◈บทที่ 093. [เนื้อเรื่องเสริม] เลิกเสแสร้งซะ (2)
◈บทที่ 093. [เนื้อเรื่องเสริม] เลิกเสแสร้งซะ (2)
【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】
【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】
【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】
◈บทที่ 093. [เนื้อเรื่องเสริม] เลิกเสแสร้งซะ (2)
ไม่มีเลย
ไม่มีอะไรแบบหวานชื่นและโรแมนติกแบบนั้นหรอก ในชีวิตฉันไม่มีเลย
“…….”
ภายในห้องอาบน้ำชาย อ่างอาบน้ำส่วนตัวที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น ๆ
ฉันแช่ตัวลงไปจนลอยตัวตุ้บป่องเหมือนเกี๊ยวน้ำ
ดีไซน์ของห้องอาบน้ำนี่คล้ายกับแบบในสมัยโรมันโบราณที่เคยเห็นในหนังสือมาก
อ่างน้ำไม่ได้ร้อนจัดแบบออนเซ็นของเกาหลีหรอกนะ แต่ก็อุ่นสบายดี
การได้ใช้ห้องอาบน้ำส่วนตัวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
“ระบบประปาดีจัง”
เสียงกระซิบของฉันทำให้ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างอ่างอาบน้ำของฉันรีบตอบทันที
“ก็เป็นความภาคภูมิใจของจักรวรรดิอยู่แล้วนี่ครับ เพราะประสบปัญหาน้ำท่วมบ่อยเลยทำให้เชี่ยวชาญเรื่องการใช้น้ำมาก เป็นอันดับหนึ่งของโลกเลยครับ”
“ก็อาจจะเพราะประชากรในเมืองน้อยด้วยมั้ง คงรักษาคุณภาพน้ำได้ง่ายกว่า”
ไม่สิ แต่ทำไมนายไม่ไปอาบน้ำล่ะ ไหงมายุ่งอยู่กับฉันตั้งแต่มาถึงนี่
“หน้าที่ขององครักษ์ก็คือการอยู่เคียงข้างพระองค์เสมอไม่ว่าเวลาใดสถานการณ์ใดก็ตามครับ”
“พูดดีขนาดนี้ทุกวันก็เบื่อนะ ไปอาบน้ำซะ มีอ่างใหญ่ ๆ อยู่ข้าง ๆ นี่ไง”
พอฉันเร่ง ลูคัสก็ก้มหน้าลงอย่างไม่เต็มใจ
“งั้นขออนุญาตไปอาบน้ำในอ่างข้าง ๆ นะครับ”
“ได้ ๆ รีบไปเลย……”
ลูคัสค่อย ๆ ลงไปในอ่างอาบน้ำ ฉันมองแผ่นหลังกว้างของเขาแล้วอึ้งไป
ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของลูคัสเต็มไปด้วยแผลเป็นและรอยบาดแผลมากมาย เหมือนเป็นบทสรุปของชีวิตที่เขาต้องดิ้นรนมา
“เหนื่อยหน่อยนะ ลูคัส”
พอฉันพูด ลูคัสก็ยิ้มบาง ๆ
“ไม่เลยครับ ฝ่าบาท”
ส่วนดาเมียนลอยตัวอยู่ข้างลูคัส ตายแล้วเหรอวะ ยังไม่ตายใช่ไหมไอ้หนุ่ม
“สบายดีไหม ดาเมียน?”
“ก็…ครับ ฝ่าบาท…ผมสบายดี…”
เปล่า นายกำลังขึ้นสวรรค์อยู่ต่างหาก ดูยังไงก็เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากปากแล้ว
“เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันแน่……?”
“……เรื่องเมื่อวานเก็บไว้ดีกว่าครับ”
ลูคัสตอบพลางหลบสายตาฉันไปด้วยใบหน้าซีดเผือด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ?!
อย่างน้อยก็ได้ผ่อนคลายแบบนี้ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว เรามานั่งคุยกันสักหน่อยดีไหม
ตูม!
มีคนทะลักเข้ามาในห้องอาบน้ำชาย
เป็นทหารของกองทัพสนธยา พวกคุณลุงคุณตาต่างส่งเสียง “อื้อ~” พร้อมกับเริ่มยึดครองห้องอาบน้ำทุกส่วน
ตูม!
ต่อจากทหารของกองทัพสนธยา ก็มีทหารรับจ้างทั่วไปทะลักเข้ามาในอ่างอาบน้ำเช่นกัน
ในที่สุดห้องอาบน้ำชายก็เต็มไปด้วยผู้ชายเต็มไปด้วยหนวดเคราและกล้ามเนื้อ
“…….”
อึดอัดจัง
รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดเพราะต้องอัดตัวอยู่ในที่แคบ ๆ กับพวกหมีกล้ามโตเหล่านี้
ตายแน่ ๆ ขอให้รอดเถอะ น่าจะใช้ห้องอาบน้ำในคฤหาสน์คนเดียวดีกว่า ทำไมถึงมาด้วยกันเนี่ย
“เราออกไปกันเถอะ……”
“อย่างนั้นเหรอครับ?”
“ผมก็อยากออกไปเหมือนกัน อื้อออ……”
พวกเราสามคนปีนออกจากอ่าง และเดินโซเซออกจากห้องอาบน้ำชาย
ฉึก!
ฉึก!
ฉึก!
ทหารรับจ้างต่างยกมือทำความเคารพฉันทุกครั้งที่สบตา ตอนเปลือยเปล่าแบบนี้นี่มันเขินอายอยู่นะ อย่าทำความเคารพสิเฮ้ย ก็บอกไปแล้วไง!
***
หลังจากเช็ดตัวเสร็จแล้ว ฉันสวมเสื้อคลุมที่ห้องอาบน้ำสาธารณะเตรียมไว้ แล้วเดินเข้าไปด้านใน
ก็พบกับห้องพักผ่อนกว้าง ๆ เป็นห้องที่มีอากาศถ่ายเทสะดวกเชื่อมต่อกับภายนอก
“โอ้……”
เหมือนห้องอบซาวน่าของเกาหลีเลย
ที่จริงแล้วมันไม่ได้มีบริการอบซาวน่า แต่เป็นเพียงห้องโถงกว้าง ๆ ที่อากาศถ่ายเทสะดวกเท่านั้น
มีคนที่มาอาบน้ำแล้วนั่งหรือเอนกายพักผ่อนและพูดคุยกันอยู่ทั่วไป นี่มันมีสิ่งอำนวยความสะดวกที่ล้ำสมัยแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ
‘ฉันด่าตัวเองที่ดูถูกโลกแห่งจินตนาการไป นี่ดีไม่ใช่เล่นเลยนะ’
ฉันนอนลงกับพื้นห้องโถงพร้อมกับคิดเรื่องไร้สาระไปเรื่อย รู้สึกตัวร้อนผ่าวเพราะแช่น้ำร้อนมา
‘อ่า~ อยากกินน้ำข้าวเกาหลีจัง…….’
นอนอยู่แบบนี้ในที่คล้ายกับห้องอบซาวน่า ทำให้ฉันนึกอยากกินน้ำข้าวเกาหลีขึ้นมาจริง ๆ
ถ้าได้กินไข่ต้มร้อน ๆ สักฟอง แล้วตามด้วยน้ำข้าวเกาหลีเย็น ๆ สักแก้ว นั่นแหละคือสวรรค์
อยากกลับโลกเดิมจัง…….
“ลูคัส!”
“ครับ ฝ่าบาท!”
ลูคัสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันตอบทันที ฉันเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ
“ที่นี่มีอะไรขายบ้างไหม อาหารหรือเครื่องดื่มอะไรก็ได้”
“ขออภัยด้วยนะครับ ฝ่าบาท ที่นี่ห้ามรับประทานอาหารครับ”
ลูคัสทำหน้าเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ
โลกแห่งจินตนาการช่างน่าโมโห! เรื่องจุกจิกจัง!
“อ่า…มีที่ไหนขายน้ำบ้างไหม……”
ดาเมียนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ฉันพึมพำด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะตายอยู่แล้ว
คงเพราะเมาเหล้าแล้วมาอาบน้ำ เลยทำให้ร่างกายขาดน้ำ โอ๊ยตายแล้ว
“ลูคัส พาเด็กคนนี้ไปเอาน้ำมาให้หน่อย”
“แต่ผมต้องคอยคุ้มกันพระองค์…”
“รอบ ๆ นี่เต็มไปด้วยลูกน้องฉันทั้งนั้น จะเกิดอะไรขึ้นได้ ฉันก็ดูแลตัวเองได้ ไปเถอะอย่าห่วงเลย”
ลูคัสลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้น
“ผมจะไปตักน้ำมาให้พระองค์ด้วยนะครับ”
“ดีมาก ไปเถอะ”
ลูคัสและดาเมียนออกไปจากห้องพักผ่อน ฉันปรับท่าทางใหม่ สบายจัง
งีบสักหน่อยดีไหมนะ ฉันหลับตาลงพร้อมกับคิดอย่างนั้น แล้วก็…
“อะ!”
ได้ยินเสียงของเด็กสาวที่คุ้นเคย
“รุ่นพี่ค่ะ”
“หืม”
ฉันลืมตาขึ้นมองไปทางนั้น เอวานเจลีนวิ่งเข้ามาในห้องพักผ่อนอย่างกระฉับกระเฉง
เธอรวบผมสีบลอนด์เปียกไว้ด้านบนหัวด้วยผ้าขนหนู ดูตัวเล็กกว่าเดิมอีก
“มานี่ทำไม”
“ฉันเป็นคนในเมืองนี้นี่คะ แน่นอนว่าฉันก็เป็นลูกค้าประจำที่นี่สิคะ”
ลูกสาวของเจ้าเมืองยังใช้บริการที่นี่ด้วยเหรอ
ก็ในเมืองเล็ก ๆ แบบนี้ ไม่ใช้บริการที่นี่ก็แปลกแล้วมั้ง
ตอนนั้นลิลลี่ที่เข็นรถเข็นมาด้านหลังเอวานเจลีนสบตาฉันเข้า
ฮึก! ลิลลี่ก้มหัวลงอย่างรวดเร็ว
“ฝ่าบาท?! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ?!”
“ฉันจะถามมากกว่า พวกเธอสองคนมาด้วยกันเหรอ?”
เอวานเจลีนพยักหน้าพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
“ฉันมากับพี่สาวลิลลี่ เพื่อมาอาบน้ำด้วยกัน!”
“สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
“ก็สนิทกันได้เมื่อร่วมฝ่าฟันมาด้วยกันสิคะ! ใช่ไหมคะ พี่สาว?”
“อืม…ใช่ค่ะ คุณหนู…”
ลิลลี่เหงื่อตกอย่างประหม่า เปล่า เอวานเจลีนคงเป็นฝ่ายทำเป็นสนิทกับเธอเอง
‘ก็คนรุ่นเดียวกันเพศเดียวกันที่ในปาร์ตี้ก็มีแค่ลิลลี่นี่นา’
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเอวานเจลีนถึงพยายามทำเป็นสนิทด้วย
ส่วนลิลลี่ที่ดูไม่ค่อยเต็มใจนั้นฉันก็เข้าใจเหมือนกัน
เธอยังอยากออกจากปาร์ตี้อยู่ และเอวานเจลีนก็เป็นทายาทมาร์คกราฟ เลยทำให้เธอรู้สึกกดดัน
“อ่า พี่สาว! เราไปนั่งที่นั่นกันเถอะ! วิวภูเขาสวยมาก เป็นจุดที่สวยที่สุดเลยค่ะ”
“ค่ะ คุณหนู”
“งั้นรุ่นพี่ เจอกันใหม่นะคะ พวกเราไปคุยกันต่อก่อนนะคะ~”
อย่าไปสิ เล่นกับฉันหน่อยสิ ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันจากพวกผู้ชายผิวคล้ำเหล่านี้หน่อย!
ฉันกรีดร้องในใจ แต่พวกเธอก็หายไปแล้ว ใจร้ายจัง
“ฮือ…ช่างเถอะ แค่มีลูคัสกับดาเมียนก็สนุกแล้วล่ะ”
……ฉันพูดอย่างนั้น แต่สองคนนั้นยังไม่กลับมา ไปเอาน้ำที่ไหนกันเนี่ย
ตอนนั้นเอง
“ฝ่าบาทคะ?”
ได้ยินเสียงหญิงสาวที่ฟังชัดเจน
“ไม่คาดคิดเลยค่ะ ไม่คิดว่าเชื้อพระวงศ์จะมาใช้บริการที่นี่ด้วย”
ฉันเบิกตากว้างแล้วมองไปทางนั้น
เห็นหญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวกำลังบีบน้ำออกจากผมด้วยผ้าขนหนู ฉันขมวดคิ้ว ไม่เคยเจอมาก่อนเลยนะ
“เธอเป็นใครเหรอ?”
“มาร์เกอริต้าค่ะ”
“ห้ะ?”
คนที่อยู่ตรงหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น คือมาร์เกอริต้า นักบวชหญิง ผู้เป็นนักบุญจากวิหาร!
ฉันไม่เคยเห็นเธอแบบนี้เลย เธอแต่งกายมิดชิดด้วยชุดสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้าตลอดเลย
พอมาเห็นแต่งตัวแบบเปิดเผยแบบนี้ ก็เลยจำไม่ได้
ฉันรีบแสดงความเคารพ
“บาทหลวงหญิงมาใช้ห้องอาบน้ำสาธารณะด้วยเหรอ?”
มาร์เกอริต้าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อฉันถาม
“มีกฎอะไรเหรอคะที่ห้ามนักบวชอาบน้ำ”
“เปล่าครับ ก็ไม่ได้มีกฎแบบนั้นหรอก…”
ฉันรู้สึกว่าพวกนักบวชมักไม่ค่อยออกนอกวิหาร นั่นมันเป็นแค่ความคิดของฉันเองสินะ
“เพราะเมื่อวานฉันผ่าตัดใหญ่มา เลยอยากมาอาบน้ำล้างตัวค่ะ”
อ๋อ ใช่ เมื่อวานนี่เองที่เธอผ่าตัดก็อตแฮนด์
มือทั้งสองข้างของมาร์เกอริต้ามีรอยเปื้อนสีแดงเข้ม
คงเพราะใช้ชีวิตอยู่กับเลือดและบาดแผลของคนไข้มาตลอด คงล้างไม่ออกแล้วล่ะมั้ง
ฉันมองมือของเธออยู่นาน แล้วก็จู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาได้แล้วถามว่า
“ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอ?”
“ฝ่าบาทส่งคนมาถามถึงอาการหลายครั้งตอนงานเลี้ยงไม่ใช่เหรอคะ?”
“ห้ะ ฉันเหรอ……?”
ฉันคงเมาแล้วส่งคนไปถามถึงอาการของก็อตแฮนด์บ่อย ๆ จำไม่ได้เลย
“เสร็จแล้วค่ะ ตอนนี้ก็กำลังพักฟื้น ฉันร่ายเวทมนตร์รักษาให้ตอนเช้า แล้วก็มาอาบน้ำต่อเลยค่ะ”
มาร์เกอริต้ารวบชายเสื้อแล้วมองไปรอบ ๆ
“ไม่คิดว่าจะคนเยอะขนาดนี้”
อืม ตอนนี้ห้องพักผ่อนเต็มไปด้วยทหารรับจ้างจนแน่นขนัด
เมื่อวานเพิ่งเสร็จสิ้นการป้องกัน และมีงานเลี้ยงกันทั้งคืน ก็เลยเป็นเรื่องปกติที่ห้องอาบน้ำจะคนเยอะ
“ฉันขอโทษด้วยนะ ที่ทหารของฉันไปรบกวนท่านนักบุญตอนพักผ่อน”
พอพูดจบ มาร์เกอริต้าก็ส่ายหัว
“สงครามเป็นเรื่องที่โหดร้ายและน่าสยดสยอง แต่ฉันคิดว่าการต่อสู้ที่นี่เป็นเรื่องที่ศักดิ์สิทธิ์ค่ะ”
“ศักดิ์สิทธิ์เหรอ…เพราะเพื่อปกป้องผู้คนใช่ไหม?”
มาร์เกอริต้าพยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ
“การชำระล้างเลือดและเหงื่อที่เปื้อนมาจากการทำสงครามศักดิ์สิทธิ์ ก็เป็นเรื่องที่มีค่าเหมือนกัน ถ้าได้ทำร่วมกัน ฉันก็ยินดีค่ะ”
เป็นคำตอบที่เหมาะกับพวกนักบวชดี หรือว่าเป็นคำตอบของคนธรรมดากันแน่นะ
ฉันกำลังคิดทบทวนคำตอบของเธออยู่ มาร์เกอริต้าก็ก้มหัวลงอีกครั้ง
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปกับนักบวชคนอื่น”
“อืม พักผ่อนให้สบายนะ”
“ขอให้ฝ่าบาทพักผ่อนให้สบายเช่นกันค่ะ”
มาร์เกอริต้าไปรวมกลุ่มกับบาทหลวงคนอื่น แล้วก็หัวเราะคิกคักพร้อมกับหายไป
ฉันว่าพวกเขาก็เป็นคนธรรมดา(ในแง่ดี)นี่นา
“ฝ่าบาท!”
“ฝ่าบาท!”
ลูคัสกับดาเมียนกลับมาแล้ว ฉันส่งเสียง “เฮ้อ” ออกมาทันที
“ไปไหนมา ทำไมถึงช้าจัง!”
ฉันรู้สึกอึดอัดจริง ๆ นะที่ต้องมาอยู่คนเดียวนะ!
“คือ…ว่าไอ้นี้ครับ…”
ลูคัสมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง แล้วก็เดินมาหาฉัน แล้วก็ให้ดูสิ่งที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม
“!”
ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
นั่นมัน…ไข่ต้ม!
ลูคัสพยักหน้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
“ไข่ต้มครับ ซื้อมาจากพ่อค้าลับ ๆ ในห้องอาบน้ำครับ”
“พ่อค้าลับ ๆ คืออะไรกัน…”
ดาเมียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ให้ดูสิ่งที่ตัวเองถืออยู่ เห็นขวดน้ำที่มีหยดน้ำเกาะอยู่
“นี่คือน้ำผึ้งเย็น ๆ ครับ”
ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน
“เรามากินกันเถอะ!”
อึก พวกนายนี้มันสุดยอดจริง ๆ รู้ใจฉันจัง
“สุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องการแค่พวกนายเท่านั้นแหละ!”
ฉันกอดทั้งสองคนแน่น ลูคัสกับดาเมียนก็ดิ้นไปมา แต่ฉันไม่สนใจหรอก
บรรยากาศกำลังอบอุ่นอยู่ดี ๆ ก็…
“เหอะ ๆ ได้ของดีมาด้วยนี่คะ”
ได้ยินเสียงเย็นชาแบบนี้ อะไรกันอีกเนี่ย?!
เอวานเจลีนกับลิลลี่เดินเข้ามา
พวกเธอดูเหมือนจะรู้ว่าเรามีของกิน ดวงตาสีเขียวของเอวานเจลีนก็เปล่งประกายด้วยความอยากอาหาร
“ก็พวกเราปาร์ตี้หลักห้าคน ต้องแบ่งกันกินสิคะ ไม่ใช่เหรอ?”
“ฉันขอแค่เพียงน้ำผึ้งสักนิดก็พอค่ะ…”
“พวกเธอ!”
แต่ก็ไล่พวกเธอไปไม่ได้นี่นา พวกเราก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
สุดท้ายแล้ว พวกเราปาร์ตี้หลักห้าคนก็ไปนั่งกันที่มุมหนึ่งของห้องพักผ่อน แล้วก็แอบกินไข่ต้มด้วยความระมัดระวัง
มีอยู่หกฟอง ฉันกินไปสองฟอง
“อื้อ~!”
พอฉันดื่มน้ำผึ้งเย็น ๆ ลงไป ก็รู้สึกเหมือนได้ไปสวรรค์เลย
“ดีจัง……”
ฉันคิดว่าควรเพิ่มห้องอาบน้ำสาธารณะในแผนการท่องเที่ยวให้ได้ เพราะมันต้องแพร่หลายไปทุกที่แน่!
ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_