◈บทที่ 095. การฝึกซ้อม

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

◈บทที่ 095. การฝึกซ้อม

สนามฝึกทหาร

“อะไรเนี่ย! เกิดอะไรขึ้น?!”

“มีการประลอง!”

“ใครกับใคร?”

“หน่วยองครักษ์ส่วนพระองค์กับพวกมือใหม่!”

“ว้าว! บ้าไปแล้ว! เหล้ากับกับแกล้มที่กินไม่หมดเมื่อวานเหลือมั้ย?! เอาออกมาดูหน่อย!”

……รอบ ๆ นั้นวุ่นวายเหมือนตลาดเลย

ที่นี่ คือที่ที่บรรดานักรบต่างพากันมาดูการประลองอย่างคึกคัก เมื่อได้ยินข่าวว่าจะมีการประลอง

“การประลองงั้นเหรอ…… นี่เป็นครั้งแรกในรอบนานแล้วสินะที่ได้ต่อสู้ที่ไม่ใช่ในสนามรบจริง ๆ”

“แต่ว่าฉันก็ชินกับสนามประลองมากกว่าสนามรบแหละ แบบนี้ก็สวยเลยสิ!”

มุมหนึ่งของสนามฝึก มีลูคัสและเอวานเจลีน นักรบระดับ SSR คู่หูยืนอยู่

“…….”

“……อึก”

“จะทำได้จริง ๆ เหรอ…….”

และฝั่งตรงข้าม คือกลุ่มผู้ท้าชิง กลุ่มฮีโร่ระดับ N ห้าคน

ทั้งสองฝ่ายต่างถือดาบไม้และโล่เตรียมพร้อม

“พวกเราไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ……?”

“……ดูเหมือนว่าต่อให้เราไม่อยู่ พวกเขาก็ดูสู้ได้อยู่แล้วนะคะ”

ดาเมียนและลิลลี่กำลังดูอยู่ด้านล่างสนามฝึกด้วยสีหน้าตึงเครียด

ส่วนฉัน? ฉันอยู่กลางสนามฝึก ตอนนี้ฉันเป็นกรรมการ

“เงื่อนไขชนะ คือการเอาชนะอีกฝ่ายอย่างสมบูรณ์”

ฉันมองไปรอบ ๆ ทั้งสองฝ่ายแล้วตะโกนเสียงดัง

“การทำอาวุธหล่น ถูกผลักออกนอกสนาม ไม่สามารถใช้อาวุธได้อีกต่อไป ยกมือขึ้น หรือส่งเสียงยอมแพ้ เป็นต้น นับว่าเป็นการเอาชนะ”

กฎการเอาชนะก็ประมาณนี้แหละ สิ่งที่สำคัญกว่าคือความปลอดภัย

“ห้ามใช้ทักษะ ห้ามทำร้ายร่างกายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ห้ามฆ่า แค่เอาชนะเท่านั้น ถ้าฉันเห็นว่าใครชนะแล้ว ฉันจะตัดสินทันที ไม่มีข้อโต้แย้งใช่ไหม?”

ทั้งสองฝ่ายพยักหน้า

“พร้อมแล้วใช่ไหมครับคุณหนู?”

“นายนั่นแหละ คุณลุง”

ลูคัสและเอวานเจลีนไม่ได้ประชุมวางแผนอะไรเป็นพิเศษ

ทั้งสองคนเคยร่วมมือกันต่อสู้กับเหล่าปีศาจมาแล้ว เคยใช้ทั้งดาบและหอกร่วมกันมาแล้วด้วย

การประชุมวางแผนยืดยาวก่อนการประลอง ดูเหมือนจะไม่คุ้มค่าเท่ากับการรับมือกับสถานการณ์ไปเลย

ในขณะที่ฝ่ายระดับ N

“……นี่คือแผนการที่แก้ไขแล้ว”

กำลังกระซิบกระซาบประชุมกันเป็นครั้งสุดท้าย

“เอาล่ะ ทำตามที่ฝึกฝนมา ทำตามแผน เข้าใจไหม?”

เมื่อดิออนพูดจบ สมาชิกคนอื่น ๆ ก็พยักหน้า

“เข้าใจแล้วครับ ดิออน……!”

“ลองดูสักตั้ง!”

ดิออนมองสมาชิกในกลุ่มแล้วพยักหน้าอย่างแน่วแน่

“เอาล่ะ……ไปกัน!”

กลุ่มฮีโร่ระดับ N ห้าคนเดินออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรไว้”

ในขณะที่ลูคัสและเอวานเจลีนหน้าตาเฉย ยกดาบไม้และหอกไม้ขึ้น

“ผมจะจัดการให้จบในพริบตาเอง”

“ฉันจะไม่ทำให้พวกนายสาหัสหรอกนะ~!”

ใจเย็น ๆ หน่อยพวกนาย

ฉันยกมือขึ้นแล้วชี้ลง ตะโกนว่า

“เอาล่ะ เตรียมตัว……เริ่ม!”

พร้อมกับนั้น

ปั้ง-!

กลุ่มฮีโร่ระดับ N วิ่งเข้าใส่ก่อน

องค์ประกอบของกลุ่มนี้เรียบง่าย

นักรบสามคน โจรสองคน

นักรบเป็นอาชีพอเนกประสงค์

สามารถใช้อาวุธได้เกือบทุกชนิด ทำหน้าที่เป็นทั้งตัวโจมตีและตัวรับดาเมจได้ดี

อาชีพไฮบริดแบบนี้มีจุดอ่อนคือ “ช่วงหลัง ๆ จะทำอะไรไม่ค่อยได้” แต่ช่วงแรก ๆ ความสามารถรอบด้านของพวกเขาทำให้เป็นทั้งตัวทำดาเมจและตัวรับดาเมจที่แข็งแกร่งมาก

ส่วนโจรเป็นตัวทำดาเมจระยะประชิด

ถ้ามีเงื่อนไขครบถ้วน สามารถทำดาเมจมหาศาลได้ในระยะใกล้ แต่ปัญหาคือความโหดร้ายของเกมนี้

โดนสิบทีก็ไม่เป็นไร แต่โดนทีเดียวก็ตาย

โจรซึ่งเป็นตัวทำดาเมจระยะประชิดที่เกราะบาง ต้องเสี่ยงอย่างต่อเนื่องเพื่อแลกกับความสามารถในการทำดาเมจ

‘จะสู้กันยังไงนะ?’

พวกเขาเอาแผนอะไรมา ถึงได้กล้าท้าทายปาร์ตี้หลัก ฉันคาดหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้วเฝ้าดูการประลอง

และการเคลื่อนไหวของกลุ่มฮีโร่ระดับ N ก็เรียบง่าย

ปั้ง! ตึงๆ ๆ !

ดิออนหัวหน้ากลุ่มวิ่งเข้าใส่ลูคัส

ส่วนอีกสี่คนวิ่งเข้าใส่เอวานเจลีน

“ขอชมความกล้าหาญที่ได้ยินมาแต่เพียงคำเล่าลือหน่อยเถอะ! ท่านอัศวิน!”

ดิออนตะโกน จับดาบไม้สองเล่มแน่นแล้ววิ่งเข้าใส่ลูคัสตรง ๆ คิ้วของลูคัสกระตุก

“ถึงจะเป็นดาบไม้ ผมก็ไม่ไว้หน้าหรอกนะ”

ปั๊ก-!

ดาบไม้ของลูคัสฟันอากาศ ส่งเสียงดังสนั่น

ดาบที่ฟันออกไปข้าง ๆ ดูเหมือนจะฟันเอวของดิออนเป็นสองท่อนได้เลยทีเดียว

วื้บ!

แต่ดิออนไม่ได้รับหรือหลบ เขาย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว หลบดาบไปอย่างหวุดหวิด

แล้วลื่นไถลไปด้านหลังลูคัส

ดิออนหน้าซีด หัวเราะเบา ๆ

“ฮ่า ๆ อะไรเนี่ย! ง่ายกว่าที่คิดเยอะเลยนะครับท่านอัศวิน?”

“อวดดีนักสินะ…….”

ลูคัสจับดาบไม้แน่น ยืนตัวตรง

“ผมจะจัดการให้จบเอง”

ในขณะเดียวกัน นักรบอีกสี่คนกำลังเข้าหาเอวานเจลีน

เอวานเจลีนยิ้มอย่างพอใจ จับหอกไม้และโล่แน่น

“เอ๊ะ ดูเหมือนว่าฉันจะดูอันตรายกว่าสินะคะ? เลยมาหาฉันกันถึงสี่คนเลยใช่มั้ยคะ?”

“…….”

“สายตาของพวกนายดีจริง ๆ ค่ะ! ฉันแข็งแกร่งกว่าคุณลุงคนนั้นถึงสี่เท่า-”

เอวานเจลีนกำลังพูดอะไรอยู่ นักรบสี่คนก็วิ่งเข้ามาทันที

เอวานเจลีนเลียริมฝีปาก ยกโล่ขึ้น ท่าทางเหมือนจะรับมือกับการโจมตีใด ๆ ก็ได้

แต่ว่า

นักรบเหล่านั้นไม่ได้คิดจะ “โจมตี”

ควัง-!

“อะ?”

เอวานเจลีนอุทานด้วยความตกใจ

นักรบสามคนที่วิ่งเข้าใส่เธอ ไม่ได้หยิบอาวุธออกมา ต่างถือโล่ แล้ววิ่งเข้าใส่

โล่ชนกัน เกิดเสียงดังตูม

นักรบทั้งสามคนเริ่มผลักเอวานเจลีนไปด้านหลัง

“ไม่ เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ! เอาจริง ๆ เหรอ?! จะทำแบบนี้จริง ๆ อย่างงั้นเหรอ?!”

เอวานเจลีนถูกผลักอย่างไม่มีทางสู้ ถอยหลังไปจนสุดสนามฝึก

ถ้ายังถอยอีกก็จะหลุดออกนอกสนาม นับว่าพ่ายแพ้

เอวานเจลีนตกใจ ก้มตัวลง เท้าที่ถอยหลังอยู่ช้าลง

ถึงแม้จะเป็นชายร่างใหญ่สามคนใช้แรงทั้งหมดผลัก เอวานเจลีนก็ยังตั้งโล่รับไว้

“ฮึบ-!”

แล้วเอวานเจลีนก็เริ่มผลักนักรบเหล่านั้นกลับบ้าง

ใบหน้าของนักรบที่ตกใจแสดงความไม่พอใจ

“อึก……?!”

“มีแรงขนาดนี้ได้ยังไง……!”

ด้วยแรงมหาศาลที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากร่างเล็ก ๆ เอวานเจลีนค่อย ๆ ผลักนักรบเหล่านั้นออกไป

ในเวลานั้น

ปั้ง!

โจรที่รออยู่ก็วิ่งเข้าใส่เอวานเจลีนจากด้านหลัง

เป็นโจรหญิงคนเดียวในกลุ่ม เธอแทงดาบไม้ลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับขอโทษ

“ขอโทษนะคะ คุณหนู!”

“ว้าย?!”

ดาบไม้หมายจะแทงที่เท้าของเอวานเจลีน เอวานเจลีนจึงยกขาขึ้นหลบ

และนั่นก็เป็นจุดจบ

“อ๊ะ?”

เอวานเจลีนเสียหลัก

“ว๊ายยยย!”

“ผลักออกไป-!”

นักรบสามคนใช้แรงทั้งหมดผลักเอวานเจลีนไปด้านหลัง

“ว๊ายยยยย! เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ เดี๋ยวนะ-!”

เอวานเจลีนพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่สำเร็จ

ตุ๊บๆ ๆ !

สุดท้าย เธอก็กลิ้งตกไปนอกสนามฝึก…….

เอวานเจลีนกลิ้งไปหนึ่งรอบ รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

แล้วตะโกนใส่ฉัน

“เดี๋ยวนะ ไม่ยุติธรรม! นี่ไม่ใช่การโกงเหรอคะ?!”

“อืม~ ไม่ใช่ ออกนอกสนาม เธอแพ้”

“บ้าอะไรกัน ขออีกครั้งไม่ได้เหรอคะ?!”

ฉันส่ายหัวไปมา ไม่มีอะไรแบบนั้นในกติกาการต่อสู้หรอก

‘ถึงเอวานเจลีนจะมีนิสัย [ซุ่มซ่าม] แต่นี่ก็ถือว่ากลุ่มฮีโร่ระดับ N ทำได้ดีแล้ว’

ถึงจะเป็น 2 ต่อ 5 แต่องค์ประกอบและระดับของปาร์ตี้หลักกับกลุ่มระดับ N ต่างกันราวฟ้ากับเหว

พวกเขาเอาชนะความแตกต่างนี้ได้ด้วยการรวมตัวกันในพริบตาและกลยุทธ์การผลักออกนอกสนาม

นี่พวกเขาทำได้ดีจริง ๆ

ในขณะที่เอวานเจลีนกำลังดึงผมตัวเองและร้องไห้ “ว๊าาาา-” กลุ่มฮีโร่ระดับ N อีกสี่คนต่างไฮไฟว์กันแล้วหันหลัง

เพื่อจัดการกับลูคัสที่เหลืออยู่คนเดียว

แต่ว่า

“อ่า~ ขอโทษนะ พวกนาย”

ภาพที่ปรากฏบนสนามฝึกฝั่งตรงข้าม ไม่น่าหวังสักเท่าไร

ลูคัสกำลังจับคอเสื้อดิออนด้วยมือข้างเดียว ยกดิออนขึ้นไปกลางอากาศ

ดิออนที่ยกมือขึ้นแสดงความยอมแพ้ พูดด้วยความหมดหวัง

“ท่านอัศวิน แข็งแกร่งเกินไป…….”

ทันใดนั้น ลูคัสก็ขว้างดิออนที่จับอยู่ไปนอกสนาม

ตุ๊บๆ ๆ -!

“ครืน!”

ดิออนที่ล้มลงอย่างทุลักทุเล พยายามลุกขึ้น

ตุ้บ ตุ้บ

ลูคัสเดินไปหานักรบที่เหลืออยู่ กระซิบเสียงต่ำ

“ต่อไป”

ใบหน้าของกลุ่มฮีโร่ระดับ N ซีดเผือดทันที

***

สุดท้าย สมาชิกที่เหลือของกลุ่มฮีโร่ระดับ N ถูกจับโดยลูคัสคนละคน แล้วถูกขว้างไปนอกสนามเหมือนลูกบอล

ฉันหัวเราะอย่างขมขื่นขณะมองกลุ่มฮีโร่ระดับ N ที่นอนร้องครวญอยู่บนพื้น

‘ไม่ใช่แค่ความแตกต่างของระดับ แต่ยังมีความแตกต่างของเลเวลด้วย’

เลเวลของลูคัสตอนนี้คือ 37

ในขณะที่เลเวลเฉลี่ยของกลุ่มฮีโร่ระดับ N อยู่ที่ช่วงกลางเลข 10 จะให้สู้ทัดเทียมกันคงยากตั้งแต่แรกแล้ว

‘แต่กลยุทธ์แรกที่พวกเขาใช้ได้ดีนะ’

ใช้ข้อเสียที่เอวานเจลีนยังไม่เก่งเท่าลูคัส ผลักเธอออกนอกสนามได้อย่างรวดเร็ว แล้วห้าคนรุมลูคัส

กลยุทธ์นั้นดี แต่ปัญหาคือลูคัสแข็งแกร่งกว่าจนสามารถทำลายกลยุทธ์นั้นได้

“ฮ่า ๆ”

ดิออนที่นั่งอยู่บนพื้นหัวเราะอย่างหมดหวัง

สุดท้าย คนที่ยืนอยู่กลางสนามฝึกคือลูคัส

ปาร์ตี้หลักชนะ

“ผมก็คิดไว้แล้ว แต่ก็สู้ไม่ได้เลยสินะ”

“แต่ก็ไม่เลวนะ”

ฉันจับมือลูคัสผู้ชนะ ยกขึ้นสูง แล้วตบไหล่เอวานเจลีนที่กำลังท้อแท้

แล้วเดินไปหาดิออน ฉันยิ้มให้เขา

“การวางแผนที่เหมาะสมกับคู่ต่อสู้ และความเด็ดเดี่ยวที่จะนำไปปฏิบัติ”

ดิออนเกาหัว รอยยิ้มเขินอายปรากฏบนใบหน้าของหนุ่มน้อยที่ดูเหมือนลูกไก่

“ที่สำคัญที่สุด……ใจที่ไม่หวั่นไหวต่อศัตรูที่ใหญ่กว่าตัวเอง”

ฉันมองไปรอบ ๆ สมาชิกปาร์ตี้หลักและกลุ่มฮีโร่ระดับ N ต่างตั้งใจฟังคำพูดของฉัน

ฉันพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“นั่นคือคุณธรรมข้อแรกที่จำเป็นสำหรับคนที่ต่อสู้กับปีศาจ”

เพื่อการเอาชนะยักษ์ใหญ่ที่เหนือยิ่งกว่าเรา

ต้องสามารถต่อสู้กับศัตรูที่ใหญ่กว่าตัวเองโดยไม่ยอมถอย

แค่นั้นก็เป็นความสามารถที่ยอดเยี่ยมแล้ว

“ขอโทษที่มองข้ามและไม่ได้ใช้พวกนายอย่างเต็มที่”

ฉันจับมือกลุ่มฮีโร่ระดับ N ช่วยพวกเขาลุกขึ้นทีละคน

“แล้วก็ขอโทษล่วงหน้าด้วย”

ฉันช่วยดิออนลุกขึ้น แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เพราะพวกนายพิสูจน์แล้วว่าตัวเองมีประโยชน์ ดังนั้นตั้งแต่นี้ไปพวกนายจะต้องทำงานหนักขึ้น”

“นั่นคือสิ่งที่พวกผมปรารถนาเลยครับ ฝ่าบาท”

ดิออนยิ้มอย่างทะเยอทะยาน ถึงแม้ว่าจะหน้าตาเหมือนลูกไก่ก็ตาม

“ถ้าผมจะแอบซ่อนตัว ผมคงไม่มาเป็นนักรบหรอกครับ”

แบบนี้แหละ ถึงจะไม่ได้คาดหวัง แต่ก็มีคนที่มีความสามารถที่ถูกมองข้ามเข้ามาอยู่ในมือฉัน

ทั้งหมดเป็นระดับ N

ทั้งในเกมและที่นี่ เป็นปาร์ตี้ที่มีเหล่าผู้กล้าอ่อนแอที่สุดที่ฉันเคยใช้มา

ปาร์ตี้รองชุดที่สอง- ‘กองกำลังทหารรับจ้างดิออน’ ได้ถูกเรียกตัวเข้าทีมหลักแล้ว

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_