีนและกองกำลังทหารรับจ้างดิออนเดินทางออกไปด้วย แล้วถามอย่างระมัดระวัง

“ในทะเลสาบดันเจี้ยน มีศัตรูอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”

ศัตรู

(ขอแก้ กองกำลังไนท์ครอลเลอร์เป็น พรายราตรีนะครับ)

คงไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่หมายถึงกองกำลังศัตรู NPC ‘พรายราตรี’ นั่นเอง

“ถ้าหากปาร์ตี้พวกเขาไปเจอกับพวกนั้นเข้า ก็อาจจะกลับมาไม่ได้ ครับ ผมควรไปด้วยดีหรือไม่ครับ……”

“ไม่…… พวกมันจะไม่มาที่บริเวณใกล้กับ ‘ค่ายฐาน’”

ฐานที่มั่นที่ใหญ่ที่สุดในช่วงต้นเกม ตั้งอยู่ระหว่างเขต 3 และเขตที่ 4 ค่ายฐาน

พวกมันยึดครองที่นั่นอยู่

ฉันมั่นใจว่าพวกมันจะไม่ปรากฏตัวในเขต 1-3 ลูคัสเบิกตาโพลงเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้นครับ?”

“อืม”

ฉันไม่ได้ตอบทันที แต่ครางออกมา

เพราะเหตุผลนั้นเกี่ยวข้องกับระบบนั่นเอง

ฉันได้บีบบังคับไอเดอร์ให้บอกข้อมูลออกมาแล้ว

‘เหตุใดพวกมันจึงไม่โจมตีเราจนกว่าเราจะเคลียร์เขต 3?’

เป็นปาร์ตี้ระดับสูงขนาดนั้น ถ้าพวกมันตั้งใจโจมตีเราตั้งแต่แรก ปาร์ตี้หลักทั้งหมดของฉันคงถูกทำลายไปนานแล้ว

แต่ทำไมพวกมันถึงปล่อยให้เราอัพเลเวล และแข็งแกร่งขึ้น จนกว่าเราจะเคลียร์เขต 3 และมาถึงค่ายฐาน?

เมื่อฉันจับคอเสื้อเขารัว ๆ ไอเดอร์ก็สารภาพทันที

- ดันเจี้ยนอาณาจักรทะเลสาบเขต 1-3 เป็นพื้นที่ห้ามทำ PVP!

คำตอบนั้นเรียบง่าย

- ในรอบก่อน ๆ ศัตรูมักจะทำการโจมตีตั้งแต่ช่วงแรก จึงเป็นการเพิ่มกลไกป้องกันผู้เล่นใหม่ ครับ!

รู้แล้วก็บอกมาสิไอ้เวรนี้! เขตที่ 4 ถึงจะเป็นพื้นที่ที่สามารถทำ PVP ได้! บอกมาแต่แรกก็ไม่เจอเรื่องแล้ว ชิบหาย!

- ถ้าหากพยายามทำ PVP จะได้รับโทษอย่างหนัก ครับ! NPC ทั้งหมดในอาณาจักรทะเลสาบต่างก็รู้เรื่องนี้ด้วย ครับ!

-อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุนี้ การส่งปาร์ตี้มือใหม่ไปยังพื้นที่ตอนต้นเกม จึงไม่มีความเสี่ยงอะไรแล้ว

-แต่ในดันเจี้ยนต่อไป

- เขตที่ 4 เป็นต้นไป ควรระมัดระวังให้มาก ครับ เพราะอาจจะถูกโจมตีจาก NPC ก็ได้ครับ!

ดังที่ไอเดอร์บอก

นอกจากสัตว์ประหลาดแล้ว ตอนนี้ต้องระวังการโจมตีของมนุษย์ด้วย

อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุนี้ พวกมันจึงไม่ปรากฏตัวในเขต 1-3 แต่การอธิบายเรื่องนี้มันยากจริง ๆ

ฉันชูมือขึ้นมาแล้วพูดกับลูคัสที่ยังคงสงสัยอยู่

“ช่างเถอะน่า พวกมันจะไม่ย่างกรายออกมานอกค่ายฐาน! เหตุผลฉันก็ไม่รู้ แค่คิดว่าหากพวกเราไปยึดครองฐานที่มั่นของพวกมันในตอนที่พวกมันไม่อยู่ ก็คงจะลำบากมาก นี่แหละเหตุผล!”

“……โอ้! เข้าใจแล้วครับ…….”

ฉันไม่รู้ว่าเข้าใจอะไร แต่ลูคัสก็พยักหน้า

“อีกทั้งเรามีประตูมิติ ครับ ถ้าหากโจมตีพวกมันในตอนที่พวกมันไม่อยู่ การยึดครองฐานที่มั่นก็จะเป็นไปได้ง่ายขึ้นครับ”

“อ้อ…… อืม ใช่”

“เพื่อป้องกันการโจมตีแบบกะทันหัน พวกมันจึงไม่เคลื่อนไหวออกจากฐานที่มั่นสินะครับ…… เข้าใจแล้วครับ”

ก็แค่นั้นแหละ ถ้าเข้าใจแล้วก็ดีแล้ว

“อื้อออ~ เที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ?”

“รับทราบแล้วครับ ฝ่าบาท เช่นนั้นบ่ายนี้ก็คงจะยุ่งอีก”

“นายไม่ต้องการวันหยุดเหรอ? คนอื่น ๆ ก็ได้หยุดพักกันหมด”

“ผมจะพักผ่อนพร้อมกับฝ่าบาท ครับ จึงไม่เป็นไรครับ”

ไอ้เจ้านี้ช่างขยันขันแข็งเสียจริง

ฉันคิดว่าควรจะให้เขากินอาหารเยอะ ๆ ก็เลยเดินไปยังห้องอาหารทันที

“ฮือๆ ๆ เจ้าชาย!”

ฉันเห็นดาเมียนวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์ ข้ามกำแพงหินของสวน เดี๋ยวนะ อะไรอีกเนี่ย?

“ฉันบอกให้นายพักหลายวันแล้วไม่ใช่เหรอ ดาเมียน เกิดอะไรขึ้น?”

หลังจากที่ถูกใช้งานหนัก ทั้งการต่อสู้และงานเลี้ยง สภาพของเขาไม่ค่อยดี ฉันคิดว่าเขาคงจะได้พักผ่อนที่วิหารหลายวัน แต่ทำไมถึงมาที่นี่?

“ฮือๆ ๆ คือว่า……”

ดาเมียนที่เหนื่อยหอบ พยายามหายใจ แล้วพูดออกมา

“ท่านจูปิเตอร์ฟื้นแล้วครับ!”

“……!”

“ตอนนี้ ท่านนักบุญหญิงกำลังตรวจสอบอาการ ท่านสั่งให้มาแจ้งข่าวแก่เจ้าชายด้วยครับ…….”

ฉันหันไปมองลูคัสแล้วพยักหน้า

“มื้อเที่ยง คงต้องเป็นอาหารของโรงพยาบาล ไม่สิ อาหารของวิหารแล้วล่ะ”

“อาหารที่นั่นเป็นแต่เพียงผักเท่านั้น ครับ ผมไม่ค่อยชอบนัก”

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ลูคัสก็รีบวิ่งไปยังคอกม้าเพื่อเตรียมรถม้า

‘จูปิเตอร์ฟื้นแล้วสินะ’

ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ด้วยอายุ ฉันกังวลว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว แต่ก็โชคดี

ฉันจะไปตรวจสอบอาการของก็อตแฮนด์ด้วย และถามท่านนักบุญหญิงดูว่าบาดแผลของจูปิเตอร์จะหายดีภายในกี่วัน

***

เวลาเดียวกัน ประตูเหนือของครอสโรด

ครืดด ครืดด ครืดด

หญิงสาวผอมบาง สวมเสื้อคลุมยาว ลากชายกระโปรงไปตามพื้น เดินเข้าไปในครอสโรด

หมวกปีกกว้างบังใบหน้าจนมืดมิด

มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาว ถือบุหรี่ไม้ยาว ๆ และมีกระเป๋าใบใหญ่สะพายหลัง

“เฮ้อ…….”

หลังจากผ่านด่านตรวจ หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้น แล้วมองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ

“นี่คือ…….”

ดวงตาที่ตกแต่งด้วยขนตาที่ยาว เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ อยู่ท่ามกลางเส้นผมสีเหลืองทองที่ยุ่งเหยิง

“……นี่เป็นแนวหน้าที่ยายกำลังทำงานอยู่สินะ?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_